G Ö N Ü L D E N    E S İ N T İ L E R

 

 

 

 

 

 

TERZİ BABA  (1)

 

  NECDET ARDIÇ  VE  NECM (YILDIZ) SÛRESİ

 

 

 

Neml Sûresi 27/40. âyet

ó©£2 ‰ ¡3¤š Ï ¤å¡ß a ˆ¨ç

“haza min fad­li rabbiy”

(bu rabbimin fazlındandır)

 

 

 

 

DERLEYEN ve YAZAN

 

Ç. H. U.

 

 

 

NECDET ARDIÇ

İRFAN SOFRASI

Tasavvuf Serisi 12

 

 

 

 

 

 

 

G Ö N Ü L D E N    E S İ N T İ L E R

 

 

 

¡ágggggî©y  £ŠÛa ¡å¨à¤y  £ŠÛa ¡¡é¨Ü¨£Ûa ¡ággggg¤¡2

bismillahir rahmanir rahiymi

 

 

Mü’min Sûresi 40/41. Âyet   

¡ñì¨v  £äÛa ó Û¡a ¤á¢×ì¢Ç¤… a ó¬©Û b ß ¡â¤ì Ó b í ë  

6¡‰b  £äÛa ó Û¡a ó¬©ä ãì¢Ç¤† m ë

ve ya kavmi maleyi ed’uküm ilennecati

ve ted‘uneniy ilennar 

      

 “Ey kavmim! Başıma gelen nedir?

  ben sizi necat’a (kurtuluşa), (cennete) davet ediyorum,

  siz ise beni nar’a (ateşe) çağırıyorsunuz.”

 

 

 

TERZİ BABA   ( 1 )

  NECDET ARDIÇ VE  NECM  (YILDIZ)  SÛRESİ

 

 

 

DERLEYEN  ve  YAZAN

Ç. H. U.

 

 

NECDET ARDIÇ

İRFAN SOFRASI

Tasavvuf Serisi 12

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

30.09.2004

MEKKE

 

                              B E N İ M L E

 

                Beni ben ettim, beni benimle, beni ben

            Göğsüme koydum da, bir ben.

            Beni ben ettim, beni benimle, beni ben

               

                Gayrı komadım hiç arada,

           

            Seni sen ettim, orada seninle, seni sen.

            Huuu dedim, hep birlikte, sana, bana, o’na.

            O’nu da, huu ettim, benimle, seni, beni, benimle ben.

 

 

                                                                                             N. A.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

31/12/1997

Çarşamba

 

Terzi Babamların evinde

(Tarık)

 

25/04/1983

TERZİ  BABA

NEDİR  (?)

 

Varlık nedir        - - - - - - - - - - -      ®  ?        Yokluk.

Yokluk nedir      - - - - - - - - - - -       ®  ?        Varlık.

Her ikisi nedir   - - - - - - - - - -   ®    ?   Ulûhiyet.

Kul nedir          - - - - - - - - - - -        ®  ?        Rabbani zuhur.

Rab nedir       - - - - - - - - - - - -       ®  ?        İnsani zuhur.

Her ikisi nedir - - - - -  - - - - - -          ®  ?        O.

O, nedir        - - - - - - - - - - - -        ®  ?        Kendini seyretmek.

Biz nedir        - - - - - - - - - - - -       ®  ?        Lâtifeli yakınlık.

Siz nedir       - - - - - - - - - - - -        ®  ?        Lâtifeli uzaklık.

Ben nedir      - - - - - - - - - - - -        ®  ?        Ya ben, nedir?

Basar nedir     - - - - - - - - - - -         ®  ?        Zahir görmek.

Basiret nedir    - - - - - - - - - - -        ®  ?        Bâtın görmek.

Her ikisi nedir   -- - - - - - - - - -          ®  ?          Tek görüş.

Hac nedir          - - - - - - - - - - -      ®  ?        Seyri İlâllah.

Mi’rac nedir      -- - - - - - - - - -         ®  ?        Seyri Fillâh.

Her ikisi nedir  - - - - - - - - - - -          ®  ?        Zati seyran.

Hayat nedir     - - - - - - -  - - - -        ®  ?        Yaşamak.

Yaşamak nedir  - - - - - - - - - - -        ®  ?        Duymak.

Duymak nedir    - - - - -  - - - - -         ®  ?        İkilik – Çokluk.

Çokluk nedir     - - - - - - - - - - -        ®  ?          Öyle bir şey yok ki.

Can nedir         - - - - - - -  - - - -      ®  ?        Canan.

Canan nedir   - - - - - - - - - - - -       ®  ?        Cihan.

Cihan nedir    - - - - - - - - - - - -       ®  ?        İlâhi Cemâl.

İlâhi cemâl nedir  - - - - - - - - - ®    ?   Zati kemâl.

Zati kemâl nedir   - - - - - - - - -          ®  ?        Nüzul ve Uruc.

Onlar nedir      - - - - - - - - - - -        ®  ?        Zati keyif.

Zati Keyif nedir  - - - - - - - - - -         ®  ?        Sende üzüntü bende sevinç.

                                                           Bende üzüntü sende sevinç.

Ben, sen nedir    - - - - -  - - - - -       ®  ?        İçim ben, dışım sen.

İç, dış var mı   - - - - - - - - - - -        ®  ?        İtibaridir.

İtibari nedir  - - - - - - - - - - - -         ®  ?        Vehmetmek.

Vehim nedir    - - -- - - - - - - - -       ®  ?        Değişik zuhur.

Zuhur nedir    - - -- - - - - - - - -        ®  ?        Kendini sevmek.

Kendini sevmek nedir  -- - - -  - -         ®  ?        Başkası olmadığı içindir.

Âdem nedir      - - - - -- - - - - -         ®  ?        İlk neş'e.

İlk neş’e nedir   - -  - -  - - - - - ®    ?   "Venefahtü"

                                                              (Adem'e üflenen rûh)

“venefahtü” nedir   - - - - - - -          ®  ?        "küntü kenzen"

                                                          (Gizli hazine) idim

 

"küntü kenzen" nedir - - - -  -    ®    ?   "Â'ma"nın görüşü

                                                              (zuhura çıkma)

O nasıl iş    - -  - - - - - - - - - - -      ®  ?        Ehli bilir.

Ehil nedir       - - - - - - - - - - - -       ®  ?        Yakıyn'lik.

Yakıyn'lik nedir     - - - - - - - - -          ®  ?        İdrake gelme.

Gitme var mı ki gelme olsun - - -   ®    ?   Onu sen anla.

Yerin neresi      - - - - - - - - - - -       ®  ?        Her yer.

Her yer var mı  - - - - - - - - - - -        ®  ?        Yok.

Öyle ise      - - - - -  - - - - - - - -      ®  ?        Ya, böyleyse.

Peki neyi sevmezsin  - - - - - - - -       ®  ?        Bazen sevmemeyi.

Haydi yürü artık     -  - - - - - - -         ®  ?        Nereye.

Dilediğin veya dilemediğin yere -   ®    ?   O nasıl iş.

Hangi iş  - -  - -  - - - - - - - - - -      ®  ?          O sadece bir Emir’dir.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(1965 Senesi Adana’da çekilmiştir.)

Nusret Tûra Uşşâki Hazretleri

 Sağındaki gençlik hâli ile Terzi Baba,

Solundaki Hakk’a yürümüş olan Güner Kombak. 

 

(1965 Senesi Adana’da çekilmiş olan)

Nusret Tûra Uşşâki Hazretlerinin

fotoğrafın arkasındaki

kendi el yazısı ile yazılanın

orijinali

 

 

Nusret Tûra Uşşâki Hazretlerinin

Fotoğrafın arkasındaki

Kendi el yazısı ile yazılanın

 temize çekilmiş hâli

 

Bîkesim ben sandı âlem, halbuki ben herkesim

Mihverim âlemlere, Hem de muhîti âlemim

Kâ’be’ye dikkatle baksa hacılar, zatımı görür

Didede olmazsa fer, her bir nefeste öldürür,

Kime yazmıştım bu beyti, kimlere oldu nasip

Haydi Necdet gayret eyle bekliyor zira HABİP....

 

 

Nusret Tûra Uşşâki

1965

Kelimeler :

      Bîkes     : Kimsesiz.                    Dide       : Göz.

      Mihver   : Eksen, merkez.            Fer         : Parlaklık, aydınlık

      Muhit     : Etrafını çeviren.           Habib     : Seven, sevgili, dost.

 

 

NUSRET TÛRA UŞŞÂKİ HAZRETLERİ

 

İnsân isen gel maşuku seyret.

Fâni vücûd’u bâki’ye devret.

Mahbûb’u Hakk’sın ilminde zevket.

Yorulma gitme celâl’e doğru.

                                                                             N.  T.

 

Hazretin bu resminin arkasındaki kendi el yazısı ile yazdıklarının ori-ginali ve türkçe tercümesi, arka sahifeye dökülmüştür.

 

Bu vesile ile, yazının tetkiki yaptırılıp, neticesi aşağıya aynen kon-muştur.

 

Tetkik :

Belge, hatt-ı rık'a tarzında kaleme alınmış kısa bir mektûb (rıka') olarak görülmekte; belgenin üzerine tarih, makam ve yer keşide edilmemiştir. Bu durum belgenin elden teslim edilebileceğinden ve/veya tarafların birbirini yakinen tanıyor olmalarından kaynakla-nıyor olabilir. Ayrıca kelimelerin sadeliğinden kullanılan malzeme kalitesinden belgenin yakın tarihli olduğu söylenilebilir.

 

 

 

Hazretin resminin arkasındaki kendi el yazısınının orginali :

 

 

 

Hazretin resminin arkasındaki kendi el yazısınının türkçesi

 

Bismi

Geçmiş nefsler ezeliyyete, gelecek nefsler ebediyyete aid olup, şu nokta-i vücudumuz iki ânın birleştiği bir lâhzedir. Görünce 65 senelik bir hayât süresince ne ma'nâlı ne neş'eli ne gamlı demler geçmiş, fa-kat ne gam ey evladlarım Rabbimin huzûrunda memnûnum, mesrû-rum Mevlâm size de huzûrlar sa'detler hüsn-i hâtimeler ihsân buyur-sun. âmin.

N.Tûra

 

Kelimeler :

Ân              : Lâhza, göz ucu ile bir kere bakıncaya kadar geçen süre.

Bismi      : Allah'ın ismiyle.

Ezel           : Başlangıcı olmayan geçmiş zaman.

Ebed         : Sonu olmayan gelecek zaman.        

Hüsn-i hâtimeler : Son nefeste kelime-i şahâdet getirme.

İhsân      : İyilik.

Lâhze       : Lâhza, göz ucu ile bir kere bakıncaya kadar geçen süre.

Mesrûr     : Memnûn, sevinmiş

Mevlâ       : Allah, efendi, sahip.

Nefs           : Hayat, can, insân.

 

 

 

 

 

 

 

 

NECDET  ARDIÇ  UŞŞÂKİ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                    09/11/1999 Salı

                                                                                       Mekke (Kâ’be)

                                             ATAYIM  DEDİM

 

 

Bir şeyler atayım dedim,

Herkes bir şey atıyorken.

Bir şeyler satayım dedim,

Herkes bir şey satıyorken.

 

Gelmişim çün bu aleme,

Hem dert verip derman için.

Düşse gönüller şuleme,

Hep yanarlar için için.

 

Şu zamanda doğdun, derler.

Ben doğmadım o zamanda.

Doğan şu cesettir, derler.

Ben bakîyim her zamanda.

 

Çekmişim varlık perdesin,

Sen var olmuşun arada.

Şimdi geriye dönüş var,

Sen, ben olmandır sırada.

 

Ufkunu geniş tut ey zahit,

Bildiğin gibi değil işler.

Alemde "Ben"dir tek vahit,

Her şeyi isimlerim işler.

 

Salarsam Mudil ismimi,

Bulamazsın bir tek mü'min.

Her şey inkâr eder beni,

Sanma elindedir imân.

 

Eğer çıkarırsam Hâdî'yi,

Cümle zuhurda ortaya.

Herkes bulurdu Bâkî'yi,

Gayrı kalmazdı arada.

 

Celâlimi açsam bir an,

Kalmaz ortada zahirim.

Altüst olur bütün âlem,

Ben yine benle bakîyim.,

 

Cemâlimi eğer açsam,

Mest olurdu bütün âlem.

Ta haşra dek ayılmazlar,

Çekmişler, derdin hepsi dem.

 

Zatımla bassam zemine,

Kaldıramaz vallah beni.

Bir nefes alsam yeniden,

Nefes-i Rahmân almaz beni.

 

Allah dediler ismime,

Anlamadı kimse beni.

İnsan dediler cismime,

Sallamadı kimse beni.

 

İster deli de, ister mecnun,

İster velî de, ister cünun.

Ne dersen de, hep öyleyim,

Ben zannına göreyim.

 

TERZİ BABA

İ  Ç İ N D E K İ L E R

 

Benimle ...........................................................               .

Nedir (?) ...........................................................             . 

Bîkesim  .............................................................            .

Atayım Dedim .....................................................           .

İçindekiler .........................................................          .    01

Önsöz  ...............................................................            .    03     

İthaf ..................................................................           .    06     

Başlarken ..........................................................           .    08 

Halvet Ve Halvetilik  ..........................................         .    09     

Kıymetli Okuyucum  ............................................          .   15

Terzi Baba Kimdir ?  ..........................................             .   19

Hazmi Tûra’nın Huzurunda  ................................          .   25

Nûsret Efendiye İntisabı  ...................................          .   26

Şeyhimle Son Kadir Gecesi  .................................         .   29

Ulu Dergâhına Geldim  ........................................         .    36

Terzi Baba Dönemi  .............................................          .    37

Terzi Babanın Şahsiyet Ve Kişiliği  .....................         .    39     

Sohbetleri Ve Yerleri  .........................................        .    43

Ailesi .................................................................           .    49

Nüket Anne ……...................................................           .    50

40. Yıl Dönümü  …...............................................           .    53

Eserleri .............................................................           .    61

Seyehatleri Ve Kâ’be Notlarım ............................        .   66

Boş Çevirme Ellerimi Yâ Rasûlûllah ....................       .   67

Konya Ziyaretleri …............................................         .    70

1986 Ağustos Yaz Tatilinden Esintiler ...............         .    73

Mûsâ (A.S.) Duası ..............................................             .    74

Hz. Peygambere Olan Hitablar ............................        .    75

Kâ’be Notlarım ...................................................           .   82

Nedir Dediler .....................................................           .    84

Son Sabah ..........................................................           .    91

Meydane Gel .......................................................          .    94

Urfa İbrahim ......................................................          .    96

SÛriye – Irak Seyahat Notları – Başlangıç .........        .    98

 

 

 

Bazı Hatıralar ...................................................           .  115

Şekerci Dede ......................................................           .  127

Bazı Zuhuratlar Ve Tecelliler ............................        .  129

Sayıların Dilinden ............................................            . 136 

Ne Dediler ........................................................             .  174

Güldeste’den Bir Demet ......................................          .  217

halvetten Notlar ...............................................          .  220

Seyr Hakkında ...................................................            .  233  

Görülen Kerametler ...........................................          .  239

İzmirden Küçük Bir Nefes ....................................         .  253

Hilâfet Ve Mertebeleri .......................................         .  256

Necat Nedir ? .....................................................           .  267

Son Söz  ..............................................................          . 273

Silsile-İ Şerife ....................................................         .  278

Necm Sûresi .........................................................         . 281

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ö N S Ö Z

 

 

Kıymetli Gönül Dostlarım,

Elinize alıp okumaya çalıştığınız bu kitap sizleri bir gönül dostu ile tanıştıracak ve onun manevi ikliminde hikmet ve esrar dolu bir yolculuk yaptıracaktır.

 

 

KİMDİR BU GÖNÜL DOSTU?

Bu gönül dostu, son dönemin büyük mutasavvıf ve velîsi, İnsân-ı Kâmil, âriflerin incisi Hazreti Pirimiz Necdet Ardıç Uşşâki “Terzi Baba” efendimizdir.

 

Büyük gayretlerle ve özenle derlemeye çalıştığımız bu kitabımızın ana teması Hz. Pirimiz Necdet Ardıç Uşşâki Hazretlerini sizlere tanıt-maya çalışmak, sevdirmek ve gönüllerinize misafir edebilmektir, in-şallah bu kitabı okuduğunuzda yakıyn bir bilgi ve hâl ile onu tanıyacak, idrak edecek ve muhabbet duyacaksınız.

 

Pirimiz Necdet Ardıç Uşşâki Hazretlerini sizlere anlatırken, yakın çevresi ve müntesipleri ona "TERZİ BABA" diye hitap ettiklerinden, biz de aynı ismi kullanıp "TERZİ BABA" diyeceğiz.

 

İslâm Tasavvuf tarihini ve seyrini incelediğimizde; bu faaliyet içinde yer alan birçok tarîkat, cemaat ve gurupların mevcudiyetini görüyoruz. Özel ilgi alanım olması hasebiyle bu tasavvufi hareketleri yakından tanıma ve inceleme fırsatı buldum. Amaçlarını ve sistemlerini öğren-meye çalıştım.

 

Bunların hepsi kendi mertebeleri gereği, İslâmın içerisindeki yerle-rini almışlardır. Ancak yüce dinimiz İslâmiyetin gerçek hedefi, kişiye mi’râc yolunu açıp onu Tevhid ve Vahdet idrakine eriştirmektir. Yegâ-ne görevinin de bu olması lâzımdır.

 

Bunun da ancak daha önce bu seyri tamamlamış kâmil bir velî ve ârifin nezaretinde, bu yola hizmet etmekle olabildiğini, geçmişte de gü-nümüzde de bütün uygulama ve çalışmaların bu istikâmette olduğunu gördüm.

 

İşte Terzi Babam da bu ilâhi vasıflarla muttasıf olmuş müstesna bir zâttır. Diğer guruplarda bulamadığım Tevhid, irfaniyet, güzel ahlâk ve muhabbeti ancak onda buldum ve gördüm.

 

Onun gerek sohbetlerinde, gerekse eserlerinde hep ilham, hikmet, irfaniyet ve muhabbeti buluruz.

Onun sözleri çoğu zaman akıllarda inkılâp ve inkişaf meydana getirir. Dinleyenlerde ise, derin bir hayret uyandırır.

 

O, insân ve taşıdığı sırları Mârifetullah (Allah bilgisi) ile ârifane bir şekilde gönüllere aktarırdı. Terzi Babama bakanlar ve onu idrak edebi-lenler, “men reanî fekad reel hak” “Bana bakan Hakk'ı görür,” sırrıyla, Necm Sûresinde beyan edilen “in hüve illâ vahyun yuha” “O’nun konuşması ancak vahiy iledir,” vahiy hakikatinden olan il-ham sırrını müşahede ederler.

 

“Sevgili gönül ehli kardeşim”, Terzi Babamdaki bu ilâhi sırların bir nebze de olsa vaktiyle açığa çıkmasını ve bilinmesini çok arzuladım. Ge-nellikle, ârifler ve kâmil insânlar hep bu dünyadan göçtükten sonra ha-tırlanır ve bilinmeye çalışılır. Oysa onları hayatta iken bulup tanımaya, sevmeye ve faydalanmaya çalışmalıyız.

 

Bu anlayışlar içerisinde kendisinden (Terzi Babam’dan) gerekli ma-nevi izni aldıktan sonra hemen bu işe koyuldum. Kendisinden hayatını anlatmasını rica ettim, o da bana çocukluğundan itibaren geçirmiş oldu-ğu safhaları sabırla zaman içinde yavaş yavaş anlatmağa başladı.

 

Onun sohbet, hâl ve davranışlarındaki kemâlâtı ve varidatları, çevre araştırmaları da olmak üzere, notlar hâlinde toplayıp; ayrıca onunla ilgili kendi gönlümde tecelli eden varidatları da anlatmaya karar verdim. Esasen benim ne kalemim, ne de kelâmım onu anlatamaz.  Onu yine o-nunla anlatmaya çalışacağım.

 

Onun eşsiz nûraniyetini sizlere sunarken, aynı zamanda onun gönlünden sizlere doğru bir muhabbet ipi uzatıyoruz. Temennim, sizlerin de bu ipe tutunup onunla yolculuk yapmanızdır. Gayret bizden, muvaffakiyet Allah'tandır.

 

Bu iddiasız derlememizi sizlere sunarken amacım kimseyi övmek ve yüceltmek değildir. Hazreti Peygamberimizin "Şöhret afettir" düstu-runu kendisine ilke edinmiş olan Terzi Babam da bunu istemediği gibi buna ihtiyacı da yoktur. Ana gayemiz var olanı, tespit edileni ve görü-neni tarafsız olarak sunmaktır.

 

Bu kitabımızın gerçek tasavvufu yaşamak isteyenlere ışık tutacağı ve yol göstereceği kanaatindeyiz.

 

Allah'tan (c.c.) bu gizli hazinenin sırlarından hepimizi nasipdar et-mesini, gönlümüzü ve ufkumuzu açmasını ve onu idraklerimize yaklaş-tırmasını niyaz ediyorum ve bu görevi bana verdiği için Terzi Babama ayrıca teşekkür ediyorum.

 

Onu Tanımakla Neler Kazanacağımızı Bir Bilebilseydik!

 

Ya Rabbi, bu acizane çalışmamızdan meydana gelecek ma-nevi hasılatı başta sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed Mus-tafa (s.a.v.) efendimizin ve ehlinin, ehli beytinin rûhaniyetlerine hediye eyliyoruz. Ayrıca Pirimiz Hasan Hüsameddin Uşşâki haz-retlerinin ve ihvanının, üstadımız, Hz. Pirimiz Necdet Ardıç Uş-şâki hazretlerinin ve muhterem eşinin ve de bu kitabın hazır-lanmasında, yazılmasında, basılmasında emeği geçenlerin cüm-lesinin rûhaniyetlerine hediye eyliyoruz, kabul eyle ya Rabbi.

Amin.

 

 

10/08/2000 Perşembe

                                                                                             Ç. H. U.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

İ T H A F

(Terzi Baba’ya ithaf olunur)

17.05.2001 Perşembe

Ç. H. U.

 

 

 ¡áî©yª £ŠÛa ¡å¨à¤yª £ŠÛa ¡é¨Ü¨£Ûa ¡á¤¡2

 

bismillâhir rahmânir rahiym

 

 

Ne zaman gönül haneme doğru hicret etsem O’nu bulurum. O’nu görürüm. O’nunla konuşurum. O’nunla hareket ederim. O’nun nûruyla aydınlanır, O’nunla var olurum. O’nun olmadığı ne bir mekân, ne de bir zaman vardır benim için...

 

O’nun ismini duyunca derin bir “Ahhh!” çekerim,  O’nunla yer, O’nunla içerim, O’nunla uyur, O’nunla uyanırım.  Özüm de O’dur, sözüm de O’dur.

 

Ey Âriflerin ve muhabbetin menbaı, Velâyetin hâtemi, canımın ca-nanı, gönlümün sultanı, Ya Hazreti Pirim!

 

Şu benim divane gönlüm senin muhabbet oklarınla yaralandığından bu yana dermansız bir derde yakalandım.

 

Ya Hazretim!  Ben sana müştakım.  Suya muhtaç olanların, suya ka-vuşabilmenin hasreti ile yanmaları gibi ben de her an seni bilmenin, sa-na ulaşmanın, seni görmenin hasreti içerisindeyim.

 

Senin muhabbetin bir sarmaşık gülü gibi bütün varlığıma sarıldı ve kucakladı.  Senden gayrıya bakamıyorum çünkü gözlerim bağlandı.

 

Seni hayatıma hayat kıldım. “Necdet” ismini kendime mi’râc eyle-yip başıma tac yaptım.

 

Senin huzuru dergâhına girip de güzelliğinden sarhoş olmayan gönül gönül müdür?

 

Ey aşıklar yolunun efendisi,  Ey esrâr-ı bâtının nâtıkı,

Dillerde okunan sensin, “venefahtü”deki Rûh sensin. Kevser gibi ezelden ebede doğru akan sensin. Derdine derman arayanların dermanı sensin.

 

Dervişin zikri 28 harfin Elifi, Muhammedin gözlediği Hakk’ın habibi, Alîmin ilmi, Hâlimin hilmi sensin.

 

Safa sende, vefa sende, takva sende...  Sensiz hayat ise eza ve cefa olur.  Senden ayrı düşenlerin hâli nice olur?

 

Seni bulan, bulur Hakk-ı

Seni gören, görür Hakk-ı

 

- Ya Hazreti Pirim!

Nûrundan mest olup feyzinle doysam, zât-i tecellini rûhumda duy-sam...

Senin yolun Hac yoludur. Bitmeyen bir yoldur. Ben ise sadece sana yönelmekteyim...  Lebbeyk Allahümme Lebbeyk...

Ey can dostum!   Senin güzelliğini seyretmek, senin gizli lisânını du-yabilmek ne büyük saadet. 

Bu lisânın bir şelâle gibi çağlayarak zâtıma doğru akması ne büyük zevk...

 

Ey Can dostum...

Senin sarayın hazine dolu.  Ancak bugünlük benim kelâmım bitiyor.

 

          Kûr’ânda yemin edildi sana

            Zaim kavmi dendi adına

            Hasret çekildi hep yoluna

            Ahir zamanda çıktın ortaya

            TERZİ BABA armağan olsun bütün canlara

 

 

Ey Medinenin gülü !

Ağlayan gözlerimin içinde gül, türlü renklerinle gönlüme dökül,

Sende buldu bulanlar vuslatın neş’esini,

Her gece, her gün, her saate varlığın âyan (açık)

Seni nasıl tanıtayım! Kitaplara sığmazsın ki,

Seni aramak beyhûde, zamandan ve mekândan münezzehsin sen,

 

Dinleyin Dostlarım...

Görün Sahabe-i Kiramı Asr-ı Saadettir bu,

Erin artık Necat’ınıza Fırka-yı Naciye’dir bu,

Seninle herşey bir oldu, Gönül Mekke’sinin Fethi’dir bu.

 

                                                                  

 17.05.2001

                                                                                                    

                                                                                                         Ç. H. U.

 

 

 

 

B A Ş L A R K E N

 

 

 ¡áî©uª £ŠÛa ¡æb À¤îª £'Ûa  å¡ß ¡é¨Ü¨£Ûb¡2 ¢‡ì¢Ç a

 ¡áî©yª £ŠÛa ¡å¨à¤yª £ŠÛa ¡é¨Ü¨£Ûa ¡á¤¡2

 

euzü billâhi mineş şeytanir raciym

bismillâhir rahmânir rahiym

 

Rahmân ve Rahim olan, her an herşeyi bilen, gören, gözeten, kuşa-tan Allah'ın (c.c.) adıyla söze başlıyorum.

 

Muhterem gönül dostu kardeşlerim,

İrfan bağına giriş, Allah yolunun öncülerine bağlanmadan ve onların gösterdikleri hak yoluna girmeden imkânsızdır. Onların ahlâk kurallarına ve dini tavsiyelerine uymadan gayeye varılamaz.

 

Şu itirafımı içtenlikle, açıklıkla ve gönül rahatlığı içerisinde belirtmek isterim, ki bu dünya hayatının en güzel, en faziletli, en mükemmel ha-disesi; bir İnsân-ı Kâmile gönül verip ona mülâki olmak, etrafında per-vane gibi dönmek, onun ilâhiyat mektebinde irfan eğitimi almak ve böy-lece aslına rücu etmektir.

 

Bu hadisenin değerini ve kıymetini hiçbir şey ile ölçmek mümkün değildir. Özellikle de her gün biraz daha yalnızlığa doğru sürüklenen çağımız insânının en önemli ihtiyaçlanndan birisi de budur.

 

Asırlardan beri Kevser nehrini gönüllerden gönüllere aktaran, can-lara can katan, özünde Tevhid, Allah bilgisi ve Allah sevgisi olan bu ilâ-hiyat mekteplerinden birisi de Tarîkat-ı Âliyye-i Halvetiyye-i Uşşâkiy-ye'dir.

 

Bu derlemeyi hazırlamaya karar verip üzerinde çalışma yaptığım günlerde, Hazretimiz (Terzi Babam) bu kutsal yolun kurucuları hük-münde olan Pirlerini ve mübarek şahsiyetlerini de bu bölüme almamızın daha uygun olacağını söylediler.

 

Biz de bunu yerine getirirken bu gönül erlerimizi tanıyıp sevmenin, özellikle bu istikâmette sülûk eden sâliklerin kendi yollarını bilme ve tanımaları açısından, önemli olduğunu vurgulamak isteriz.

 

 

 

 

H A L V E T   VE  H A L V E T Î L İ K

 

Halvet: Kapalı bir yerde yalnız kalma, tenhaya çekilme, tenhalık, yalnızlık, kimsenin bulunmadığı yer anlamlarına gelir. Zahid ve muta-savvıfların en belirgin özelliklerinden birisi, yalnız yaşamayı tercih et-meleri ve Hakk'la olmak için halktan ayrı kalmaya önem vermeleridir.

 

Mutasavvıflar halvetin dini hayat açısından önemini göstermek için Hz. Peygamberimizin halvetten ve yalnızlıktan hoşlandığını, zaman za-man Mekke yakınındaki Hira mağarasına çekilip burada inziva hayatı yaşadığını ve itikâfa girdiğini ifade ederler.

 

Sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed (a.s.) henüz risâletle vazife-lendirilmezden önce yalnız başına tefekküre dalmak, Rabbini anmak is-terdi. Bu maksatla da Hira mağarasına çekilir, Hira dağını kaplayan ses-sizlik ve huzur içinde maddi hayatın bütün kaygılarından, gürültülerin-den uzak kalır, derin düşüncelere dalardı. Böylece içi açılır, hissiyatı in-celir, kalbi sükünete erer ve artık her şeyi olduğu gibi görürdü. Rû’ya-ları bile hakiki vakıaları ifade ederdi. Onun bu hâlini gören araplar "Mu-hammed Rabbine aşık oldu" diyorlardı. *(1)

 

Hz. Peygamberimiz yaşının kırka varmasına kadar bu tarzda hare-ket etmiş; onun senelerce süren bu derin tefekkür ve riyâzatı kendisini en son peygamberlik görevini yüklenmeye hazırlamış, rûhunu ilâhi hita-bı duyabilecek dereceye ulaştırmıştı. Hz. Peygamberimizin mübarek ha-yatlarının bu önemli kısmı Halvet ve Halvetiliğe bakışa önemli bir ışık tutar.

 

Başlangıçta toplum hayatını terk edip evinin bir köşesinde inzivaya çekilen veya ıssız yerlerde yaşamayı tercih eden zahidler, daha sonraki dönemlerde de bu adetlerini sürdürmüşler; bazı mutasavvıf ve hakikat mensupları bu yolda onları takip ederek "halvet"i, tasavvufî hayatın gerekli bir unsuru hâline getirmişlerdir.

 

Kahire'de   “Mukattam Dağı”,

Suriye'de “Lukam Dağı”,

Beyrut'ta “Lübnan Dağları”,

Filistinde   “Beytül makdis Dağları”,

Sina Çölünde “Tûr Dağı” süfilerin inzivaya çekilip halvet yaşadıkları meşhur yerlerdir. *(2)

 

 

 

*(1) Gazzali. “El Munkizu min ed-dalal” S. 65

*(2) “İbnül Cevzi IV”: 344-345

 

Halvetten murad, gönül evini Allah'ın gayrından temizlemek, Hakk'ın sayısız nimetlerini düşünmek ve O'na şükretmektir (tefekkür, tezekkür ve şükür). Halvet, uzletten daha hususidir. Sûret ve şekil bakımından itikâfa benzer, ancak itikâf gibi mescitte yapılmaz. Halvet esnasında devam eden tefekkür ve zikir kulu Allah'a yaklaştırır.

 

Mutasavvıflar Kûr’ân-ı Keriym’de Müzzemmil (73)/8

›6 ¦5î©n¤j m ¡é¤î Ûa¡ ¤3  £n j m ë  Ù¡£2 ‰  á¤a¡Š¢×¤‡a ë ›X

“vezkurisme rabbike ve tebettel ileyhi tebtiyla”

 

"rabbinin adını an (ibadetlerinde O'ndan başka her şeyden kesilerek) yalnız O'na yönel" *(3) âyetini ve benzerlerini halvete delil olarak gösterirler.

 

Hz. Mûsâ'nın Tûr-i Sina'daki kırk günlük çile içerikli yaşantısı da hal-vete örnek gösterilebilir. Mutasavvıflar halvette kalma süresini ortalama kırk gün (en az) olarak belirtmişlerdir. Ancak günümüzün şartları göz önünde bulundurulduğunda bu süreyi kısaltmak mümkün olabilmek-tedir.

Halvet mutlak anlamda inzivaya çekilme ve dünyayı terk etme de-ğildir. Bu yaşantıyı benimsemiş bir sâlik bedeniyle toplum içinde, gön-lüyle de Hakk'la birlikte olmalıdır. Yani zahirde halk ile bâtında Hakk ile olmalıdır. Üstadımız (Terzi Babam) bizlere öğüt verirken "El işte gönül dostta olsun. Halk içinde Hakk'la olun,” ifadelerini kullanırdı.

 

Kıymetli okuyucum, bu satırların kağıda döküldüğü anlarda gön-lümde şöyle bir tecelli vuku buldu. Yukarıda halvetin şekil ve sûret ola-rak itikâfa benzediğini belirtmiştik. Üstadımız Terzi Babamın yıllar önce bir halvetinde kendisinde vuku bulan tecelli ve müşahedeleri de bu bö-lüme almayı düşünmüştüm; ancak konunun hacmini genişleteceğinden daha sonra gelecek olan ilgili yerde tamamını vermeyi uygun bulduk.

 

Halvetiyye ise, evliyanın büyüklerinden Siraceddin Ömer bin Ekme-leddin Lâhici'nin tasavvufta takip ettiği yoldur. Kendisine kısaca Pir Ömer Halvetî de denilir. Zamanının büyük bir kısmını halvette geçir-diği ve halvette kalmayı çok sevdiği için kendisine "Halvetî" lâkabı verilmiştir.

Lemazat'ta Ömer Halvetî'den bahsedilirken, onun yedi kere hacca gittiğini, sahrada dolaşırken, bir gün çok büyük bir çınar ağacı görüp halvete niyetle 40 erbaîni (40x40) birbiri ardınca burada tamamla-dı-ğını, tesis ettiği yolun adına "Halvetiyye" denilmesinin sebebinin bu olduğu rivâyet edilmektedir. *(4)

 

 

*(3) “Müzemmil” 73/8

*(4) “Lemazat” S. 155

 

Pir Ömer Halvetî gündüzleri boş vakitlerini mürşidine hizmette geçi-rir; gece yarısından sonra dağa çıkarak, teheccüt namazını, zikir ve te-fekkürünü burada ifa ettikten sonra tekrar dergâhına dönerdi. Halve-tiyye yolunda sâlikin her gün okuduğu zikirleri, duaları ve virdleri var-dır.

 

Ayrıca haftanın veya ayın belli günlerinde de dergâh ve tekkelerde sohbet, cehri zikir ve devranlar yapılırdı. Halvetiyyede nefsin kötülük-lerden ve günahlardan arındırılması esastır.

 

Tasavvufta önem verilen "az yeme, az konuşma, az uyuma, in-ziva, fikir, zikir, mürşide gönülden bağlanma" ilkelerine halvetilik-te hassasiyetle uyulur.

 

Müşahede mertebesine ulaşmak için mücahede şarttır. Abdül Ka-dir Geylani Hazretlerinin Risâle-i Gavsiyesinde, Cenâb-ı Hak "Ya Gavs, kim mücahededen mahrum ise, ona müşahedeye yol yoktur," buyurmuştur.

 

Halvetiyye yolunun özünde Tevhid görüşü ve anlayışı hakim oldu-ğundan kendisinden doğan kolların birçoğu Muhyiddin-i İbn'ül Arabî'nin "Vahdet-i Vücud" görüşünü benimsemişlerdir.

 

HALVETİYYE Hz. Pir Ömer Halvetî'nin vefatından (1397) sonra bir-çok kola ve şubeye ayrılmış olup Anadolu, Suriye, Mısır, Balkanlar ve Kuzey Afrika'ya yayılmıştır.

 

Sarı Abdullah Bosnevi "Semaratül Fuad" adlı eserinde;

“Halvetiyyeh” kelimesinin;

 (hı) sının sivadan kalb kuvvetine,

Ü     (lâm) ının zikir lezzetine,

ë     (vav) ının zahir ve bâtını korumak ile ahde vefaya,

n (te) sinin temkine 

ï   (ye) sinin usre/zorluklardan sonra yesir/kolaylığa 

é   (he) sinin ise, müşahedeye delâlet ettiğini zikreder.

 

Halvetiyye yolunun ve fikrinin önemli kollarından birisi de Uşşâki-liktir. Âşıklar yolu anlamına gelen Uşşâkilik yolunun kurucusu ise, evliyanın büyüklerinden Hz. Pir Hasan Hüsameddin'dir.

 

1475 yılında Buhara'da doğan Pir Hasan Hüsameddin Hazretlerinin soyu Peygamber Efendimizin torunu Hz. Hüseyin'e kadar ulaşır.

 

Hüsameddin Uşşâki ilk tahsilini babasının himayesinde tamamladı. Babasının vefatıyla birlikte ticaretle uğraşmaya başladı. Rivâyete göre bir gece rû’yasında kendisine şöyle denilir; "Boş yere ticaretin zah-metini çekmek, hakikat ehli için zarar ve ziyandır. Arzun ahiret ticareti yani Allahu Tealâ'ya kavuşmak olsun. Sonsuz sermayeyi elde etmek için dünya mallarından yüz çevirip Anadolu şehirle-rinden Erzincan’da oturan Seyyid Ahmed Semerkandi hazretle-rine teslim ol."

 

Bu manevi işaretten sonra babasından kalan bütün mallarını ve tica-ret hayatını kardeşlerine devredip Anadolu'ya gelir, ilk olarak Erzincan'a gelen Hüsameddin Uşşâki o sırada bu şehirde bulunan Seyyid Ahmed Semerkandi'ye bağlanarak dersler almaya başlar. Kısa sürede tasavvu-fun yüksek derecelerine ulaşarak kemâle erer. Yine hocasının emri üze-rine Uşak şehrine yerleşti. Kendisine "Uşşâki" denilmesinin sebeple-rinden biri de budur.

 

Hasan Hüsameddin Uşşâki hocasının vefatından sonra talebe yetiş-tirmeye başladı. Sultan III. Murat Han'ın davet ve ricaları üzerine İstanbul'a gelip Kasımpaşa'da yaptırılan dergâha yerleşti. Bu arada İs-tanbul'da bulunan evliyanın büyüklerinden Ümmî Sinan hazretleriyle de görüşür. Bu zât ona halvetîlik yolundan hilâfet verir. Hocası ise ona Kübreviyye ve Nûr-i Bahriyye yolunun hilâfetini vermiştir. Hüsameddin Uşşâki de bu iki yolu birleştirerek Uşşâkilik yolunu kurmuştur.

 

Hasan Hüsameddin Uşşâki hac farizasını eda edip dönerken Konya' da vefat etmiştir. Vasiyeti gereği İstanbul'a getirilerek Kasımpaşa'daki dergâha defnedilmiştir.

Kasımpaşa'daki bu dergâh çeşitli onarım ve tadilatlar neticesinde bu günkü konumuyla Hz. Pir Hasan Hüsameddin Uşşâki'nin türbesini de içinde bulundurarak hizmet vermeye devam etmektedir.

 

Söz buraya gelmişken, daha evvelce bir müddet kapalı ve bakımsız kalan dergâhın bu günkü hâle gelmesinde, kendini oraya adamış olan, türbedar Nihat Öşün beyin büyük emeği olmuş, 25 yıl boyunca binanın tamiratını ve tezyinatını sağlamış ve 25 yıl boyunca dergâhta ezanlar okumuştur. Ne yazık ki kendisi 25 yılını verdiği bu yerden, fuzûli işgal gerekçesiyle, uzaklaştırılmıştır. Bu uzaklaştırılma neticesinde birçok sür-tüşme ve dedikodu olmuş. Daha sonra mülki amirlikler tarafından Tür-benin hizmet bölümündeki üst katlar yıktırılmış, Türbe son haliyle böy-lece kalmıştır.

 

Bir rivâyette şöyle anlatılır; Kasımpaşa'da Uşşâki Hazretlerinin der-gâhının yakınında Ali Efendi isminde bir zât vardır.

 

Ali Efendi misk satıcılığı yaparak geçimini sağlıyordu. Ali Efendi hac farizasını eda etmek için Mekke'ye gider. Hacı olduktan sonra Medine'ye geçip Hz. Peygamberimizi de ziyaret etmek ister. Ancak, ayaklarında meydana gelen rahatsızlık gitmesini engeller. Bu duruma çok üzülür. Bir gece rû’yasında Peygamber Efendimizi görür. Peygamber Efendimiz Ali Efendiye, "üzülme sakın! Kasımpaşadaki evlâdım Hüsameddin'in kabrini ziyaret et; O’nu ziyaret beni ziyaret gibidir," buyururlar. Sonra istanbul'a dönen Ali Efendi her gün işe gidip gelirken Uşşâki Haz-retlerinin kabrini ziyaret etmeyi kendine vazife edinir. Ölürken de bunu çocuklanna vasiyet etmiştir.

 

Uşşâki yolunun kurucusu ve ilk Piri olan bu mübarek zâta karşı üsta-dımızın (Terzi Babamın) derin bir muhabbeti vardır. Fırsat buldukça onun Kasımpaşa'daki kabrini ziyarete gider; orada zikir, sohbet ve mu-habbet meclisleri oluştururdu.

 

Tarikat-ı Âliyye-i Halvetiyye-i Uşşâkiyye'nin bir başka önemli şahsi-yeti ise, Hz. Pir Abdullah Selâhaddin Uşşâki'dir. Anadolu'da yetişen büyük velilerimizden birisidir.

 

1705 yılında Rumeli'deki Kesiyre kasabasında doğdu. 20 yaşına ka-dar Kesiyre'de kalıp ilim öğrendi. Zekâ ve çalışkanlığı ile çevresinde hep ilgi uyandıran Selâhaddin Uşşâki, Hekimoğlu Ali Paşanın teveccühünü kazanarak onun mektup işleriyle vazifelendirildi. Hekimoğlu Ali Paşa ile birlikte Mısır'a gitti.

Burada özellikle Arapçasını çok ilerletti. Allah-u Tealâ'nın bir ihsanı olarak gönlünde tasavvuf yoluna karşı bir rağbet ve alâka uyandı. Her gittiği yerde tasavvuf ehlini arar, bulur ve görüşürdü.

 

Bir müddet sonra Ali Paşa ile tekrar İstanbul'a geri döndü. Rumeli'ye görevi gereği giden Ali Paşa beraberinde Selâhaddin Uşşâki'yi de götür-müştür. Edirne'ye vardıklarında kendisi Cemâleddin Uşşâki Efendiyi zi-yaret etmiştir.

 

Selâhaddin Uşşâki aradığı manevi sırların burada olduğuna inanıp Cemâleddin Uşşâki'ye talebe olmuştur. Selâhaddin Uşşâki artık kendini tamamen tasavvufa adayıp Ali Paşanın yanındaki “mektup görevlisi” görevinden ayrılmıştır.

 

Uzun yılları mücahede ve riyâzatla geçmiştir. Sonra hocası Cemâ-leddin Uşşâki kızını Selâhaddin Uşşâki'ye vermiştir.

 

Bir müddet sonra Selâhaddin Uşşâki İstanbul Tahir Ağa dergâhına "şeyh" olarak vazifelendirilir ve uzun yıllar burada kalıp görev yapar-ken dergâhın bir yangın sonucu yanmasıyla, ailesiyle birlikte tekrar ho-cası ve kayınpederinin yanına döner. Kısa bir müddet sonra da vefat et-miştir.

 

Rivâyetlerde onun için şöyle denilir; "Selâhaddin Uşşâki hoca-sından icazet aldıktan bir müddet sonra onun giydirdiği hırkayı çıkardı ve sakladı. Ben o hırkayı giyecek gücü ve kuvveti ken-dimde göremiyorum, dedi. "

 

Daima gizlilik üzere yürüdü. Zamanında pek kıymeti bilinmedi. Bir gece rû’yasında Muhyiddini Arabî Selâhaddin Uşşâki'ye dört satırlık bir yazı okuttu. Bu yazılar; Şeriat, Tarikat, Hakikat ve Mârifete dairdi. Uyandığında kendisinin bütün ilâhi sırlara kavuştuğunu idrak etti. Selâhaddin Uşşâki'nin 200'e yakın eseri mevcut olup bunlar Arapça, Farsça ve Türkçe dilleriyle yazılmıştır. Kabri ise uzun yıllar görev yaptığı Tahir Ağa dergâhının bahçesindedir.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

K I Y M E T L İ    O K U Y U C U M !

 

Tarikat-ı Âliyye-i Halvetiyye-i Uşşâkiyye'nin günümüze doğru uza-nan şeceresine baktığımızda ise, "TERZİ BABA KOLU” ile karşılaşıyo-ruz.

 

Tasavvufî hareketlerini incelediğimizde, tarikatların ve onların kol-larının isimlerini kurucularından aldıklarını görüyoruz. İşte Tarikat-ı Âliy-ye-i Halvetiyye-i Uşşâkiyye'nin "TERZİ BABA KOLU” da ismini, halkın ve sevenlerinin kendisine "Terzi Baba" diye hitap ettikleri veliyyi mü-kerrem, İnsân-ı Kâmil, ârif-i billâh, sevgi ve muhabbetine doyum olma-yan, Allah ve Rasûlünün ahlâkını üzerinde taşıyan bir zât-ı muhterem olan Pir Necdet Ardıç Uşşâki efendimizden almaktadır.

 

Burada hemen şu soruyu sormak ve cevap aramak akla gelebilir.

Necdet Ardıç Beyefendinin Pirliği nereden geliyor?...

Onun Pir olduğunu nasıl bilip idrak edeceğiz?....

 

Bu soruların izahına geçmeden "Pir" kelimesinin neyi ifade ettiğini iyi bilmeliyiz.

Pir kelimesinin lûgatta, yaşlı, ihtiyar, bir şeyin kurucusu gibi anlam-ları vardır. *(5)

 

Necdet Ardıç Beyefendi ise, özünde “Vahdet” anlayışı olan bu irfan yolunu daha da genişletip geliştirmiş, sırri nitelikte olan noktaları da açığa çıkarmıştır. Yeni ufuklar açarak mi’râc yolunu ve seyr-i sülûk sis-temini çok açık ve anlaşılabilir, kolay tatbik edilebilir bir mârifetullah bilgisi ile gözler önüne sermiştir.

Özellikle de onun "İrfan Mektebi Hak Yolunun Seyir Defteri" adlı eserini incelediğimizde bu yeniliği, açıklığı ve derinliği görüp müşahede edebilmemiz zor olmayacaktır.

 

Yine bunun haricinde Necdet Ardıç Beyefendiyle belli bir müddet ar-kadaşlık yapan, ona muhabbetle yaklaşan, onun sohbetlerine devam edip nazarına mülâki olanlar, ondaki bu ilâhi vasfı “Pir” sezgi, keşif ve derüni bir hâl ile anlayıp idrak edebilirler.

 

Muhterem arkadaşım;

Pirimiz Necdet Ardıç Uşşâki hazretlerini sizlere takdim ederken onun bazı vasıflarını da belirtmiştik. Onun vasıflanndan bir tanesi de "Ârif" bir zât oluşudur.

 

 

 

*(5) Osmanlıca Büyük Lûgat

 

O hâlde Ârif nedir? Kime denir? Ârifin belirli vasıfları nelerdir? Bu kelimelerin gerçek karşılığını bulup yerine oturttuğumuzda, ifadeleri-mizin daha iyi anlaşılacağını umuyoruz.

 

Öncelikle, kullanılan alîm, şeyh, mürşid gibi terimler “ârif” söz-cüğünün karşılığı değildir ve onun yerini de tutamazlar.

 

Şeyh ve mürşid, şeriat ve tarikat mertebelerinde yol gösteren, rehberlik yapan, bazı bilgileri öğreten anlamlarına gelirler.

 

Ârif ise, tanıyan, bilen, vakıf olan, aşina olan, hâlden anlayan mâ-nâlarına gelmektedir.

 

Ârifin bilgisine, mârifetullah (Allah bilgisi) denir.

Ârif, mârifet ehli kabul edilir

 

Ârif ile diğerleri arasındaki fark, irfaniyet ile ilim arasındaki fark gi-bidir.

 

Alîm, şeyh ya da mürşid, örnek ve rehber edinilir.

Ârifle ise, hidâyete erilir ve yaşanır.

 

Ârif, Allah'ı Allah'la bilir ve tanır.

Diğerleri ise, kendi birimsel akıl, ilim ve nefisleriyle bilmeye çalışır-lar.

 

Ârif, kâinat ağacının meyvesi gibidir. Ancak ârifler de mârifet, görüş ve bilişlerinin genişliğine göre farklı mertebelerde olabilirler.

 

Muhyiddin-i Arabî hazretleri "Lübbül Lüb" adlı risâlesinde, "Bir irfan sahibi hakikaten ârif olduğu zaman bir îtikad ile kayıtlanmaz. (Yani bir kayda girmez.)" ifadeleriyle ârifi tanımlamaktadır.

 

Ârif, ahlâkî ve manevi arınma sayesinde sezgi gücü ve derüni tec-rübe ile bilen ve anlayandır. Ondan bilen kendisi değil, Allah'tır. O, “Allah'ın nûru” ile bakar ve yalnız Allah ile meşguldür.

 

Kısaca ârif, “Allah'ın konuşan dili, gören gözü, işiten kula-ğıdır.”

 

Cüneydi Bağdadi Hz. Ârifi şöyle tanımlar; "Ârif, kendisi sustuğu hâlde içinde Hakk'ın konuştuğu kimsedir." *(6)

 

Bu vasıflara bürünmüş olan böyle mübarek zâtları bulmak, tanımak çok zordur. Çünkü bilinen ve tanınan bir şekilleri ve nişanları yoktur.

 

 

 

*(6) Sülemi. 157

 

Sizlere takdimini yaparken zorlandığım, onun nûruyla aydınlandı-ğım, yoluna yüzler sürdüğüm, “ârif-i billâh” Necdet Ardıç Beyefendiyi idraklerinize sunuyorum.

 

Kıymetli okurum;

Bu iddiasız derlememizin bazı bölümlerinde zaman zaman ebced he-sap sistemi ve sayılarla bazı işlemlerin yapıldığını ve ifade edildiğini göreceksiniz, ileriki bölümlerde karşımıza çıkacak olan, ilgi ve alâkanızı da çekeceğini umduğum "Ebced" hesap sistemiyle ilgili olarak kısa bir açıklama yapmayı burada uygun bulduk.

 

Ebced; Arap veya Kûr’ân alfabesinin veya harflerinin taşıdığı sayı değerlerine dayanan hesap sistemidir.  *(7)

Ebced hesabına göre her harfin rakkamlarla ifade edilen bir değer karşılığı vardır. Dini metinlerde Ebcedin kullanım sahasının Hz. Adem'e kadar gittiği rivâyet edilir.

 

Hz. Peygamber devrinde de kullanılan Ebcedle ilgili olarak Hz. Ali Efendimizin,

“teallemül ebaciyde ve tefsîrîha feinne fî tefsiyriha lâ aciyb”

 

"Muhtelif ebced kaidelerini, sayılarını ve kullanış usullerini öğreniniz. Çünkü onlarla birçok aciyibi esrar zuhura gelir." *(8)

 

Ebced sisteminin tasavvufta ayrı bir yeri olmakla birlikte, (astrono-mi, astroloji, edebiyat, mimâri ve cifr) ilimlerinde de kullanılmıştır. Özellikle Muhyiddin-i Arabî, Bursalı İsmail Hakkı, Saidi Nûrsî gibi şahsiyetler ebcedi kullananların başında gelir.

 

Ebced hesabının tarihçesiyle ilgili olarak bu kısa açıklamadan sonra bu hesap sistemini çalışmamızda neden kullandık onu açıklayalım.

 

Bilindiği gibi bu kitapta yer alan çalışmalar “Terzi Baba”yı tanıtma amacına yönelik olduğundan, ondaki ilâhi kemâlat ve vasıfları, sırri ni-telikte olan bilgileri ve hakikatleri zuhura çıkarıp gözlerinizin önüne ser-mek istedik. İncelediğinizde hayret ve hayranlığınızın artıp, onun derin-liğine doğru yol alacağınız kanaatindeyim.

 

Tasavvufu insânın kemâle ermesini temin eden bir vasıta olarak düşünebiliriz. Domatesi bile daha iyi yetiştirmek için uzman arandığı; hayvanların, bitkilerin daha kaliteli ve verimli olması için labaratuar çalışmalarının yapıldığı günümüzde insân yetiştirmek için ilgisiz kalmak doğru bir davranış olmasa gerektir.

 

 

*(7) İslâm Ans. Cilt 10

*(8) Gizli ilimler C. I                                            

İslâm Dinini sadece sevap günah yönleriyle ele alırsak; onun Kâmil insân, iyi insân yetiştirme özelliğini gözardı etmiş, Kûr’ânın belirttiği din anlayışını ortaya koyamamış oluruz.

 

Manevi hastalıklarımızın doktor ve hekimleri Hazreti Peygambere kesintisiz bir silsile ile ulaşan Kâmil insânlardır. Onlar gönül sahiplerini terbiye etmek, kemâle eriştirmekle meşguldürler. Onların bu özelliği rahmetin ve ihsanın ta kendisidir.

 

Tasavvuf tarihinde yeni ufuklar açacak derecede mârifet ve fikir sa-hibi olduğuna inandığım, Hakk'a giden yolda sâliki merkez olarak kabul edip halka hep rahmet olmaya çalışan Kâmil insân “TERZİ BABA” yo-lunda dost ile dost olmaya çalışalım.

 

Onun tadına ve seyrine doyum olmayan irfan sofralarını, gönül kâ’besini ve Hakîkat-i Muhammedi'nin ondaki güzelliklerini anlamaya ve yaşamaya gayret edelim. Bunun için de bizlere gerçekten işiten bir kulak, gören bir göz, anlayan ve hisseden bir kalb vermesini; ilâhi muhabbet ve sevgi ile yanmayan gaflet ehli kimselerin şekil ve merasim dindarlığından korumasını Rabbimizden niyaz edelim.

 

 

 

30/11/2000

Perşembe

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

T E R Z İ   B A B A   K İ M D İ R ?

                     

"Terzi Baba kimdir?" sorusuna cevap aramak, onu daha iyi ve çok yönlü tanıyıp bilmek, hayat akışını ve felsefesini öğrenebilmemiz için sizleri yaşadığımız zamanın biraz gerilerine doğru götürmek istiyorum.

 

Tarih: 15 Aralık 1938

Yer: Tekirdağ

Tekirdağ'ın yerli ailelerinden olup da geçimini çiftçilik ve bağcılık ya-parak sürdürmeye çalışan Sadık Ardıç Efendi ve Melek (Meliha) Hanım' ın ortanca (ikinci) çocukları dünyaya gelir. Orta hâlli ve mütevazi bir ha-yat sürdüren bu aile yeni doğan çocuklanna baba Sadık Efendi ile Melek Hanım’ın ortak kararıyla "yiğitlik, kahramanlık ve efelik" anlamına gelen "NECDET" ismini verirler.

 

Böylece Necdet, ağabeyi Ahmet ve sonraki yıllarda doğacak olan kardeşi Cevdet ile birlikte Ardıç ailesinin içindeki yerini alır.

 

Yıllar yavaş yavaş geçmeye başlar. Çocukluk dönemini yaşayan "Necdet" artık yedi yaşına gelmiş ve okula gitmeye başlamıştır. Okul dönemiyle birlikte onun doğuştan sahip olduğu; asalet, güzellik, akıl ve zeka üstünlüğü gibi kemâl olgunluk hâlleri de kendisinde belirmeye ve görülmeye başlamış, gerek okulda gerek çevresinde zeki, çalışkan ve güzel ahlâklı oluşuyla ilgi ve alâka çekmeye başlamıştır. Hatta ondaki bu olgunluk hâllerini gören başöğretmeni ve matematik öğretmeni onu okul arkadaşlarına örnek ve rehber öğrenci diye takdim ederken, birlik-te oyun oynadıkları çocukluk arkadaşları ise, "yahu sen nasıl bir ço-cuksun? Bize hiç benzemiyorsun, biz o kadar küfür ettiğimiz hâl-de senin ağzından hiç küfür duymadık," diyorlardı.

 

O çocuk iken diğer çocuklardan farklı idi. Gençliğinde de döneminin gençlerine benzemedi. Küçüklüğünde arkadaşları hep büyükler, yetiş-kinliğinde ise, hep gençler olmuştur.

 

İlkokul yıllarının sonlarına doğru ise, kendi iç âleminde dini duygular ve fikirler, Allah ve Peygamber sevgisi oluşmaya başladı. Özellikle de Hz. Ali Efendimizin menkıbelerini ve kahramanlıklarını anlatan kitapları okuyarak, onlara karşı ilgisi ve muhabbeti artmaya başladı.

 

Yaşı on ikiye gelip ilkokul dönemi bittiğinde Necdet'in arzusu oku-mak ve yüksek tahsilli birisi olabilmekti. Ancak ailesinin o günkü şart-larda (1950 Yılı) imkânları yeterli olmadığından onu okutamadılar.

 

Geçimini toprağa bağlı olarak sürdüren babası Sadık Efendi ise oğullannın kendi mesleğini devam ettirmelerini pek istemez, oğulları bir sanat ve meslek sahibi olsunlar düşüncesindeydi.

Bunun üzerine amcası Mehmet Efendi de boşta gezmesin ve bir meslek sahibi olsun düşüncesiyle o dönemlerde gözde bir meslek sayı-lan “terziliği" öğrenmesi için Tekirdağ'da Hüseyin Kuymu (Kara Hüseyin) adında bir terzinin yanına Necdet'i çırak olarak verir. Artık o-nun en önemli hedeflerinden birisi iğne ile iplik arasında geçecek olan terzilik mesleğini çok iyi öğrenip iyi bir terzi olabilmektir.

 

Daha ilkokul yıllarında kendisinde başlayan din sevgisi ve muhabbeti de iyice belirmeye başlamış; daha çocuk yaşlarında olmasına rağmen beş vakit namazını düzenli ve cemaatle kılmaya özen gösterirken bir yandan da dini eğitim ve öğretim almak için Tekirdağ'ın tanınmış imam-larından olan ve o dönemde merkez Çiftlikönü Câmii imam hatipliğini yapan Ahmet Elitaş Hoca Efendiden Kûr’ân-ı Keriym ve dini bilgiler dersleri almaya başlamıştır.

 

Kalbi çok rikkatli idi. Çocukluğunun bu dönemlerinde, bir gün sa-bah namazına kalkamadığı için peş peşe üç gün oruç tutmak su-retiyle nefsini terbiye etmeye yönelmiştir.

 

O, sabahları çok erken saatlerde kalkar, abdestini alır, Kûr’ân-ı Ke-riym ve ilgili ders kitaplarını eline alıp, evlerine yaklaşık iki kilometre uzaklıkta olan Çiftlikönü Câmiine fecrin karanlığında yürüyerek gider, burada sabah namazını cemaatle birlikte eda ettikten sonra hocasıyla o günkü Kûr’ân-ı Keriym ve dini bilgiler derslerini çalışırlar ve günün ilk saatlerinde başlayan mesâi için çarşıda bulunan terzihane dükkânına geri dönerdi.

 

İşini ve mesleğini severek yapıyordu. Çok çalışkan ve mârifetli oldu-ğundan kısa sürede terzilik mesleğini ve inceliklerini öğrenmeye başla-dı. Terzilik mesleğinde ilk ustası olan Hüseyin Kuymu onda gördüğü ka-biliyet, çalışkanlık ve güzel ahlâk için sık sık çevresine "Bu çocuk bir cevher ve çok mârifetli" derdi.

 

Üç yıl çalıştığı çıraklık ve kalfalık dönemini tamamladığı bu terzihane dükkânında ustasının da müşterilerinin de sevgi ve muhabbetini kazan-mıştı. Terzihane dükkânının bir köşesinde asılmış olan üzerinde şu mıs-ralann yazılı olduğu tablo onu çok etkilemişti;

 

“Her seherde besmele ile açılır dükkânımız,

  Hazreti İdris aleyhisselâmdır pirimiz üstadımız.”

 

Her okuyuşunda derunî hisleriyle etkilendiği bu mısralann sırrını ve hakikatini yıllar sonra idrak edecektir.

 

Necdet'in bu hâli ailesini de mutlu ediyordu. Özellikle çocukları için iradeli ve şefkatli bir mürebbiye olan annesi Melek Hanım ise, oğlu Nec-det'in mütedeyyin ve çalışkan hâli karşısındaki sevincini eşi Sadık Efen-diye, "Bu çocuk bizi de adam edecek" sözleriyle ifade ediyordu.

 

Aldığı Kûr’ân-ı Keriym ve dini bilgiler derslerini epey ilerletince bu defa da yine Tekirdağ'ın o dönemdeki meşhur kıraat imamlarından olan merhum Behçet Toy Hoca Efendiden kıraat, huruf ve tecvit dersleri al-maya başladı. Bu çalışmalarını askere kadar sürdürdü. Kıraat ve huruf derslerine devam ettiği dönemdeki birkaç hatıratı ise şöyledir:

 

[“Özel ve talim üzere bir çalışma gerektiren bu dersleri için, bir gece evinin bir odasına kapanan Necdet, sürekli olarak

 ¡áî©uª £ŠÛa ¡æb À¤îª £'Ûa  å¡ß ¡é¨Ü¨£Ûb¡2 ¢‡ì¢Ç a  

 áî©yª £ŠÛa ¡å¨à¤yª £ŠÛa ¡é¨Ü¨£Ûa ¡á¤¡2

“euzü billâhi mineş şeytanir raciym

bismillâhir ahmânir rahiym”

sözünü boğaz talimi yaparak defalarca tekrar ediyordu. Misafirlikten dönerken kapının önüne geldiğinde, onun sesini duyan annesi, oğlum Kûr’ân okuyacak onu sessizce dinleyeyim diye dış kapının önünde bek-lemeye başlar.

Ancak hep aynı cümleyi tekrar ettiğini duyunca da bir müddet sonra dayanamayıp kapıdan içeriye girer ve oğluna da; “Kûr’ân okuyacak-sın diye dışarıda bekliyordum, arkası yok mu bunun?” der.]

 

Gerek terzihane dükkânındaki çalışmaları gerekse dini bilgi ve ilimler üzerindeki çalışmaları küçük yaştaki bedenine ağır gelmeye başlamıştı. Nitekim o yaşlarda iken işinden evine gelip gece saat 12 civarında yatsı namazını eda ederken aşırı yorgunluktan secde hâlinde iken uyuyup kalmış, dışarıdan evine gelen babası Sadık Efendi onun bu hâlini görün-ce heyecanlı ve telaşlı bir biçimde acaba oğluma bir şey mi oldu endi-şesine kapılmış, yanına gelip seslendiğinde kendisinden cevap alınca, onun namaz esnasında yorgunluktan uyuya kaldığını anlayıp rahatla-mıştır.

 

Merhum Behçet Toy Hoca Efendiden huruf ve talim dersleri aldığı dönemlerde gerekli zaman ve mekânın olmayışından dolayı, sesli olarak da çalışılması gereken bu dersleri için, o zamanki Orta Câmi müezzini olan ve Necdet'i çok seven Ali Efendi ona şöyle yardımcı oluyordu. Her akşam yatsı namazı kılındıktan sonra müezzin Ali Efendi câmi kapısını kilitleyip anahtarı câminin dışında özel bir yere bırakıyordu. Gece 12 civarlannda iş mesâisini bitiren Necdet anahtarı bırakılan yerden alıp câmiyi açıyor ve derslerini ancak böyle çalışma imkânı bulabiliyordu. Bazen de gecenin bu saatinde câmiyi açmak kendisine zor geliyor ve biraz aşağıdaki Paşa Câmiinin dışındaki son cemaat bölümünde ders ya-pıyordu.

Nitekim bir gece onun Paşa Câmiinden gelen seslerini duyan gece bekçisi, acaba câmide bir vukuat mı var endişesiyle sessizce câmiye gelip bir süre Necdet'in başında durup tekrar oradan ayrılıp gitmiştir.

 

Yıllar yavaş yavaş ilerleyip 1953 yılına gelindiğinde Necdet'in yaşı 15 olmuştur. 3 yıl boyunca çalıştığı, çıraklık ve kalfalık yaptığı ustasının yanında terzilik mesleği adına öğreneceği başka bir şey kalmayınca, bu defa öğrendiği bu sanatı daha da ilerletip geliştirmek için ailesinin de iz-nini alarak İstanbul'a gitmeye karar verdi.

 

İstanbul'a gittiğinde Beyoğlu'ndaki bir terzihane atölyesinde çalışır-ken, babasının ablası olan ve Bebek semtinde ikâmet eden halası Rah-miye Hanımların evinde geceleri misafir olarak kalıyordu.

Artık mücadelesi, gayesi ve gittikçe artan maneviyat ve dindarlığı olan hayat çizgisi kendisinde oluşmaya başlamıştı. O günlerde (19 – 53) sayı değerlerinin hayatını ne kadar derinden etkileyeceğini bilemi-yordu.

 

İstanbul'da çalıştığı yaklaşık 1 yıl zarfinda evinde geceleri misafir olarak kaldığı halası Rahmiye Hanımın eşi olan ve tasavvufi bir yaşamı olan M. Nûsret Tûra'nın da çok dikkat ve nazarını çekmekte; eniştesi, onunla konuşurken sürekli olarak "pehlivan" diye övgülü hitapta bulu-nuyordu. Onun hakkında söylenen bu "pehlivan" sözünün anlamı daha sonraki yıllarda çok iyi anlaşılacaktır. Bir müddet sonra da, iş yerinin bulunduğu caddeye “Hüseyin Pehlivan Caddesi” ismi verilmiştir.

 

Annesi Melek Hanımın da rızasıyla İstanbul'da 1 yıl kadar kaldıktan sonra tekrar Tekirdağ'a geri döndüğünde ise, bu defa bayan terziliğine yöneldi. Zamanının değerini ve kıymetini çok iyi bildiğinden işinden son-raki boş zamanlannda ise, daha önceki yıllarda Kûr’ân-ı Keriym dersleri aldığı hocasından bu defa Arapça dersleri de almaya başladı. Yine aynı dönemlerde Tekirdağ'da hafızlık çalışmalarına başladı, ancak zamanının yetersizliği dolayısıyla bu çalışmaları bırakmak zorunda kaldı.

 

Bayan terziliğini epey ilerletip kendi terzihane dükkânını açtığında yaşı henüz 18'dir. Bu yıllarda babası Sadık Efendinin ani ölümü onu ve ailesini epey sarsmıştır.

 

İstanbul'da bulunduğu dönemlerde evlerinde misafir olarak kaldığı halası Rahmiye Hanımın eşi M. Nûsret Tûra Bey, ondaki özellikleri ve muhabbeti keşfedince, onu boşta bırakmamak ve kendisine faydalı ola-bilmek düşüncesiyle, kendi mürşidi olan ve aynı zamanda Fatih der-siâmlarından ve Süleymaniye Kütüphanesinin müdürlüğünü de yapan, Uşşâki şeyhlerinden Hazmi Tûra Uşşâki Efendiye gönderir. Hazmi Tûra Uşşâki Hazretlerinin huzuruna, elindeki tanıtım kağıdıyla giden ve kabul edilen Necdet Ardıç Bey böylece tasavvufi hayata, yani gönül yolculuğuna da başlamış oluyordu.

 

Mürşidi Hazmi Tûra Uşşâki Efendiye intisabından sonra mücadelesi, çilesi, fedakarlığı, riyâzatı olan tasavvufi çalışmalarına başladı. Fırsat buldukça istanbul Fatih'te Keçeciler Caddesindeki Bedrettin Dergâhında ikâmet eden mürşidini ziyaret ediyor, onun sohbetlerine iştirak ediyor-du.

Bu ziyaretlerinden ve çalışmalarından çok memnun kalan mürşidi yine bir ziyaret esnasında Necdet Bey'e şu sözlerle taltifte bulunuyor:

"Oğlum, iki şeyinden memnun kaldım. Birincisi tasavvuf çalışmalarına devam etmen, ikincisi ise, gördüğün (taç giyme ve Ihlas okuma v.b.) zuhuratlarındır.”

 

Alîm ve ârif bir zât olan Hazmi Tûra Uşşâki Hazretleri haftanın cu-martesi günleri ikindi namazını müteakiben de Beyazıt Câmiinde Mes-nevi Şerif okutuyordu. Necdet Bey imkân buldukça cumartesi günleri Tekirdağ'dan Beyazıt Câmiine gidiyordu.

 

1958 Yılına gelindiğinde yaşı 20 olan Necdet Ardıç Bey askerlik va-zifesi için Ankara'nın yolunu tutar. Şimdiki adıyla Cumhurbaşkanlığı Muhafiz Alayı Karargah Bölüğünde 24 ay süren askerliğini ifa eder.

Askerliği süresince mesleği olan bayan terziliğini epey geliştirmiştir. Özellikle de Ankara'da bu dönemde tanıştığı Paris Terzilik Akademi-sini bitiren, terzi Bekir Ceyhan'la birlikte uzun süre çalışmalar yap-mıştır.

Askerlik süresinin bitmesiyle birlikte geleceğiyle ilgili olarak da karar vermesi gerekiyordu.

 

Ankara'da kalıp mesleğini sürdürmesi için kendisine cazip teklifler sunulurken, onun hedefi ya İstanbul'da kalmak ya da modanın ve giyi-min merkezi olan Paris'e gidip mesleğini burada sürdürmek ve dünya çapında bir terzi olabilmekti. Bir müddet Fransızca lisânını öğrenme ça-lışmaları da yaptı.

 

O dönemlerde bir karar vermesi gerekiyordu. Düşündü ve tasavvuf yönünün daha ağır basmasıyla Hak yolunu tercih edip terhisiyle birlikte Tekirdağ'a tekrar geri döndü. Hemen burada bir dükkân açıp bayan ter-ziliği çalışmalanna devam etti. Zamanına göre çok iyi ve ileri derecede giyim ürettiğinden, kısa sürede tanındı. Çevre illerden gelen müşterileri kendisine "Tekirdağ'ın Dior'u" lâkabını da takmışlardı. Bu arada as-kerlik dönüşü ile birlikte tasavvuf çalışmalarının yanında Arapça, tefsir, hadis ve fıkıh derslerini de devam ettiriyordu.

 

Necdet Ardıç Bey bir gün terzihane dükkânında dikiş makinesinin başında çalışırken bir hâl ile karşılaşıyor. Şöyle ki; çalıştığı dikiş makine-sinde yüzü duvara dönük iken birden duvardan Hazmi Tûra Uşşâki Haz-retlerinin silueti beliriyor. Bunun üzerine hemen dikiş makinesini durdu-ruyor.

 

Mürşidi kendisine sürekli "haydi oğlum, gayret oğlum... lâ ilâhe illâllah... haydi gayret" şeklinde görünüp bir mesaj veriyordu.

 

Bu hâl geçtikten sonra ütü masasının yanına giden Necdet Bey ilginç bir görüntüyle karşılaşıyor. O dönemlerde ütü için mangal kömürleri kullanılmaktaydı.

Yere doğru baktığında beyaz yer karolarının üzerinde siyah kömür parçalarıyla çok açık bir şekilde çizilerek yazılan,  

Ê (ayn),  ô  (ye)  ve  …  (dal) harflerinin olduğunu görür.

 

O anda bunların ne anlama geldiğini bilemez. Ancak unutmamak için oradaki görüntüyü bir kağıda yazar.

 

Aradan kısa bir müddet geçince mürşidi Hazmi Tûra Efendiyi ziyaret için İstanbul Fatih'teki, dergâh olarak da kullanılan evine gider.

Kapıyı çaldığında Hanımı “Mürşide Anne” kapıyı açar.

 

İçeriye girip 5-10 dakika oturduktan sonra Necdet Bey Mürşide Ha-nıma, "Efendi Babam evde yok mu?" diye sorar.

 

Mürşide Hanım da ona, "Babanız sizindir yavrum" der. Necdet Bey bundan bir şey anlamaz.

 

Bir müddet sonra Mürşide Annesine "Efendi Babam daha gelmedi mi?" diye tekrar sorduğunda,

yine "Efendi Babanız artık sizindir oğlum" cevabını alır.

 

Bu ifadedeki maksat ve mânâyı anlayan Necdet Bey, mürşidi Hazmi Tûra Uşşâki Hazretlerinin vefat ettiğini, yani bâtın tecellisine dönüştü-ğünü anlar.

 

O anda kısa bir tefekküre dalan Necdet Bey Hz. Peygamberimiz bâ-tın âleme giderken Hz. Ebubekir ve Hz. Ömer'in söylediği sözler hatırına gelir.

O anda çok üzgün ve değişik duygular yaşayan Necdet Bey, çalışır-ken dükkânda yaşadığı hâlet-i rûhiyenin, mürşidinin rûhunu teslim et-meden evvel kendisini son bir kez gayrete geçirmek için ziyarete geldi-ğini idrak eder.

 

Bir müddet sonra "şimdi biz ne yapacağız Mürşide Anne?" diye sorduğunda,

Mürşide Hanım da, "Efendi Babanız yerine M. Nûsret Tûra'yı bı-raktı. Emanetler artık onda. Sizler de bundan böyle ona gide-ceksiniz," cevabını verir.

 

Tarikat-ı Aliyye-i Halvetiyye-i Uşşâkiye'nin önemli şahsiyetlerin-den biri olan; alîm, ârif ve fazıl kişiliğiyle tanınan Hazmi Tûra Uşşâki, Necdet Bey'in tasavvuftaki seyr-i sülûkunda önemli bir yer tutar.

 

Mürşidinin vefatından sonra o günki hisler içinde kaleme aldığı ve mürşidine olan sevgi ve muhabbetini anlattığı,

"Hazmi Tûra'nın Huzurunda" adlı şiirini sizlere sunuyorum.

 

 

H A Z M İ   T Û R A’ N I N   H U Z U R U N D A

 

                Gitmiştim bir gün Nûsret Tûra'ya,

                    Gönderdi beni Hazmi Tûra'ya.

                    Yazdı verdi elime bir kağıt,

                    Sanki içinde bin türlü ağıt.

                      

                       Gidip Fatih'e girdim dergâhına,

                       Alıp içeri oturttu yanına.

                       Okudu elimdeki kağıdı,

                       Çözülen ayağımın bağıydı.

                                  Oğlum dedi, her gün şunları yap,

                   

                    Gittiğin dünyadan hemen sap.

                    Görünce o muhterem Hak dostu,

                    O günüm bilsen ne hoştu.

                    Hadi oğlum Allah selâmet versin,

                                 

                           Yoluna güle güle gidersin.

                                  Çıkarma bizi sakın gönülden,

                                  Gaflette kalırsan ne gelir elden.

                                  Hazmi Tûra ilk mürşidim oldu,

                   

                    İhsanları fakire çok boldu.

                    Bir gün yine gittim dergâhına,

                    Oturttu beni hemen karşısına.

                    Anlat bakalım gördüklerini,

                                 

                                  Değerlendirelim hâllerini.

                                  Anlattım tüm gördüklerimi,

                                  Başımdan geçirdiklerimi.

                                  İki şeye sevindim dedi bana,

                   

                    Bunları anlatayım sana.

                    Biri unutmamışsın bizleri,

                    Diğeri gitmişsin hayli ileri.

                    Okuturdu Mesnevi Bayezit'te

                                 

                                  Bir gün nasip oldu orda ziyarette.

                                  Anlatıyordu hakikat-i Nuh'dan,

                                  Nasıl kurtulunur o tufandan.

                                  Sanki şu anda görür gibiyim,

                                  Rûhaniyetini sezmiş gibiyim.

                   

                Bakıyor sanki yazdıklarıma,

                    Tebessüm ediyor anlattıklarıma.

                    Tekrar yine gittiğimde dergâha,

                    Ulaşamadan o padişaha.

                                  Hacdan gelince pek hastalanmış,

                                  Hemen rahmet-i Rahmânâ dalmış.

                                  O anda sanki Sıddık'ın sözü

                                  Muhammed öldü ise Allah baki.

                                  Şimdi ne yapacağız? Dedim,

                   

                    Nûsret Bey'e gideceksiniz dediler.

                    Daha evvel dükkânda çalışıyorken,

                    Sanki geldi karşıma duvar içinden.

                    Coşturdu beni Tevhid ile,

                                 

                                  Ben de şaştım o zaman bu işe.

                           Sonra baktım yere lyd yazılmış,

                                  Sanki bir el hat kazımış.

                                  Anladım ki o an bayrammış,

                                  Fakire lûtfen vedaya gelmiş.

 

 

Bu hadiseyi (tecelliyi) sonradan Necdet Bey, Nûsret Efendiye anlattı-ğında, “oğlum üç harften †îa (IYD) meydana gelen bu kelime (bayram) demektir.” O anda onun bayramı yani Hakk’a vuslatı imiş, diye kendisine ifade ettiğini bildirmiştir.

 

 

N Û S R E T   E F E N D İ’ Y E   İ N T İ S A B I

 

Hazmi Tûra Uşşâki Hazretlerinin vefatıyla birlikte yerine halife olarak bıraktığı M. Nûsret Tûra Hazretlerine diğer sâliklerle beraber intisab eden Necdet Ardıç Bey için seyr-i sülûkunun ikinci dönemi de böylece başlamış oldu.

 

İstanbul Boğaziçi Bebek Semtinde ikâmet eden ve Devlet Deniz Yol-larında memur olarak çalışan M. Nûsret Tûra'ya iltihak ettikten sonra ise çok sıkı bir şekilde hem dünyaya hem de ahirete yönelik olarak ça-lışmaya başlamıştır. Sohbet günleri ve kandil gecelerinde Tekirdağ'dan kalkıp İstanbul'a giderdi. Mürşidinin hanımı halası olması dolayısıyla da daha sık ziyaret edip görüşüyor ve sohbetlerine katılma imkânı bulu-yordu.

 

Necdet Bey seyrinin bu bölümünde mürşidi ile çok yakın olmaya başlar. Seyri ilerledikçe ufku ve idraki de açılıp genişliyordu. Arapça ve Tefsir derslerine çalışmaları devam ederken riyâzat ve diğer nafile ibadetlerini de arttırarak sürdürüyordu. Daha küçük yaşlarda tutmaya başladığı ve uzun yıllar devam ettirdiği nafile oruçlar onun yaşamında önemli bir yer tutar.

Haftanın günlerinin çoğunluğunu, senenin günlerinin yarısından faz-lasını oruçlu geçirirdi. Tasavvufta dervişin kemâle ermesinde önemli olan ve adına da “Erbaiyn” (Kırk gün orucu peş peşe tutmak) denilen riyâzat oruçlarını hayvani gıdalardan arınmış olarak uzun yıllar tutar-ken, bir defasında da üç erbaiyni peş peşe tutmuş ve üçüncü erbaiynin son beş gününü de “iftarsız oruç” şeklinde tutabilen nadir insânlardan biri olmuştur.

 

1964 yılında ise Necdet Ardıç Bey mürşidinin de işaretiyle akrabalık bağlarının da bulunduğu İstanbul'dan Nüket Hanımefendi ile evlenir. Bu evliliklerinden İzzet ve Cemâl Cem adında iki oğlu olmuştur. İki çocuğu-nun olacağı kendisine rû’yada gösterilmiştir.

 

Mürşidi Nûsret Tûra'nın Bebek'teki evi aynı zamanda dergâh olarak da kullanılmaktaydı. Sık sık ziyaretine gidip onun sohbetlerine katılan Necdet Bey, bazı günler onun evinde kaldığında yaşadığı duygu ve hislerini şöyle ifade ediyordu:

 

"Ziyarete gidip dergâhta kaldığım gecelerde Nûsret Babamın okuduğu sabah ezanıyla uyanır, abdestimi alıp yanına giderdim. Beraberce namazı eda ederdik. Biz zikir ve sohbetimizi yaparken ev halkı da kalkar, birlikte kahvaltılar yapılır, sonra herkes kendi işine giderdi. Bahar sabahları Bebek sırtlarında Aşiyan korulu-ğunda öten bülbüllerin sesiyle zikirlerimiz birbirine karışırdı. Geçmiş zaman olur ki hayali cihan değer.”

 

Onun bu ifadeleri hayat ve hakikat ile dolu olduğundan hayali bile cihana değerdir.

 

Kemalât sahibi, mârifetli ârif bir zât olan M. Nûsret Tûra Efendi Necdet Ardıç Bey'de gördüğü cevheri ortaya çıkarmak için çok gayret göstermiştir. Bazen bir gurup cemaate kendisini tanıtırken "En çok sevdiklerimizdendir," demesi ve "habib" mazharıyla ona yaklaşması gösterdiği gayretin bir ifadesi olsa gerektir.

 

Onun yetişmesinde büyük emeği ve faydası görülen kimselerden bi-risi de mürşidinin hanımı olan halası “Rahmiye Anne”dir.

 

Esasen onun hayatında üç kadın büyük yer tutar. Bunlardan birincisi dünyaya gelmesine vesile olan bedeninin annesi Melek Hanım, ikincisi manevi terbiye alıp Hakikat-i Muhammediyyenin kendisinde açılmasında emeği olan Rahmiye Annesi, üçüncüsü ise eşi Nüket Hanımdır.

 

Çok uzun yıllar mürşidinden feyz ve ilham almak için Tekirdağ İs-tanbul arasında adeta mekik dokuyan Necdet Bey bu çalışmalarının kar-şılığını da artık görmeye başlamıştır. 1972 yılında seyr-i sülûkundaki derslerini tekmil tarik bitirmişti. "Tacı Şerif” mürşidi tarafindan 1979 yılında kendisine giydirilmiştir.

 

Seyr-i sülûkunda kemâle erip, eminlik ve güvenilirlik vasıflarını kazanan Necdet Ardıç Bey "îlâhi emaneti" de yüklenecek duruma gel-miştir. Mürşidi M. Nûsret Tûra kendisine "Oğlum, sebeb-i vücudum (varlık nedenim) senmişsin. Ben seni yetiştirebilmek için bu âleme gönderilmişim" demiştir.

 

Birçok dervişi, muhibbi ve 4 halifesi olan Nûsret Tûra Hazretleri öm-rünün son dönemlerinde, kendisindeki maddi ve manevi emanet-leri Necdet Ardıç Bey'e vermek sûretiyle onu yerine halife olarak bıraktığını açıklamıştır.

 

Kendisinin dört halifesi vardır;

Bakırköylü Ahmet ÖÇAL

Arnavutköylü Hüseyin ANGI

Kadıköylü Sabri NEBİOĞLU

Tekirdağlı Necdet ARDIÇ

 

1979 yılında bu dünyadaki ömrünü tamamlayıp, gönüllerde derin izler bırakarak Hakk'a yürüdü.

Onunla uzun yıllar manevi yolculuk yapan halifesi Necdet Ardıç Bey kendisiyle birlikte geçirdiği son kadir gecesinde yaşadığı hislerini şu şiirinde dile getirmiştir:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ş E Y H İ M L E   S O N   K A D İ R   G E C E S İ

 

          Bir Kadir gecesiydi o akşam,

            Cümle yaran toplanmıştı o akşam.

            Ne âlemdi, ne âlemdi o akşam,

            Şeyhimle son Kadir gecesiymiş o akşam.

 

                                 Canlar toplanmış sanki semada,

                                 Dergâha gökten nûrlar dolmada.

                                 Bütün dervişler hep yol almada,

                                 Şeyhimle son Kadir gecesiymiş o akşam.

 

            Pek konuşmuyordu, çünkü yorgun,

            Konuşturuyordu canları dalgın,

            Gecenin feyzi herkese yaygın,

            Şeyhimle son Kadir gecesiymiş o akşam.

 

                                 Bir vuslat ve gariplik hâli idi,

                                 Ey canlar kadrinizi bilin dedi,

                                 Hepimize tek tek gülümsedi,

                                 Şeyhimle son Kadir gecesiymiş o akşam.

 

          Yemeğe oturduk hep birlikte,

            Sofra-i maideden yedikte,

            Allah bize lûtfetti dedikte,

            Şeyhimle son Kadir gecesiymiş o akşam.

 

                                    Başladı zikri tevhid şevk ile,

                                    Name name döküldüler dile,

                                    Verdik canları coşkun sele,

                                    Şeyhimle son Kadir gecesiymiş o akşam.

 

            Aşık Hüseyin başladı söze,

            Ayan oldu sırlar kapalı göze,

            Nasıl geçilmez bu hâlde öze,

            Şeyhimle son Kadir gecesiymiş o akşam.

 

                             Görmedi bir daha Kadir gecesi,

                                    Amma kadrin bilenlerin yücesi,

                                    Düşmedi ağzından aşkın hecesi,

                                    Şeyhimle son Kadir gecesiymiş o akşam.

 

M. Nûsret Tûra'nın vefatıyla birlikte Tarikat-ı Aliyye-i Halvetiyye-i Uşşâkiyede yeni bir döneme geçiliyordu. Tevhid ve irfaniyetin zirveye yerleştiği, muhabbet rüzgârlarının estiği bu döneme "TERZİ BABA dö-nemi" adını veriyoruz.

 

Necdet Ardıç Bey'in bu seyr-i sülûku aynı zamanda kendisinin olgun-laşma devresidir. Bundan sonra ise onun yüksek maksadı İslâm dininin özüne uygun olarak yaşamak ve yaşatmak, insânları cehâlet, taassub ve tutsaklıktan kurtarıp insânlık, medeniyet, hürriyet nûrlarıyla yücelt-mekti. Zaman içersinde bu hasletlerle hayatını sürdürdü.

 

Bu arada sizlere terzi babamın anlattıklarından Hazmi ve Nûsret ba-bamlar hakkında da kısaca bilgi sunmağa çalışacağım.

Hazmi babamız aslen Malatya’nın Arapkir ilçesinden imiş, gençliğin-de Erzuruma ilim tahsili için gitmiş orada bir efendiye derviş olmuş, sonra tahsilini ilerletmek için İstanbula gelmiş, bir müddet sonra Kasım-paşadaki Uşşâki dergâhına giderek Mustafa Sâfî efendiye intisab etmiş, güzel bir seyr-i sülûk neticesinde derslerini bitirmiş ve Mustafa Sâfî ba-bamız kendisinde gördüğü kemalât üzerine hayatta tek kızı olan Mürşi-de hanımla evlendirmiş ve kendisine onu da halife yapmış. Bir de Cemâl Efendi isminde oğlu varmış.

 

Hazmi efendimin bir çok şiir ve makaleleri olduğu halde Terzi Baba-ma ulaşan sadece Hz. Peygamber Efendimize yazmış olduğu bir şiiri kalmış, ben de onu kendisinden buraya ilâve etmek için müsaade iste-dim, bu şiiri daha evvelce Terzi Babam Divanında da yayınlamış idi. “Yetiş” diye başlayan, buram buram muhabbet kokan şiiri şöyledir.

 

Kendileri hakkında daha geniş bilginin Hüseyin Vassaf Efendi’nin “Sefine-i Evliya” kitabında bulunabileceğini de ifade etmiştir.

 

                                             Y E T İ Ş

                           

Ey goncai bağ'ı safa, ey virdi handanım yetiş.

Lütfün senin derde deva, ey derde dermanım yetiş.

 

Dolmuş gözüm göynüm senin aşkınla, ey nazlı güzel.
            Sensiz cihanı neylerim, ey munisi canım yetiş.

 

İçtim gözünden bir kadeh, aşkın şarabın mest olup.
            Ayılmazam ta haşre dek, ey mesti çeşmanım yetiş.,

 

Ey tuti'i sükker deher, nutkun verir bu cisme can.
            Kurb'an yolunda başı can, ey mah'ı tabanım yetiş.

 

Nûr'ı Cemâlin şem'ine pervane veş yandı gönül,
            Aşkından ayırma beni, ey şem'i tabanım yetiş.

 

Dil bülbülü feryad eder, ağlar durur şamu seher.
            Bekler ol canandan haber, ey can'u cananım yetiş.

 

Ey goncai bağı emel, ey hüsnü anı bi bedel.
            Ey Hâzminin leylâsı gel, sultanı habanım yetiş.

 

Kitabımızın “Görülen Kerametler” bölümünde daha başka bilgiler vardır. Hazmi Babamın kabri, Mustafa Sâfî efendi ile birlikte Kasımpaşa Feriköy Helvacı bacı kabristanındadır. 1882 - 1960 yılları arasında ya-şamış. Mustafa Sâfî Hazret ise, 1925 yılında vefat etmiştir. Hazmi Ba-bamın ve mürşide annemin hiç çocukları olmamış.

 

Nûsret Babamın, babası kol ağası İsmail efendi, annesi ise Şahinde hanım imiş. Terzi Babam anlatmaya devam ederek, Rahmiye Annemin bildirdiğine göre, kol ağası İsmail efendi küçük çocuk yaşlarında Bulga-ristanın Kızanlık bölgesinden ailesi ile birlikte oradaki düzenlerinin bo-zulmasıyla yola çıkarlar hava soğuk ve karlıdır, küçük kafile yerlerinden acele olarak büyük bir telâşla ayrılmak zorunda kalmışlardır. Bu zorlu yolculuğun bir yerinde küçük İsmaili kaybederler ve bir daha bulamaz-lar.

 

Bu arada küçük İsmail de o kargaşa arasında yolda yalnız başına karlar içinde kaybolmuş ne yapacağını bilmez korku içerisinde ve ümit-siz bir halde iken, arkadan gelen Türkiye’ye doğru yola çıkmış olan baş-ka bir küçük kafile, karlar içerisinde korkudan ne yapacağını bilmez ağl-ar bir durumda olan küçük İsmaili yolda bulurlar ve onu da yanlarına alarak hızla yollarına devam ederler, ancak bir daha İsmailin ailesini bu-lamazlar. Böylece küçük İsmail o ailenin bir çocuğu olmuş olarak yan-larında kalır.

 

Bu aile Türkiye ye gelince evvelâ belirli bir müddet Tekirdağında is-kân olurlar daha sonra da İstanbula gidip Kasımpaşaya yerleşirler. Te-kirdağında oturdukları sırada bir çok ailelerle tanışırlar, bunlardan biri de Aydoğdu Mahallesi Şabanoğlu bayırında oturan “Küçük Ahmet” lâ-kab-ı ile tanınan ve hanımı Emine hanım olan ailenin de büyükleri ile ta-nışırlar.

 

Daha sonraları küçük İsmaili Kasımpaşada Nalıncı yokuşunda Şa-hinde hanımla evlenmiş kol ağası İsmail efendi olarak görüyoruz. Onla-rın bu evliliklerinden 1903 senesinde Nûsret isminde bir erkek evlâtları ve (1917) senesinde Fatma Nafize isminde bir de kız çocukları dünyaya gelir.

Nûsret (18) yaşlarında iken annesi Şahinde hanım onun hakkında güzel bir rû'ya görür.

(Bu rû'ya kitabımızın ileriki, ilgili sayfalarında belirtilmiştir.)

 

Bunun üzerine İsmail efendi genç Nûsret-i yanına alarak yine Ka-sımpaşadaki, Uşşâki dergâhına giderler ve orada Postnişin olarak oturan Mustafa Sâfî efendiye derviş olarak, “size bir Uşşâki gülü getirdim,” diyerek teslim eder genç Nûsretin böylece bâtın yolculuğu başlamıştır.

Daha sonra kol ağası İsmail efendi ailesi ile birlikte, yine Kasımpa-şada, Hacı Ferhat Mahallesi Karanlık Çeşme çıkmazında aldıkları eve ta-şınırlar.

 

Bu arada genç Nûsret, deniz yollarında göreve başlayarak denizci olmuş ve gemilerle seferlere çıkarak hayatını böylece sürdürür hale gel-miştir.

 

Devir savaş yılları olduğu için herkesler gibi onlar da oldukça sıkıntı içindedirler. Nûsret efendi (25) yaşlarına geldiğinde ailesi onu evlen-dirmek ister ve daha evvelce Tekirdağında ikâmet ederek tanışmış ol-dukları Küçük Ahmet efendinin de (4) çocuğundan ikincisi Rahmiye ha-nım isimli kız çocuklarıdır. İsmail efendinin ailesi Küçük Ahmet efendi-den kızları Rahmiye hanımı, oğullan Nûsret efendiye eş olarak isterler ve talepleri kabul edilir. Böylece Rahmiye hanımın hayatında da yeni bir sayfa açılmış olur.

 

Bu mütevazi aileye gelin olarak giden Rahmiye hanımla Nûsret efendi çok uyumlu ve saadetli bir hayat sürmeğe başlarlar, bu bera-berliklerinden (1928) senesinde Nûriye isimli bir kız çocuğu ve (1930) yılında da Recai isimli bir erkek evlâtları dünyaya gelir.

 

Nûriye hanım (1950) senesinde Ali bey ile evlenir. Recai bey ise (1962) senesinde Nimet Hanım ile evlenirler. Nuriye hanımın Betûl ve Gönül isminde iki kızları, Recai beyin ise, Armağan ve Murat isimlerinde iki oğulları olmuştur.

 

Nûriye hanım ve eşi Ali bey bir trafik kazası neticesinde (1986) yı-lında birlikte vefat etmişler, Recai bey ise (2001) yılında rahatsızlanarak vefat etmiştir. Şu anda her ikisininde evlâtları ve torunları hayattadırlar.         

 

Bu arada Nûsret efendinin kız kardeşi Fatma Nafize hanım (ki Terzi Baba’nın halası olacaktır) ise, Kasımpaşada komşularından olan mühen-dis Muammer beyle evlenmişler, mühendis Muammer efendi bir kalp krizi neticesinde (1977) senesinde vefat etmiştir.

 

Nafize hanım ise ondan sonra epey bir zaman daha yaşayarak (2000) yılında vefat etmiştir, kendilerinin Nilüfer isminde bir kızları var-dır.

 

Biz yine özet olarak Nûsret efendiye dönelim. Dünya ve ahiret işle-rini birlikte götürmeğe çalışan Nûsret efendi bu arada Hakk'a yürüyen Mustafa Sâfî efendi, hilâfetini ve emanetlerini damadı olan Hazmi efen-diye devretmiş, tekke ve zaviyelerin kapanması ile Uşşâki dergâhı da faaliyetlerine son vermek zorunda kalmıştır.

 

Hazmi efendi zamanında dergâh, bilindiği gibi Fatih Keçeciler Cad-desinde bulunan Mahmud Bedrettin dergâhına nakledilmiştir.

Hazmi efendi Babam çok alim, fadıl ve arif bir zat idi.

 

Böylece Nûsret efendinin istikameti de diğer dervişler gibi, Fatih Ke-çeciler Caddesi olmağa başlamıştır.

 

Seneler geçmekte Nûsret efendi de her gün biraz daha olgunlaş-maktadır, nihayet derslerini bitiren Nûsret efendi, bunun sevinci ile, “Erler demine destur alalım” diye başlayan ilâhisini yazmıştır. Bu ilâ-hi Televizyon ve Radyolarda eksik ve birazda değiştirilerek okunmakta-dır, aslı ise şöyledir.

 

 

 

E R L E R    D E M İ N E

 

                            Erler demine destur alalım.
                            Pervaneye bak ibret alalım.

                            Aşkın ateşine gelbir yanalım.

        

                                                                Dost, dost, dost, dost.

                                                                Devrane uyup seyran edelim.

                     Eyvah, vah, vah, vah demeden

                     ALLAH diyelim.

                                       Lâ ilâhe illâllah, La ilâhe illâllah.

                                       Lâ ilâhe illâllah, Hûû.

 

                            Günler geceler durmaz geçiyor.

                            Sermayen olan ömrün bitiyor.

                            Bülbüllere bak feryad ediyor.

                     Ey gonca açıl mevsim bitiyor.

                                                                Dost, dost, dost, dost.

                                                                Devrane uyup seyran edelim.

                     Eyvah, vah, vah, vah demeden

                     ALLAH diyelim.

                                       Lâ ilâhe illâllah, La ilâhe illâllah.

                                       Lâ ilâhe illâllah, Hûû.

 

                            Aşıksan eğer gel birleşelim.

                            Şeyhin izine yüzler sürelim.

                            Ta fecre kadar zikreyleyelim.

                            Feryad edelim efgan edelim.

 

                                                                Dost, dost, dost, dost.

                                                                Devrane uyup seyran edelim.

                     Eyvah, vah, vah, vah demeden

                     ALLAH diyelim.

                                       Lâ ilâhe illâllah, La ilâhe illâllah.

                                       Lâ ilâhe illâllah, Hûû.

 

                     Ey yolcu biraz gel dinle beni.

                     Kervan yürüyor sen kalma geri.

                            Nûsret denilen derya gezeri.

                            Hatmetti bu gün seyru seferi.

 

                                                                Dost, dost, dost, dost.

                                                                Devrane uyup seyran edelim.

 

                     Eyvah, vah, vah, vah demeden

                     ALLAH diyelim.

                                       Lâ ilâhe illâllah, la ilâhe illâllah.

                                       Lâ ilâhe illâllah, Hûû.

Diyerek bu ilâhi son bulmaktadır.

 

Nihayet dünyadaki günlerini Hacc dönüşünden kısa bir süre sonra sona erdirerek tamamlayan Hazmi Tûra efendi Hz. (1960) senesinde Hakk'a yürüyerek yerini ve emanetlerini Nûsret Efendiye bırakmıştır.

Kendisi hakkında kitabımızın görülen kerametler bölümünde ayrıca izahat ve bilgiler gelecektir.

Böylece Nûsret Efendinin Halifelik dönemi başlamıştır.

 

Rahmiye hanımın guatr rahatsızlığı olduğu için, doktorların deniz ha-vası olan bir yerde yaşamaları gerektiğini bildirmeleri üzerine, (1950) senesinde Nûsret Efendi ailesi ile birlikte, boğazda Küçük Bebek semti, İbriktar sokak No 4’te aldıkları eve Kasımpaşadan nakli mekân ederek oraya yerleşmişlerdir.

 

Böylece Nûsret Efendi Hilâfet görevini bu Dergâh evde (1979) yılına kadar sürdürmüştür.

Bu tarihte Hakk'a yürümesiyle Hilâfetini ve emanetlerini Necdet Efendiye devretmiştir.

 

Böylece göreve başlayan Necdet Efendi, Rahmiye annemin vefatına, (1981) yılına kadar sohbetlerine burada devam etmiş, daha sonra soh-betlere Fındıkzade semtindeki Mesrure hanımın evinde devam edilmiş-tir. Bu hususta kitabımızın sohbetleri ve yerleri bölülümünde daha fazla izahat olacaktır.

 

Nûsret Babam ve Rahmiye annem, vasiyetleri gereği, Pendik, Soğanlık, Dolayoba, Yayalar köyü kabristanlığına defnedilmişlerdir.

 

Nûsret Babamın kitapları:

1. Divan.

2. Vecizeler.

3. Tasvvufta aşk ve gönül.

4. Esmaül Hüsna.

5. Rah-ı aşk.

6. Mektuplar, ve diğer yazıları.

7. Ayrıca yayınlanmamış bir çok şiirleri de vardır.

Terzi Babam, Nûsret Babamın, büyük Arif ve sonsuz Hakk muhab-betlisi zarif, kâmil bir zat olduğunu bizlere her zaman ifade eder, onu ve Rahmiye annemi rahmetle yadeder idi.

 

Rahmiye annemin ailesinin Tekirdağlı (4) çocuk sahibi Küçük Ahmet ailesi olduğunu belirtmiştik.

Bu ailenin en büyük çocuğu Emin Efendi, onun küçüğü Rahmiye Ha-nım, onun küçüğü Sadık Efendi, ve en küçükleri ise, Mehmet Efendi idi, diye devam eden Efendi Babam;

Emin Efendinin (yani büyük amcamın) 2 erkek, 1 kız;

Rahmiye hanımın (yani halamın, yani annemin) 1 kız, 1 erkek;

Sadık Efendinin (yani Babamın) 3 erkek;

Mehmet Efendinin (yani küçük amcamın) ise, 1 kız, 2 erkek evlâtları olmuştur.

Onların da torunları vardır, diye ilâve ederek bizlere bildirmiştir.

 

Küçük Ahmet ailesinin (3) üncü çocuğu olan Sadık Efendinin Ahmet, Necdet, Cevdet, isimli üç çocuğundan (ortancası) olan kendisini (Necdet beyi) Nûsret Efendi, yerine bırakarak Hilâfetini ve emanetlerini, (ki “Tac-ı şerif, Cübbe, Kemer, bazı evraklar ve duvar halısı Yasin-i Şerif”tir,) ona tevdi etmiştir.

 

Bu vesile ile de o kanaldan gelen Hilâfet Tekirdağına gelmiştir. Bu hususlarda daha geniş bilgiler ileriki sayfalarda gelecektir. Böylece Terzi Babam Nûsret Babam ile hem zahir hem de batın bağı olduğunu biz-lere bildirmiştir.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

U L U  D E R G Â H I N A   G E L D İ M

 

                             Gönüllere muhabbet veren

                                    Ab-ı hayattan içiren

                                    Kulları padişah eden

                                    Ulu dergâhına geldim

 

                                    Bakan gözlere nûr saçan

                                    Minaremin kandillerini yakan

                                    Gizli hazinenin sırlarını açan

                                    Ulu dergâhına geldim...

 

                                    Kûr’ânda adı olan...

                                    Kâ’bede kapısı bulunan...

                                    Girenlere ikram olunan...

                                    Ulu dergâhına geldim...

 

                                                            13.03.1999

                                                                      Ç. H. U.

 

 

                              B U  Y O L  K İ M İ N ?

 

Bu yol; Onsekizbin âlemi seyrân edenlerindir.

Bu yol; Hak yolunda canını verenlerindir.

Bu yol; Cümle varlığı sinesine gömenlerindir.

Bu yol; Uşşâki gülüne söz verenlerindir.

 

Bu yol; Rabbimin dön hitabını duyanlarındır.

Bu yol; Nefsini götürüp üç kuruşa satanlarındır.

Bu yol; Gafletten uyanıp sırra ulaşanlarındır.

Bu yol; Terzi Babaya gönül verip de, gönülde dolaşanlarındır.

 

Bu yol; Kızıldenizi geçip Firavunu boğanlarındır.

Bu yol; Vatanından uzaklaşıp da sıla hasreti çekenlerindir.

Bu yol; Dikeni seven, derdi bilen, tuzakları görenlerindir.

Bu yol; Varlık bendini geçip, yokluğa erenlerindir.

 

Bu yol; Toprak gibi çiğnenipte hayat verenlerindir.

Bu yol; Erenlerin dergahında Edep Ya Hû diyenlerindir.

Bu yol; İhrâma girip te tavâf edenlerindir.

Bu yol; Necdet'in Özünü Bilipte,  Hakk’a Secde Edenlerindir.

 

                                                       30/03/1999

                                                                                       Ç. H. U.

 

 

T E R Z İ   B A B A  D Ö N E M İ

 

Değerli okuyucum,

Bizler hayatımızda bütün ihtiyaçlarımıza kâfi gelecek tam bir örnek şahsiyete sürekli muhtaç durumdayız, insânoğlu fıtratı gereği de daima ideal ve örnek şahsiyetler arar. Bazen de bu yolda hatalara bile düşe-bilir. Bu yüzden, yaptığımız uzun, derin ve dikkatli bir araştırmanın ar-dından sizlere gerçek örnek şahsiyetlerden birisini göstermeyi kendime bir vazife addediyorum.

 

Terzi Baba dönemiyle onun hususiyet ve özelliklerini tanıyıp kavra-yabilmemiz için, şahsiyet ve kişiliğinin toplandığı "NECDET" ismi üze-rinde bir miktar durup, bu ismin hakikat ve mahiyetini izah edip, bazı açıklama ve bilgiler vermek istiyorum. Zira bu bilgiler sadece burası ile sınırlı kalmayıp kitabımızın diğer bölüm ve izahatlarının daha iyi anlaşı-lıp idrak edilmesinde siz değerli okuyucularımıza yardımcı olacaktır.

 

Bilindiği gibi her ismin bir mahiyeti ve değişik tezahürü vardır.

Peki "NECDET" isminde hangi hakikat ve tezahürler bulunmakta-dır?

 

Her bir kelime, delâlet eylediği mânânın o sûrette meydana gelişinden başka bir şey değildir ve mânâ, o sûretin rûhudur.

 

Şu hâlde “cismi Necdet”, bu âlemde zahir olan Allahu Tealâ'nın kelimelerinden bir kelimedir.

Ve onun delâlet eylediği mânâ da “rûh-u Necati”dir.

 

"Necdet" (lûgatta) “kahramanlık, yiğitlik, efelik” gibi anlamlara gelmektedir.

“Necat”tan gelen bir isimdir. Yani Necdet'in aslı “Necat”tır.

 

“Necat” ise; “kurtuluş, kurtuluşa erme, halâs olma, selâmete er-me” gibi mânâlara gelmektedir.

 

 

Kûr’ân harfleri yönünden "Necdet"in yazılışını incelediğimizde;

æ  nun,    x  cim,    †  dal,   p/ñ  te  harflerinin

yan yana yazılışından ibaret olduğunu ñ†uã (necdet) görüyoruz.

 

"Necdet" ismini oluşturan bu harfleri bâtini yönleriyle ele aldığı-mızda ise şöyle diyebiliriz.

 

ñ†uã  "Necdet"

æ        (nun)        Nûr-u ilâhi

x                  (cim)        Cemâl-i ilâhi

†       (dal )        Delil-i ilâhi

p/ñ       (te)           Tevhid-i ilâhi

 

O hâlde "Necdet"; Nûr-u ilâhide Cemâlüllahın tevhid üzere bilinip seyredilmesinin delilidir.

 

“Necat” ise; bütün mertebelerde Hakikat-i Muhammed-i üzere kur-tuluşa erdiren, selâmete götüren demektir.

 

Burada aklımıza hemen şöyle bir sual de gelebilir:

Necdet ismini taşıyan binlerce şahsiyet vardır. Bu ifadeler onlar için de geçerli değil midir?...

 

Bu suale cevabımız şöyle olur:

Uzun, derin ve dikkatli bir çalışmamız neticesinde anladık ki; bütün Necdet'ler böyledir. Ancak onlarda bu özellik bâtında kaldığından zahire çıkamamıştır.

Nasıl ki Cenâb-ı Hakk'ın rahmeti gazabında gizli ise...

Kadir Gecesi gecelerin içinde gizli ise...

evliyası da halkın arasında gizli olduğu gibi...;

“Necdet” de Necdet'lerin içinde gizlenmiştir, diyebiliriz.

 

Kûr’ân-ı Keriym'de "Necdet" ismi müstakil olarak zikredilmemekle birlikte, onun aslını oluşturan “Necat” Kelimesi ise 40.ncı sûre’nin 41.nci âyetinde şöyle geçmektedir:

 ¡ñì¨v  £äÛa ó Û¡a ¤á¢×ì¢Ç¤… a ó¬©Û b ß ¡â¤ì Ó b í ë ›TQ

›# 6¡‰b  £äÛa ó Û¡a ó¬©ä ãì¢Ç¤† m ë

 “ve ya kavmi maleyi ed’uküm ilennecati

   ve ted’uneniy ilennari “

"Ey milletim, ne tuhaftır ki ben sizi necat (kurtuluş) a çağırıyorum. Ancak siz beni nar (ateş) a davet ediyorsunuz.”

 

Bu konuyu ileriki bölümlerimizde daha değişik bir biçimde izah ede-ceğimizi belirtip Terzi Baba'nın şahsiyet ve kişiliğine dönmek istiyoruz.

 

 

T E R Z İ   B A B A N I N

Ş A H S İ Y E T   ve  K İ Ş İ L İ Ğ İ

 

Boyu orta boyludan biraz uzunca olup, beyaz tenli toprak renkli, or-ta uzunlukta aklaşmış sakalı, parıldayan yüzü ve bütün vücuduna akse-den bir güzelliği vardır. Dikkatli bakan herkes ondaki bu istisnalığı he-men sezebilir.

 

Daima parlayan ve kendisi gülmediği hâlde bile gülümseyen bir vec-hi vardır. Bütün hareket ve davranışları sertlikten ve kabalıktan uzak, yumuşak (incitici olmayan) ve zâriftir. İnsânlarla muamele ve ilişkile-rinde hiç kimseyi sıkmayan, tevazu ve sevginin güzelleştirdiği asil bir görünümü vardır.

 

Konuşmaları teker teker dökülen inci taneleri gibidir. Konuşmaya başladığı zaman bir değer ve kıymet kesilir, sükût ettiğinde ise, kendi-sinde bir tefekkür hissedilir. Yüksek sesle konuşmaz, kötü söz söyle-mez, kimsenin sözünü kesmez, kınayan ve hata arayan özelliği de yok-tur.

 

Söz söylediğinde açık, anlaşılabilir ve mânâ bütünlüğünü koruyan güzel bir üslûpla konuşur. Sözlerini tekrar etme ihtiyacı hissetmez. Rastgele  hiçbir söz söylemez. Bazen konuşmaları arasında gülümseyip lâtife yaparak konuya dikkat çekip başka anlamlar kazandırır. Genelde ondan çıkan sözleri ezberlemek de çok kolaydır.

 

Onu görüp şahsiyet ve kişiliğine yakın olduğunuzda "özü sözüne ne kadar mutabık birisi" diye de düşünüp değerlendirebilirsiniz. Onun beşeri ilişkilerinde hep samimiyet, güvenilirlik, tevazu, sadelik, nezaket ve saygı vardır.

 

Onu hep yön verici, yol gösterici, uyarıcı, sakındırıcı ve sevindirici özellikleriyle tanırsınız. Onun bu çağrıları mânâ âleminden kopup gelen sadık bir sestir. Terzi babam aynı zamanda şefkatli bir baba, iyi bir aile reisi, örnek bir eş ve arkadaş, kendi işlerini kendisi görüp başkalarına yük olmadan hayatını sürdüren birisidir.

 

O, çağları kucaklayan; daima tazeliğini, güncelliğini ve güzelliğini koruyan, insânları hep mi’râc çizgisine doğru çeken, bilimsel ve teknik gelişmelerle de ters düşmeyen birisidir. Onun sunduğu öğüt ve ilkeler, hep aranılan, hissedilen özelliklerdir.

O, yüksek idrakleri bize yansıtan bir ayna; asalet ile cömertliğin, le-tafet ile nezaketin, tevazu ile edebin, kısaca insânlık denilen yüksek de-ğerlerin, tekamülün ve güzel ahlâkın örneklerinden birisidir.

Bir kısmını sayabildiğim bu özellikler insânların onu sevmelerine se-bep olan güzelliklerinden bazılarıdır. Biz bu vasıfları onun şahsiyetinde gâyet açık net çizgilerle ve de renkleriyle görmekteyiz.

 

Terzi Babamın “Hakk” yolunda bilinç, hakikat, kemâl hayranlık, ih-tişam, aşk ve güzellikler vardır. Ona doğru yaklaştıkça heyecanınızın arttığını, kendi kabınıza sığamadığınızı, taştığınızı hissedersiniz

(Azamet ve Kibriya tecellisi).

 

Yaklaştıkça da onun sevdası sizi gafletinizden hemen uyandırır. Ya-vaş yavaş onunla dolu bir atmosfere girip, onun sizinle olduğunu kalbi-nizde, aklınızda, tefekkürünüzde, bedeninizde duymaya başlarsınız. Git-tikçe derinliğe doğru iner, indikçe hayret ve hayranlığınız artar. Onun heybetinin ağırlığını anbean görüp nefeslerinizi tutup, gözlerinizi kırp-maya bile cesaret edemezsiniz.

Göz yaşlarınız içinize akarken "Ben sana mecburum ve muh-tacım" ifadelerini dile getirirsiniz. Çünkü burası onun haremidir. O öyle bir hedeftir, ki hep bir gaye olarak kalır.

 

Terzi Babamın hayatını ve kişiliğini incelediğimizde, bir özelliği hep ön plânda görüyoruz. O da çalışmak ve çalışmak yine çalışmaktır. Ken-disi için olmayan bir dünyası ve yaşamı vardır onun... Sanatıyla imânını bütünleştirip zamanının büyük bir kısmını iğne ile kumaş, kağıt ile ka-lem arasında geçirmiştir.

 

Tekirdağ'daki terzihane dükkânı ise, kendisinin daha kolay buluna-bilmesi için bulunduğu mekândır. Bu mekândaki vakitlerinde kendisi ö-mür boyu hem bedenlere, hem de rûhlara elbiseler dikmekle meşgul ol-maktaydı.

Diktiği bu elbiseleri ise, kişilerin özelliğine göre bazısına dar, bazısı-na bol yapmaktaydı. Kim ki bu elbiseden giyme gayretinde olursa, işte o “kemâl ehli” olabilirdi.

 

Onun sanatının bayan terziliği olmasının hikmeti ise, avama karşı kendisini onunla perdeleyip gizlemesi ve de ömür boyu nefs mücadelesine devam etmesi içindir.

 

O sûreten temiz ve pak olduğu kadar ahlâken de âli ve kemâlatın zirvelerindedir. Onun vechine doğru baktığınızda sevmemeniz mümkün değildir.

Çünkü “ilâhi cemâl” hep zuhurdadır. Sıddıklık, rıza, inâyet (Allah'ın seçkin kullarına verdiği mutluluk), ihlâs, takva, hilm, edep ve mârifet onunla özdeşleşmiş nûrani hâllerdir. Onunla birlikte ol-mak kalplere, gönüllere huzur, safa, rahatlama ve ferahlık vermektedir.

 

“tahallâku bi ahlâk-ı rasûlûllah - Allah Rasûlünün ahlâkıyla ahlâklanma” sırrı ve tecellisi kendisinde görülmektedir.

 

Onun gönlüne girebilenler ise, hep huzur, emniyet, sükûn ve güven içinde yaşamaya başlamışlardır. “ve hazel beledil emiyn” sırrı ve te-cellisidir.

 

Çalıştığı terzihane dükkânının kapısı her zaman herkese açık tutul-muş, "yanımıza edep ile gelenlere biz de edep ile muamele ede-riz. Bu kapıdan içeri herkes girebilir. Esas olan ise, gönül kapı-sından içeriye girmektir." sözleri onun hayat düsturlanndandır.

 

Onun sağ elini ve avuç içini öpmek ise, “Hacer’ül Esved”i öpmek ve istilâm etmek (selâmlama) bîad'ı yenilemek ve ahde vefa gös-termektir.

 

Bunu nasıl izah edersiniz diye sual olunduğunda, şöyle açıklayabili-riz: Nasıl ki hacca gidildiğinde tavafa başlayabilmek için tavafin şartla-rından birisi de Hacer’ül Esved çizgisine gelip Hacer’ül Esved'i öpmek veya imkân dahilinde değilse uzaktan selâmlamak gerekir;

 

İnsân-ı Kâmil de “Allah'ın beyti”dir. Dolayısıyla O'na doğru mi’ râc yolculuğu yapabilmek için edep dairesine girip sağ elini öpmekle yo-la girilir. Çünkü İnsân-ı Kâmil'in eli, Hacer’ül Esved mesabesinde, Hacer’ ül Esved de, “Allah'ın eli” mesabesindedir. *(9)

 

Rasûlûllah (s.a.v.) Efendimize veliler hakkında bilgi sorulduğunda "Onlar görülünce Allah hatırlanır," buyurdular *(10)

                                                            

Meşhur Yahudi alîmlerinden Abdullah Bin Selâm Hazreti Peygambe-rimizin (s.a.v.) mübarek yüzünü gördüğünde “Bu yüz yalancı ola-maz,” diyerek müslüman olmuştur. *(11)

 

 

*(9) Hz. Ali'den nakledidiğine göre; “Hacerül Esved, Bezm-i Elest'te Allah'ın bu tür insânlardan kendisini Rab olarak tanı-maları yönünde aldığı sözü içinde taşımakta olup ondan bu ahde vefa gösterenler lehinde, kıyamet günü şahitlikte bulunması is-tenecektir.” (“Erzakı l, Süheylî 273” İslâm Ans. C: l 14)

 

Diğer bir hadiste ise, “Hacerül Esved'e dokunmak, Rahmân'ın sağ eline dokunmak gibidir,” (“îbn-i Mace, Menasik 32 El Hindi XII 219”)

 

Kütüb-ü Sitte dışındaki bazı hadis kitaplarında ise, "Hacerül Esved'in yeryüzünde Allah'ın sağ eli olduğu, onun vasıtasıyla kulları ile musafaha ettiği, Hacerül Esved'e dokunanın Allah'a bîad etmiş olacağı anlatılır.” (“Heyseni III 242” “Müttaki El Hindi XII 219” İslâm Ans. Cilt: 14)

 

*(10) İbn-i Mace

*(11) Asr-ı Saadet Cilt III  S.784

 

Büyük insân Peygamber Efendimizin yaşamından aktardığımız bu ö-zellikleri onun izinden yürüyen Terzi Babamın şahsiyet ve kişiliğinde bulmaktayız. Onun hayat felsefesi muhabbet ve mârifet üzerine kurulu-dur.

 

Yüce Rabbimizden bizi sevdikleriyle ve nimetlendirdikleriyle yoldaş yapmasını niyaz ediyoruz. Amin.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

S O H B E T L E R İ  ve  Y E R L E R İ

 

İrşad ve tebliğin en önemli faaliyetlerinden birisi de Asr-ı Saadetten günümüze değin devam eden sohbetlerdir. "Beraber bulunma, görü-şüp konuşma" gibi anlamlara gelen "Sohbet"i insânları gayeye ulaş-tıran en mühim vasıta olarak da düşünebiliriz.

 

Sahabe cehâlet karanlıklanndan yüce makamlara Hz. Peygamberi-miz (s.a.v.) in sohbetlerine devam ederek ulaşmışlardır. Özellikle de Medine'de Mescid-i Nebi sofasında ikâmet eden; devamlı olarak soh-bet, ilim, riyâzat ve ibadetle meşgul olan; bütün ihtiyaçları da Hz. Pey-gamberimiz tarafindan karşılanan "Ashab-ı Suffa" İslâmın rûhi haya-tında çok derin izler bırakmıştır.

 

Bunlar hayatlarını Hazreti Peygamberimizle birlikte geçirmeye ada-mış, yola çıktıklarında dahi ondan ayrılmamış, yaşayış ve davranışla-rıyla da İslâm tasavvufu için bir ehemmiyet oluşturmuşlardır.

 

"Ben bir muallim olarak gönderildim. Kişinin duyacağı hik-metli bir söz, bir yıllık nafile ibadetten üstündür," diyen Peygam-berimiz, sohbetin önemine dikkat çekerken; "Bir Ârifin huzurunda bir saat kalmak, 70 yıllık nafile ibadetten üstündür," diyen gönüller sultanı Hazreti Mevlâna da yine sohbet konusuna dikkat çekmektedir.

 

Günümüz insânının irşad ve sohbete olan ihtiyacı ise her zamankin-den daha fazladır. Çünkü irşad ve sohbet hayatın gerçeğidir. Dinimizin güzelliklerinin yayılması ve yaşanması, İslâm insânı olabilmek ancak bunun ile mümkündür. Çölün ortasında susuz kalmış olan bir kimsenin suya ihtiyacı ne kadar mühim ise, günümüz insânının da gerçek sohbe-te ve irşada olan ihtiyacı o derece mühimdir.

 

Bu kısa izahat ve açıklamalardan sonra Necdet Ardıç Uşşâki Efen-dimizin sohbetlerine geçmek istiyorum. Esasen o, sohbet kelimesi ve meclisleriyle daha küçük yaşlarında iken tanışmıştır. Henüz 15 yaşla-rında Kûr’ân kursunda öğrenci olduğu dönemlerde, kendisine Kûr’ân-ı Keriym ve dini bilgiler dersleri veren hocasının öğretmiş olduğu bilgile-rin halka ve cemaate gösterilmesi için ve de teşvik edilmesi maksadıyla bir Cuma günü hocası; "Oğlum Necdet, oturduğun yerden bizden öğrenmiş olduğun bilgileri cemaate anlatıver," der.

 

Bunun üzerine o da bulunduğu yerden cemaate hitab etmek sûre-tiyle öğrendiği bilgileri anlatmıştır.

Bu onun sohbet ve hitabet yolundaki ilk adımıdır. Şahsiyetinde reh-ber ve yol göstericilik, müşkülleri halletme gibi vasıfları olduğu için seyr-i sülûkunu sürdürdüğü yıllarda da çevresinde hep dostane arka-daşları ve guruplar olmuştur.

 

Onun hayatını incelediğimizde, dünyevi çalışma yönü de dahil, za-manının çok büyük bölümü sohbet ile ve de bunun yapıldığı meclis-lerde geçmiştir. Ona göre ancak sohbet ile elde edilen irfaniyet rağbet edilen değerlerin en şereflisi, kazanılan cevherlerin en erdemlisidir.

 

Seyr-i sülûku ilerledikçe konuşma, insânları etkileme ve de irşad özelliği de gelişmiştir. Mürşidi Nûsret Tûra hazretlerini ziyarete gidip evinde misafir olarak kaldığı günlerde ise, gerek ev halkı, gerekse çev-reden gelen misafirlerle yaptığı sohbet ve konuşmaları mürşidinin hanı-mı ve aynı zamanda halası olan Rahmiye Hanımı derinden etkilediği için, memnuniyetlerini "Oğlum, yine bizleri neş’elendirdin," ifadele-riyle dile getiriyordu.

 

1979 yılında mürşidi Nûsret Tûra'nın vefatıyla birlikte ilâhi emaneti (halife) ve sorumluluğu üstlendiğinde 41 *(13) yaşında olan Necdet Ardıç Uşşâki Efendimiz mürşidinin Bebek'teki dergâh olarak da kullanı-lan evinde sohbet ve irşad faaliyetlerini kaldığı yerden devam ettir-miştir.

 

Bebek'teki bu tarihi evde iki yıl boyunca devam eden sohbetleri, ge-rek Rahmiye Hanımın vefatı gerekse evin satılması dolayısıyla sona er-miştir, ihvanın dağılmasına ve sohbetlerin sona ermesine gönlü razı ol-mayan hanım dervişlerden Mesrure Hanım, Fındıkzade'deki evini Allah rızası için bu hizmetlerin devam ettirilmesi yönünden teklif etmiştir.

 

Bu teklifi düşünüp olumlu bulan hazretimiz, bundan böyle İstanbul ve çevresindeki müntesipleri için Fındıkzade'deki bu evde çok uzun yıl-lar sohbet, zikir ve irşad faaliyetlerinde bulunmuş, her türlü maddi zor-luğu da aşarak her ayın belirli günlerinde Tekirdağ'dan İstanbul'a gidip kendisini burada özlemle bekleyen ihvanın gönüllerine seslenmiştir.

 

Evini Allah rızası için sohbet meclisine dönüştüren Mesrure Hanım ise arkadaşı Ayten Hanım ve kızı Nuriye Hanım ile birlikte sohbet dinle-meye gelenlere her türlü hizmet ve yardımı şevk ile sürdürmüşlerdir.

 

Hazretimizin İstanbul'daki sohbetleri devam ederken yaşamını sür-dürdüğü Tekirdağ'da ise kendisine gönülden bağlanıp izinden yürüyen, kalplerine "Terzi Baba" sevgisi fidanlarını diken dostane bir gurup oluşmuştur. Kendisine tabi olan buradaki müntesipleri için ise haftanın belirli bir gününde, dergâh usulüyle hazırlanmış olan ve adına "İrfan Mektebi" denilen evinin özel bölümünü sohbet gayesiyle onların hiz-metine sunuyor, dertlerine derman olmaya çalışıyordu.

 

 

 

 

*(13) 41'in hakikati ileride açıklanacaktır.

 

Yıllar akıp giderken O'nun gönüllere şifa ve gıda olan sohbetleri ve eserleri de dillerde "Terzi Baba" diye konuşulmaya başlanmış, ülkemi-zin çeşitli yerlerinden hatta yurt dışından kendisiyle görüşüp konuşmak, bir müşkilini halletmek ve biad etmek için arayanlar ve ziyaretine ge-lenler çoğalmaktaydı.

 

1990 sonrası yıllarda kendisine yapılan davetler üzerine gitmiş oldu-ğu Ege ve Marmara bölgelerinde yaptığı Hak ve hakikat sohbetleri, din-leyenlerde derin etkiler bırakmış, kısa sürede bu çevrelerden kendisine intisap eden çok sayıda gönül ehli çıkmıştır. Onlar için de zaman zaman buralara gidip sohbetler yapmaya başlamıştır.

 

İstanbul'daki sohbetlerin yapıldığı evin sahibesi Mesrure Hanımın hastalığı ve yaşlılığı dolayısıyla burada son bulan sohbetleri bu defa Ka-sımpaşa'daki Pir Hasan Hüsameddin Uşşâki Hazretlerinin kabrinin de içinde bulunduğu, Uşşâki dergâhında yapılmaya başlanmıştır, iki yıl bo-yunca zevk ve neş’e içerisinde tarihi mekânın manevi atmosferinde ger-çekleşen sohbetleri, dergâhın yönetimi hususunda çıkan ihtilâf sonucu burada sona ererken önceki sohbetlere ev sahipliği yapan Mesrure Ha-nımın oğlu Sefer Bey, gayretleriyle İstanbul'daki sohbetlerin ve hayırlı hizmetin devam ettirilmesi yönünde vesile olmuştur. Her ne kadar me-kânların yeri zaman içinde değişmişse de sohbetleri devam etmektedir.

 

İsimlerini ve yerlerini belirttiğimiz bu özel çalışmalarının dışında Hazretimizin sohbetsiz geçen günleri yok gibidir. Gerek evinde, gerekse çalıştığı terzihane dükkânında ziyaretine gelenlerle, işlerini aksatmadan, sohbetini yapabilmekteydi.

 

Genellikle kış aylarının uzun gecelerinde hafta sonlarında ihvandan birisinin evine teşrif edip, dostların bir araya geldiği "aile sohbetleri-ne" de katılmaktaydı.

 

Ayrıca Çarşamba akşamları kesintisiz olarak irfan sohbetlerini de büyük bir gayret ile sürdürmekteydi.

 

Peki, onun sohbetlerinin genel özellikleri nelerdir?

Necdet Ardıç Uşşâki Efendimizin tasavvuf ve sohbet çalışmalarının ağırlığı kişiye kendi hakikatini bildirmeye yöneliktir. Bunu yaparken de ameli çalışmaların yanı sıra zihni ve fikri tefekkürle hedef gösterilerek "irfaniyetin" o kişide faaliyete geçmesi sağlanmaktadır.

 

Sohbetine başlamadan evvel mecliste hazır bulunanlara şu nasihatte bulunuşu tasavvufi hikmetle doludur. "Kafanızda, gönlünüzde beşe-riyete ait ne varsa hepsini çıkanp atın ve unutun," demek sûre-tiyle bir sohbetin hedefine ulaşabilmesi için dinleyen ve söyleyenin aynı atmosferde buluşmasının gerekliliğine dikkat çekerdi. Onun sohbet et-tiği mecliste rûhani bir hava oluşur, herkes pür dikkat gözlerini ona doğru çevirir ve öyle dinlerdi.

Peygamber Efendimizin “kellimünnase alâ kaderi ukûlühüm” "însanlara akılları miktarınca konuşunuz" ifadesi onun genel ölçü-südür. Sözlerinde mânâ derinliği, insân rûhuna tesir kuvveti, insânlara bilmedikleri şeyleri öğretiyor olması özellikleri de mevcuttur. Sözleri faydalı, doğru, ölçülü, açık seçik, güzel ve maksadı ifade eder tarzdadır.

Tebliğ ederken, aynı zamanda terbiye edici özelliğini hissetmek de mümkündür. Açık ve anlaşılır hitabetiyle, söze başlayıp bitirişiyle birçok mânâları birkaç kelimede toplayıp ifade eden "cevâmi-ül kelim" tar-zından konuşmalarını dinlemek ise, bıkılmayan bir zevktir.

Konuşmaları arasında onun emin biri olduğunu ve Allah tarafindan da teyid edildiğini söyleyebilirim. Onun söz ve hareketleri sohbetine ge-lenlerde gönül huzuru ve rûhi doygunluk kazandırırken sükünete ermiş olarak büyük bir huzur içerisinde ayrılmalarını sağlardı.

 

Hazretimiz gerek zahiri çalışma ve ilimler yoluyla elde ettiklerini, gerek kendisinin gönül gözünü açmış olan Nûsret Tûra Uşşâki gibi ilm-i ledün sahiplerinden elde ettiği temel anlayış ve düşünceleri, kendi dü-şünce ve kanaatleriyle de birleştirerek sohbetlerinde anlatıyordu.

Muhyiddini Arabi'nin "Fususu'l Hikem"i, Hazreti Mevlâna'nın "Mesnevi"si, Abdülkerim Ciyli'nin "İnsân-ı Kâmil"i gibi ârifan ve hik-met ehlinin Kûr’ân ve hadislerden sonra kaynak eser olarak kabul et-tikleri bu meşhur eserleri yıllardan beri te'vil ve şerh edip idraklere sunmaktadır. Yine Kûr’ân'ın baştan sona te'vil ve tefsirini "vehbi" bir ilimle yapmaya çalıştığı "Kûr’ân'da Yolculuk" adlı çalışması da onun sohbetlerinin başlıcalarıdır.

 

O, Hak yolunun yolcusu sayılan sâlik için sohbetlerin feyiz ve fütu-hat kapısı olduğunu açıklayıp, nefsin en büyük tuzaklanndan birisinin de kişiye bir mazeret gösterip sohbetlerden uzaklaşmasını sağlamasıdır, deyip dikkatli olunmasını öğütlerdi.

 

Sonuç olarak bütün bu bilgi ve ifadeleri burada düşünüp değerlen-direcek olursak, "Terzi Babamın" sohbet çizgisi, Kûr’ân'ın hayata geçirişi ve Allah'ı bilme sanatının sunulmasıdır. Onun sohbetlerini Asr-ı Saadete açılan bir pencere veya Asr-ı Saadetten asrımıza sa-adet getirmek için açılan bir kapı gibi düşünebiliriz. Bu sohbetlere işti-rak etmek ise, suyu kesilmeyen bir şelâlenin altında yıkanmaktır.

 

Bir kıymet ve değer arz eden bu sohbetlerinin boşta kalmayıp kalıcı olmasını sağlamak için de kasetler aracılığıyla kayıt altına alıp arşivinde sakladığı çalışmasını ise gönül hanelerimize bırakacağı en değerli miras şeklinde düşünüyorum.

Hakikate giden yol onun gönlünde tecelli eden ilâhi rıza ile bulunabilir.

                                                                 14/07/2001

                                                                                    Cumartesi

                                                                      Ç. H. U.

 

Mesrure Hanımın oğlu Sefer beyin kalpten ani ölümü üzerine Terzi Babam, onun hakkında şu yazıyı yazmıştır.

 

Sayın Merhum Sefer İnal Bey'e;

 

Ömrünü Hakk'a ve halk'a yardım ile geçiren müstesna insanlardan birisi idi.

Tasavvuf ve tevhid yolunda epey aşamalar geçirmiş kendini bilen nadir insanlardan birisi idi. (2003) senesinin mübarek Kadir gecesinde kendisine Tac-ı Şerif giydirilmiş “Halife-i şahsiyye” unvanını kaza-narak, kendi varlığının Halifesi, oradan da Hakk'ın Halifesi olmuş müs-tesna insanlardan birisi idi.

 

Baba ve annesine hayırlı bir evlât, kardeşlerine hayırlı bir ağabey, evinde hayırlı bir eş ve çocuklarına hayırlı bir baba olmuş mutlu insan-lardan birisi idi.

 

Yaptığın hizmetlerden Allah (c.c.) razı olsun. Cümlemiz ne türlü hak-kımız var ise, helâl ettik, senin de bizlere hakk'ın geçmiş ise, helâl et sevgili kardeşimiz.

 

Günlerini geçirdi hep Hakk ile.

Dışında oluyordu halk ile.

Burada yatmaktadır.                             Zilhiccenin on üç’ünde,

“Medineli Sefer El Ensari” lâkabı ile.    Ulaştı hem Rasûlüne.                   

 

Zilhiccenin on üçü manevi senenin kemali, ki bayramın da son gü-nüdür. O gün kurb'anlık kesilmez, çünkü Ehadiyyet günüdür, madde yoktur. O gün tek kurb'anlık kabul edilir, bu da tevhid ehlinin batı-nen canıdır.

 

İbrahim (a.s.) ma Cebrail (a.s.) koç kurb'anlık getirdi. Tevhid ehline ise, kurb'anlık olarak Rûh'u Sultani getirir; karşılığında ise, nefsini alır. Bu kemalâtın ifadesi ise, zilhiccenin on üçü olarak değerlendirilir.

 

Bir yılda on iki ay vardır, yedi ay nefis iklimini, beş ay ise, gönül iklimini ifade eder.

Kemâli, zilhiccenin 13 ü; yeniden başlayacak olan batini seyr-i sülûk senesinin bir olarak başlangıcı, zilhiccenin 14 ü’dür.

Kendisinde bu iki kemalât birleşmiştir.

 

Doğum tarihi, (01.11.1950) gizlendiği tarihi, (23.01.2005)

 

Bunları kısaca inceleyelim.

(1 + 1 + 1 + 1 + 9 + 5) =18

başka bir hesap ile,

(1 + 1 + 1) = 3  (50 + 3) = 53  

(19-53)  (2 + 3 + 1 + 2 + 5) =13

 

basit işlem de çıkan toplam sayılar,

(18) ® (19) ®  (53) ® (13) bu değerlerdedir.

 

Hepsini yeniden toplarsak,

(18 + 19 + 53 + 13) = 103  (103) = 13

 

Görüldüğü gibi ortadan sıfır kaldırıldığın da toplam olarak yine (13) on üç'e ulaşılmaktadır.

 

Bunları kısaca ifade etmeğe çalışırsak;

(18)   “Onsekiz bin âlemi”,

(19)    “İnsan-ı Kâmil-i”

(13)   “Hakikat-i Ahmediyye”yi,

(53)   ise, bize olan yakınlığını ifade etmektedir diyebiliriz.

 

Bu sayılardan daha fazla özellikler çıkabilir, şimdilik bu kadarlıkla yetinelim ve diyelim ki, senenin en mutena vakitlerinden belki de en yüce vaktinde Rahmet-i Rahman-a intikâl etmiştir.

 

Allah (c.c.) lühü kendisinden razı olsun. Hep Huu dedi, sonunda Huu oldu gitti.

Ahirette görüşmek üzere yerinde, cennet bahçesinde ol sevgili kardeşimiz.

Allah (c.c.) lühü arkada kalan ailene, yakınlarına, ve bizlere, sabırlar versin.

 

Aynı gün dört cenaze vardı, (4 – 1) = 3  (1 ve 3) = 13  onlar dahi manen 13 tür.

 

Bilindiği gibi Kamer yani ay senesi (355) gündür;

toplandığında (3 + 5 + 5) = 13   eder.

 

Manevi senenin de son günü zilhiccenin on üçü ve kurb'anlık bayra-mının da son günüdür. Zilhiccenin on dördü ise yeni manevi senenin başlangıcıdır.

 

İşte bu iki arada emri Hakk vaki olmuştur, çok yüce bir vakt'tır. Onların ve cümle geçmişlerimizin Ruhlarına El Fatiha....

 

Sefer Bey’in rahmetli olmasından sonra Sayın Gülrûh ve Tanzer Uçak çifti Erenköydeki evlerini bu sohbetlerin devamı için açtılar.  Terzi Babam da münasip gördü. Bu güzel hizmeti şimdi onlar devam ettiriyorlar.  Allah razı olsun.

 

 

 

 

 

 

A İ L E S İ

 

Necdet Ardıç Uşşâki Efendimizin, aile hayatında da bizler için ideal bir yaşam tarzını barındırdığını görüyoruz. Hangi makam ve mevkiden olursa olsun, her insânın onun hayatından alacağı ve göreceği pek çok şey vardır. O her yönüyle ideal bir aile reisi, örnek bir eş ve iyi bir ba-badır.

 

Hazretimiz 1964 yılında (26 yaşlarında iken) mürşidinin işaretleriyle ailesinin de yakınen tanıyıp akrabalık bağlarının da olduğu İstanbul'dan Nüket Hanım validemizle evlenmişlerdir. Bu evliliklerinden İzzet ve Cemâl Cem adlı iki oğlu olmuştur.

 

Hazretimiz ile evlendiklerinde henüz 15 yaşlarında olan, onun haya-tında ve gönlünde müstesna bir yere sahip olup da beraberce huzur sevgi ve muhabbet dolu bir hayatı birlikte geçirdikleri muhterem eşleri Nüket Hanım validemiz ve de şahsiyetinden bahsetmek istiyoruz.

 

"Nüket", herkesin anlayamayacağı, ince, zârif mânâlı sözler, gibi anlamları olan bir isimdir. *(12)

Kendileri Necdet Ardıç Uşşâki efendimize eş olma şerefine nail ol-duktan sonra, zaman içersinde tasavvufa yönelip kendisine intisap ede-rek derslerini tekmil tarik bitirenler arasında yer almıştır.

 

O, güler yüzlü, seçkin, müşfik, mütevazi ve kibar bir hanım oluşunun yanında, İslâmda kadının kimliğini ve yerini açıklayan güzel bir yaşam biçimine de sahiptir.

Onun Terzi Baba ile aralarındaki aile bağları ise, hep sevgi, anlayış, hürmet ve fedakarlık üzerine kurulmuştur.

 

Nüket Hanım validemizin en belirgin özelliklerinden birisi, hiç kuşku-suz eşinin irşad faaliyetlerinde olan hizmet ve yardımlarıdır. Uzun yıllardır onun evi büyük küçük, kadın erkek birçok kimsenin "Terzi Baba"nın huzuruna gelip kendisini dinlediği; varsa, sorusunu sorup, cevabını aldığı ilim ve irfan yuvası olmuştur. Bazen sağlığı müsait olmadığı zamanlarda bile misafirlere en iyi hizmetleri verme-ye çalışmıştır. Hz. Aişe validemiz için kullanılan "ilim kapısı" ifadesini onun şahsiyeti için de kullanmamız mümkündür. Çünkü Hazretimizin huzuruna çıkmak isteyenler onun açtığı kapıdan geçmekteydiler.

 

O, kandil ve diğer sohbet gecelerinde çok sayıdaki ihvanı evinde en iyi şekilde ağırlarken, Pîr Hasan Hüsameddin Uşşâki Hazretlerinin hanı-mı "Halva-i Bacı" validemizin başlattığı "misafirlere helva ikram et-me" geleneğini de hâlen sürdürmektedir.

 

 

*(12) Osmanlıca Lûgat

Onun hizmetleri sadece Tekirdağlılara değil, muhtelif şehir ve bölge-lerden gelenlere de olmaktadır. Hanımların da tasavvufla ilgilenmele-rinde, sohbet ve zikir meclislerinde bulunmalarında da öncülük etmiştir. Hac ve umre seyahatleri başta olmak üzere, hazretimizle birlikte birçok seyahat ve davete icabet etmiştir.

 

Beyaz, parlak ve aydınlık yüzlü olup evlendiğinde 15 yaşlannda bu-lunuşu, eşiyle seyahat ve davetlere katılması, mürşidinin tavsiyeleri doğrultusunda evlenmeleri, Hz. Ali Efendimiz ile Fatma validemizi biz-lere hatırlatmaktadırlar.

 

Hazretimiz, Nüket Hanım validemizin yaptığı fedakarlık, hizmet ve dostluğu her zaman şükran ve takdirle belirtir, her firsatta da bunu biz-lere ve çevresine ifade ederdi.

 

 

Terzi Baba’nın evliliklerinin kırkıncı yılı münasebetiyle Nüket anneme yazdığı şiirini de buraya ilâve etmeyi uygun bulduk.

 

 

 

                        N Ü K E T   A N N E

 

 

Doğmuşsun bindokuzyüzkırkdokuzda,

Ne güzel sayılar var zuhurunda,

Yaşıyorsun Allah’ın huzurunda,

Sen de küçücüktün Nüket anne.

 

Ondokuz İnsân-ı Kâmil’in rumûzu,

Kırkdokuz onüçtür verir huzuru,

Muhammed Rasûllûllah’ın rumûzu,

Bunlarla doğmuşsun Nüket anne.

 

Annen Fatıma idi baban Mehmet,

Dünyaya gelmen annene olmuş zahmet,

Bunda da var imiş mutlaka hikmet,

Anasız büyümüşsün Nüket anne.

 

Küçüktün seneler geçti büyüdün,

Nişanlandın benimle çok güzel birgün

Aklımdan geçiyor sanki olmuş dün,

Hoş günlerimizdi onlar Nüket anne.

 

Nihâyet evlendik birgün hayâl misâli,

Pek anlamadı çevremiz bu hâli,

Çünkü gelmiş idi emr-i ilâhi,

O zaman eş olduk Nüket anne.

 

 

Kucağına İzzet geldi bir çocuk,

Sen de küçüktün o da bir yavrucuk,

Emekledi yürüdü oldu kuzucuk,

Tertemiz büyüttün Nüket anne.

 

Seneler geçip gitti geldi Cemâl Cem,

Küçüktü ikibuçuk kiloydu hem,

Zuhurat tamam olmuştu o dem,

Bunları birlikte yaşadık Nüket anne.

 

İşler çoğaldı meşguliyet arttı,

Böylece yüklerimiz çok ağırlaştı,

Dünya ahiret bir birine karıştı,

Gayret ettin yılmadın Nüket anne.

 

Başladın benimle seyehatlere,

Mânâ’dan aldığımız emirlere,

Neler verildi neler gayrilere

Lûtfun eksilmedi hiç Nüket anne.

 

Haremeyn’e gittik hem de beş def’a,

Tavaf ettik hep yedişer def’a,

Rabb’ım çok eyledi bizlere vefa,

Gayret ettin yollarda Nüket anne.

 

Sevdirdin kendini hep canlara,

Muhabbet verdin cümle yaranlara,

Merhem oldun Hakk’ı arayanlara,

Hep hizmette idin Nüket anne.

 

Kandil geceleri gülen yüzünle,

Memnun gider hep gelen hüzünle,

Tat verirsin geceye tatlı sözünle,

Halva-i bacı oldun Nüket anne.

 

Yaptığın hizmet halkadır amma,

Ancak oradan ulaşır Hakk’a,

Boşa gitmez hiçbiri geçer kayda,

Gayret et dayan Nüket anne.

 

Seneler geçti durmadan sür’atle,

Nasıl geldik bu günlere hayretle,

Sonuna ulaşırız belki gayretle,

Mahcub etmesin Hakk Nüket anne.

 

 

 

Yürüttü bu yolda senelerce Hakk,

Kırk’ıncı yılımız olmuş bile bak,

Muhabbet tacını başına tak,

Nice kırk senelere Nüket anne.

 

Dağıtmaktır işimiz hep muhabbet,

Geçen günleri sevgi ile yadet,

Sonuna kadar gayret eyle gayret,

Sevdiğim, nar tanem, nûr tanem,

Bir tanemsin Nüket anne.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

40. Y I L   D Ö N Ü M Ü  

 

28.09.2003 tarihinde 40. Evlilik senesine basış yıldönümü :

 

İzmir’e Nefes-i Rahman’ın hakikatini getiren o mübarek dostlar, yine ziyaretimize geldiler. Bu seferki ziyaretleri ayrı bir önem taşıyordu, çünkü evliliklerinin kırkıncı yılına basacaklardı.

Her nekadar Nüket Hanımefendi annemiz, bu kutlamayı Umre ziyaretine denk getirmek istedi ise de, ilâhi tecelli bu yönde gelişmişti.

 

Tabii bir seyr içinde devam ettiğimiz sohbetlerimizle geçen günleri-mizi doldururken, bir yandan da bu özel günü nasıl değerlendirebiliriz diye düşünmeye başladık. Çünkü kırk sayısı birçok tecelliyi içerisinde barındıran kemalli ve mükemmel bir sayıdır.

 

Bu günü özel bir gecede geçirmelerine yardımcı olmak istiyorduk, fakat nasıl bir program olmalı ve nasıl geçirilmeliydi, ki bu evlilik yıldö-nümü unutulmayacak bir şekilde olsun?...

 

Bir yerden bilet alıp, programa dahil olursun, yemek eşliğinde güzel bir gece geçirirsin, masanı donatırsın, çiçeklerle, mumlarla, yemeklerle, sevdiğin şarkılar eşliğinde, hayat düzeyine uygun olarak bir gece geçirip evine dönersin.

İyi de bizler her türküyü, her şarkıyı dinleyerek kendimizden geçe-meyiz, her program bizim iç âlemimizin kaldırabileceği şekilde değildir.

 

Tüm bunları düşündüğümüz sırada sanayici bir kardeşimizin sünnet davetiyeleri geldi; tarih ve gün de aynı zamana rastlıyordu.

(28.09.2003) İzmir Prenses Otel’de yapılacak bir program ile akşam yemeği verilecekti.

 

Bu dostlarımız da dini bütün herşeyi Hakk ve hakkıyla yapan kar-deşlerimiz dendiler. Biz de o geceyi orada geçirmeye karar verdik. Hem dostlarımızın bu mutlu gününde yanlarında olmak, hem de Efendi Baba-mızla ve Annemizle güzel bir gece geçirmek istedik.

 

Bu kararımızı kendilerine birdiğimizde itiraz etmeden kabul ettiler. Böylece kırk’ıncı yıl dönümü de sünnet töreni içerisinde hazırlanan bir program ile kutlanmış olacaktı.

 

Oradaki programa bizler her nekadar bir sünnet törenine seyirci ola-rak katıldık ise de, bu sahnelerin aslında biraz olsun hakikatlerine göz atmamız, yaşantımızın her an ve her mekânda devamlılığını seyretme-miz açısından düşünülecek çok şeyler olduğu görüşündeyim.

 

Bu güzellikler Allah (c.c.) nün özel ikram-ı ilâhisi olmakla beraber, orada fiilen bulunan her bir ferdin özel olarak tenezzülâtından ibarettir. Bu da rahmaniyyetinin zuhuruna delâlettir.

 

O gün orada bu tecelliyi meydana çıkaran, tüm dostlardan Allah (c.c) razı olsun.

 

Gecenin programı sırasıyla şöyle devam etti.

·         Yemek müziği

·         Ney Taksimi

·         Sema gösterileri

·         Kûr’ân-ı Keriym okunması

·         Dualar

·         Hüseyin Tûran’dan (türküler)

·         Folklor (Zeybek Oyunu)

·         Telgrafların okunması

·         Sünnet çocuğunun taht üzerinde meş’aleler ile gelişi

·         Zara Hanımın konseri (Türk Halk ve Sanat Müziği)

·         Vedalaşma ve ayrılış

 

Yemek müziğinden hemen sonra program Mevlevihan törenleri ile başladı. Sevgi, çoşku, muhabbet olacak da, orada Hz. Mevlânâ anılma-yacak mümkün müdür?...

 

Mevlevilerin bu çoşkulu dönüşleri ile birlikte üflenen ney taksimi, tam bir ahenk içerisinde âlemlerin sessiz bir inleme ile kendi varlık âle-mindeki zuhurunu gösteriyor idi.

 

Bu muhabbet, âlemlerin maddesel yapısı içerisinde bulunan en kü-çük parçalarındaki atom yapılarının rakslarını (dönüşlerini) anlatırcasına çoşkulu idi. Bu dönüşü ancak tek bir şey durdurabilirdi, ki o da Allah (c.c.) nün kelâm-ı ilâhisi idi.

 

Zat-i tecellinin seslenişi bir anda tüm salona yayıldı. Evet... Mevle-viler durdu sesler kesildi, herkes bir anda bu sese kulak verdi.

 

 

¡ágî©y  £ŠÛa ¡å¨à¤y  £ŠÛa ¡¡é¨Ü¨£Ûa ¡ág¤¡2

 

ALİ İMRAN(3)/189

6¡¤‰ ü¤a ë ¡pa ì¨à  £Ûa ¢Ù¤Ü¢ß ¡é¨Ü£¡Û ë ›QXY

›; ¥Ší©† Ó §õ¤ó ( ¡£3¢× ó¨Ü Ç ¢é¨Ü£Ûa ë

ve lillâhi mülküssemavati vel ar­dı

vallahü âlâ külli şey’in kadiyrün

 

Ve göklerin de, yerin de mülkü Allah Teâlâ'nındır.

Ve Allah Teâlâ herşeye hakkiyle kadirdir.

 

ALİ İMRAN(3)/190

¡¤‰ ü¤a ë ¡pa ì¨à  £Ûa ¡Õ¤Ü ó©Ï   £æ¡a ›QYP

¡‰b è  £äÛa ë ¡3¤î  £Ûa ¡Ò 5¡n¤a ë

› 7¡lb j¤Û üa ó¡Û¯ë¢ü §pb í¨ü 

inne fiy halkıssemavati vel ardı

vahtilafilleyli vennehari leâyatin liü­liyl elbabi

 

Şüphe yok ki göklerin ve yerin yaradılışında ve gece ile gün-düzün ihtilâfında elbette tam aklı sahipleri için açıkça deliller vardır.

 

ALİ İMRAN(3)/191

a¦…ì¢È¢Ó ë b¦ßb î¡Ó  é¨Ü£Ûa  æ뢊¢×¤ˆ í  åí©ˆ  £Û a ›QYQ

 æ뢊   £Ø 1 n í ë ¤á¡è¡2ì¢ä¢u ó¨Ü Ç ë

7 ¡¤‰ ü¤a ë ¡pa ì¨à  £Ûa ¡Õ¤Ü  ó©Ï

 Ù ãb z¤j¢ 75¡Ÿb 2 a ˆ¨ç  o¤Ô Ü b ß b ä  £2 ‰

› ¡‰b  £äÛa  la ˆ Ç b ä¡Ô Ï

elleziyne yezkurunallahe kıyamen ve kuuden

ve âlâ cünubihim ve yetefekkurune

fiy halkıssemavati vel ardı

rabbena ma halakte haza batılen sübhaneke

fekına azabennari

 

Onlar ki, ayakta iken de, otururken de ve yanları üzerine ya-tarlarken de Allah Teâlâ'yı zikrederler ve göklerin ve yerin yara-dılışı hakkında tefekkürde bulunurlar. İşte onlar şöylece tesbih ve duada bulunur dururlar. Ey Rabbimiz!. Sen bunları boşuna yaratmadın, Sen yücesin, artık bizleri ateş azabından koru...

 

ALİ İMRAN(3)/192

 ‰b  £äÛa ¡3¡¤†¢m ¤å ß  Ù  £ã¡a ¬b ä  £2 ‰ ›QYR

› §‰b –¤ã a ¤å¡ß  åî©à¡Ûb  £ÄÜ¡Û b ß ë 6 ¢é n¤í Œ¤ a ¤† Ô Ï

rabbena inneke men tüdlulinna­re

fekad ahzeytehü ve ma lizzalimiyne min ensarin

 

Ey Rabbimiz!. Sen kimi o ateşe sokarsan şüphesiz onu hakir ve zelil edersin. Ve zalimler için yardımcılar da yoktur.

 

ALİ İMRAN(3)/193

b¦í¡…b ä¢ß b ä¤È¡à  b ä  £ã¡a ¬b ä  £2 ‰ ›QYS

>b  £ä ß¨b Ï ¤á¢Ø¡£2 Š¡2 aì¢ä¡ß¨a ¤æ a ¡æb àí©¡5¤Û¡  ô©…b ä¢í

b ä¡mb ÷£¡î,  b  £ä Ç ¤Š¡£1 × ë b ä 2ì¢ã¢‡ b ä Û ¤Š¡1¤Ëb Ï b ä  £2 ‰

› 7¡‰a Š¤2 ü¤a  É ß b ä  £Ï ì m ë

rabbena innena se­mi’na münadiyen

yünadiy lil iymani en aminu birabbiküm feamenna

rabbena fağfir lena zünubena ve keffir anna seyyiatina

ve teveffena me’al ebrari

 

Ey Rabbimiz!. Biz, Rabbinize imân ediniz diye imâna çağıran bir davetçi işittik, hemen imân ettik. Ey Rabbimiz!. Artık günah-larımızı bize bağışla ve bizim kusurlarımızı bizden ört ve bizleri iyi kullar ile beraber öldür.

 

ALİ İMRAN(3)/194

 Ù¡Ü¢¢‰ ó¨Ü Ç b ä m¤† Ç ë b ß b ä¡m¨a ë b ä  £2 ‰ ›QYT

6¡ò à¨î¡Ô¤Ûa  â¤ì í b ã¡Œ¤‚¢m  ü ë

›  …b Èî©à¤Ûa ¢Ñ¡Ü¤‚¢m  ü  Ù  £ã¡a

rabbena ve atina ma ve’adtena âlâ rüsülike

ve lâ tuhzina yevmel kıya­meti

inneke lâ tuhlifül miy’ade

 

Ey Rabbimiz!. Peygamberlerine karşı bizlere va'd ettiklerini bizlere ihsan buyur. Ve bizleri kıyamet gününde rezil etme. Şüp-he yok ki, sen verdiğin sözden dönmezsin.

 

Bu sessizlik sesin geldiği yöne ve yönelmeye davetti, ses işitebilen için, görüntüye işarettir. Yani ses işitebilene çıkış noktasını görebilme imkânı veren en muazzam çağrı sistemidir. 

İşte bir şahsa ulaşabilmenin en çabuk yolu, ona seslenmek ve se-sini duyurabilmektir.  Sesin ulaştığı mahal ise, sadece bakması ve çehresini, yönünü oraya, ses mahalline çevirmesi gerekir.

 

Mevleviler de sustular, bu sesle durdular. Âyetler okundu, ilâhi ke-lâm işitildi madde âlemi, bu ahenk içerisinde duyduğu bu güzellikleri, bu çoşkuyu anlamakta ve anlatmakta acaba ne yaptı?…

 

Sünnet törenine seçilebilecek en güzel “logo” yani işaret seçilmişti, bu da “NAZAR” boncuğu idi. Mavi bir dünyaya yakışan en mükemmel bakış (NA-ZA-RA) arapça karşılığı “baktı” mânâsında’dır.

 

Bizler nereye ve nasıl bakacaktık?.....

En başta ilâhi kelâma baktık, herşeyi vahdet gözüyle görmeye çalıştık.

 

“Sedat” oğlumuzun sünnet töreninde herşeye ibret gözü ile “na-zar” etmemiz gerekmekteydi.

…a… (sedad) ın başındaki (sin) “İnsan-ı” temsil etmek-te.... 

amma nasıl bir insân?...

 

Hemen ardından gelen 

… (dal) ve arasındaki aşikâr olan a (elif) ve sonundaki … (dal)

öyle bir insân ki, a (elif)te gizli olan Ahadiyyet hakikatlerini Nur-u Muhammediyye şifresi ile ki (13) tür,

zahir ve batın … (dal) delili ile ispat eden bir insân-ı anlatmakta,

aynı zamanda …a… (sedad) kelimesinin arapça karşılığı, (doğru, dürüst ve gerçekçi bir akıl) demektir.

 

Bu da akl-ı küll mertebesinden, yani Nur-u Muhammedi (s.a.v.) mertebesinden zuhura çıkmış lâtif ve rûhani bir akıl olmalı idi.

 

İbrahim (a.s.) gibi putları kırmış, Kâ’be’yi yeniden inşa etmiş, öyle bir ittika ile bağlı, ki oğlunu feda etmeyi göze almış, tam olarak Nur-u Muhammedi’nin (s.a.v.) tevhidini hazırlamış, “Halil İbrahim” gibi dostlardan meydana gelen bir akıl olmalı idi.

 

İşte böyle bir zuhuru, böyle bir akl-ı, taht üzerinde taşırlar, etrafın-da meş’aleler yakarlar.

 

İşte bu hakikatleri ancak gerçek bir “nazar” ile bakanlar, görebi-lirler ve şükran secdesi ederler ve bu çoşku devam etsin diye de dua ederler.

Göremeyenler ise, gaflet içinde bir gece geçirmiş olurlar.

 

(NAZARA) nın başındaki æ/ã (nun) unu göremeyenler, orada (zara) yı seyrederler. 

Evet kudret-i ilâhiyesiz hiçbir şey olamaz, amma onu görmek için önce sesi işitmek gerekir.

 

(zara) da gizli olan zat’ın Rahmet-i genel ve her mahalde zuhur et-tiğinden, tecelli-i ilâhi sûret elbisesi ile çoşku âleminde zuhurdadır. An-cak bu hali görüp seyretmek bir ârif-i billâh “Nazar-ı” ile gerçekleşe-bilir. 

 

Rahmet-i ilâhiyye tüm âlemi kapladığından o gece orada bulunan her bir davetli aynı tecelliden anlayış ve idrakleri nispetince faydalan-mışlardır. Âlemdeki bütün ziyafetler, çoşkular ve sevgiler, hep bu ma-haldeki güzellikler gibidir.

 

Bir de bu sünnet töreninin yapıldığı mahalli incelemeye çalı-şalım:

 

Otelin en üst katında olması; bu halin yüceliğini...

Otelin logosu olan Prenses Tacı’nın sünnet mahallinin giydirilmesi; oranın baş tacı ile şereflendirilmesidir, diye düşünebiliriz.

 

Gece içindeki bu gelişmeler; fenafillâh halinden ► bakabillâh ha-line geçişi...

Masa ve sandalyelerin beyaz örtü ile giydirilmesi; bakabillâh halin-de rahmetinin, bereketinin ve zenginliğinin...

Yiyecek ve içeçeklerin bolluğu ile zuhur etmesi;

aynı zamanda boncuklarla ve çiçeklerle, mumlarla süslenip, insanlık âlemine sunulması; halifeliğin makamını anlatmaktadır, diyebiliriz.

 

Oturduğumuz her bir sandalye beyaz giydirilmiş ve sarı kurdelâ ile süslenmişti.

Buradaki sandalye; her bir ferde ait olan, tahsis edilen, mahalli gös-termekte...

Sarı kurdela ise; her bir mahaldeki Hakk aşkını temsil etmektedir. 

 

Hakk Teâlâ hazretleri her birerlerimizde aynı aşk ve muhabbettedir. Zuhurun şiddeti ve tecellisi aynıdır ama her bir mahal ve ferd, kendi istidad kabiliyetince idrak ve tasdik makamındadır.

 

Allah (c.c.) her birerlerimizin idrak ve muhabbetini arttırsın. Amin.

 

Bu tecellileri bir de kendi yaşantımdan vereceğim yansımalarla an-latmaya çalışacağım.

Aslında sünnet programının gelişimi ile bizlerin Necdet Efendi Ba-bam’ı tanıdıktan sonraki yaşantımızın ve düşüncelerimizin gelişimini bu program vesilesi ile paylaşmaya çalışacağım.

 

Dünya hayatında yaşamımızı anlatıyor. Bizler de Efendi Babam ile tanışmadan evvel, oluşumlara kapalı bir mahalde, kendimizden habersiz olarak yaşamakta idik, ama Hakk’ın rahmeti ve bereketi âlemin ahengi ile süregeliyordu

 

Bizlerle tanışıp, ne zaman ki içerisinde yanıp duran, o mübarek Ne-fes-i Rahman-ı bizlere üfledi, biz de o ney gibi inlemeye başladık.

 

İnlemeler sonunda içimizi kapladı, bizi aştı âleme yayıldı; bir baktık ki, âlem çoşkuyla dönüyor, biz de onun gibi dönmeye başladık. 

 

Ne zaman ki ona döndük, Efendi Babam da bizlere kelâmullah’tan anlattı, zât makamının hakikatini izah etti.

 

Tüm bunların karşısında şükretmekten ve yalvarmaktan başka bir-şey kalmadı. 

 

Öğrendiklerimiz ve aldığımız eğitimle, evveliyatımızla toplum içeri-sinde tüm bireylere elimizden geldiğince bu ahengi anlatmaya çalıştık, dilimizin döndüğünce... Fakat burada erlik tam ve şiddetli olduğundan, kızdığımız tecelliye müdahale etmek istediğimiz zamanlar olmuştur.

 

Bu yolda yiğitliği ve hayatın içerisindeki keskin çizgileri anlatır. Ye-rine getirmek gerçekten yürek işidir.

 

Yurdun dört bir yanından gelen tebrikler, anlatılan yaşamın tasdik-lerini anlatır.  Büyüğü, küçüğü her birey bu çoşkuyu yaşamak ve pay-laşmak ister.

 

İşte burada (sedat) ismindeki çocuğun, yani batında (aklın) ne kadar önemli bir mahâl olduğunu insanlık âleminde Akl-ı Kül-e ulaşmış akılların, meş’aleler eşliğinde taht üzerinde taşındığı yaşam ve tatbikat olarak gösterilmiştir. Seyr yolunun en önemli kısmı da burasıdır.

 

Tüm bu hakikatleri anladıktan sonra Efendi Babam’ın ençok anlat-mak istediği bu konu çok önemlidir.

 

Yukarıda anlattığım sanatçı Hüseyin Tûran bölümünde, erliğin şid-deti; burada ise, müennisliğin yani “Nisa” asalet sahibi hanımlığın zuhurunu ve üretkenliğini anlatmaktadır.

 

Allah (c.c.) Hay yani “Hayat Tezgahı” olan bayan kardeşlerimiz, aslında bizlere çok büyük nimetleri de beraberinde getirmektedir. O mahalden çıkan nağmeler, her ulaştığı mahalde yeni doğuşlara, yeni açılımlara yönelmekte; Hakk olarak halka seslenirken, bunu sanatsal bir Rûh ile yapmakta, herkesi çoşturmaktadır.

Sonunda bülbülün, güle seslenişi gibi asırlar boyu, sonsuza dek haykırmakta...  âlemlerin, âlemlere haykırışını anlatmakta, sonsuza dek...

 

(zara) hanım programının sonunda okuduğu “Bülbül ve Gül” ilâhisi de çok mânidar olmuştur.

Gül ile temsil edilmiş olan Hakikat-i Muhammediyye’ye bu âlemlerin her bir ferdinin birer bülbül olup, yanık bir eda ile O’na ses-lenişlerinden başka birşey olmadığının ifadesidir. 

Ancak bunlar gerçek bir (na’zar’a) “nazar” ile görebilenlere has özelliklerdir diyebiliriz.

 

Bizlere böylesine güzel ve anlamlı bir geceyi yaşatan ve yaşattıran, tüm dostlarımızdan Allah (c.c.) razı olsun.

İzmir’de 40 ıncı evlenme yıldönümünü kutladığımız Efendi Babam’a ve anneme, bizlerle bu geceyi yaşatan sünnet düğünü sahiplerine ve bütün güzel dostlara bir tatlı anı olması dileğiyle...

 

                        SÛRETTE BİZİZ CANÂNIM.

                        MÂNÂDA AYRILDIK BİZ.

 

                        LİBAS-I AŞK-I BEN GİYDİM.

                        LİBAS-I HÜSN-Ü SEN....!!!

 

                                                   10.10.2003

                                                    Mehmet Katmer

                                                            İzmir

 

Nüket Hanım validemiz 40 ıncı evlilik yıl dönümlerini “hare-meyn”de geçirmek istiyorlardı ancak o günlerde İzmir’de olduklarından bu mümkün olamadı.  Mamafih Mehmet Bey’in de belirttiği gibi 40 ıncı yıldönümleri İzmir’de bir tesadüf eseri çok görkemli geçmiştir.

 

Ertesi sene ise, Terzi Babam, Nüket Annem ile beraber dostları ve ihvanları ile 17/09 – 13/10/2004 tarihleri arasında Umre’de idiler. Nüket Hanım validemizin 41 inci evlilik yıl dönümlerini 28/09/2004 tarihinde “haremeyn”de çocuklarıyle birlikte kutlamışlardır.

 

 

E S E R L E R İ

 

İnsânlık tarihinde İslâmın gönüllere yayılması ve güzel ahlâkı öğ-retme konusunda yaşayış, sohbet ve eserleriyle kılıçtan daha etkili ol-muş yüce zâtlar vardır... Bunlar yazdıkları eserleriyle ve rûhaniyetle-riyle insânlığa yön veren “velilerdir”.

 

O muhterem zâtlardan birisi de asırlara uzanacak hizmet dosyasına “Gönülden Esintiler” başlığı altında tasavvuf alanında birçok çalışma ve esere ilhamın ışığında imza atmış olan N. Ardıç Uşşâki efendimizdir.

 

Onun hayatını araştırıp incelediğimiz zaman çok iyi değerlendirdiği-ni, iğne iplik ve kumaşlardan arta kalan zaman dilimlerinde ise kağıt ile kalemini yanından hiç ayırmadığını, zaman içerisinde kaleme aldığı ya-zılarını  da “asar” (eserler) hâline getirmeyi başardığını görüyoruz.

 

Onun eserlerinin “Gönülden Esintiler” başlığı altında yayınlandı-ğını söylemiştik.  Zira tasavvuf yolu gönüller ilmidir.  Gönül de manevi bir kıble, sonu olmayan bir deryadır.  Bu derya da irfan hazineleri ile doludur. Üstadımızın gönül mahsulu olan eserleri ve kitapları da ebedi ve ölümsüzdür. 

 

Bu eserlerin bir başka özelliği ise, ilgili kişi tarafından ne kadar oku-nursa okunsun bıkkınlık vermediği gibi her okuyuşta da kişide yeni açı-lımlar ve ufuklar meydana getirmesidir. 

 

Netice itibariyle bir kere daha vurgulamamız gerekirse insân özüne ve ihtiyaçlarına üst seviyeden cevaplar getirip, insânı hayretten hayrete sürükleyen bu eserler hidâyette olabilmenin çarelerini de göstermektedirler.

 

Düşünen beyinlerin meskeni olarak kabul ettiğimiz bu şiir ve eserleri siz de okuyup inceleme fırsatı bulduğunuzda  göreceksiniz ki adı güzel “Muhammed”e açılan kapıların kilitlerini çözmektedirler.

 

“Fazla söze ne hacet” diyerek herbirinde mânâ, rûh ve nûr cazi-belerini gördüğümüz hazretimizin bu eserleriyle sizleri de kısaca tanış-tıralım...

 

1 - NECDET DİVANI : Hazretimizin bu eseri kendisinin yaklaşık 30 sene gibi bir zaman sürecinde kendi seyrinde yaşadıklarını peyderpey kaleme alıp oluşturduğu bu eser Esmaül Hüsna’nın kısa dörtlükler hâlin-deki şerhi ile başlar.  Çeşitli zamanlarda ve yerlerde kendisine gelen ilâhi varidatlarını Hz. Mevlâna ve Şems gibi Hakk erenlerini ziyaretleri esnasında oluşan şiirlerinin toplamı da “Necdet Divanı” adlı kendi is-mini taşıyan bu eserinde mevcuttur.

 

2 - HAC DİVANI : Tamamı 4 bölümden oluşan bu eserini üstadımız 1990 yılı Hacc farizasını eda ederken kaleme almıştır. 

 

Eserin birinci ve önsöz bölümünde, Haccın, hacc yolculuğunun, Mes-cidi Haremin, Kâ’be’nin, Mekke’nin, Medine’nin, Arafat’ın, v.b. gibi hu-susların ne olduğunun âyet ve hadisler ışığında izahı yapılmaktadır.

 

Eserin ikinci bölümünde ise, üstadımızın Medine’de kaldığı sürede Hz. Rasûlûllaha duyduğu aşk ve muhabbetin konu edildiği şiirleri yer al-maktadır. 

 

Üçüncü bölümde ise, Mekke’de geçirdiği günler ve esnadaki günü gününe yaşadığı hâleti rûhiyeyi anlatan şiirleri yer almaktadır. 

 

Divanın 4. ve son bölümünde ise, Hacc kaide ve kurallarının bâtıni hakikatlerini “Hacc gerçekleri” şeklinde şiirsel olarak anlatmıştır. Ge-rek maddi, gerekse manevi haccı kendilerine amaç edinen kimseler için “Hacc divanı” önemli bir rehber ve yardımcıdır. 

 

3 -İRFAN MEKTEBİ:  HAKK YOLUNUN SEYİR DEFTERİ

Ebatlarına baktığımızda küçümseyeceğimiz ancak okunup incelendi-ğinde bir ömür boyu üzerinde konuşabileceğimiz ve benzerleri arasında da seçkin bir yere sahip olduğuna inandığımız bir yapıt...

Tasavvufta seyri sülûku Hakk’a varmak isteyen ve manevi yolcu du-rumunda olan Salik’in bir Ârif nezaretinde geçmesi ve yaşaması gereken enfüsi ve afaki mertebelerin neler olduğunun anlatıldığı  bu eser, el-den hiç düşürülmeyecek temel ders kitabı niteliğindedir.

 

Cehâletten ilme, fena huylardan güzel ahlâka, kendi vücudundan Hakk’ın vücuduna hareketi bu eserde görmek mümkündür. İrfan Mek-tebi’nin çok önemli bir başka vasfı ise, muhatabı olduğu kişiye kendi hâlini ve idrakini yansıtan bir ayna olmasıdır.

 

4 - LÜBBÜL-LÜB  (ÖZÜN ÜZÜ)

Muhyittin-i Arabi’nin “Futuhat-ı Mekkiye” isimli eserinden alınan bazı bölümlerinin İsmail Hakkı Bursevi tarafından şerh edilmesiyle mey-dana gelmiştir. Üstadımız ise Osmanlıca aslından Türkçeye çevirmek sû-retiyle günümüz insânının hizmetine sunmuştur.  Kitapta başlıca Ârif ve onun vasıfları, seyru sülûk hâlleri ile İnsân-ı Kâmil tanıtılmaktadır.  

 

5 - SALÂT-NAMAZ ve EZAN-I MUHAMMEDİ’DE BAZI HAKİ-KATLER

Dinimizin 5 ana esasından biri olarak kabul edilen ve mi’râc hük-münde olan namaz ile sırlarını, bir müslüman için taşıdığı özen ve haki-katlerini, namaz esnasında okunan dua, sûre ve bedensel hareketlerin  esrarını, onların sayısal değerlerinin açıklanması da üstadımızın bu ese-rinde yer almaktadır. Ayrıca namaza davet hükmünde olan Ezan-ı Mu-hammedinin okunuşundaki anlam ve hikmeti de bu eserin içinde bul-mak mümkündür. Doyurucu olduğu kadar düşündürücü de olan bu eser ile tanışıp faydalanmak günlük hayatımızda bizlere çok şey kazandıra-caktır.

 

6 - İSLÂMDA MÜBAREK GECELER VE BAYRAMLAR

Zengin muhtevası ve güzel tertibi ile dikkat çeken bu çok önemli eseri de  Üstadımızın tam bir mârifet yapıtıdır.  Mevlûd, Regaib, Berat, Mi’râc, Kadir gecelerindeki sıralanışın sırrı ve bu geceler ile Ramazan ve Kurban bayramlarının hakikatlerinin izahı ile çok geniş ve kapsamlı  şe-kilde kişinin mi’râcı anlatılmaktadır.

 

7 – İSLÂM İMAN İHSAN İKAN

Ufak bir risâle şeklinde sunduğu bu çalışması ise, Hz. Peygamberi-mizin Cibril hadisinden yola çıkılarak, kişiyi rüyetullaha götüren yolda dört merhale olarak kabul ettiği “İslâm, İman, İhsan ve İkan”ı ger-çek yönleriyle ele alıp, neleri içerdiğini, tevhidi oluşturmanın ilke ve yöntemlerinden bahsedilmektedir.

 

8 – TUHFETÜL UŞŞAKİ

Pir Abdullah Salâhaddin Uşşâki’ye ait bu eseri yine Uşşâki şeyhle-rinden Abdurrahmân Sâmi, Osmanlıca’ya çevirmiştir. Kendi dönemlerin-de Nûsret Tûra Uşşâki Hazretleri ise, Osmanlıca aslından günümüz Türkçesine çevrilmesini üstadımızdan istemiştir.  O da mürşidinin bu is-teğini yerine getirip, çeviriyi yapmıştır. Kitapta ağırlıklı olarak Uşşâki-lik’te yol adabı ve yaşantısı anlatılıyor.

 

9 – RAHMÂN SÛRESİ

Rahmân Sûresinin bâtıni özellikleriyle Kûr’ân’da ismi geçen Rahmân âyetlerinin genel özellikleri bu eserde anlatılmaktadır. Necdet Ardıç Beyefendimiz Esma-i İlâhiyye’den olan ve Rahmân ismine başlı başına bir sûre düzenlenen “55. Sûre errahmân”ı en güzel şekilde ifade ettiği derin mânâları bu eserinde ele alıp, açıklamıştır.

 

10 – KELİME-İ TEVHİD

Üstadımızın 2001 yılında Umre ziyaretleri esnasında büyük bir bölü-münü “Haremeyn”de oluşturdukları eseridir.  Bir aylık Umre ziyaretleri hep tefekkür ağırlıklı geçtiğinden iki haremin yani “Mescid’il Harem” ve “Mescid’il Nebevi”nin içerisinde bazı bölümlerini oluşturup dönü-şünde Tekirdağ’da ilâveler yaptığı ve hazırladığı Kelime-i Tevhid değişik bir üslup ve tarzda sunulmaktadır.

İslâmın zirvesi olan bu kelime kendi bünyesinde tevhidi nasıl oluş-turuyor?...

Günlük yaşantımızda dilimizden düşürmediğimiz Kelime-i Tevhidi acaba hakkıyle bilip söyleyebilmemiz nasıl olacak?...

Bu kelimenin kendi bünyesinde tuttuğu mertebeler ve özellikleri ne-lerdir?..

Kelime-i Tevhid yönünden âlemlerin ve insân’ın oluşumu nasıl bir seyir izledi?...

Hz. Peygamberimiz bu kelimeyi nasıl irsal ve tebliğ etti?...

 

Bu ve buna benzer soruların cevaplarını bu muhteşem eserde bula-bilirsiniz.

 

11 – VAHİY ve CEBRÂİL

Vahyin hakikatlerini, geniş bir şekilde izah ve ifade eden bu eserde de yeni ufuklar bulacaksınız. Değişik bir uslûpla kaleme alınan bu yazı dizelerini okudukça, gerçekten ilhâmi bir oluşumun varlığını sezer gibi olacaksınız. Okudukça idrak ve ihatanızın genişlediğini açık olarak his-sedeceksiniz.

 

12 – TERZİ BABA (1) Necdet ARDIÇ VE NECM SÛRESİ

O’nun hayatının, kişiliğinin ve şahsiyetinin tanıtıldığı bu çalışmamız ise, eserleri sıralamasında on ikinci (12.) sırada yer almaktadır. 

Çocukluğundan gençliğine, oradan bugünkü yaşamlarına gelen bir seyr’in özetler halinde ifadesidir.

Uzun yıllar içerisinde geçirdiği aşamaları kendi dilinden ve notla-rından toplayıp, derleyerek bizlere de örnek olan bu eser, uzun bir çalış-manın neticesinde ortaya çıkmıştır.

İç âleminde seyr eden bir kimsenin en geniş mânâda faydalanabile-ceği ve örnek alacağı bir kaynak hüvviyyetini taşımaktadır. Bu derleme görevini bana verdikleri için bahtiyarım.

 

13 – 13 ve İLÂhi SEYR

“Terzi Baba” kitabının basım aşamalarında 13 üncü kitabının hazır-lıkları ve araştırmaları yapılıyordu. Bilindiği gibi (13) Hazret-i Rasûlûl-lah’ın şifre sayı ifadesidir.

13 üncü sıraya bilhassa bu mevzuu alması, sayının gereği icabı ol-muştur. Batılıların 13 sayısına “uğursuzdur,” diye bakışlarının cevap-larını bulacağınız bu kitabı birçok mechulde kalmış ifadeleri zuhura geti-receğini ümid ediyorum. Tamamlandığında bir çok yeni bilgi ile tanışa-cağımız çok muhtemeldir.

 

* – FETİH SÛRESİ

Alt yapı çalışmasının hazır olduğu ancak kitap hâline henüz gelme-yen “Fethin” ve “Fetih Sûresi”nin anlatılacağı bir eser olacaktır.

 

* – Sûre-i YUSUF ve DERVİŞLİK

 

 

Bu eserlerin haricinde üstadımızın çeşitli seyahat, ziyaret, itikaf ve halvet yaşantılarında iken yazdığı çok sayıda şiir, sohbet notlarıyle, üze-rinde çalışmalar yaptığı ancak henüz kitap hâline gelmemiş olan çeşitli eserleri de vardır.  Ömrü olduğu sürece bu çalışmalarını sürdürecektir. Ancak ilk hedef kitap sayısında on üç (13) adedine ulaşmaktır.

 

* – MEKTUPLAR ve ZUHURATLAR

Bu kitaplardan çok mühim olan bir tanesi de tasavvuf yaşantılarının başlangıcından beri, kendisine gelmiş olan “muktup ve zuhurat”ların izah ve tabirleri ile hazırlanıp, yayınlanması olacaktır.

Bir hayli çok olan bu yazılar ve cevapları gerçek tasavvuf yolunda olanlara yeni ufuklar açıp, tecrübelerini arttıracaktır.

 

Çok miktarda olan ancak hazretimiz tarafından tarih sıralamalarına göre düzenli olarak muhafaza edilen bu “mektup ve zuhurat”lar, cilt-ler dolusu malzemedir.  İnşeallah bunlar da yayınlanır da hep birlikte istifade ederiz.

 

Hülasa gören gözler, sezen gönüller, onun bu eserleriyle buluştu-ğunda çok şey anlayacaklardır. Çünkü onları “Velâyet” kaleminden akan hikmet damlacıklarıyle oluşturmuştur.

 

Herbir sahifesi muhabbet ve mârifet sığınağı olan bu kitaplarla “dost” olduğumuzda siz de göreceksiniz, ki aydınlanmakla kalmayıp, sonsuzluğa ait düşünceler filizlenecek ve kendimizi yeniden keşfet-me imkânını bulmuş olacağız.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

S E Y A H A T L E R İ

v e

K Â’ B E   N O T L A R I M

 

Sözlükte suyun akmasına seyahat denilmiş, ilim, ibadet ve rızık için yeryüzünde dolaşan kimselere de SEYYAH denmiştir.

 

Seyyahın irşad ve tebliğ yolu ile gönülleri ihyası arasındaki benzerlik açıktır. Bunların ikincisi tabii ki daha önemlidir.  Bilhassa dini sebeplerle seyahat etmeyi, seferlere çıkmayı başka bölgelere, hatta değişik ülkele-re gitmeyi, oralarda faaliyette bulunmayı islâmiyet CİHAD olarak ta-nımlamıştır. 

 

İlim peşinde koşup, cehâlet bulutlarını dağıtmak için yapılan seyahatler Allah (c.c.) katında en makbul olan seyahatlerdir.

 

Cihad anlamına gelen bu durum genelde bütün peygamberlerde, özelde ise,  peygamberimiz (s.a.v.) in hayatında çokça müşahâde edil-miştir. Önceleri kısa mesafelerle  başlayan seyahatleri  sonraları Taif, Medine ve tekrar Mekke’nin fethiyle devam etmiştir.  Veda Haccıyla da son bulmuştur.

 

Sevgili Gönül Ehli Dostum...

Hayatını, kişiliğini, eserlerini anlatmaya çalıştığım Hz. Pirimiz Necdet Ardıç efendimizin önemli bir vasfı da İlâhi Kelâmullah için bir seyyah olup gerek Türkiye içerisinde, gerekse Türkiye dışındaki mânevi öneme sahib olan bazı mübarek belde ve mekânlara bir cihad şuuruyla düzen-lediği seyahatlerdir.

 

Hazretimiz şimdiye kadar üç defa Hac, üç defa da Umre ziyaretlerin-de  bulunmuşlardır.  O’nun bu Hac ve Umre ziyretlerinin tamamında Re-fikaları Nüket Hanım validemiz da bulunmuşlardır.

 

Kendileri ilk haclarını karayolu ile 1982 yılında ifa etmişlerdir.  Te-fekkür ağırlıklı olarak bu hac ibadetinde Mescid-i Haremin içinde yatsı namazını beklerken müşahâde ile kendisinde şu varidat zuhur ediyor.

 

“Mescid-i Haremin içinde müşahâdeye daldım. Yerde oturu-yor ve yatsıyı bekliyorum.  Görüş ve müşahâde ehlisin, temaşa et ve bekle, hareketliler içinde hareketsiz olanla ol,”  deniyordu.

 

Daha sonra Medine-i Münevvere’de, Ravza-ı Mutahhara’da yazmış olduğu şiiri ise, Hz. Rasûlüllah’a gönülden yönelişidir.    

 

 

 

B O Ş   Ç E V İ R M E   E L L E R İ M İ

Y    R A S Û L Û L L A H

                                                         

Yüzüm yok iken geldim kapına,    

Gönül rüzgarı savurdu katına,      

Binmiş idim ben sevgi atına,        

Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

           

     Senin ismin ile çarpar kalbim,           

     Gözetmezsen nolur benim hâlim,       

     İsmini anmadan durursa kalbim,        

     Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

         

Ravzana aldın bu günahkârı,       

Yitirmişim ben ezelden arı,          

Günahımı yüzüme vurma bari,      

Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

 

Sana lâyık olamadım bir türlü,          

Ağlar gözlerim geceli gündüzlü,         

Kalbim temizlenmedi pürüzlü,            

Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah. 

 

Gönlüm köşesinden çıktı bir ışık,

Ben sana belki ezelden aşık,

Sensin bütün cihanda tek maşuk,

Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

 

İsmini anmadan geçmez anım,

Sana kendimden daha yakınım,

Gönülden gönüllere akanım,

Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

 

Sevgin kalbimde yanıyor her an,

Gözlerimden akan yaş değil kan,

Cemâlini gösterdiğin zaman,

Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

 

Senin çün bu âlemde cümbüş var,

Cümleler dosttur kalmamış ağyar,

Sana kâinat olur hep bahar,

Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

 

Huzuruna vardım girdim ravzana,

Anlayamazsam seni vah bana,

Feda olsun varlığım hep sana,

Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

 

 

Gafletle geçiyor şamu seher,

Seni bilmek ne zormuş meğer,

Seni anlamadan gidersem eğer,

Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

 

Hicret ettin Mekke’den Medine’ye

Ben de ederim hicret içeriye,

Kazancımız kalmazsa geriye,

Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

 

Başımı koydum ezelde önüne,

Hesabım kalmasın mahşer gününe,

Yüzümü tuttum hep senin yönüne,

Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

 

Kölen olsam hep kapında kalsam,

Lûtfundan mânâ gülleri alsam,

Varlığımla seni anamazsam,

Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

 

Aciz ve de naçiz biçareyim,

Baştan aşağı harab, yareyim,

Ciğerim delik pare pareyim,

Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

 

Lütfetmezsen nolur benim hâlim,

Yalvaracak güçte değil kalim,

Geçiyor günler gafletle daim,

Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

 

Görüp de cemâlin veririm can,

Sana salât-u selâmlar her an,

Aşkındır yine gönlümde yanan,

Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

 

Bir nefes ayrılsam ona yanarım,

Mecnunum yine kalmadı kararım,

Gönlümdesin de neden ararım?

Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

 

Seni anmak hayat verir bana,

İçeyim aşkını kana kana,

Eylerim niyaz kalmasın sona,

Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

 

Davetin ile ravzana geldim,

Lâyık değil iken selâm verdim,

Zahir de olsa lûtfuna erdim,

Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

 

                             Sensin âlemde varlığa sebep,

                             Ey gönül darılma; edeb, edeb,

                             Düşersem de bir gün gaflet edip,

                             Boş çevirme ellerimi yâ Rasûlûllah.

 

MEDİNE-İ MÜNEVVERE 

                                                                                       (4.10.1982)

 

Hazretimiz ikinci haccını da 1987 yılında ifa etmiştir. Hava yoluyla gittiği bu haccına da yine tasavvuf ehlinin gözüne ve kulağına hitap e-den şu varidatlar tefekkür esnasında kendisinden hasıl olunmuştur.

 

“Mescid-i Haremde tefekkür ve müşahâde esnasında yatsıyı beklerken Yarabbi bu kadar kalabalık nedendir? Daha az olsa da insânlar rahat tavaf etse olmaz mı?” diye niyaz ettiğimde;

 

“Bu çokluk zuhurlarımın çokluğundandır,” diye cevap geldi. 

 

Yine devamla;

“Yarabbi bütün bu müslümanlar Hz. Rasûlüllahı komşu ister; cennetler sekiz olduğuna göre Hz. Peygamberimizin de en üst cennette olması icabettiğine göre diğer cennetler O’na komşu olmayacak mı?” diye niyazda bulunduğum da;

 

“Hz. Peygamberin her cennette makamı vardır ve cennet eh-linin de hepsi O’na komşu olacaklardır,” şeklinde kendisine cevap gelir.

 

Hazretimiz üçüncü haccını da havayolu ile “Tünel Kazası”nın ya-şandığı 1990 yılında yapmıştır.  Kendisi bu haccında sürekli tefekkür hâ-linde olduğundan “Hac Divanı” adlı eserini burada oluşturmuştur. Di-ğer haclarında da şiirler yazmıştır ancak bu haccında müstakil bir divan oluşturmuştur.

 

Kendisiyle zaman zaman bu konularda yaptığım sohbetlerde ise, birinci haccının  “şeriat”, ikinci haccının  “tarîkat”, üçüncü haccının “hakikat” ve daha sonraki yıllarda ifa ettiği umre ziyaretlerini de, “mârifet” mertebelerinin özelliklerini taşıdığını ifade ettiler.

 

Hazretimizin bu zaman dilimleri içerisinde gerek Türkiye içinde, ge-rekse Türkiye sınırları dışında İslâm’a ve Kûr’âna hizmetleri ve emeği geçmiş, onu elden ele, dilden dile, gönülden gönüle ulaştıran gönül er-lerini de fırsat buldukça hep ziyaret etmeye çalışmış. 

 

Bu vesile ile de Hacı Bayram Veli’den Nasreddin Hoca’ya; Yunus Em-re’den Hacı Bektaş Veli’ye; Hz. Şems’ten Hz. Mevlâna’ya; Emir Sul-tan’dan Sancaktar Baba’ya kadar birçok ehlullahın zaman içerisinde ziyaretçisi olmuşlardır.

 

 

15/12/1984

K O N Y A  (Z i y a r e t l e r i)

 

Hz. Şems’te

îki rek’at ziyaret namazı, sonra on rek’at düşünmek...,

fakat dört rek’ata karar vermek...,

ancak diğer ziyaretçilerin durumunu düşünmek...,

buna cevap, (Utandın mı ?)

 

Soru: Dört rek’atlı farz namazların üçüncü ve dördüncü rek’ atlarında neden Elham’dan sonra zammı sûre okunmaz?

 

Cevap:

Birinci rek’at, şeriat düzeyidir ve teferruatı vardır. Bu teferruat zammı sûreyle ifade edilir.

 

İkinci rek’at, tarîkat düzeyidir ve orada da teferruat vardır ve bu da zammı sûreyle ifade edilir.

 

Üçüncü rek’at ise, hakikat düzeyidir, ki orada teferruat yoktur, teklik vardır. Onun için zammı sûre okunmaz.

 

Dördüncü rek’at, mârifet düzeyidir, orada gerçek anlamda ELHAM yani FATİHA yaşanır. Teklik ve zâtî yaşantıyı ifade eder, zammı sûreye yer yoktur.

 

Soru: Keşfin açılması nasıl olur?

 

Cevap: Ortada kapalı yok ki açılması olsun. Sen ortada var oldukça kapalısın, sen kalkınca iş biter.

 

Soru: Salât nedir?

 

Cevap: Salât bir andır, ezel ve ebed söz konusu olmayan bir andır. O da tek varlığa mahsus, tek varlığın âlemdeki çokluk şeklinde görünen tek hareketidir.

 

Türlü yüzler gayb erenlerinden;

Şems: Hafif çukur, parlak göz, yuvarlağa yakın oval yüz, geniş kaş, uzunca dağınık saç sakal, lâtif dalgalı görünüş aynı zamanda çok ciddi.

 

Sözlerinden;

Hür ol, hürlerle ol, hürlükle yaşa.

Her sene geleceksin, bu işler bensiz sensiz olmaz. 

Ahmed’e selâm söyle ipinde çok dikkatli oynasın. (iyi ayna ol)

Aklını başına topla,  aklını başına topla,  aklını başına topla.

Dört ipin dördünde de en iyisi ile oynayacaksın; geç kalma, geç kalma, geç kalma, îyi, sen de kendini buluyorsun.

 

          Ölüm deryasının dönüşü olmaz,

            Bu işler ahirete hiç kalmaz,

            Ehli dil olmayanın aklı almaz,

            Yürü git deryayı ölüme, hayat bul.

 

 

Hz Mevlâna’da

Mevlâna: Hafif yay kaş, açık alın, yuvarlak, ak sakal, pembe buğ-day ten, başta kavuk, orta burun, dalgın ve dolgun bakış.

 

Sözlerinden;

Oğlum, her hâlükarda itidal üzere ol, gaflet ehli gibi sadece baş gözüyle bakma. Derinlere, çok derinlere, en derinlere bak, her iki yönden bak, biri birine perde olmasın.

 

Bizi unutma gel, her sene gel, sen hep gelenlerle gel.

Gelen çok, çok ama iki yüzlü gelen az, onlann yerine de gel.

Gerçi biz hiç birini ayırmayız ama yine de özle... özle gel.

Bensiz olarak gel, sırrımı sırrına aşina ederek gel.

Gönlümü gönlüne ayna ederek gel, kalbimi kalbine bağlaya-rak gel.

 

Seni sende sen olarak bularak gel, her nerede olursan gel.

Mânâda gel, ney sesleri arasında nağmesiz gel.

Kabrime değil ilâhi semâma gel.

Yerde değil gökteki semâma gel.

Gel be Âdem, nasıl olursan öyle gel, ister aklın olsun ister ol-masın öyle  gel.

 

Ne derlerse desinler öyle gel.

İster gölge ol ister asıl, ister aynı ol ister ol vasıl.

Dilekler hep olsun hasıl, öyle gel, akşam gel, sabah gel, öğle gel.

 

İkindi gel, hep gel; bizi, izi, dizi, gözü unutmadan gel.

 

 

(Sezişler) Cezbe;

Cezbe cezbe-i MUHAMMED,

nûr nûr-u AHMED, sır, sırr-ı MAHMUD,

Nerde kaldı Celâleddin,

 

İlim ilm-i ilâhi, hilm hilm-i ilâhi, hâl hâl-i ilâhi

Nerde kaldı Celâleddin,

 

"Cel" dedi Cemâl-i ilâhi, "lâl" dedi aşk-ı ilâhi,

"din" dedi din-i ilâhi,

Nerde kaldı Celâleddin,

 

Hep Rasûlün zuhurudur,

türlü yönden huzurudur, bakanların göz nûrudur,

Ahhhh! Ya Muhammed.

Ahhhh! Ya Muhammed.

 

(Yolda) Düşünce;

Tenzih, teşbih, tevhid dışında tanıma ve bilme:

Ef’âl’siz, esmâ’sız yaşam.

 

Asli görüş: Bakışta yönsüzlük. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1986 A Ğ U S T O S U

 

Y A Z   T A T İ L İ N D E N

 

E S İ N T İ L E R

 

17/8/1986 Pazar Kurban bayramının ikinci günü sabah sekizde yola çıkış, öğleden sonra Bursaya varış. Uludağa çıkış ve gece Bursada kalış. Ertesi sabah Ulu Câmi’i ziyaret, oradan Yeşil Türbe ve Emir Sultan Haz-retini ziyaret ve dualar.

 

 

Emir Sultan câmi’in’den bazı yazılar:

 

sübhanallahi ve bihamdihi               

sübhanellahilaziym

ve kefa billâhi şehiden                      

muhammederrasûlüllah

ya erhamerrahimin                           

ve inneke le alâ hulikın aziym

 

tahtı ravanda geçişi ve tavsiyesi kulillâh sümme zerhüm

(“ALLAh” de, geç)

 

 

I8/8/I986 Pazertesi saat 10 civarında İZNİĞE doğru yola çıkış, San-caktar babayı ziyaret.

 

 

 

Dualar ve esintiler

Evvela kabrinin önünde kesik baş belirdi. Uzun saçları ikiye ayrık. Kanlı başı; dehşet ifadesi. Sonra bütün bedeni ile yeşil kaftanlı, düzgün yüzlü karşılar hâlde... (O anda kabrin başında zikirde idik.) 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

M Û S   (a.s.)  D U A S I

 

 

(TA-HA Sûresi 20/25 – 35)

ô©Š¤ß a ó¬©Û ¤Š¡£ í ë = ô©‰¤† • ó©Û ¤€ Š¤(a ¡£l ‰  4b Ó ›

ó©Û¤ì Ó aì¢è Ô¤1 í ó©ãb ¡Û ¤å¡ß ¦ñ †¤Ô¢Ç ¤3¢Ü¤ya ë  

7ó© a  æ뢊¨ç ó©Ü¤ç a ¤å¡ß a¦Ší©‹ ë ó©Û ¤3 È¤ua ë  

ô©Š¤ß a ó¬©Ï ¢é¤×¡Š¤( a ë ô©‰¤‹ a ¬©é¡2 ¤…¢†¤(¢a  

a6¦Šî©r ×  Ú Š¢×¤ˆ ã ë a=¦Šî©r ×  Ù z¡£j ¢ã ¤ó ×  

› a¦Šî©– 2 b ä¡2  o¤ä¢×  Ù £ã¡a  

 

kale rabbişrah liy sadriy ve yessir liy emriy

vahlül ukdeten min lisâniy yefkahu kavliy

vec’al liy veziyren min ehliy harune ehıy

üşdüd bihi ezriy ve eş­rikhü fiy emriy

key nüsebbihake kesiyren ve nezküreke kesiyren

inneke künte bina besıyren

 

dedi yarabbi Benim göğsüme genişlik ver.

Ve benim için işimi kolaylaştır.

Ve dilimden düğümü çöz sözümü iyice anlayabilsinler.

Ve bana ailemden bir vezir kıl. Kardeşim Harun’u.

Onunla arkamı kuvvetlendir Ve onu işimde ortak kıl.

Tâ ki, seni çokca tesbih edelim. Ve seni çokca zikreyleyelim.

Şüphe yok ki, sen bizi hakkiyle görücüsün.

 

Mûsâ (a.s) “Sadr” göğüs genişliğini talep ederken Efendimize ise, “elem neşrahleke sadreke” ayetindeki beyan-ı ilâhi ile kendisi ta-lep etmeden “biz senin sadr (göğsünü) daha baştan genişletmedik mi?” diye hitap etmektedir.

 

 

 

 

 

Hz.  P E Y G A M B E R E (s.a.v.)  O L A N

 

H İ T A B L A R

 

 

(İNŞİRAH Sûresi 94/1 - 8 )

 Ú ‰¤‹¡ë  Ù¤ä Ç b ä¤È ™ ë ë  Ú ‰¤† •  Ù Û ¤€ Š¤' ã ¤á Û a ›

 Ú Š¤×¡‡  Ù Û b ä¤È Ï ‰ ë  Ú Š¤è Ã  œ Ô¤ã a ô¬©ˆ  £Û a  

6a¦Š¤¢í ¡Š¤¢È¤Ûa  É ß   £æ¡a = a¦Š¤¢í ¡Š¤¢È¤Ûa  É ß   £æ¡b Ï  

› ¤k Ë¤‰b Ï  Ù¡£2 ‰ ó¨Û¡a ë ¤k –¤ãb Ï  o¤Ë Š Ï a ‡¡b Ï  

elem neşrah leke sadreke ve veda’na anke vizreke

elleziy enkada zahreke ve refa’na leke zikreke

feinne me’alusri yüsren inne me’alusri yüsren

feiza feragte fensab ve ilâ rabbike fergab

 

Senin için göğsünü açıp genişletmedik mi ve senden yükünü indirmedik mi?.

Öyle ki, senin sırtına pek ağırlık vermişti. Ve senin için şânını yükselttik.

Artık şüphe yok ki, çetinlikle beraber bir kolaylık vardır. Hakikaten her zorlukla beraber bir kolaylık vardır.

Artık boş kaldın mı hemen çalış. Ve ancak Rab’bine yönel.

 

 

(ALAK Sûresi 96/1)

›7  Õ Ü  ô©ˆ  £Ûa  Ù¡£2 ‰ ¡á¤b¡2 ¤a Š¤Ó¡a ›Q

ıkra’ bismi rabbikelleziy haleka

 

Oku  Rab’bin ismiyle O zât ki  halketmiştir

 

 

Hitablardaki farklılıklarla düşündürdükleri :

 

I9/8/I986  Salı günü Akşehir’de Nasrettin Hocayı türbesinde ziyaret.

      

Hoca der ki: “Gülmesini ve güldürmesini öğren.”

Burada bahsedilen “gülme” bizim anladığınız mânâdaki zahiri gül-me değil gerçek gülüş, yani kahkahası olmayan gülüştür ve ebedi gü-lüştür.

 

Akşehirden yola devam ile Konya’ya varış ziyaretler, gece Konyada kalış.

 

20/8/I986  Çarşamba Sabahı tekrar ziyaretler.   

 

Mevlâna’da

                 

       Aşıkı canan olan kande bulur kendini.

       Aşıkı Mevlâ olan kande bulur kendini.

       Kendini bul mâh ol, sonra ol şemsi taban.

       Daim Aşk oduna yan. Aşkla olur işler tamam.

       Ben Aşıkım dersen, sakın aldanma heman.

       Aşk benim adımdır benimle olur tamam.

 

               Aşkını ver, aşkımı al. Söyle duysun cümle cihan.

            Serden geçmedikçe serapa  bulunmaz Aşk.        

            Aşk ilaçtır her derde kendinden başka dermanı yok.

            Aşk’la aşk’ı iyi tanı, vardır onun iki yanı.

            Biri kendinle seversin. biri dahi kendinsiz.

            Çün anladın bunları tam, yok olur âlemde ham.

            Seversin cümleyi alırsın kâm, âlem böylece döner vesselâm.

 

       Sen Aşk nedir bilir misin? Kalmaz üçün ikisin.

         Yasindeki sırrı Sinin kendin’de bul kendinde.

 

 

Aynı gün  Hz. Şems’te

                 

       Ne istersin bu âlemde ALLAH’ından başka.

       Yapış o anladığına ilâhi Aşk’a.

       Gördüğün nedir? Allah’dan başka.

       Yol yoktur sarıl ilâhi Aşk’a

 

            Biz’ki âlemi seyran ettik hiç çekmedik cefa.

            Siz’ki kaldınız bir gece eylediniz bize eza.

 

            Biz’ki dosta can verdik her dem serapa.

               Siz’ki dost’u ard edip nefsinize ettiniz temennâ.

 

       Biz’ki ne han aradık ne hamam, dost için seyr ettik her an.

       Siz’ki nefsiniz için çıktınız seyrana, biraz da uğradınız bu garibana.

 

         Biz’ki Mevlânaya kul olup onu çektik kendine,

         Siz’ki nefsine kul olup, girdiniz nefis bendine.

 

            Biz’ki ne ar koyduk ne yar, ne ihvan ne de  ıyal,

            Siz’ki dosttan gayrı her şeyi eylediniz evlâdı ıyal.

 

  Kendinize dönün, kendinize dönün, 

kendinize dönün, kendinize,

   Hiç bir şeyden fayda yok hemen dönün kendinize.

 

Aynı gün Konya’dan haraketle Nevşehir üzerinden Hacı Bektaş’a va-sıl oluş, akşam üzeri olduğundan müzenin kapanmış olması dolayısıy­la gecenin orada geçirilmesi.                      

 

2I/8/I986 Perşembe sabah kalkış müzeyi ziyaret, her tarafı dolaş-mak, seyre değer güzel bir hava, çilehanede epey oturmak, Hacı Bektaş velinin türbesini ve diğerlerini ziyaret etmek.

 

Ve bir soru, “Sizdeki ve dervişlerdeki bu hâl nedir?”

Ve cevap,  [Genelde Hz. Peygamberden sonra insânlar beş ayrı ya-şam ve duygu yoluna girdiler. Bunlar dört halife ve Muaviye yaşantı-arıdır. Bunların içinde en zoru ise, Muaviye yaşantısıdır, fakat avam halk bunları anlayamaz. Efendimiz bu yaşantıların hepsine câmi idi, ondan sonra böyle bir toplayıcı o zamanda gelmeyeceğinden başa ge-çenlerin hepsi sadece kendi özelliklerini ortaya koydular. Böylece beş ayrı özellik ortaya çıktı, her birerlerini takib edenler birer gurup mey-dana getirdi böylece ayrılıklar oldu.

 

Biz Ehlibeyt sevgisini ve o sevgi ile Hakk’a yaklaşma yolunu yani Hz. Ali yolunu sevgi ve nefis ile mücadele yolunu getirdik, düşmanlık yolunu getirmedik fakat bizi sevenlerin aşırı sevgisi yüzünden ortaya düşman-lıklar çıktı bu işleri çok az kimse gerçeği ile anlayabildi. Genelde herkes kendine göre yorum yaptığından aşırı sevgi, aşırı düşmanlık doğurdu.

 

Beş yolun altıncısı ise, bütün bunları toplamaktır ve “Hakikat-i Mu-hammed-i” de budur ve gerçek ârifler bunlardır. Tabiiki her yolun yolcu-ları vardır ve olacaktır.

 

Bizim yolumuza kaynak Hz. Ali yaşantısıdır, biz bunu ortaya koyduk. Anlayan, hakikatine erdi huzur buldu anlamayan işin dışında kaldı.]

 

 

Balım Sulltan türbesinden bir dörtlük.

 

      Ser’tlikle bir şey hasıl olmaz ey püser.

      Ser’ttir bıçağın gamzesi bağrını keser.

      Ser’te ser feda olsun sana’dır ser.

      Ser’t olma aşıkların sana küser.

 

Kaygusuz Abdal’dan bir dörtlük.

 

      Aşk ile geldim cihane meskenem dağlar menem.

      Terk edip cümle sivayı mahremi tevhid menem.        

      Güş edince men aref esrarını mest olan ahkâr menem.

      Şöyle ikrar verdim ol dem Kaygusuz abdal menem.

 

Böylece Hacı Bektaş’tan aynı gün yola çıkıldı, akşam üzeri Ankara’ya vasıl olundu, Hacı Bayram Veli’yi ziyaret, türbe kapanmak üzere hemen kısa bir dua; türbe kapandı.

                   

Gece Ankarada kalış, Gençlik parkına gidiş, uçan arabalara biniş, müthiş değişik bir yaşantı, sanki sonsuzluğa düşüş ve çıkış. Gece çok sıcak, uyku yok, hayli yorgunuz, sabah erken kalkıp tekrar Hacı Bayra-ma geliş, fakat türbe açık değil dua ediş, dışarıdan oradaki yemci kadı-nın hâli, cuma akşamları orada velilerin toplanmaları, yemek yapmaları o kadına da vermeleri, karnının doyması, biraz daha konuştuktan sonra veda ederken arkamızdan beni de götürün götürün sizi çok sevdim, be-ni de alın götürün diyerek arkamızdan ağlayarak dua etmesi.

 

Hava sıcak hepimizde yorgunluk ve halsizlik var, seyahati kesmeğe karar vererek Tekirdağına doğru yola çıkıyoruz.  

 

22/8/1986 Cuma, uzun bir yolculuktan sonra akşam saat 21 sula-rında Tekirdağına vasıl oluyoruz. Yolcular Necdet, Erdinç, Nüket, Sebile, Saime ve Cem’di.                        

 

Hazretimiz N. Ardıç efendimizin gezi ve seyahatlerinin bir bölümü de bir defa Irak, iki defa da Suriye’ye özellikle de Bağdat, Şam, Necef gibi şehirlere olmuştur.  Onun bu seyahatlerinin amacı geçmiş ve yakın tarihin ilim, irfan, kültür merkezi durumunda olan bu yerlerde geçmişte yaşayıp da bu topraklarda can veren Halife, sahabe, seyyid, alîm, ârif ve velilerin kabirlerini görmek istiyordu.

 

Özellikle Necef’te Hz. Ali Efendimizin kabri, Kerbelâ’da Hz. Hüseyin’in kabri, Bağdatta Abdülkâdir Geylâni, Cüneydi Bağdadi, Sırrı Sakati, Ahmeter Rufai, Şam’da da Muhyiddin-i Arabi, Bilâl-i Habeşi gibi ismini burada zikredemediğimiz birçok mânevi şahsiyetin  ziyaretçisi olmuştur. Kendileri zaman zaman “Mekke ve Medine’den sonra en çok görmeyi arzuladığım yerler buralarıydı,” diye ifade-lerde bulunuyordu...

 

Bağdat gezilerinde Gavsül Azam Abdülkâdir Geylâni Hazretlerini zi-yaretleri sırasında rûhaniyetine yöneldiğinde, “Kudret tecellisinin  za-hirdeki mazhariyetini gördüm. Şöhretinin çokluğu buradan kay-naklanıyor,” tecellisini belirttikten sonra; Şamda da Muhyiddin-i Arabi Hazretlerinin kabrini ziyaretleri sırasında rûhaniyetine yöneldiğinde “Beni kabrimde aramayın, ben eserlerimin satırlarının içindeki mânâlarda gizliyim,” tecellisinin kendisinde oluştuklarını beyan etti-ler.

 

Şam ziyaretlerinde görüştükleri zâtlardan birisi de Türk asıllı olup Nakşibendi meşrepli ve “Ebrar” evliyası diye nitelendirdiği “Hamdi Arabi” olmuştur. 

 

Hazretimize göre “Hamdi Arabi” İbrahimiyet velilerinden olup, sü-rekli sabır çeken fiili amellere çok dikkat eden birisidir.  Hamdi Arabi hiç aksatmadan 28 sene Şamdaki Emeviye câmiinde sabah namazını eda etmiştir. 

“Yaşlandığım için Allah (c.c.), benden sadece “lâ ilâhe illâllah” ve “Hu” zikrini çekmemi istedi,” diyen Hamdi Arabi bir rû’ yasını  görüşme esnasında hazretimize şöyle anlatır.

 

“Bir gece hastalığım dolayısıyla abdestsiz yattım. Uyuyunca rû’ya görmeye başladım. Rû’yamda beni bir çöp kamyonuna ge-tirip bunu götürüp Sibiryaya atın dediler.”

Bu rû’yayı görmesine abdestsiz yatmasına bağlıyor Hamdi Arabi...

 

Bu olayı bize nakleden Terzi Babam ise, bunun bir de irfaniyet yönü ile değerlendirilmesi gerektiğini  söylediler.

 

Kendilerinin gerek yurtiçi, gerekse yurtdışındaki bu seyahatleri es-nasında yazdığı çok sayıda şiir, yazı notları ve fotografları da mevcuttur.

 

 

Kıymetli Gönül Dostum,

Hazretimiz Necdet Ardıç beyin seyahatlerinden birisi de 1999 Ekim ayındaki Umre Haccı olmuştu.  Bu umre Haccının belirli bir bölümünde kendilerinin yanında bulunmam hasebiyle bu Umre ziyaretinde oluşan, birlikte yaşayıp şahit olduğum bazı varidatları sizlere “KÂ’BE NOTLA-RIM” şeklinde açıklamak istiyorum.

 

Bu notların oluşumuna geçmeden önce bir hususu açıklamakta yarar görüyorum. Terzi Babama intisab edip seyr-i sülûkumdaki yolum ilerle-yip genişledikçe, kendilerine yakınlaştıkça hep bir şeyi gönülden çok arzulamaya başlamıştım. 

O da şu idi:  “Allah’ım lûtfetsen de O’nunla bir de Mescid-i Ha-rem’de karşılaşıp, kendisini bir de haremde görüp tanıyabil-sem,” diye gönülden niyazda bulunuyordum. 

 

Aylar ve yıllar ilerledikçe içimdeki hasret de büyüyordu. Yaşam şart-larımızı düşündüğümde zaman ve mekân mefhumlarını düşündüğümde bunun yani kendisiyle birlikte Mekke’ye harame gitmenin neredeyse im-kânsız olduğunu  yaşadığım şartlar haber veriyordu. 1999 yılının başları idi ve gördüğüm bir zuhurat da şöyle idi:

 

“Kendimi Mekkede görüyorum Kâ’be’yi ziyarete gitmişim. Mescid-i Haremin dış kısımlarında (sonradan tesbit ettiğim) Melik Faht kapısının açıklarında düşünceli ve tatminsiz bir halde yürü-yorum. Buraya kadar geldim ancak Kâ’be’nin özünü bulamadım.  Acaba Kâ’be’nin özü nerede diye hem düşünüyor hem de yürü-yorum. Derken karşımda bir araba belirdi, 20-30 m. uzaklıkta karşımda durdu.  Kapısı açıldı, içinden Terzi Babam indiler.  Ken-dileri bana doğru dönüp  sağ elini ve avuç içini bana doğru uzat-tılar.  Ben de O’na doğru yürüyerek sağ elinin avuç içini öptüm.  Sonra gönlümde bir huzur ve tatmin hasıl oldu.  İşte Kâ’be’nin  özünü buldum düşünceleri bende hasıl oldu.

 

Daha sonra beni arabaya aldılar. Arabanın içinde tanıdık yüz-lerden Nüket Anne, Târık Bey ve eşi ile o anda tanıyamadığım iki hanım daha vardı.  Yolculuk sona erdi. Kendimi bir anda Annem ve Babamların yanında buldum, tüm aile fertleriyle yemek yeni-yordu.  Ben de kendilerine Umre’den geldim diyorum.”

 

Aradan belirli bir süre geçince diğer zuhuratlarımla birlikte bu rû’yayı da Terzi Babam’a anlattığımda, “görevli olarak Hacca gitmek için müracaat et bakalım Hak ne gösterecek,” dediler.

 

İlerki günlerde Hac görevlendirme sınavına girip kazanmıştım.  Hac görevlisi olarak bir sonraki yılın görevlisi olmuştum.  Normalde haftalık izin günlerimi iyi değerlendirmek amacıyla  hazretimizi ziyaret ederek geçiriyordum. Yine böyle bir ziyaret gününde, kendileri yakında Umre’ ye gitme kararı aldıklarını bana bildirdiler. Ancak benim kendileriyle gidebilmem mümkün değildi. Ben ancak Hac mevsiminde gidebilecek-tim. 

Hazretimiz ve eşi Nüket Hanım Validemiz ve  ihvandan bazı kişilerle artık gidiş için hazırlıklarını yaparlarken ben de hac hazırlık dönemi için seminere katılmak üzere Konya’ya çağırılmıştım. 

 

Seminere katıldığım ilk günün sabahında Konya’da şöyle bir hadise yaşadım. Seminer Türkiye’nin çeşitli yerlerinden gelen yaklaşık 200 kişinin katılımıyla oluyordu. Seminer başlayacağı anda çağrılmama rağ-men isim listesinde ismim yoktu. Bunun düzeltilmesi için ilgililerle gö-rüştüm. Onların da tüm çabalarına rağmen Ankara ve Tekirdağ ile telefon ve faks görüşmelerine rağmen bu durum bir türlü düzeltilemedi ve en sonunda şu anda rahmetli olan daire başkanı Avni Kurt bana Te-kirdağa dönmemi ve gerekirse sonraki seminere çağrılacağımı söy-lediler.

“Her işte hayır vardır,” deyip oradan ayrıldık. Tekirdağa geri dön-düm. 

 

Aradan geçen birkaç haftalık zaman sonra da Terzi Babamları Umre için önce Medineye gitmeleri için uğurladık. Kendileri ihvandan bazı ar-kadaşların katılımlarıyla önce Medinede bir süre kalıp daha sonra da Mekke’ye geçtiler. 

 

Ancak onlar Mekke’de iken bir gün evimin telefonu çaldı. Ankara’dan başkanlıktan arıyorlardı. Bursa kafilesini Umre’ye götürmek üzere gö-revlendirildiğimi ve acil olarak çıkış işlemleri için Ankara’ya davet ettiler. Bu haberle birden şaşırmış heyecanlanmış, adeta elim ayağıma dolaş-mıştı. 

Çok istediğim, arzuladığım Terzi Babam ile Mekke’de görüşebi-lecek miydim?...

Bunun için de bizim kafilemizin önce Mekke’ye gitmesi gerekiyo-rdu. Zira Medine’ye gidersek Mekke’ye geçene kadar onlar Türkiye’ye dönmüş oluyorlardı.

Ankaradan aldığım kafile plânlarında “önce Mekke” diyordu.  Artık gerekli hazırlıkları yapıp ihrama girip Mekke’ye doğru heyecanlı bir yol-culuğa çıkmıştık. 

 

İlk defa Mekke ile... Kâ’be ile... Harem ile... tanışacaktım.

Mekke’nin mükerrem havasında Terzi Babam ile buluşabilecek miydim?....

 

Bu duygular içinde önce Cidde’ye indik, ardından da kafile ile Mek-ke’ye geldik.  Vakit sabah namazına çok yakındı.  Hareme çok yakın olan otelimize eşyalarımızı yerleştirip gerekli resmi işlemlerimizi bitirip Mescid-i Hareme doğru yürüdük.

                                     

         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

K Â’ B E   N O T L A R I M

 

Hareme girdiğimde sabah namazı kılınıyordu, hemen Kâ’be-i Şe-rifi ilk görüşümde “Allah’ım varlığınla varlığımı özünle özümü kuşat zâtî tecellini nasib et, ‘esmâ-i ilâhiyye’nin ve ‘hüvallahüllezi’nin tahakkukunu göster,” diye dua ediş... 

 

Sabah namazını eda ettikten sonra ihramda olduğumuz için tavaf, say, traş gibi umre vecibelerini yerine getirip ihramdan çıktığımızda öğle vakti olmuştu. 

Ne olduğunu anlayamadan buraya gelmiş kendimi haremin içinde bulmuştum.  Öğlen namazını da eda ettikten sonra artık Terzi Babamı arayıp bulmam gerektiğini düşünüyor, etrafa bakıyor, onbinlerce insâ-nın içinde ve herkesin beyazlar giydiği bir büyük mekânda bunun nere-deyse imkânsız olduğunu düşünüyordum. 

 

Belirli bir süre hep etrafa bakarak nasıl bulabileceğimi araştırdım. Altınoluğun karşılarında haremin iç kesimlerinde bulunduğum yerde bir süre tefekküre daldım. Hazretimizin bir sohbeti gözümün önünden bir şerit gibi geçiyordu. 

 

O sohbette kendileri Kâ’be-i Şerifi anlatırken “Hacer’ül Esved”in olduğu köşeyi zât köşesi olarak anlatıp önemi üzerinde duruyorlardı. İşte fikriyatıma akseden o andaki bu sohbet bilgisinin ışığında “tamam  buldum işte,” diyerek ve hiç de tereddüt etmeden “Hacer’ül Esved”e doğru yürümeye başladım.  Emin adımlarla hem yürüyor, hem de Tezi Babam’ın “beni Hacer’ül Esved’in karşısında bulacaksın,” sözleri kulağıma fısıldanıyordu.

 

Epey yürüyerek çizginin tam karşısında müezzinlik mahfilinin altına doğru gelmiştim. Mahfilin altına göz gezdirdiğimde Terzi Babamla göz göze geldim. Kendileri çevresindekiler ile sohbet etmekteydi. Yanına gidip elini öptüğümde artık rahatlamış sakinlik ve sükûnete ermiştim. Sanki haremin içinde Hareme girmiştim, ki buna “haremeyn” de diyebiliriz. 

 

Bundan sonra yaklaşık 8 günümüz birlikte geçecekti. O, haremin sahibi ben de onun misafiri gibiydim.  Müezzinlik mahfilinin altı da sohbet mekânımız olmuştu.

 

Terzi Babamı Haremde nasıl bulduğumu anlattım.

 

Peki! O’nu “harem”de nasıl gördüm?...

O’nu ilk gördüğümde, yani yaklaşıp konuşmaya başladığımda üze-rinde çok yoğunlaşmış bir nûraniyet vardı. Adeta bedensiz gibiydi.  Lâtif bir yapısı vardı.  O’nu hiç öyle görmemiştim diyebilirim...

 

Kâ’be günlerimde kendisiyle sanki canlı bir Hac tatbikatı başlamıştı. O’nun yanında sanki Mescid-i Haremin içinde bir asansör içinde yolculuk hâlindeydik.

Burada sadece “Allah” var başka bir şeyin varlığı da yok. Zâtî tecelli her tarafı o kadar yoğun kuşatmıştı, ki bu hava içerisinde birlikte haremi bana gezdiriyor, aynı zamanda sohbet ile de gördüklerimizi tanı-tıyordu. 

 

“Metaf”ı (tavaf yerini) göstererek, ® burası TEVHİD-İ EF’ÂL...

bir üst bölüm, ®  burası TEVHİD-İ ESMÂ...

bir üstte duran ®  ihtişamlı duruşuyla TEVHİD-İ SIFAT...

ve en üst bölümde ® sonsuzluğa açılan TEVHİD-İ ZÂT...

ve ortada ® kendini seyreden İNSÂN-I KÂMİL...

Kısaca 18 bin âlemin, haremdeki varlığını, mevcudiyetini izah ediyordu. 

 

Bu izahlardan sonra herşey bana o kadar yakıyn geliyor, ki bunları seyr-i sülûkumuzda gördüklerimizi tatbikat ile görme yeridir. “Hakkal yakiyn olarak tanıma yeridir,” diyordu.

 

Ertesi gün günlerden Cuma...

Hazretimizin genel görüntüsü tefekkür ve kendine dönük ağırlıklı... 

 

Cuma saatlerinde yine mahfilin altında ve namaz için aynı saflarda-yım.

“Öyle bir hâl yaşıyorum ki kalemle ve sözle anlatamıyorum. Adeta göğsümün yarıldığını  hissediyorum.  Bir nûr ki bütün varlığı kuşatıyor.”

 

Yine bir namaz sonrası mahfilin altındayız.

Kendisine soruyorum: 

“Efendim bu sıcak nedendir? Neyin ifadesidir?”

 

C. “Sıcak ilâhi muhabbet; soğuk da muhabbetsizliğin ifadesi-dir.  Gönül Kâ’be’sine girişin yolu da bu sıcaktan geçer, ama hep sıcakta kalınmaz, o zaman bir şeyin farkına varamazsın.  Zaman zaman çıkıp tekrar girmek lâzım.  Çıkınca da soğukta değil de o sıcaklıkla soğukta yaşayabilmek gerekir.”

 

Tekrar soruyorum,

“Burada niçin herkes beyaz giyer?”

 

C. “Siyah örtü, Ahadiyyetin – â’maiyyetin örtüsü, beyaz ise, Hakkın insândaki örtüsüdür. Beyaz oluşu renksizliktir. Her renge giriştir. İhramdan çıkma da renksizlikten renge, her renge giriş-tir,” diyerek açıkladılar.

 

Terzi Babam genelde ibadet saatlerinin dışında tefekkür ağırlıklı ol-duğu için burada şiir yazıları ve Kâ’be-i Şerifin bâtınî krokisini çizimle ilgili çalışmalar yapıyordu.

 

Mekkenin Mükerrem havasına alışmış ancak Hazretimizin de gün-leri yavaş yavaş azalıyordu. Kendileriyle bir kaç gün daha beraber ola-cak daha sonra dönmeleri gerekiyordu.

 

Kâ’be-i Şerifi birlikte seyrediyoruz. Eliyle Kâ’be’nin üzerini işaret edip havada uçuşan kuşları gösteriyor. Kuşların hepsi sürüler hâlinde haremin metaf alanının üzerinde uçuşuyor. Tam Kâ’be’nin üzerine gel-diklerinde ise gizli bir el onlara dokunurcasına yandan uçup gidiyorlar.

 

Ardından Terzi Babam Mescid-i Haremi tüm özellikleriyle anlatan ve haremin bu gizemli atmosferinde yazdığı “Nedir Dediler” adlı şiirini çıkarıyor ve okumamı söylüyor.

Şiiri okuyorum... hani “kelâmın bittiği yerde derler ya...” o hâli alıp bir süre sessiz kalıp hayranlığımı ifade ediyorum.

 

İşte okuduğum o şiir      

 

N E D İ R    D E D İ L E R

 

Ziyaretin nedir? Dediler.   - - - - -  ®   Tafsilde aramaktır, dedim.

Mekke’n nedir? Dediler.    - - - - -  ®   Zâtî tecellimin şerhidir, dedim.

Harem’in nedir? Dediler.     - - - -   ®   Zâtımın şerhidir, dedim.

Zem zem’in nedir? Dediler. - - - -   ®   Bâtıni pınarımdır, dedim.

Tavaf yerin nedir? Dediler.  - - - -  ®   Ef’âl âlemimdir, dedim.

Direklerin nedir? Dediler.    - - - -  ®   Sıfat, Esmâ, Ef’âl tecellilerimdir,

                                                                                                            dedim.

Birinci sıra direklerin nedir?  - - -  ®   104 kitap, 99 esmâ tecellilerimdir,

                                       Dediler.                                                         dedim.

Arka direklerin nedir? Dediler. - -   ®   Esmâ tecellilerimin tafsilidir,

                                                                                                            dedim.

İkinci katın nedir? Dediler.      - -    ®   Sıfat tecellilerimin tafsilidir,

                                                                                                            dedim.

Terasın nedir? Dediler.     - - - - -   ®   Ulûhiyyet tecellilerin tafsilidir,

                                                                                                            dedim. 

Kâ’ben nedir? Dediler.   - - - - - -   ®   Zâtî tecellimin cem-i’dir, dedim.     

Tavaf nedir? Dediler.      - - - - - - -     ®      Zâtıma gelen yoldur, dedim.  

Birinci dönüşüm nedir? Dediler.  -   ®   Hayat sıfatımın kazanılmasıdır,

                                                                                                         dedim.

İkinci dönüşüm nedir? Dediler.   -   ®   İlim sıfatımın kazanılmasıdır,

                                                                                                         dedim.    

Üçüncü dönüşüm nedir? Dediler. -  ®   İrade sıfatımın kazanılmasıdır,

                                                                                                         dedim.

Dördüncü dönüşüm nedir? Dediler. ®   Kudret sıfatımın kazanılmasıdır,

                                                                                                         dedim.

Beşinci dönüşüm nedir? Dediler. -   ®   Kelâm sıfatımın kazanılmasıdır,

                                                                                                         dedim.

Altıncı dönüşüm nedir? Dediler.  -   ®   Semi sıfatımın kazanılmasıdır,

                                                                                                         dedim.

Yedinci dönüşüm nedir? Dediler. - ®    Basar sıfatımın kazanılmasıdır,

                                                                                                         dedim.

Hacer’ül Esved  nedir? Dediler.    - ®    Zâtımdan ef’âl âlemine

                                                                              bakan gözümdür, dedim.

İlk selâmın nedir? Dediler.  - - - -   ®   Hakikatime giriştir, dedim.

İkinci selâmın nedir? Dediler.  - -   ®   Mârifetime giriştir,

                                                                        Zâtımı selâmlamaktır, dedim.

Siyah çizgi nedir? Dediler.   - - - -  ®   Ulûhiyyete gidiş, sıratullahtır,

                                                                                                         dedim.

Birinci köşen “Rükn-ü Iraki” nedir?

                                          Dediler.   ®   Umumi şeriatımdır, dedim.

İkinci köşen “Rükn-ü Şami” nedir?

                                          Dediler.   ®   Gerçek tarîkatımdır, dedim.

Üçüncü köşen “Rükn-ü Yemâni” nedir?

                                          Dediler.   ®   Gerçek hakikatimdir, dedim.

Dördüncü köşen “Rükn-ü hacer’ül Esved”

                           nedir?   Dediler.     ®   Gerçek mârifetimdir, dedim.

Altın oluğun nedir? Dediler.    - - -  ®   Rahmetimin şeriat ve tarîkat

                                                                           ehline aktığı yerdir, dedim.

Tavaf niçin soldan döner?     - - -   ®   Sağ akl-ı kül’üm’dür,

                                          Dediler.                     herşeyi ihata eder, dedim.

Ya örtün nedir? Dediler.    - - -  -    ®   Ahadiyyetimin gizlenmesidir,

                                                                                                            dedim.

Ya kapın nedir? Dediler.    - - - - -  ®   Zâtımın girişidir, dedim.

Ya içinde ne vardır? Dediler.  - - - ®    Üç direk, ilmel, aynel,

                                                                              hakkal yakıyndır, dedim.

Hicr’in nedir? Dediler.    - - - - - -   ®   Zâtımın açık yanıdır, dedim.

Hatimin nedir? Dediler.     - - - - -  ®   Şeriat, tarîkat mertebesinde

                                                                                          sınırımdır, dedim.

Makam-ı İbrahim’in nedir? - - -     ®   Dostluk (hullet) mertebemdir,

                                    Dediler.                                                            dedim.

Enin niye onbir metre? Dediler.  -   ®   Biri sen biri de benim, dedim.

Boyun niye oniki metre? Dediler.    ®   Zâtıma gelen mertebelerimdir,

                                                                                                            dedim.

Yüksekliğin niye onüç metre?  - -  ®   Rasûlümün şifresidir, dedim.

                                       Dediler. 

Çocuk sesleri niye? Dediler.      - -  ®   İsmail’in o günden yankısıdır,

                                                                                                         dedim.

Mültezem’in nedir? Dediler.    - - - ®    Kapının yanıdır, bekleme yeridir,

                                                                                                         dedim.

Dokuz minaren nedir? Dediler.  - -  ®  Dördü :

                                                               Şeriat, tarîkat, hakikat, mârifet:    

                                                               Beşi : Hazerat-ı Hamsedir, dedim.

İki şerefelerin nedir? Dediler.   - -  ®   Zahir ve bâtın davetimdir, dedim.

Dış kapıların nedir? Dediler.   - - -  ®   Ulül el bab’larımın giriş yerleridir,

                                                                                                         dedim.

Say’ın nedir? Dediler.       - - - - -   ®   Zâtıma gelen yoldur,

                                                                           zaman tünelidir,

                                                                           dostu aramaktır, dedim.

Safa’n nedir? Dediler.         - - - -   ®   Akl-ı küllün zuhurudur, dedim.

Merve’n nedir? Dediler.     - - - - -  ®   Nefs-i küllün zuhurudur, dedim.

Birinci gidiş nedir? Dediler.   - - -   ®   Akl-ı külden nefs-i külle

                                                                                 nüzûldür (iniştir) dedim.

Geriye dönüş nedir? Dediler.   - -    ®   Nefs-i külden akl-ı külle

                                                                                 urucdur (çıkıştır) dedim.

Üçüncü yürüyüş nedir? Dediler. - - ®   İbrahimiyet tevhidime ulaşmaktır,

                                                                                                            dedim.

Dördüncü yürüyüş nedir? Dediler.   ®   Mûseviyet tenzihime ulaşmaktır,

                                                                                                            dedim.

Beşinci yürüyüş nedir? Dediler.   -  ®   İseviyet teşbihime ulaşmaktır,

                                                                                                            dedim.

Altıncı yürüyüş nedir? Dediler.  - -  ®   Habibimin gerçek tevhidine

                                                                                          ulaşmaktır, dedim.

Yedinci yürüyüş nedir? Dediler.   -  ®   Zâtımla, halkımın arasına

                                                                                             girmektir, dedim.

Saç kesmek nedir? Dediler.   - - -   ®   Beşeri fiillerimi kesmektir, dedim.

İhram nedir? Dediler.    - - - - - -  ®   İnsândaki örtümdür, dedim.

Neden beyazdır? Dediler.     - - - -  ®   Renksiz olmak içindir, dedim.

Rıda’n nedir? Dediler.    - - - - - -   ®   Azametimdir, dedim.

İzar’ın nedir? Dediler.    - - - - - -  ®   Kibriyamdır, dedim.

İhramdan çıkmak nedir? Dediler.    ®   Renklere boyanmak içindir, dedim.

Omuz açmak nedir? Dediler.  - - -  ®   Kudretimi göstermektir, dedim.

Hervele yapmak nedir? Dediler.  -  ®   Azametimi göstermektir, dedim.

Hacc’ın nedir? Dediler.     - - - - -  ®   Hakikatimde cemâlimi seyrdir,

                                                                                                         dedim.

Umren nedir? Dediler.   - - - - - -   ®  Hakikat-i Muhammedi’de

                                                                              habibimi seyrdir, dedim.

Vedan nedir? Dediler.   - - - - - -    ®  İzafidir, birlikte olanın

                                                                              vedası olmaz, dedim.

 

Bunları soran kim? Dediler.     - -    ®   Soran da söyleyen de benim,

                                                                                                         dedim.

Peki tavaf edenler kim? Dediler.     ®   Hepsi sûretlerimdir, dedim.

Kapıların niye doksanbeş? - - - -   ®   Biri “star” (yıldız) kapısıdır.

                                          Dediler.         Diğerlerinin toplamı onüç eder,

                                                               o da habibimin şifresidir,  

                                                               ondan habersiz girilmez, dedim.

 

 

                                                                              29/10/1999 Cuma

                                                                                                            (Mekke-Kâ’be)

                                                                                       Terzi Baba

                    

 

 

- Efendim, Haremdeki her şeyi açıklamışsınız.

 

C.  “Evet bu haremde artık bize gizli birşey kalmadı,” diyor.

 

-  Tekrar elimdeki şiiri göstererek

“Bu beyanlarla hareminizi herkese açmış olmadınız mı efen-dim?”

 

C.  “Bu açık olduğu anlamına gelmez. Anlayan anlar, İhram-sız olana yine kapalıyım,” ifadeleriyle cevap verdiler.

 

- Ben tekrar devamla okuduğum bu şiiri kastederek,

“Efendim Hz. Peygamber (s.a.v) Arafatta Veda Haccı sırasın-da “el yevme ekmeltü,” meâlen “Bugün sizin için artık dininizi tamamladım” âyetini okuyup, kendilerine bunun dinin kemâlâtı gibi ol-duğunu belirttiğim de;

 

C.  “Evet, onun gibidir,” cevabını verdiler. 

 

Bu cevabı alınca hemen Hz. Peygamberimizin bu hutbeyi irad ettik-ten 80 gün sonra vefat ettiği hatırıma geldi.  Acaba artık Terzi Babam da mı vefat edecek şeklinde de düşünmeye başlamıştım. 

Ardından da Hz. Peygamberimizin vefat haberini alan Ebu Bekir Efendimizin “Muhammed öldü ancak Allah bakidir,” sözü aklıma geldi. 

 

Bu zaman diliminde kendilerinin en önemli çalışmalarından biri de Kâ’be-i Şerifin bâtıni krokisini özellikleriyle birlikte çizip takdim etme-leri olmuştur. 

 

Aşağıda çizilmiş olarak görülen Kâ’be-i Şerifin krokisinde yer alan husus ve hakikatler, O’nun bu umre ziyaretinden getirdiği en büyük Mi’rac hediyesi hükmündedir. 

           

 

 

 

 

Daha önceki yıllarda, kendisini yeni tanıdığım dönemlerde Hazreti-mizin bir rû’yasını kendisinden şöyle dinlemiştim.

RÛ’YA : 

“Hacca gitmişim, Kâ’be-i Şerifin içindeyim fakat başka hiç kimse yok.  İçerisi yani bulunduğum yer bomboş.  Bütün hacılar tavafı Kâ’be’nin dışından yapmaktalar ve tavafın tersi istikâme-tinde yapmaktalar. Say yerindeki bazı camlar gibi süslemeli de-mir parmaklıklı gibi camların ortasında dışarıdan tafav edenleri görüyorum. 

Umre ile Fetih kapısı arasındayım.  Burada özel yapılmış ha-remin gizli bir kapısı var. O kapı o kadar değişik yapılmış, ki de-mir oymalı şekillerin arasından açılabilen kapı kapanınca kapı olduğu anlaşılamıyor. Cam süslemeli gibi duruyor.  Ben o kapı-nın iç tarafında duruyorum. Tanıdık ve aşina birisi geçerse  içeri-ye alayım diye orada bekliyorum.  O kapı bize aitmiş, özel olarak verilmiş.  Ancak dışarıda içerideki tavafın tersi yönünde  tavaf yapılıyor ve harem duvarlarının dışında bu tavaf yapılıyor.”

 

Bu zuhuratı daha önceden de biliyordum.  Sanırım o esnada ikimiz de aynı şeyi hissetmiş olsak, ki Hazretimiz bu zuhuratı hatırlatıp “ka-pıyı arayalım” dediler.

 

Birlikte haremin kapılarını tek tek saydık. Kapı sayısı 94, bir de star (yıldız) kapısı mevcuttu.  Yaptığımız bu araştırma neticelerinde Fetih ile Umre kapıları (45 ile 62) arasında yer alan kapalı kısımda olup  dışarı-dan bakıldığında haremin her katına çıkış imkânı sağlayan Kehribariy-ye Şami 53 nolu kapının olduğunu müşahâde ettik.  Burada gönlümüz de gözümüz de bunu doğrulamıştır.  Kısacası bu zuhuratı tabir etmiştik.

 

Hazretimle M Haremde olan beraberliğimizin artık yavaş yavaş so-nuna geliyorduk. O Nüket Hanım Validemiz ve ihvandan diğer iki ha-nımla birlikte Türkiyeye dönecek biz de birkaç gün sonra Medineye gidecektik. Ertesi gün döneceği için son akşamlarındaki “veda tavafı-nı”  hep birlikte yaptık.  Ertesi sabah namazda mahfilin altında  buluşup onları yolcu edecektim.

 

SON SABAH :  Namazı eda etmek için mahfilin altına gelmiştim.  Kendisi bir ön safta, bense biraz arka saflarda namazlarımızı kılmıştık.  Namazlar bitti.  Otele doğru yerimizden kalkmıştık ki 2-3 adım atıldı.  Bir kişi Terzi Babam ile Mûsâfaha yaptı, sarıldı, kulağına birşeyler fısıldadı.

 

Peki kimdi bu kişi?  Boyu, yüzü, endamı tıpkı Terzi Baba gibi olan, ona çok benzeyen birisi idi. Ardından bizlerle de Mûsâhafa yaptı.  Biz-ler yolumuza devam ettik. Nüket Hanım validemizi de alıp yavaş yavaş ilerleyerek son kez de selâmlayarak haremden ayrıldık. 

 

Bu esnada Harem’i ayrılıktan olsa gerek, bir hüzün kapladı.  Dü-şünceli ve durgun adımlar bizi Vahid otele getiriyordu.  Kısa bir koş-turmacadan sonra eşyaları arabaya yüklüyoruz. 

 

Vedalaşma anında “birlikte olanın ayrılığı olmaz, sen daima Rabbınla olduktan sonra gerisi kolay,” sözleriyle de bize teselli ikram ederek onları Türkiye’ye doğru uğurlarken bizim de rû’yamız böy-lece tabir edilmiş  oldu. 

 

Bizler Medineye geçtiğimizde ise, zaman zaman yaklaşık 4-5 defa değişik yerlerde ve zamanda  O kişiyi tekrar gördüm.  Terzi Babama o kadar çok benziyordu, ki ilk görüşünde hemen “aa... Terzi Baba” di-yeceğim esnada..., benzediğini düşünüyorum.  Özellikle fiziki görünümü o kadar benziyor, ki sadece sakalları biraz daha ak... hatta benzemek sözü bile bu gerçeği ifade edemiyor.  

 

Medinedeki günlerimiz sağlık ve sıhhat içerisinde sona erip Türkiye’ ye döndüğümüzde ertesi gün Terzi Babamı ziyarete gittim.  Kendileriyle bir müddet sohbet yaptıktan sonra şöyle dediler: 

“Mekkede mahfilin altında ayrıldığımız son sabahı hatırladın mı?” 

Ben de “evet” dedim. 

“Orada bana benzeyen biriyle namazdan sonra görüşmüştük ya, o Hızır (a.s.) idi,” dediler.  “Bizi ve umremizi tebrik  ve takdir etti,” dediler. 

 

Daha sonra bu olayı tekrar tekrar düşünmeye çalıştım. Hızır (a.s.) ın öyle bir fizik yapısı vardı ki, daha çok lâtif gözüken, ama letâfetle kesa-fetin iç içe olduğu bir sûreti vardı. 

Hazretimizdeki ilmi düşünce ve ahlâkı çıkarıp, bir sûret oluştur-sanız, bu yani Hızır (a.s.) aynısı ortaya çıkar.  Dolayısıyla görmüş ol-duğum o sûret de, Terzi Babamdan başkası değildi.

 

Harem-i Şerif’te mahfilin altında benim de tanık olduğum Hızır (a.s.) ile görüşmelerinin haricinde bu tarihten 2 yıl sonra da ikinci umre ziya-retleri esnasında ihvandan olan F. D. adlı bir hanım kardeşimiz de  Ha-rem-i Şerif’te bir namaz esnasında yakaza hâlinde Terzi Babam ile Hızır (a.s.) ı müşahâde etmişlerdir. (*)

 

Efendi Babamlar Türkiyeye geldiklerinde evlerine girince de bir süp-rizle de karşılaşıyorlar.  Şöyleki kendileri Umrede iken oğulları evin halı-larını değiştirip yeni halılar almak sûretiyle onları karşılamak isterler.  Aldıkları halılar da evin ilgili bölümlerine serilmiştir. 

 

 

(*) Not : Bu tecellinin beyanı “Ne Dediler” bölümünde gelecektir. Böylece bir zahir bir batın olarak iki defa Hızır (a.s.) a mülâki ol-muşladır.

 

Kendileri evin içine girdikleri esnada ise, gördüğü halılar karşısında  hayretini gizleyemez. Çünkü halıların üzerindeki dekor ve işaretler  Efendi Babamızın Umrede iken Kâ’be-i Şerif ile ilgili olarak yaptığı, çiz-diği şekil ve çalışmayı gösteriyordu.

 

Buradan da şunu anlamamız gerekiyor, ki bu hadise de Cenâb-ı Hakk’ın bir lütûf ve tecellisidir. Adeta Haremdeki çalışmalarının bir tasti-kidir. Haremi Şerif ondan ayrılmayı istememiş olsa gerek ki,  gelip evinde misafir edilmiş.

 

Sonuç olarak Umre ziyaretimle ilgili şunu diyebilirim. Çok açık olarak şunu anladım ki, kişi oralara gitmekle hacı olmuyor. Daha önce seyri sülûkunda Allah’ın beytini KÂ’BE’yi tavafı öğreniyor ve yaşıyor. O öğ-rendiklerine ise, burada haremde mühür vurduruyor. Ayrıca irfaniyetin değerini vahdet ve tasavvuf eğitiminin ve bunları bize bahşeden pirimi-zin büyük bir nimet olduğunu  idrak ettim. Orada o zaman diliminde  kendisinin yanında bulunmamın onun himmetiyle olduğuna da hiç şüp-he etmedim.  Bu hâlime de şükür ettim.

 

                                                                                    29.11.1999

                                                                                          Mekke

                                                                                          Ç. H. U.            

 

Bu son sabah halini bir şiiriyle de belirtmiştir.

 

Berat Günü

23/11/2000

S O N  S A B A H

 

                        Dolmuş süre, namaz sondu,

                        Son sabah, son secdeydi.

                        Mahfel altında o sabah,

                        Yerimiz ön sıradaydı.

 

                                             Biraz buruk, biraz hoşluk,

                                             Son defa bakıp Kâ’be’ye,

                                             Etrafında nasıl koştuk

                                             Bu ilâhi abideye.

 

                        Yavaşça kalktım yerimden,

                        Geriye doğru çıkarak,

                        Üzgündüm kederimden,

                        Tekrar Beyte bakarak.

 

                                             Aklımdan geçti günler,

                                             Misafir etti bizleri,

                                             Gönlüme doldu hüzünler,

                                             Varlığımda hep izleri.

 

                        Bu hislerle ayrılırken,

                        Yavaşça geriye doğru.

                        Muhabbetle savrulurken ben,

                        Herkes yoluna doğru.

 

                                             Döndüm ben de arkaya,

                                             Otele gitmek için.

                                             Baktım biraz ilerde,

                                             Beklemekte bir kişi.

 

                        Önüne geldiğimde,

                        Uzattı elin bana.

                        Elini sıktığımda

                        Öptüm yanağından da.

 

                                             Bana benzettim onu,

                                             Sakalları biraz ak.

                                             Çok uygundu hem boyu,

                                             Ne iştir şu işe bak.

 

                        Yavaşça kulağıma,

                        Fısıldadı bir şeyler.

                        Gitti acayibime,

                        Nasıl olur bu işler.

 

                                             Medine günlerinde

                                             İleri muhabbetten,

                                             Mekke günlerinde

                                             İleri mârifetten.

 

                        Yorulmuştum bir hayli,

                        Bana ondan bahsetti.

                        Nasıl bildi bu hâli,

                        İspati bana yetti.

 

                                             Teşekkür edip kendine,

                                             Razı olsun dedim Allah.

                                             Ben dönerken kendime,

                                             Neler lûtfetti Allah.

 

                        Kısa görüşmeden sonra,

                        Devam ettim yoluma.

                        Tecelliler vardı orda,

                        Bakmadım sağ soluma.

 

                                             Anladım gördüğüm kimse,

                                             Orada hazırdı, Hızır’dı.

                                             Buldu beni nasılsa,

                                             Son günün ikramıydı.

 

                                Devam ederken yoluma,

                        Düşünürken hadiseyi.

                        Hak oyun yaptı kuluna.

                        Doldurdu tüm kâseyi.

 

                                             Anladım ki o zaman,

                                             O aynı anda ben idim.

                                             Böyle gösterdi Mevlâ,

                                             Tecelli oldu tamam.

 

                        Dördüncü ziyaretim,

                        Mârifetullah mertebesi.

                        Birçok sırlar hallettim,

                        Hakk’ın lûtfu ilâhisi

 

                                             Hep velilik nişanesi,

                                             Oldu Hak’tan çok lütûf.

                                             Mamur oldu hanesi,

                                             Günlerimiz geçti lâtif

 

Kendileri 2001 yılında bir kez daha Umreye gittiler.  Bir ay süren Umre günlerinde ise,  “Kelime-i Tevhid” adlı eserlerinin önemli bir bö-lümünü “Harameyn”de yazdılar.  (Mekke ve Medine)

 

Yine 2001 yılının bahar aylarında kendilerine yapılan davetler üzeri-ne batıya, Almanya ve Fransaya gittiler. Burada çok merak ettikleri Ey-fel ve Şanzelizeyi de görme imkânı buldular.

 

  17/09 – 14/10/2004 tarihleri arasında “Haremeyn-i” altıncı ve üçüncü Umre ziyaretlerinde birçok husûsi hallerin oluşumundan sonra da, daha evvelce görmüş oldukları bir zuhuratın Umre boyunca gerçek mânâda yaşandığını ifade etmişlerdir.

(Bu zuhurat kitap içinde anlatılmıştır.)

 

Hazretimizin bu ziyaretlerinde yanında dostlarından ve ihvan kar-deşlerimizden bir gurup da vardı. Otellerin bulunduğu yön, “Bab-ı Umre” ile “Bab-ı  Fetih” arasında imiş ve o istikametten yani 53 üncü kapıdan ve çevresinden devamlı olarak girip, çıkmışlar. Bu ziyaretin bir özelliği de iki oğullarıyla da birlikte orada olmalarıydı.

Zahir ve batın, lâtif ve kesif irfaniyet ve muhabetin hep birlikte bu umrede de yaşandığını ifade etmişlerdir.

 

 

 

 

 

 

 

 

Bu bölümde sizlere Terzi Babam’ın kısa dörtlükler halinde 1998 yı-lında yazmış olduğu Suriye ve Irak gezi notlarını sunmak istiyorum. 

 

 

24/06/1998 yolda

 

M E Y D Â N E   G E L

 

 

                   Bir yolculuğa çıktık da baştan,

                   İsterse gönlün olsun taştan,

                   Geri kalmasın gözün yaştan,

                   Haydi yürü meydâne gel.

 

                                         Gariptir erlik sanma kolay,

                                         İlim oku dolay dolay,

                                         Gönlünü parlat kalay kalay,

                                         Haydi yürü çalışmaya gel.

 

                   Seyrandasin eyle sefer,

                   Gönlüne koymayasın keder,

                   Ömrün sonu olmasın heder,

                   Haydi yürü seyrâne gel.

 

                                         İnce işler eylemiş eller,

                                         Yerlerinde esiyor yeller,

                                         Gönlünde hep açsın güller,

                                         Haydi yürü nakkaşe gel.

 

                   Uzaklarda kaldın neden,

                   Yakında elden gider bu ten,

                   Yok olursun bilmeden sen,

                   Haydi yürü kendine gel.

 

                                         Pak eyle gönlünü bir dem,

                                         Olmayasın nefsine yem,

                                         Çalış gayret eyle de hem,

                                         Haydi yürü gönlüne gel.

 

                        “Levlâke levlâk” dedi Hakk,

                   Bu hitaba çok iyi bak,

                   Başına kerramnâyı tak,

                   Haydi yürü kendine gel.

 

                                         Zahirle olma kayıtlı,

                                         Bu günlerin hep sayılı,

                                         İçine dön, budur hayırlı

                                         Haydi yürü bâtına gel.

 

                   Özden alınca haberi,

                   Kalmaz gönlünün kederi,

                   Edersin seyr-ü seferi,

                   Haydi yürü “ilm-ü ledün”e gel.

 

                                                   “İkra” dedi baştan Hakk,

                                         Gönlünde muhabbeti yak,

                                         Gaflet uykusundan hemen kalk,

                                         Haydi yürü Kûr’ân’a gel.

 

                   Esmâdan da olur zuhuru,

                   Anlarsan bulursun huzuru,

                        Men arafe nefsehu,

                   Haydi yürü Rabbına gel.

 

                                                   “Allah” dedirtti zâtına.

                                         Baksan ne olur bâtına.

                                         Lûtfeyle nûrdan canına,

                                         Haydi yürü Allah’a gel.

 

                   Nefsinle cenk eyleyiver,

                   Arzularını yere ser,

                   Yayını kuvvetlice ger,

                   Haydi yürü savaşa gel.

 

                                         Tanımaya bak özünden,

                                         Hakk kapısıdır, gir gözümden,

                                         Anla biraz sözümden,

                                         Haydi yürü Necdet’e gel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Muhyiddin-i Arabi’de, sonsuz ilim tecellisi,

Gavs’ül A’zam’da, azamet tecellisi;

Biri ilimde; biri yaşantıda ihata sahibi.

 

25/06/1998

U R F A   I B R A H İ M

 

                           U : Umuttur insânlara,

                           R : Rahmettir hep canlara,

                           F : Fakr anlayanlara,

                           Düştü İbrahim yollara.

 

                                           Bir gece çıktı mağaradan,

                                           İbret aldı yıldızdan, aydan,

                                           Güneşi gördü sonradan,

                                           Rabb’i zannetti gariban.

 

                      O da kaybolunca bir vakit,

                      Bozuldu yaptığı akit,

                      Anladı Rabb’ını o vakit,

                      Batanlardan Rabb olmaz diye.

 

                                                      “Halil” dedi Rabbım, candan,

                                           Tevhidi bildi her yandan,

                                                      Hullet giydi hemen baştan,

                                           Canan oldum bugün diye.

 

                      İbrahim atıldı ateşe,

                      İlâhi, bak sen şu işe,

                      Hiç bakmadılar geçmişe,

                      Sevindiler hep yandı diye.

 

                                           Çıktı hüzünle yerinden,

                                           Yaralanmıştı derinden,

                                           Çok üzüldü kederinden,

                                           Babası kafir kaldı diye.

 

                      Düştü yollara belirsiz,

                      Garip, yürüdü sessiz sessiz,

                      Mısır’da oturdu belirsiz,

                      Verdiler Hacer’i gülsün diye.

 

                                           Oradan da ayrıldı birgün,

                                           Sanki bunlar olmuş gibi dün,

                                           İbrahim gerçekten yaptı ün,

                                           Çok sıkıntılar çekti diye.

 

                      Bir gün yolu düştü Urfa’ya,

                      Makam kurdu o buraya,

                      Gelenler girdi hep sıraya,

                      Ziyaretler edilsin diye.

 

                                           Yola çıktı Kâ’be yönüne,

                                           Ne gelirse geçti önüne,

                                           Tamir etti Hacc gününe,

                                           Çağrılanlar gelsin diye.

 

                      Büyümüşler İsmail, İshak,

                      Aç gönlünü hakikate bak,

                      Bu oyunu oynayandır Hakk,

                           Kullarım beni anlasın diye.

 

                                           Nihâyet ömrü oldu tamam,

                                           Ne çileler çekti hep yaman,

                                           Derviş olamaz tanımayan,

                                           Açıldı sırrı bilinsin diye.

 

                      Müşahâde et İbrahim’i,

                      Bırakıp da gayriyi,

                      Boydan boya giy hulleyi.

                           İbrahim’e uy diye.

 

                                           Gönül Kâ’be’ni eyle mamur,

                                           Kır nefsini olsun hamur,

                                           Geç kalma amir ol amir,

                                           Saltanatını kurasın diye.

 

                      İbrahim’den kaldı miras,

                      Göçtü diye eyleme yas,

                      Bu makam sana, bana has,

                      Biz de ona erelim diye.

 

                                           Afak enfüs oldu bir,

                                           Sende o mertebeye gir,

                                           Yavaş yavaş olursun pir,

                                           Hullet sahibi olursun diye.

                                     

                      İşte bu gun Urfa’da,

                      Sıra Halil-ür Rahmân’da,

                      Ziyaret ediyoruz burada,

                      Onu daha iyi bilelim diye

 

 

 

 

 

 

 

 

 

24/06/98

SURİYE-IRAK SEYAHAT NOTLARI

 

 

 

B A Ş L A N G I Ç

 

 

                      Düştük bugün yollara,

                      Yeşil yeşil bağlara,

                      Kara kara dağlara,

                      Vardık elhamdülillâh.

 

                                      Meğer duymuşuz bir ses,

                                      Ey gönül, rüzgârla es!

                                      Nefis ettiğinde pes,

                                      Dedik elhamdülillâh.

 

                      Gelince Göl Başı’na,

                      Gitti canların hoşuna,

                      Aş ve zikir başına,

                      Oturduk elhamdülillâh.

 

                                      Yollar geçiyor bir bir,

                                      Ey can gönlüne gir gir,

                                      Çalış da olursun pir,

                                      Pirleri gördük elhamdülillâh.

 

                      Ulaştık nihâyet Urfa’ya,

                      Uğradık Halil-ür Rahmân’a,

                      Neler verilmez bu ana,

                      Balıkları gördük elhamdülillâh.

 

                                      Gece perdelemiş her yanı,

                                      Bir rû’yada’dır anlayanı,

                                      Çekmiş İbrahim bayrağını,

                                      Dalgalanıyor elhamdülillâh.

 

                      Gece kaplamış her yanı,

                      lşık aydınlatmış alanı,

                      Rû’yadan güzel bu anı,

                      Gördük bildik elhamdülillâh.

 

                                      Tekerrür etmiş de tarih,

                                      Anlatıp ediyor târif,

                                      Bunu anlar ancak ârif,

                                      Anladık elhamdülillâh.

 

                      Ona bir şiirimiz vardı,

                      Yolda gelirken Necdet yazdı,

                      Bu armağan çok çok azdı,

                      Okuduk elhamdülillâh.

                                   

                                      Allah Allah! Bir vadi-i rûhani,

                                      Sanki mânâlar cismani,

                                      Her an yaşatıyor o hâli,

                                      Hissettik elhamdülillâh.

 

                      Oldukça geniş bir alan,

                      Düzeni böylece kuran

                           Hakikat-i İbrahim’den alan.

                      Olduk elhamdülillâh.

 

                                      Sabahîdendir ezan sesi,

                                      Kesilir insân’ın nefesi,

                                      Kurulmuş oyun sahnesi,

                                      Seyrettik elhamdülillâh.

 

                      Tarih tekerrür etmiş sanki,

                      Üç bin beş yüz sene evvelki,

                      İbret al bu gün de geçerli,

                      Bildik elhamdülillâh.

 

                                      At nefsini darağacına,

                                      Fısılda gönlün kulağına

                                      Mutlak girersin gül bağına,

                                      Giriliyor elhamdülillâh.

 

                      Çok sürmedi bu hâl-i güzel,

                      Araya girdi bir garip el,

                      Bozdular sahneyi tez el,

                      Uyduk elhamdülillâh.

 

                                      Bilmem ne zaman gelinir,

                                      Bir daha nasıl seyredilir,

                                      Elden gidince “Ah!” edilir,

                                      Az da olsa gördük elhamdülillâh.

 

                      Yola koyulduk bir hüzünle,

                      Epey yol aldık bugün de,

                      Nihâyet ulaştık Nuseybin’e,

                      Ziyaret ettik elhamdülillâh.

 

                                      Güzel bir bahçe içinde,

                                      Sanki yatıyorlar evinde,

                                      Ziyaret edilir her gün de,

                                      Biz de ettik elhamdülillâh.

 

                      Oradadır mübarek canlar,

                      Biri de Hz. Zeynel Abidin’dir,

                      Diğeri kız kardeşi Sitt-i Zeynep

                      Ulaştık elhamdülillâh.

 

                                      Bahçede geçti gecemiz,

                                      Misafir olduk hepimiz,

                                      İnşeallah yine geliriz,

                                      Sabah kalktık elhamdülillâh.

 

                      Yola koyuldu kervan,

                      Ulaştık kapıya bir an,

                      Suriye’ye geçtiğimiz zaman,

                      Sevindik elhamdülillâh.

 

                                      Geçmek istedik Irak’a,

                                      Geldiğimizde kapıya,

                                      Almadılar bizi oraya,

                                      Geriye döndük elhamdülillâh.

 

                      İstikâmet Şam’a doğru,

                      Hepimizin yanık bağrı,

                      "Herşeyin vardır bir hayrı,"

                      Dedik elhamdülillâh.

 

                                      Nihâyet ulaştik Şam’a,

                                      Yol sorulur mu aşıka,

                                      Haydi artık uyansana,

                                      Uyandık elhamdülillâh.

 

                      Ziyarete Emeviye’den,

                      Başladık seyrederken,

                      Geniş avludan girerken,

                      Dedik elhamdülillâh.

 

                                      Çok güzel tarihi mekân,

                                      Geçmişi yaşıyor insân.

                                      Bulaşmış buralara kan,

                                      Seyrettik elhamdülillâh.

 

                      İşte Yahya Peygamberi,

                      Kesik başı, kaderi,

                      İnsânlann neydi derdi,

                      Hüzünlendik elhamdülillâh.

 

                                      Kuyu duruyor yerinde,

                                      Kanı akıtılmış içinde,

                                      Kendi yatıyor kabrinde,

                                      Gördük elhamdülillâh.

 

                      Şehiyd-i Kerbelâ’dan,

                      Kalmış izler başından,

                      Çevirmişler etrafından,

                      İbret aldik elhamdülillâh.

 

                                      Nihâyet akşam namazında,

                                      Ulaştık Zeynep anamıza,

                                      O da girdi aramıza.

                                      Huzuruna erdik elhamdülillâh.

 

                      Kapısından girdik içeri,

                      Andırıyor zaman mahşeri,

                      Unuttuk hemen herşeyi,

                      Hayran kaldık elhamdülillâh.

 

                                      Bakınca kubbeye hemen,

                                      Sanırsın göktür yere inen,

                                      Binbir yıldız gibi yanan,

                                      Aynaları gördük elhamdülillâh.

 

                      Nasıl işlemiş o eller,

                      Kristalle süslenmiş her yer,

                      Seyrine doyulmaz meğer,

                      Orayı da gördük elhamdülillâh.

 

                                      Bilâl-i Habeşî sırada,

                                      Ziyaret ettik bu arada,

                                      İşte kabri de orada,

                                      Bildik, gördük elhamdülillâh.

 

                      Cafer Tayyar oğlu Abdullah,

                      Durmadan ederiz ah ah!

                      Hepsi neler çekmis vah vah!

                      Onu da gördük elhamdülillâh.

 

                                      Esmâ zevcü Cafer Tayyar,

                                      Meymune bint-i imam Hasan Mücteba,

                                      Hamide bint-i Müslim bin Akıyl’ı

                                      Da gördük elhamdülillâh.

 

                      Heze kabri Fatıma,

                      Sugra bin Süleyman,

                      Hüseyin Aleyhisselâm

                      Ziyaret ettik elhamdülillâh.

 

                                                “Bab-üs-sagir” Küçük Kapı’da

                                      Neler var daha orada,

                                      Tarih yazılmış burada,

                                                “Fatiha” dedik elhamdülillâh.

 

                      Muhyiddin-i Arabi’de sıra,

                      Yattığı yer hayli dışarıda,

                      Bir garip olmuş buralarda,

                      Nihâyet ulaştık elhamdülillâh.

 

                                      Uzun zamandır istediğim,

                                      Ne muhteşem oldu gördüğüm,

                                      İlm-i ilâhisine girdiğim,

                                      Hazret’e ulaştık elhamdülillâh.

 

                      İlk baktığımda oldukça sade,

                      Bir gariplik oluşmuş çevrede,

                      Dolaşıyor insânlar bu yerde,

                      Ziyaret ettik elhamdülillâh.

 

                                                “Beni kabrimde arama" dedi,

                                                “Mânâlar (*) arasındayım" dedi,

                                      Bir güzel hoş kabul eyledi,

                                      Anladık bildik elhamdülillâh.

 

                      Nihâyet ulaştık Bağdat’a

                      Geçmişleri ana ana

                      Ziyaret ettik kana kana,

                      Buraları da gördük elhamdülillâh.

 

                                      Sabah namazına giittiğimizde,

                                      Hazret-i Abdül Kâdir Geylâni’ye,

                                      Giremedik o kutlu haneye,

                                      Avluda namaz kıldık elhamdülillâh.

 

                      Zikreyledi Kâdirî kardeşler,

                      Ne mutlu pirlerine gelmişler,

                      Salavat ilâhi söylediler,

                      Biz de dinledik elhamdülillâh.

 

                                      Bir bülbül geldi aramıza,

                                      Karıştı birlikte duamıza,

                                      Bu hâlde girdi hatırımıza,

                                      Sonradan da hatırladık elhamdülillâh.

 

                      Tekrar geldik öğle namazına,

                      Eriştik o zaman makamına,

                      Güzelce uyduk imamına,

                      Öğleni eda ettik elhamdülillâh.

 

 

 

 

(*) Satırlar

 

                                      Sıra geldi Hazret-i Pir’e,

                                      Acaba nasıl girdi bu kabre,

                                      Kudret verilmiş Abdül Kâdir’e,

                                      Anladık biraz elhamdülillâh.

 

                      Şanına yaraşır bir türbe,

                      Bütün tavan iş!enmiş aynayla,

                      İhtişamı bugün de aynıyle,

                      Gördük seyrettik elhamdülillâh.

 

                                      Kudret zuhuru olmuş zahirde,

                                      Hükmü geçer zorda kalan her yerde,

                                      Yetişir sıkışınca dervişe,

                                      Bize de yetişti elhamdülillâh.

 

                      Restoranta gittik bir güzel,

                      Yemek yedik acele, tezel

                      Böyle düzenlenmiş demek ezel,

                      Yedik, doyduk elhamdülillâh.

 

                                      Ulaştık Seyyit Mûsâ Kâzım’a,

                                      Vardık hemen Murat Kapısı’na,

                                      Hayran olduk da yapısına,

                                      Dedik elhamdülillâh.

 

                      Geçince iç avluya hemen,

                      Gördük kapı, kubbe altından,

                      Nasıl ilham etmiş Yaradan,

                      Seyrettik elhamdülillâh.

 

                                      Girdik içeriye huzura,

                                      Ziyaret için hemen sıraya,

                                      Başladık İhlâs, Fatiha’ya,

                                      Dua ettik elhamdülillâh.

 

                      Aynalar süslemiş tavanı,

                      Değerlendirmek lâzım bu anı,

                      Rûhuna okuyalım Kûr’ân’’ı

                      Feyzaldik elhamdülillâh.

 

                                      İmam-ı Ebu Yûsuf Yakup,

                                      El Ensari’yi de ettik ziyaret,

                                      Burası da dehset, hayret hayret,

                                      Dedik elhamdülillâh.

 

                      İmam-ı Â’zam’a geldi sıra,

                      Girdik büyük kapıdan sıra sıra,

                      Bakılmaz inşeallah kusura,

                      Dedik elhamdülillâh.

 

                                      Akşam ezanıdır duyulan ses,

                                      Dinliyor hep güzelce herkes,

                                                "Es gönüllerdeki rüzgar, es"

                                      Dedik elhamdülillâh.

 

                      Eda ettik namazı ardından,

                      Neler kaldı bilmem duamızdan,

                      Eksiliyor hep zamanımızdan,

                      Diye düşündük elhamdülillâh.

 

                                      Bir Temmuz Çarşamba oldu bugün,

                                      Çok gezip yorulmuştuk da dün,

                                      Sabah kahvaltı yaptık bir öğün,

                                      Yedik, içtik, doyduk, elhamdülillâh.

 

                      Telefon için postahaneye,

                      Haber vermek için Türkiye’ye,

                      Yolda çalıyordu Arabiye,

                      Dinledik elhamdülillâh.

 

                                      Cüneyt için çıkınca yola,

                                      Geçtik köprüden karşı tarafa

                                      Hayâllerimiz çıktı zuhura,

                                      Buna da dedik elhamdülillâh.

 

                      Behlül-ü Dânâ bir sakin yerde,

                      Ziyaret ettik bu sade yerde,

                      Dünyada gibi basit makberde,

                      Ziyaret ettik elhamdülillâh.

 

                                      Hazret-i Yuşa da burada,

                                      Tamirat varmış bu makamda,

                                      Çalışma yapılıyor mekânda,

                                      Gördük elhamdülillâh.

 

                      Şimdi geldi sıra Bağdadi’ye,

                      Girdik kapısından içeriye,

                      Ne güzeldi hâlet-i rûhiye,

                      Şükrettik elhamdülillâh.

 

                                      Okurduk menkıbelerini,

                                      Öğrenirdik haberlerini,

                                      Kurardik hep hayâllerini,

                                      Huzuruna erdik elhamdülillâh.

 

                      Sırr-ı Sakati’de içerde, 

                      Ceddimizdir her ikisi de,

                      Yatıyorlar sessiz ayni yerde,

                      Seyrettik elhamdülillâh.

 

                                      İşte sırada meczuplar şeyhi,

                                      Onun adı Abdullah el Ahmed,

                                      Allah’tan hepimize rahmed,

                                      Diledik elhamdülillâh.

 

                      Ahmed Halil Ağa da orada,

                      Bu da bir Türk girmiş sırada,

                      İsmi yazıyor bu duvarda,

                      Okuduk elhamdülillâh.

 

                                      Davud-u Tai, Maruf-u kerhi,

                                      Gördük, giremedik içeri,

                                      İnşaatlar kaplamış çevreyi,

                                      Dışarıdan gördük elhamdülillâh.

 

                      Geldik akşam namazına,

                      Mûsâ Kâzım makamına,

                      Misafir olduk dergâhına,

                      Sabahı yaptık elhamdülillâh.

 

 

02/07/1998 Perşembe

Mûsâ Kâzım Hazretlerinin Türbesinde sabahladık

 

 

 

 


 

 

 

 

                      Eda ettik sabah namazını,

                      Aldık mı dersin günün kârını?

                      Gördük gecenin berekâtını,

                      Bu gece de geçti elhamdülillâh.

 

                                      Otobüs gidiyor yol boyu,

                                      Hedefimiz Basra’ya doğru,

                                      Yolcuların yanık bağrı,

                                      Ulaşırız inşeallah, elhamdülillâh.

 

                      Zâtına yol bulan azmış âlemde,

                      Kendini var sanan kalmış âlemde,

                      Kim var, kim yok, bilmiş olan âlemde,

                      Seyreder Rabb’ını ölmeden bu âlemde,

                                                                                                           

                      Can u canan birleyen bu âlemde,

                      Rabb’ını bulan olmuştur bu âlemde.

 

                                      Çok uzun bir yolculuk oldu,

                                      Gönlümüz ümitlerle doldu,

                                      Güneş kum fakirlik çok boldu,

                                      Sonunda ulaştık elhamdülillâh.

 

Ümmi ubeyde karşısında Hasan köyde

Ahmederrufai Hz. Kabri şeriflerini ziyaret ediyoruz.

Saat öğlen yarım civarı.

 

                      Çölün ortasinda bir yapı,

                      Girdik hemen, açıktı kapı,

                      Gerçekten çok güzel bir yapı,

                      Orayı da gördük elhamdülillâh.

 

                                      Oldukça garip ve hüzünlü,

                                      Sanki çölde kalmış gönüllü,

                                      Buradadır Ahmederrufai,

                                      Ziyaret ettik elhamdülillâh.

 

                      İstanbul’dan gelen yazılar,

                      Hemen duvara asıldılar,

                      Bizlerden hatıra kaldılar,

                      Ulaştırdık elhamdülillâh.

 

                                      Kuş cıvıltıları içerde,

                                      Onlar da gelmiş ziyarete,

                                      İnsân giriyor da hayrete,

                                      Duyduk elhamdülillâh.

 

                      Derken çıktı geldi bir gurup,

                      Karşıladılar bender vurup,

                      Bizler de olmustuk bir garip,

                      Hoşlandık elhamdülillâh.

 

                                      Nihâyet geldi ayrılık vakti,

                                      Herkes son bir defa daha baktı,

                                      Her şey çok güzeldi inan ki,

                                      Burayı da gördük elhamdülillâh.

 

                      Hoşçakal ya Ahmeder Rufaî,

                      Tekrar nasıl gelinir bilmem ki,

                      Kabul eyle ziyaretimizi,

                      Duada bulunduk elhamdülillâh,

 

                                      Geriye dönüş hemen başladı,

                                      Güneş başlarımızı haşladı,

                                      Rûhumuz bunlardan hoşlandı,

                                      Yine dedik elhamdülillâh.

 

                      Yol boyunca Asfak-i Murtaza,

                      Orada verdik biraz mola,

                      Su yoktu devam ettik yola,

                      Buna da dedik elhamdülillâh.

 

                                      Akşam üzere döndük otele,

                                      Onikide gittik yemeğe,

                                      Acır mı insân böyle emeğe

                                      Epey yorulduk elhamdülillâh.

 

                      Sabah kalkınca kahvaltıya,

                      Anahtarı verdik bakıcıya,

                      Peynir, zeytin, çay girdi sıraya,

                      Yedik, dedik “elhamdülillâh.”

 

                                      Yaklaşıyordu Cum’a namazı,

                                      Nerden almalıydık bu hazzı,

                                      Yol buldu İmam-ı Â’zam’ı,

                                      Ulaştık vaktinde elhamdülillâh.

 

                      İmam-ı Â’zamda kıldık Cum’a’yı,

                      Tamamladık sünnet, farz edayı,

                      Sultan ettik kulu gedayi (*),

                      Şükrettik elhamdülillâh.

 

                                      Namazdan sonra çıktık dışarı,

                                      Gördük cümle aç fukarayı,

                                      Nasıl unuturuz bu hatırayı,

                                      Düşündük elhamdülillâh.

 

                      Ulaştık Kisra’nın sarayına,

                      Ne hâller gelmişti başına,

                      Bakmadılar gözünün yaşına,

                      O da gitti elhamdülillâh.

 

                                      Yıkıldı Mevlûd gecesi direği,

                                      Daha sonra yapıldı gereği,

                                      Hazret-i Ömer’in yüreği,

                                      Kaldırdı ortadan elhamdülillâh.

 

                      Bak yerinde kalmış bir kaç duvar,

                      Ne zaman insân gaflete dalar,

                      Varlığı masiva ile dolar,

                      Dedik, düşündük elhamdülillâh.

 

                                      Saray karşısında garip Farisî,

                                      Acaba daha iyi hangisi,

                                      Biri isyan, biri habib sevgilisi,

                                      İkisi de yerini buldu elhamdülillâh.

 

                      Selman-i Farisinin kabri,

                      Düşünüyor insânın kalbi,

                      Ne güzelmiş hepsinin hâli,

                      Diye düşündük elhamdülillâh.

 

*Köle

 

                                      Ayni binada Muhammed Menan,

                                      Abdullah bin Cafer ensari sahabiden,

                                      HuzeyfetuI Yamani var,

                                      Gördük elhamdülillâh.

 

                      Tekrar ziyaret Gavs-ul Â’zam’ı,

                      Faydalanmak yine â’zamî,

                      Ne güzelmis hepsinin hâlleri,

                      Düşündük elhamdülillâh.

 

                                      Yemek yedik gece yarımda,

                                      Çok güzeldi tadı damağımda,

                                      Kısa uykuya daldığımda,

                                      Dedik elhamdülillâh.

 

 

 

 

4-7 Cumartesi

şu anda saat 9,30 Necef’e ulaştık.

 

 

 

 

 

 

 


                      Cumartesi ulaştık Necefe,

                      Küçük göl karşısı Suudiya,

                      Sanki geldik bir başka dünyaya,

                      Dedik elhamdülillâh.

 

                                      Burada yatıyor Hz. Ali,

                                      Kendisi ne yücedir ne âli,

                                      Nasıl anlatayım bu hâli,

                                      Aciz kaldık elhamdülillâh.

 

                      Gökten bir kubbe inmiş yere,

                      Her tarafı altın işleme,

                      Ün salmış bütün âlemlere,

                      Duymuştuk elhamdülillâh.

 

                                      İşte koca sultan-ı veli,

                                      Hayatı çok gamlı, kederli,

                                      Huzurundayız şu an düşünceli,

                                      Ulaştığımıza şükrettik elhamdülillâh.

 

                      Hazret-i Ali’nin arkadaşı,

                      Olmuş bir vakitler sırdaşı,

                      Dökmüşler birlikte göz yaşı,

                      Orayı da gördük elhamdülillâh.

 

                                      Küfe’ye geldik de Necef’ten,

                                      Haber aldık Müslim bin Akıyl’den,

                                      Şehiyd etmişler evvel Hüseyin’den,

                                      Gördük ibret aldık elhamdulilâh.

 

                      Girdik dış kapıdan içeri,

                      Müslim bin Akiyl’in türbesi,

                      Çok geniş çevrili avlusu,

                      Dolaştık elhamdülillâh.

 

                                      Onun da kubbesi altından,

                                      Neler neler geçmiş başından,

                                      İslâma hizmet yarışından,

                                      Nasibini almış elhamdülillâh.

 

                      Hz. Ali’nin hançerlendiği yer,

                      Bu işi yaptı İbni Mulcem şer,

                      Geriye bıraktı böyle bir eser,

                      Gördük, üzüldük elhamdülillâh.

 

                                      İntikamını almiş Hüseyin’in,

                                      Burası da kabri imiş Muhtar’ın,

                                      Gönülleri hoş olmuş yaranın,

                                      Onu da gördük elhamdülillâh.

 

                      Yorulduk epey gezdikten sonra;

                      Hemen girdik bir lokantaya,

                      Yöneldik çorbaya, salataya,

                      Doyduk, dinlendik elhamdülillâh.

 

                                      Yola çıktık Kerbelâ’ya doğru,

                                      İçimizde var ince bir ağrı,

                                      Burada kaybetti dostlar yarı,

                                      Hüzünle ulaştık elhamdülillâh.

 

                      Nihâyet ulaştık Kerbela’ya,

                      Hüseyin’in uğradığı belaya,

                      Bu en hüzünlü hatıraya,

                      Daldık gittik elhamdülillâh.

 

                                      Nihâyet o hazretin kapısında,

                                      Ne çok sırlar var hatırasında,

                                      Gerek hüzün gerek yasında

                                      Bulunduk elhamdülillâh.

 

                      Bu işler anlaşılmıyor kolay,

                      Rabb’ım aciz mi idi ki o ay

                      Sen bunları biraz da kaderden say,

                      Diye düşündük elhamdülillâh.

 

                                      Rabb’ın öğdüğü yüce makamlar,

                                      Nebilik, sıddıklık, şehitliktir,

                                      Dördüncüsü salihlik bilinir,

                                      Biz de bildik elhamdülillâh.

 

                      Ehl-i beyt kemâlde böyle olur,

                      Onlar yüceliği böyle bulur,

                      Şehitlik olmayınca eksik kalır,

                      Sırlarını anladık elhamdülillâh.

 

                                      Münakaşası bizlere düşmez,

                                      Her türlü akıl bunlara ermez,

                                      Belirli bir kalıba girmez,

                                                “Takdiri ilâhi” dedik elhamdülillâh.

 

                      Durduk önünde büyük kapısı,

                      Ne kadar muhteşem bak yapısı,

                      Hüzünlü oldukça hatırası,

                      Burulduk gönülden elhamdülillâh.

 

                                      Girdik içeri bir büyük kabir,

                                      İçinde yatıyor cihanda bir,

                                                "Ey gönül sende ehli beyte gir",

                                      Diye niyaz ettik elhamdülillâh.

 

                      Bedeni yatıyor burada,

                      Yaralandı çok yerinden savaşta,

                      İleri gitti, mertti yarışta,

                      Hüzünlendik elhamdülillâh.

 

                                      Yatıyor daha yetmiş üç şehit,

                                      Oldular hepsi Allah’a şahit,

                                      Hepsinin mekânı belli Cennet,

                                      Dedik, bildik elhamdülillâh.

 

                      İçerde başka kabirler de var,

                      Biri de Habib el Ensari Hüseyin,

                      Onlar da yardım ile olmuş yar,

                      Biz de gördük elhamdülillâh.

 

                                      O gün şehiyd edildiği mahal,

                                      Renklendirilmiş kırmızı al al,

                                      Sanki yaşanıyor hep ayni hâl,

                                      Bugün de yaşadık elhamdülillâh.

 

                      Nihâyet ayrıldık hüzünlü yerden,

                      Olan olmuş ne gelir elden,

                      Onların hepsi geçmişler serden,

                      Yerlerini gördük elhamdülillâh.

 

                                      Hazret-i Abbas da sırada,

                                      Ziyaret ediyoruz burada,

                                      Kaç metre kaldı da arada,

                                      Ulaştık elhamdülillâh.

 

                      Kapısından girince içeri,

                      İşlenmiş tavanlar cevherî,

                      Aynalar kaplamış her yeri,

                      Orayı da gördük elhamdülillâh.

 

                                      Şanına yaraşır bir mekân,

                                      Burasi gelir geçilir, değil han,

                                      Yatıyor gönüllerde bu sultan,

                                      Diye bildik elhamdülillâh.

 

                      Ziyaretten çıkınca dışarı,

                      Düşündüm tavanda aynaları,

                      Gelen seyretsin diyeymiş aynini

                      Anladık ibret aldik elhamdülillâh.

 

                                      Vakt-i firak yaklaştı bu yerden,

                                      Zaman doldu, ne gelir elden,

                                      Ayrıldık makam-ı Kerbelâ’dan,

                                      Ulaştırana dedik elhamdülillâh.

 

 

 

5-Temmuz-1998

Pazar saat1:30

 

 

 

 

 

 

 


                      Yine geldik Mûsâ Kâzım makamına,

                      Ulaştık ikindi namazına,

                      Paralar dağıttık hayrına,

                      Fakirler dedi elhamdülillâh.

 

                                      Akşam namazını kılmaya,

                                      Geldik bu gece Gavsül Â’zam’a,

                                      Başladı imam okumaya,

                                      Akşamı kıldık elhamdülillâh.

 

                      Başladılar mevlûde sonradan,

                      Zikirler çekildi arkadan,

                      Kandildi, değildi sıradan,

                      Biz de dinledik elhamdülillâh.

 

                                      Sonra kılındı yatsı bir guzel,

                                      Mevlâm böyle yazmış demek ezel,

                                      Okundu çok ilâhi ve gazel,

                                      Az da olsa uyduk elhamdülillâh.

 

                      Bir yönden sevinçli idik o akşam,

                      Nasıl ele geçer böyle bir akşam,

                      Gavs-ul Â’zam’da idik o akşam,

                      Şükrettik elhamdülillâh.

 

 

                                      Ancak bakınca o hadiseye,

                                      Derinden başladık üzülmeğe,

                                      Bütün gece gitti gürültüye,

                                      İbret aldık elhamdülillâh.

 

                      Çok uzaktaymış ki Rabları,

                      Duyuramadı okuyanları,

                      Seslenmekten yarıldı boğazları,

                      Kulağımız patlamadı elhamdülillâh.

 

                                      Nerde kaldı İslâm’ın nezaketi,

                                      İnşeallah olmuştur bereketi,

                                      Aslına uymayan hareketi,

                                      Öylece seyrettik elhamdülillâh.

 

                      Nihâyet Bağdat’a vakit doldu,

                      Ziyaret yerleri çok boldu,

                      Kazancımız herhâlde iyi oldu,

                      Şükrettik elhamdülillâh.

 

                                      Araba hareket ediyor,

                                      Yavaş yavaş uzaklaşıyor,

                                      Yolcular hep elveda diyor,

                                      Hoşçakal dedik elhamdülillâh.

 

                      Arkada kaldı mukaddes yerler,

                      Ne yüce işler yapmış o erler,

                      Hak yoluna vermişler serler,

                      Gıpta ettik elhamdülillâh.

 

                                      Pazartesi sabah vardık Musul’a,

                                      Orada imiş uğradık Yunus’a,

                                      Ziyaretimiz sürse de kısa,

                                      Onu da gördük elhamdülillâh.

 

                      Bir tepe üzerine kurulu,

                      Kapılar geçiliyor sıralı,

                      Derinlerden geliyor hatıralı,

                      Denizi, balığı hatırladık elhamdülillâh.

 

                                      Oradan yola çıktık hemen,

                                      Önümüzde sınır var geçilen,

                                      Yavaş yavaş Irak’ı terkeden,

                                      Olduk elhamdülillâh.

 

                      Göründü Türkiye sınırı,

                      Hep birlikte bulduk huzuru,

                      Dikkat et kaybetme hazırı,

                      Dedik elhamdülillâh,

 

                                      Arandı otobüs sınırda,

                                      Bakıldı ne varsa bavulda,

                                      Mühür basıldı pasaporta,

                                      Geçtik Turkiye’ye elhamdülillâh.

 

                      Habur’dan girince içeri,

                      Tamamladık seyr-ü seferi,

                      Gönderdik evlere haberi,

                      Sevindirdik elhamdülillâh.

 

                                      Mardin’e ulaştı yolumuz,

                                      Bitecek yol, var umudumuz,

                                      Geziden neler kazandığımız,

                                      Bizim oldu elhamdülillâh.

 

                      Nûr dağında kıldık sabahı,

                      Hepimizin oldu ahı vahı,

                      Böyle olur yolun seyranı,

                      Diye konuştuk elhamdülillâh.

 

                                      Dönüşte uğradik Göl Başı’na,

                                      Bıraktık hâli akışına,

                                      Buyur edildik yemek aşına,

                                      Yedik dinlendik elhamdülillâh.

 

                      Nihâyet akşam üstü yedide,

                      Herkes buluştu otobüste,

                      Yorgunluk vardı çok çok herkeste,

                      Koltuklara uzandık elhamdülillâh.

 

                                      Yolcular kısmen azalıyor,

                                      İzmit’te de bir miktar kalıyor

                                      Nihâyet İstanbul’a varıyor,

                                      Şükrediyoruz elhamdülillâh.

 

                      Nihâyet gece saat ikide,

                      Vardık Kasım Paşa’da yüceye,

                      El salladik Târık, Müjdat ve Cem’e,

                      Buluştuk elhamdülillâh.

 

                                      Yükleri boşalttık otobüsten,

                                      Bizlerde ne can kaldı ne ten,

                                      Bir kaç kişiyi de eve bırakırken,

                                      Ayten abla ile dedik elhamdülillâh.

 

                      Nihâyet o gün sabah vakti,

                      Ulaştık evimize gayretli,

                      Yolculuğumuz geçti keyifli,

                      Dedik elhamdülillâh.

 

                                      Uzun uzun yollar kat ettik,

                                      Bir çok hazreti ziyaret ettik,

                                      Huzurlarında dua ettik,

                                      Gezdik gördük elhamdülillâh.

 

                      Sebeb olanlardan razı olsun,

                      Allah tekrarını nasib etsin,

                      Şimdilik bu kadarı yetsin

                      Dedik elhamdülillâh.

 

                                      Necdet gezdi o yerleri,

                                      Ziyaret etti erenleri,

                                      Size verdi bu haberleri,

                                      Her şey için dedi elhamdülillâh.

 

 

25/06/1998 - 08/07/1998

 

Necdet ARDIÇ

Terzi baba

TEKİRDAĞ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

B A Z I   H A T I R A L A R

 

“Geçmiş zaman olur ki hayâli cihan değer” diyenler ne güzel söylemişler.

 

Tasavvuf büyüklerimizin hayat akışlarına baktığımızda hatıra ve zu-hurat (rû’ya) lara çok önem verildiğini bazen de yazılı bir belge olarak sonraki nesillerin istifadesine sunulduğunu görmekteyiz. 

 

Şumullü bir araştırma ile mercek altına aldığımız Necdet Ardıç’ın ya-şamından bizlere akseden çeşitli hatırat ve zuhuratlara da rastladık.  Gördük ki, O’nun bu hatıratları sadece geçmiş zamanda yaşanmış olay-lar değildir.  O’nun hatıratlarını günümüze taşıyan, her an canlı, taze ve tesirli kılan hayat ve hakikat nefhasını özünde taşımasıdır.  O’nun çeşitli yaş ve dönemlerdeki fikri yapısını, iç âleminin özelliklerini çevresindeki kişilerin O’nunla ilgili tespit ve düşüncelerinin bu hatıratlarda belirgin-leştiğini müşahâde etmekteyiz.

 

 

İşte o hatıratlardan bazıları :

- Necdet Bey 1955’li yıllarda henüz 16-17 yaşlarında iken İstanbul Fatihteki Keçeciler caddesinde Bedreddin Dergâhı olarak da anılan me-kânda mürşidi Hazmi Tûra’yı fırsat buldukça ziyarete gidiyordu.  Hazmi Tûra o dönemde Süleymaniye Kütüphanesinin müdürlüğünü de yaptı-ğından bu bina kendisine lojman olarak tahsis edilmiştir.  Necdet Bey buradaki anılarından bahsederken Dergâhın (evin) alt katında Şeyh Bedreddin’den kaldığı söylenen bir yastağaç’ın etrafında oturup öylece yemekler yenirdi diyerek, o günleri yadederdi.

 

- Genç yaşlarında olmasına rağmen hem dünyanın hem de ahiretin yaşantısını omuzlayan Necdet Ardıç’ın kendisine has bazı çalışmaları da olmuştur.  Mânevi açıdan gaflete düşmemek için gündüzleri iş yerinde çalışırken ağzına bilye koyar böylece düşünme ve konuşma sistemini kontrol etmiş oluyordu. Necdet Bey gençlik dönemlerinde, o günlerde revaçta olan sinemaya gidip film seyretmek ister.  Filmi seyrederken de perdede gördüğü artist yüzlerinin Hak ile rabıtasına engel olduğunu anlayıp daha sonra da sinemaya gitmemeye karar verir. Yine o dönem-lerde riyâzat oruçlarına sürekli devam etmesinden olacak ki, kendisini bitkin hâlde gören Nûsret Tûra efendi, “Oğlum nafile oruçlarını bırak günahı benim olsun,” der.

 

- Hazmi Tûra’nın vefatından belli bir süre sonra Necdet Bey, birgün bir arkadaşıyla birlikte Kasımpaşadaki kabrini ziyaret etmeye giderler.  Ziyaret sırasında kabrin yakınında tanımadıkları bir kişiyle karşılaşırlar.  Dualarını yaptıktan sonra o kişi kendilerine doğru yaklaşıp kim oldukla-rını sorar. Onlar da kendilerini tanıtırlar. 

 

Hazmi Efendinin muhibbi olduğunu söyleyen bu kişi ağlamaya başla-yarak, akşam gördüğüm zuhuratımda burayı ziyaret etmemi istediler, demek ki sizleri görmek içinmiş diyerek hayretler içinde oradan ayrılır.

 

- Necdet Beyin yetişmesinde çok büyük emeği geçen ve H. Tûra’nın vefatıyla da yerine geçen halifesi N. Tûra Deniz Yollarında çalıştığı için yaşamını bir denizci olarak sürdürmüştür. Bize nakledildiğine göre Nûsret Tûra daha doğmadan evvel annesi kendisine hamile iken, “Gök-yüzünden nûrdan Kelime-i Tevhid yazılı bir bayrak ve denizci er elbisesiyle bu bayrağı taşıyan birini görür”.

 

- Günlerden bir gün Nûsret Efendi, kendisini o gün için ziyarete ge-len Necdet Beyi de yanına alıp Kasımpaşadaki dergâhta uzun yıllar hiz-met etmiş  olan Nuriye hanım isimli birinin evine ziyarete giderler.  Bu ziyaret sırasında Nuriye hanım kendilerine şu yaşadığı hatıratı anlat-mıştır.  “Oğlum Nûsret günümüzde canlar çok azaldı,”. 

Birgün dergâhta bayram ya da kandil gecesi dolayısıyla toplanıl-mıştı. Dergâhın mutfağında çalışan kadınlar dolapların üzerinde dolaşan bir haşere görüp panik yapıp korkarlar. Bu durumu Mustafa Sâfî efen-diye haber verince O da haşerata nazar ediyor.  Haşaratın su olup akıp gittiği şeklindeki hatırayı kendilerine anlatmıştır.

 

- Necdet Beyin yetiştiği gençlik dönemlerinde ulaşım ve haberleşme günümüzdeki gibi ileri gelişmiş olmadığından günün çok erken saatle-rinde kalkıp Tekirdağdan İstanbula doğru yolculuğa çıkar, sabahın ilk saatlerinde de erkenden N. Tûra’nın Bebekteki evinde olurmuş.  Nûsret Tûra’nın oğlu (şu anda rahmetli) Recai bey de ondaki bu azmi ve gay-reti görünce, “Necdet kardeşim bizi mahcub ediyorsun.  Biz daha yeni kalkmaya çalışıyoruz, sen nerelerden geldin bile,” derken, N. Tûra ise onu görünce  “Ooo, pehlivan hoş geldin” diye lâtife yapar-mış. 

Mürşidinin kendisine “Pehlivan” diye hitab etmesindeki hikmet uzun yıllar sonra nefis ve er meydanının pehlivanı olarak idrak edilecek-tir.

 

Hazmi Tûra’nın vefatıyla birlikte yerine bıraktığı halifesi N. Tûra’nın etrafında bütün ihvan toplanmaya başlar.  O sıralar genç bir derviş olan Necdet Bey de yine ihvandan olup da Tekirdağlı Çorbacı lâkablı Güner bey (şu anda rahmetli) ile Nûsret Bey’i Bebekteki evinde ziyarete gi-derler.  (Resimde görünen genç bu kişidir.)

Ziyaretlerinin amacı hem hayırlı olsun dileklerini iletip hem de üze-rinde Yâ’sin yazan duvar halısını mürşidlerine takdim etmektir.  Bu hediyeyi alınca epey duygulanan N. Tûra, Necdet Bey’e, “Allah sende M. Arabiyi tecelli ettirsin"; Çorbacı Güner Bey’e de, “sende de Mevlâna’yı tecelli ettirsin,” diye duada bulunur.

Eserleri bölümünde değinildiği gibi Necdet Beyin önemli bir çalışması Arabi’nin eserlerinin tevili olmuştur.

Yine Güner Bey’in vefatından sonra da çarşıda bulunan işyerinin he-men yanına Mevlâna ismini taşıyan bir işyeri açılmış olup hâlen de faali-yet göstermektedir.

Bu halı diğer emânetlerle birlikte Nûsret Tûra tarafından yine Necdet Bey’e iade edilmiştir ve dergahında asılı durmaktadır.

 

- Necdet Bey arada akrabalık bağlarının da olması hasebiyle sık sık mürşidi Nûsret Tûra’yı ziyarete gidip evinde sohbete de kalabiliyormuş. Sohbet sonrasında ise, kendi çalışma, zuhurat v.b. gibi hâllerini de anlatma imkânı buluyormuş. Yine böyle bir sohbet sonrası elindeki ha-zırladığı bazı notları izin isteyip okumaya başlamış.  Okuduğu notlar ise, geçmiş evliyaların hayat hikayeleri ve  kerametlerine dairmiş.  

Bu notları belirli bir müddet dinleyen N. Tûra, birden celâllenerek  “Daha ne kadar bu rivâyetlerle oyalanacaksın, Rabbin sana ne dedi, bana onu anlat,” demek sûretiyle takip edilmesi gereken gerçek yola işaret edip, nakil bilgisinden daha çok doğuşat ve ilhami bilgilere yönelmek gerektiğini vurgulamıştır.

 

- Nûsret Bey hayatının büyük kısmını denizci olarak geçirdiği için 13 gün seferde, 2 gün de kendi evinde izinde geçiriyormuş.  Seferden denizin verdiği yorgunlukla evine döner ve istirahat etmeye çalışırmış.  Yine evinde böyle bir yorgunluk hâlinde dinlenirken hanımı kendisine “Hu konuşsana biraz,” der, O da kendisine “gönlünü dinle, gön-lünü dinle,” diye cevap vererek konuşması gereken adresi söylemiştir.

 

- Nûsret Bey çok muhabbetli biri olarak hep anlatılırdı.  Rabbıyla o kadar çok meşgul olurmuş, ki kendi oğlunun okulda kaçıncı sınıfta oldu-ğunu da hatırlayamazmış. Bir gün Hazmi Tûra Nûsret Beye soruyor: “Nûsret senin Recai kaça gidiyor?”  O da “bilmiyorum efendim” diye cevap vermiş.

 

- 1970 li yılların bir Pazar gününde Necdet Bey hem ziyaret, hem de sohbete katılma düşüncesiyle Tekirdağ’dan İstanbula doğru yola çıkar.  İstanbul Bebekteki evinde ihvanla sohbet etmekte olan Nûsret efendi o esnada “çok nûrlu biri geliyor,” diyerek Necdet Beyi haber veriyor. 

Belirli bir müddet sonra meclise gelenin Necdet Bey olduğu herkesce görülünce,  Rahmiye hanım “senin için böyle söyledi,” diye kendisine haber veriyor.

 

- Yine 1970 li yıllarda bir Cumartesi günü Necdet Bey bir davet ile sohbete çağrılır. Eşiyle birlikte Bebekteki eve geldiklerinde evde kimse-nin olmadığını farkederler.  Tam o sırada eve bir eşyasını almak için ge-len Nûsret Tûra’nın kızı Nuriye hanımla karşılaşırlar.  Sonra da hep bir-likte sohbetin yapılacağı eve yürürler. Tam evin merdivenlerine ge-lindiğinde Necdet beyin hanımı Nüket hanım epey rahatsızlanır.  Bunun üzerine evin kapısından Tekirdağa tekrar dönmek zorunda kalırlar.  Tabii ki sohbettekilerin hepsi de bu duruma çok üzülürler.

Bunun üzerine de Nûsret efendi Necdet Bey hakkında çok hayır dua-da bulunuyor. Sohbet ile kazanacağından daha fazla hayırlar kendisine verilmiş oluyor.

 

- Necdet Bey bazen yoğun iş temposunun arasında kendisine izin tahsis edip değerlendirmeğe çalışıyormuş. Yine böyle bir izin döneminde İstanbul Nûr-u Osmaniye Câmii İmam Hatibi olan döneminin meşhur kıraat imamı olarak da tanınan Hasan Akkuş’a kıraat dersleri almak için müracaat eder. 

Hasan Akkuş Necdet Bey’in bu isteğini “3-5 gün benden ders alıp sonra bırakıp gideceksiniz, başka yerlerde de Hasan Akkuş’ta okudum diye hava atacaksınız,” diyerek geri çevirir. 

 

Bu duruma çok üzülen Necdet Beyi gören görevlilerden Bakırcılar Câmii imamı da kendisine “Üzülme gel, bizim câmide dersi ben sana vereyim,” der.  O da Bakırcılar Câmiinde kısa da olsa kıraat dersi almış olur. 

 

Necdet Beyin aldığı bu kıraat derslerini, tasavvuf dersi alıyor diye öğrenen Nûsret Tûra efendi ise, kendisine “Deryada yıkandınız gölde kirlenin,” diyerek zahir ehli ile irfan ehli  arasındaki farkı anlatmak istemiştir.

 

- Yine bir gün Arnavutköy sahilinde bir çay bahçesinde Nûsret Bey dervişlerinden Necdet Bey, Hüseyin Bey ve de meczup meşrepli biriyle birlikte oturuyorlarmış. Boğazın güzel atmosferinde hem sohbet edip hem de dinleniyorlarmış. Derken ikindi ezanı okunmaya başlamış. Hü-seyin Bey meczup meşrepli kişiye, “ezanı okuyan kim,” diye sorunca, o da hemen “Hak okuyor başka kim okuyacak,” diye cevaplayınca hepsi gülümseyerek birbirlerine bakıyorlar.

 

- Nûsret Efendi Deniz Yollarından emekli olduktan sonra yaz ayla-rında fırsat bulunca Tekirdağa gelir, Necdet Bey’lerde misafir olarak ka-lırmış. Necdet Bey de kendilerini arabasına bindirip diğer aile fertleriyle birlikte çevre gezintisine götürüyormuş. Bu gezilerinde zaman zaman uğradıkları yerlerden birisi de Naib’dir. Merkeze yakın bir köy olan Naib’ de zaman zaman otururlar köylü ile sohbet edilirmiş.

Yine bir gezi esnasında köy meydanındaki ağaçların altında otur-dukları bir esnada Nûsret Bey’in fiziki yapısı heybetli görünüşünden olsa gerek etkilenen bir şahıs Necdet Bey’e “yanındaki Paşa kim,” diye soruyor. O da, “onun Paşa olmadığını ama denizci olduğunu,” kendisine söylüyor.

 

- Necdet Bey’in bir başka gezi anısı ise, şöyle sona erer.  Kendilerine gezmek ve de dinlenmek amacıyla gelen mürşidi N. Tûra ve Rahmiye hanımı arabasıyla gezdirerek İstanbula evlerine götürmek için yola çı-karlar.  Amaçları gezi olduğu için Tekirdağdan yola çıkılıp, Çanakkale Bursa istikâmetinden İstanbula Üsküdar iskelesine gelirler. 

Vapur ile karşıya geçecekleri esnada prostat rahatsızlığı bulunan Nûsret efendi tuvalete gider.  Bu esnada vapura girmek için sırada olan Necdet bey kendisine sıranın gelmesiyle birlikte arabasıyla yanında Rahmiye hanımla birlikte vapura girmek zorunda kalırlar.  Nûsret Bey zamanında gelemez ve vapuru kaçırıp karşı istikâmetinde kalır.  Bu du-rum Necdet Bey’i hem üzer, hem de çok düşündürür.

“Onun karşı tarafta kalıp bizimle gelememesinin sırrını uzun yıllar sonra anladım,” diyen Necdet Bey, bunu Nûsret efendinin ölü-müyle birlikte Pendik Dolayoba Soğanlık mevkii Yayalar Köyü mezarlı-ğına definden sonra keşfedebiliyor.

 

- Rahmiye Hanım Necdet Bey’in hayatında özel bir yere sahiptir. Kendisinin askere gideceği 1958 li yıllarda arabaların çok az sayıda ve kişide olduğu dönemlerde, “bu çocuk araba sahibi olup arabalarda gezecek,” ifadesini söyler. 

 

Aradan belirli bir süre geçtikten sonra Necdet Bey ilk arabasına sa-hip olunca o zaman söylenen bu söz hatırlanıp  “Söz rûh buldu,” ifa-deleri ile dile getirilmiştir.

 

- Rahmiye Hanım irfan sahibi birisi olarak da biliniyor.  Birgün misa-firlik için geldikleri Tekirdağda mazereti dolayısıyla abdest alırken aya-ğını kaldıramadığı için ayağını mest yapar ve ayağının bir bölümünü yı-kayamaz. Bunu gören ev halkından birisi de abdestinin olmadığını ken-dine söyleyince ona, “Hiç ayağımı yıkamasaydım ne yapardı,” diye-rek, lâtifeli cevap vermiştir.

 

- Rahmiye Hanım birgün evlerine gelen Necdet Bey’e şöyle demiş:

- “Buraya nasıl gelip nasıl gidiyorsun?” 

Ardından cevabı da kendi vermiş,

- “Yar aşkıyla gelip, kâr aşkıyla gidiyorsun”.

 

- Rahmiye Hanım hayatının sonlarına doğru bir kaza ile kolunun kırıl-masına rağmen dervişlere olan hizmetini aksatmadan yerine getirmiştir.

 

O’nu görenler hep tebessümlü hâliyle görmüşlerdir. “Hak ehline hizmet ettiğim için şükrediyorum,” diyen Rahmiye anne 75 yaşında (1981) vafat etmiştir. 

 

Necdet Beyin ifadelerine göre cenazesi gelin alayı gibi olmuş, kabre kadar ilâhi ve zikirlerle uğurlanmıştır.  Tam kabristana gelindiğinde ise çok sevdiği “Biz dünyadan gider olduk kalanlara selâm olsun” adlı Yunus’un ilâhisinin cenazeye katılan otobüsün teybinden yankılandığı duyulmuştur.

 

Terzi Babam zaman zaman ihvanları ile birlikte kabir ziyaretlerine gittikleri bir gün, onların kabirleri başında bu şiiri okumuşlardır.

 

Hz. NÛSRET'E

 

                   Ey yolu bu menzile düşen,

                   Gece gündüz alemi gezen,

                   Nice nice sırları sezen,

                        Burada Hz. Nûsret yatıyor.

 

                                      İbretle bakıp nazar eyle,

                                      Dilinden birkaç dua söyle,

                                      Bir gün sen de olursun böyle,

                                                Burada Hz. Nûsret yatıyor.

 

                   Düşün içine yönel bir an,

                   Nasıl geçti bu kadar zaman,

                   Nedir bu gün elinde kalan,

                        Burada Hz. Nûsret yatıyor.

 

                                      Bir gün gelir olursun böyle,

                                      Çok uzaktır sanma öyle,

                                      Her an gönülden Hakk'ı söyle,

                                                Burada Hz. Nûsret yatıyor.

 

                   Hayatta idi bir zamanlar,

                   Ne güzel yaşamıştı onlar,

                   Mesken oldu Pendik Yayalar,

                        Burada Hz. Nûsret yatıyor.

 

                                      Canane can, aşıka maşuk,

                                      Derde deva gönüle ışık,

                                      Ömür boyunca Hakk'a aşık,

                                                Burada Hz. Nûsret yatıyor.

 

                   Nasrun minallah âyetinden,,

                   Çok şey kazandı gayretinden,

                   Her an hayrandı hayretinden,

                        Burada Hz. Nûsret yatıyor.

 

                                      Dervişleri Hakk'a yürüten,

                                      Gönülde muhabbet estiren,

                                      Cemalullahı hep gösteren,

                                                Burada Hz. Nûsret yatıyor.

 

                   Rahmiye anne de yanında,

                   Hiç ayrılmadı hayatında,

                   Beraberler kabristanda,

                        Burada Rahmiye Sultan yatıyor.

 

                                      Uşşâkî dediler yoluna,

                                      Katıldım idi kervanına,

                                      Beni aldı huzuruna,

                                                Burada babam Hz. Nûsret yatıyor.

 

                                                                           Terzi Baba

- Bir yaz gününde Terzi Babamı ziyarete gitmiştim.  Çalıştığı terzi-hane dükkânının merdivenlerinden içeriye girip yanında bir müddet out-rup konuştuktan sonra kendisine “Efendim tasavvufta aşk nedir?” diye soru yönelttim.

Bir müddet sessiz kalıp önündeki kumaşla meşgul olduktan sonra yandaki rafa uzanıp bir çantanın içerisinden evrakların arasından bir mektup çıkardı bana doğru uzattı.  Bu mektup 10.4.1965 yılında mür-şidi tarafından kendisine yazılmış ve aynı zamanda sorularıma da cevap veriyordu.

N. Tûra’nın kendi el yazısıyla yazılmış olan bu mektubun içeriğini buraya açıklıyoruz.

“Her aşıka, ‘maşuk libası’ giydirilmez. Fakat aşık olarak öl-menin de zevki başkadır.  Pervane bile aşık olarak dönmekten usanmış maşukun ateşinde yanıp yok olmayı son zevk olarak bilmiş. Bu onun hâlini görenlerin idrakidir. Ben de böyle yandım.  İstersen sen de yan.  Nitekim yanıyoruz. Dünyamız da bir ateşti.  Milyonlarca sene sonra soğudu bu hâli aldı.  Sen de soğuktan sı-cağa, sûretten mânâya, kesretten vahdete, cesetten gönüle hic-ret et devrini tamamla, aslına vasıl ol. Sen de o olduğunu anla da huzurunu bozma. Gönül kitabını okuyamıyorsan bunları oku.  Kemâle ersen dahi oku da bu zevkten ayrılma.  Çünkü hepsi se-nin makamlarındır.  Devrini bul.  O zaman sen de, “Ben gizli bir hazineyim” diyebilirsin.” 

1965 yılında yazılan bu mektubun aslı hâlen mevcuttur.

 

- Necdet Beyin evinin ve işyerinin olduğu semtte çok alkol kullanan içki bağımlısı Şehabettin isminde bir arkadaşı vardır. Babasından kalma yazıhanesinde arzuhalcilik yapan Şehabettin çok müttaki bir insândır. Gençlik yıllarında sürekli Necdet Bey’le câmilere gider, birisi ezan okusa diğeri de müezzinlik yaparmış. Askerlik yıllarından sonra evlenen Şeha-bettin Bey ailevi sorunlarla karşı karşıya kalır. Eşinden ayrılır, yalnız kalır. Bunalım sonucu alkol bağımlısı olur, çevresi de onu dışlar.  Çev-resinden bir tek Necdet Bey’le dostluklarını sürdürür. Arasıra çalıştığı terzihane dükkânına gelir.  Ellerini açarak ve şişeyi yana bırakarak “Gönlüm aydınlandı, nûrum benim, huzur doluyorum,” gibi sözlerle Necdet Bey’e olan muhabbetini  ifade edermiş. 

 

Yine böyle bir gün uğradığında radyo haberlerinde bir gün süreyle içki satışının yasaklandığı haberini duyunca o kadar üzülür, ki adeta ka-ra yasa bürünür.  Öyle üzülmüş ki, bu kadar üzülen insânın  görülmesi çok nadir ve zordur diye anlatırdı. Az sonra iş yerinde çalışan kalfalar-dan birinin “Şehabettin ağabey özel şaraplara yasak yok,” dedi-ğinde bu üzüntüsü hemen sevince dönen Şehabettin Bey koşarak yakındaki bakkala gidip, hemen bir şişe özel şarap alıp gelmiş, onu öyle bir zevk ve iştahla içmeğe başlamış ki, târifi mümkün değilmiş.

Necdet Bey “Bu kişinin o kadar samimi içişi vardı, ki hiç böyle bir içen görmemiştim, acaba Hakk aşıkları nasıl içerler,” sözle-riyle bu kişinin hâlini anlatıyordu.

Kendisinden bu hadiseyi duyduktan sonra Erzurumlu İbrahim Hakkı’ nın “zakir ile şakir” hikayesi aklıma geldi.

 

- Necdet Bey 1980’li yıllarda yazın birkaç ayını kendisine ait yazlık evinde geçiriyormuş.  Bir yaz günü komşusu ve muhibbi olan Erzurumlu Fikri Efendi ile evinin bahçesinde kazma kürek ile çalışıyorlar.  Sıcağın altında kazma seslerinin arasında bu çalışmayı sürdürürlerken Erzu-rumlu Fikri Efendi,  “Bir anda bende öyle bir hâl vaki oldu ki Necdet Bey ile kendimi, İbrahim alehisselâm ile oğlu İsmail aleyhisselâmın Kâ’be’yi inşa ederken yaptıkları çalışma gibi bir sahnenin içinde kendimi buldum ve o anı yaşadım,” diyerek bu hatırayı nakletmiştir.

 

- Yine o tarihlerde Tekirdağ sahilinde deniz kenarında kendi muhib-lerinden Erzurumlu Ömer Faruk adında bir şahıs ile gezinti yaparlarken bu şahıs Necdet Bey’e dönerek, “şu denizden bir yunus balığı çıkartarak bir keramet göstermesini,” ister. 

O da “çıkarırız inşallah,” diyerek kendisine mukâ’belede bulunu-yor.  Aradan bir zaman geçince 26 dörtlükten oluşan bir şiiri kendilerine vererek istediğini yerine getirmiş oluyor.

 

17.07.1987

                                          O L M A Z

 

            Şu dünyaya ölü gözünden bakma,

            Arifleri ara sakın geç kalma,

              Kurtulamazsın pek derinine dalma,

                                  Dünyaya bağlananın bakası olmaz.

 

                    Her gördüğüne itibar et sen,

                        Bakma hoş ol değişikte görsen,

                        Eğer bunlardaki esrara ersen,

                                  Sende cehlin yarası olmaz.

 

            Kâh efendi gözükür kâh geda,

              Bağzan çıkarır bağzan çıkarmaz seda,

              Öyle işlerle eylerki eda,

                            Ariflerin namu nişanı olmaz.

 

                        Ateştir yakar sineni seni,

                        Teslim et varlığın, ol hemen yeni,

                        Unut böylece geçmişi dünü,

                                  Arifler ateşinin dumanı oîmaz.

 

            Buldun ise eğer sende bir Arif,

              Halkı cihan onu eyleyemez tarif,

              O seldir akar gönlüne hafif,

                                  Arifler selinin yıkası olmaz.

 

                    Enginlere açılarak her dem,

                        Fırtınalar gibi eserde hem,

                        Vuramaz iki cihan ona bir gem,

                                  Ariflerin nefsi hevası olmaz.

 

            An gelir kabarır deryayı Hak,

              Ondan bir şule alda kendini yak,

              Daha sonra Dünyanın haline bak,

                                  Arifler coşmadıkça sükûtu olmaz.

 

                    Aşk ile oldular kendileri aşk,

                        Mest etti onları şarabı aşk,

                        Oldu meskenleri meyhaneyi aşk,

                                  Arifler şarabına kanası olmaz

 

              Deryalar gibidir enginlerde, 

              Dostuyla mest olur seherlerde,

              Çıkar gider dolaşır yadellerde,

                                  Arifler bahrinin sahili olmaz.

 

                          Yürür gider hep görmeden herkes,

                          Biganelere çıkarmaz hiç ses,

                          Bulunmaz onlara belli bir mahles,

                                  Ariflerin yerde izi bulunmaz.

 

            Hep görürler cümlede dost yüzü,

              Gördüğünde kaynaşır hemen özü,

              Yaşamanın budur rahatı düzü,

                                  Ariflerin gayriyi göresi olmaz.

 

                          Kendinde kendini kaybeder her dem,

                          Nefsine dönmez olur, gayrı bir dem,

                          İsmine cismine denir Adem,

                                  Arifler kendine dönesi olmaz.

 

              Biter yanarak sonunda güzelce,

              Ölüm ona yaklaşamaz ecelce,

              Varlığı ortadan kalkar gizlice,   

                                  Arifler varlığını bulası olmaz.

 

                          Seyran ederek geçerler hemen,

                          İskeleyi Hakka kırarlar dümen,

                          Yollarının ucu olsada Yemen,

                                  Ariflerin dünyada kalası olmaz.

 

              Ahirete etmeden itibar,

     Cümle dosttur dediler hepsi yar,

              Kazançlar olduğunda büyük kâr,

                                  Ariflerin ahirete bakası olmaz.

 

                          Dünyaya gelirler iki zamanda,

                          Biri  beden biri de  ruhunda,

                          İkisinden de geçerler sonunda,

                                  Ariflerin dünyada atası olmaz.

 

     Halk'ta Hak olmuşlarda bir bütün,

     Sanki içinde özü olmuş sütün,

     Dışta değil içte bulmuş özün,

                                  Ariflerin gayrı ile sözü olmaz.

 

                          Gaflet ehli olmadan hiç bir zaman,

                          Bu hale gelmek yaman da, yaman,

                          Duyulur her an Haktan bir ferman,

                                  Ariflerin gerçekten gafleti olmaz.

 

     Nerden girersin arif bağına,

     Çıkmış gibidir Ağrı dağına,

     Yaslamış sırtını Hamd Sancağına,

                                  Arifler yolunun kapısı olmaz.

 

                          Meskenini bulamazsın bir yerde,

                          Yarenlik vardır ezelden serde,

                          Gönlüne  girdiğim dediğin yerde,

                                  Arifler evinin yapısı olmaz.

 

     Atadır hep işleri cümleye,

     Hakka çağırırlar söyleye söyleye,

     Rahmet yağar bulundukları bölgeye,

                                  Arifler vermedikçe bahtiyar olmaz.

           

                          Bazan anlatırlar güzel fıkralar,

                          Hem güler hem güldürür lâfı aralar,

                          Bazanda bağlatır yaslı karalar,

                                  Arifler güldürür şakası olmaz.

 

     Bir gömlek giyer olur muttaki,

     Arşa erişir onun idraki,

     Ne sırlar gizlemişsin İlâhi,

                                  Arifler gömleğinin yakası olmaz.

 

                          Deryaya daldılar hep ezelde,

                          Bu işler hazırlandı güzelde,

                          Zuhur etti derya ile tezelde,

                                  Arifler deryadan çıkası olmaz.

 

     Bakarsın bir hoş belki de nahoş,

     Sana nasıl gelir, onlar hoştur, hoş,

     Ne olursa olsun onlara koş,

                                  Arifler derdinin devası olmaz.

 

                          Necdetten hediyedir dostçuğuma,

                          Ne dilerse desin bu varlığıma,

                          Hatırlamak içün koyup sandığına,

                                  Arifler hediyyesin pahası olmaz.

 

     Böylece çıkardık deryadan (26) balık,

     İstemiş idiniz bir zamanlar deryaya bakıp,

     Dilerim siz de lutfedersiniz bize birkaç taze balık,

                                  Alır hem yer hem dostlara dağıtırız.

 

- Necdet Bey’in müntesiplerinden olup da İstanbulda ikâmet et mek-te olan Târık Bey ve eşi Nevin hanım birgün evlerinde oturup kahve iç-mişler. Kahvesi bitince lâf olsun diye Nevin hanım fincanı ters çevirip kapatmış. O gün de bir seyahate gideceklerinden fincan orada unutulup kalmış. Bir hafta sonra seyahat dönüşünde evlerine geldiklerinde kahve fincanının unutulmuş olduğunu gören Nevin hanım ters yüz olarak ka-patılmış fincanı çevirdiğinde gördüğü manzara karşısında hayret içinde kalıp çığlık atar; “a... bu efendi babamın resmi,” der. Gerçekten de ters yüz çevrilmiş kahve fincanındaki görüntü Necdet Bey’in cübbeli ve tac-ı şerifli görüntüsü olup, açık bir şekilde durmaktadır.

Çekilmiş olan fotoğrafından da gözlemlediğimiz bu tabağın şu anda muhafaza edildiğini bilmekteyiz.

 

- Bir gün Necdet Bey’in çalıştığı terzihane dükkânına İstanbuldan 2 misafir gelir. Tasavvufla da yakından ilgilenen bu kimselerin amacı, ge-rek eserlerinden, gerekse diğer tasavvuf çalışmalarından ününü “Terzi Baba” olarak duydukları Necdet Bey’i daha yakından tanımak, bazı so-rular sorup durumu hakkında fikir sahibi olmaktır. 

Çaylar içilip karşılıklı konuşmaların devam ettiği bir ortamda misa-firlerden birisi, “Bize bir keramet göster de biz de sana inana-lım,” der. 

Kerameti sadece maddi bir olağanüstü hâl olarak algılayan bu arka-daşa karşı Necdet Bey de, “Allah’ın fiilinin, esmâsının, sıfatının, zâtının zuhur ettiği bu mahalden daha büyük keramet mi olur,” diye cevap verir. 

Aradan belirli bir süre geçtikten sonra, “Beni dervişliğe kabul eder misin?” diyen bu arkadaşın hâli sorusuna cevab niteliğinde ol-muştur.

 

 

Sevgili okuyucum, bu hatıratlar bölümünü 2 küçük hatıramı naklederek noktalıyayım. 

- Bu kitabı derlemeye karar verip Terzi Babamın hayatıyla ve şahsi-yetiyle ilgili yazı çalışmalarını yapmak için zaman zaman bulunduğumuz semtin  en yüksek rakımlı yeri sayılan doğayla iç içe bir görünüm arz eden yerde yazılarımı oluşturmak için çalışıyordum. Yine böyle bir çalış-ma için gittiğim bir günde, etrafın sessizliği arasında önce biraz zikir ile meşgul olduktan sonra yazılarım için çalışmaya başladım.

Derken beni o ortamda görebilmesi çok zor olan bir şahıs koşar adımlarla yanımdan geçerken şöyle seslendi, “O oturduğun yerin kıy-metini iyi anla ve bil. Orası bu bölgenin en güzel yeri ve yüksek rakımlı yeridir,” gibi sözlerle yazıların oluşumunu tasdik ettiler.

 

- Günlerden Cuma idi. Her Cuma olduğu gibi o gün de derslerimi zikirlerimi sabahtan sonra Cuma namazına kadar olan sürede minberin önüne oturup yapmıştım.  Ezan okundu.  Sünneti kılıp hutbeyi okumak üzere minberin basamaklarına çıkmıştım. Müezzin iç ezanı bitirince hut-beyi okumak üzere doğruldum. 

Zikirlerin etkisiyle olsa gerek Terzi Babamın yakıcı muhabbeti beni sardı. Bu ortamda hutbeyi okumağa başladım. Ancak hutbeyi okurken öyle güzel bir ses ve ifadeler oluşuyordu, ki okuyan Terzi Ba-bam, dinleyen de ben olmuş gibiydim.  Okuduğum her âyetin cümlenin ilham ile bende açılmaları oluyordu.  Hutbe sona erdi, namazlar kılındı, dualar oldu, müezzin “fatiha” dedi, cemaat câmiden çıkmağa başladı.  Yaz olması dolayısıyle dışarıdan gelen çok sayıda yabancı kişiler de câminin içindeydi. Daha önce hiç görmediğim birisi mihraba gelip elini uzattı ve şöyle dedi: “Allah razı olsun, çok şükür insân sesini de duyabildik,” diyerek, Terzi Babam’ın rûhaniyetinin sezilip hissedildiğini hâl lisânıyle anlatmak istedi.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Ş E K E R C İ  D E D E” 

ve 

“S E R V E T”  İ S İ M L E R İ

 

“ŞEKERCİ  DEDE” ismi:

Terzi Babam’ın hayatını ve yaşamını araştırdıkça bizim için sürpriz sayılabilecek bir de “Şekerci Dede” kimliğine tanıklık ettik.

Kimdi bu şekerci dede?  Bu isim kendisine nasıl ve kimler tarafından verilmiştir.

 

Efendi Babamız 1980 ve 90’lı yıllar arasında terzihane dükkânındaki işlerinin yoğun olduğu bir dönemde Cuma namazı genelde çarşıda bulu-nan Paşa Câmi’inde eda ediyordu.  Namaz sonunda ise, tekrar iş yerine dönmeden önce hemen câmi’nin karşı istikâmetinde yer alan belediye dükkânlarının birinden bir miktar “akide şekeri” alıp, çalıştığı iş yerine gelirdi. Şu anda bu dükkanların yeri minübüs durağıdır.

Çalıştığı iş yeri ise, iki cepheli idi. Arkadan sokağa açılan bir kapısı vardı.  Genelde dostları bu kapıdan kendisini ziyarete gelirler, sohbetler edilir akabinde de onlara “akide şekeri” ikram ederdi.

 

İş yerinin hemen yanında ise, ilkokul talebelerinin öğrenim gördüğü bir okul vardı. Efendi babamın iş yerinin arka kapısı aynı zamanda bu okul çocuklarının kısa yoldan evlerine ve okullarına gidip geldikleri so-kağa açılıyordu.

Çocuklar okul gidiş ve dönüşlerinde işyerinin önünden geçerlerken kendisine “Necdet Amca nasılsın,” diye seslenirlerdi.  O da çocukların gönüllerini yapmak için onlara almış olduğu “akide şeker”lerinden ik-ram ederdi.

 

Şeker ikramını duyan diğer çocuklar da şeker almak bahanesiyle iş-yerine uğramaya başladılar. Her uğrayan çocuğa kendilerini hiç kırma-dan şeker ikram edildiği için kısa süre sonra kalabalık guruplar hâlinde çocuklar gelmeye başladığında şeker yetmez olunca, daha çok şeker alıp, onlara ikram etmeye başlamıştır. Yeni gelen çocukların bazıları is-mini bilmedikleri için “Şekerci Dede” diye kendisine seslenmeye başladılar. 

 

Çocuklar ile Efendi Babam arasındaki bu diyalog ve muhabbet, uzun yıllar sürüp gitmiştir.  Artık o çocukların gönlünde taht kuran “Şekerci Dede” olmuştur.

Birgün işinin başında çalışırken çocuğunun elinden tutmuş bir anne, iş yerine gelir.  Meğer o annenin çocuğu da kendisinden şeker almış; evde sevincini annesine anlatırken, “bunu Şekerci Dede verdi,” de-miş. O da, “acaba çocuğumu birileri kandırmasın,” düşüncesiyle ve meseleyi öğrenmek için, “niçin çocuklara şeker verdiğini,” ken-disine sorar.

O da, “çocukları sevdiği için ve küçük bir ikram ile gönülleri olsun,” diye verdiğini, söyleyince; yanlış birşey olmadığını gören anne, Efendi Babama teşekkür edip, oradan ayrılır.

 

Talebeler arasında “Şekerci Dede” ünvanı yayılmıştır. Nitekim 1992 yılında işyerini değiştirip, aynı binada başka bir bölüme geçtiğin-de, çocuklarla görüşemez olmuştur.  Ancak aradan uzun yıllar geçtikten sonra bile bazı yetişkin kimseler O’na sokakta rastladıklarında, aynı şe-kilde “Şekerci Dede nasılsın,” diye hitap ettiklerinde, o da kendilerini tanıyamadığını söyleyince, “bizlere okula giderken hergün şeker verirdiniz,” diye kendilerini tanıtıp, “Şekerci Dede”yi unutmadıklarını beyan etmişlerdir.

 

Hemen belirtmeleyim ki, Terzi Babamın şeker ikram etme geleneği hâlen günümüzde de devam ediyor.  Her ne kadar okul öğrencileri ve akide şekeri yok ise de, kendine gelen misafir ve dostlarına gerek iş-yerinde, gerek evinde olsun, bu ikramını südürmektedir.

 

“SERVET” ismi :

Terzi Babam’ın isimlerinden biri de “Servet”tir.

Kendisi henüz askere gitmeden 1956’lı yıllarda bir arkadaşıyla bir-likte kendi mesleği üzerine ortak bir işyeri açarlar.  İşyerinin ismini de “Servet” koyarlar. 

 

Belirli bir müddet sonra arkadaşıyle iş ortaklığını bırakıp, askerlik vazifesini ifa eden üstadımız, askerlik dönüşünde bu defa müstakil olarak açtığı kendi iş yerine yine aynı ismi “Servet” vermiştir. Çok uzun yıllar da bu isim altında  “Servet Terzisi” olarak çalışmalarını sürdürmüştür.

 

Müşterilerinin büyük bir kısmı bu ismine istinaden kendilerini “Ser-vet” ismiyle bilip tanıdıklarından O’na sürekli “Servet Bey” diye hitap ediyorlardı.

Efendi Babam’ın çok uzun yıllar hizmet verdiği “beden”lere ve “can”lara elbiseler diktiği terzihane atölyesine ve şahsına “Servet” is-mini vermesinin mânâ yönünden de büyük ehemmiyeti olduğunu söy-leyebiliriz. 

Zira “Servet” anlamca zenginlik ve varlık demektir.

O’nun hayatına baktığımızda da ilâhi servet ve zenginliğini ifade eden ve kendisini bir başka şekilde vasıflandıran bu mânâ tabelasının altında gece gündüz demeden bir hayat sürdürmüş bu ilâhi servetten taliplerine hep infak etmiştir.

 

Şu an itibariyle Efendimizin kullandığı “Servet” ismini, oğlu Cemâl Cem kendi firmasının ismine “Servet” ismini verip hâlen O’nun ismini yaşatmaktadır.

 

B A Z I    Z U H U R A T L A R 

 ve  

T E C E L L İ L E R

 

İslâm tasavvuf yaşantısında önem arzeden hususlardan birisi de gö-rülen rû’yalar “zuhuratlar”dır.

 

İslâmi kaynaklara göz attığımızda başta Kûr’ân-ı Keriym’de bazı peygamberlerin gördüğü rû’ya “zuhurat” ve onların tevilinden söz edil-diğini görmekteyiz.

 

YÛSUF SÛRESI 12/4 âyette;

¡éî©2 ü¡  ¢Ñ¢ì¢í  4b Ó ¤‡¡a ›T

b¦j ×¤ì ×  Š ' Ç  † y a ¢o¤í a ‰ ó©£ã¡a ¡o 2 a ¬b í

›  åí©†¡ub  ó©Û ¤á¢è¢n¤í a ‰  Š à Ô¤Û a ë  ¤à  £'Ûa ë

iz kale yusüfü liebiyhi

ya ebeti inniy re­eytü ehade aşere kevkeben

veşşemse vel kamere reeytühüm liy sacidiyne

 

“Bir vakit ki, Yûsuf babasına demişti:

 Ey babacağım!. Muhakkak ben rû’yada on bir yıldız

 ve güneşi ve ayı gördüm ki onlar bana secde edenlerdir.”

 

 

 

YÛSUF SÛRESI 12/5 âyette;

 Ù¡m ì¤¡a ó¬¨Ü Ç  Úb í¤õ¢‰ ¤—¢–¤Ô m  ü   £ó ä¢2 b í  4b Ó ›U

a6¦†¤î ×  Ù Û a뢆î©Ø î Ï

› ¥åî©j¢ß ¥ £ë¢† Ç ¡æb ¤ã¡5¤¡Û  æb À¤î,  £'Ûa   £æ¡a

kale ya büneyye lâ taksus rû’yake alâ ıhvetike

feyekiydu leke keyden

in­neşşeytane lil insâni adüvvün mübiy­nün

 

“(Babası) dedi ki:

Yavrucuğum!. Rû’yanı kardeşlerine anlatma.

 Bu hâlde senin için bir tuzak kurarlar.

 Şüphe yok ki, şeytan insân için apaçık bir düşmandır.”

 

SAFFAT SÛRESI 37/104 – 105. âyetlerde: 

›= ¢áî©ç¨Š¤2¡a ¬b í ¤æ a ¢êb ä¤í …b ã ë ›QPT

7b í¤õ ¢ £ŠÛa  o¤Ó  £† • ¤† Ó  ›QPU

›  åî©ä¡¤z¢à¤Ûa ô¡Œ¤v ã  Ù¡Û¨ˆ × b  £ã¡a

ve nadeynahü en ya ibra­hiymü (104)

kad saddakter rû’ya

inna kezalike necziyl muhsinıyne (105)

 

(104) Ve Biz O’na nidâ ettik ki: Ya İbrahim!

(105) Sen muhakkak rû’yâyı tasdik ettin ;

şüphesiz ki biz böylece muhsinleri mükafatlandırırız.

 

 

Hazreti Peygamberimizden nakledilen şu hadisler konumuza biraz daha açıklık ve derinlik kazandıracaktır. 

 

Riyazüssalihiyn

“Salih bir rû’ya nübüvvetin 46 bölümünden bir bölümdür.”     

                                                                             

Riyazüssalihiyn C. 4 Ebu Hurerey’den rivâyet edilen şu hadisi şerifte

şöyle buyuruyor:

“Ümmete nübüvetten sonra sadece mübeşşirat kalmıştır.”

Ashab  “Mübeşşirat nedir?” diye sorunca,

(s.a.v.) “salih rû’yadır” buyurdu.

 

Hadiste geçen mübeşşirat, tebşir mastarından türemiş olan “mü-beşşire” kelimesinin çoğuludur.

Tebşir, muhatabın gönlüne rahatlık ve sevinç koymaktır, ki müjde vermek diye de ifade edilir. 

 

Riyazüssalihiyn C. 4 Ebü’d Derda’dan rivâyet edilen hadise göre,

kendisi peygamberimize,

“Dünya hayatında da Ahirette de müjde onlara,” Yunus 10/64 âyetinin mahiyetini sormuş,

 

Efendimiz de, “Müslümanın gördüğü veya kendisine gösterilen saf rû’yadır,” buyurmuşlar.

 

Buhari, Müslim-Riyazüssalihiyn C.4 Ebu Hurerey’den nakledilen

 bir başka hadiste ise,

Efendimiz şöyle buyuruyorlar :  

“Beni rû’yada gören kimse, uyanıkken de öyle görecektir, ve-ya sanki beni uyanıkken de görmüş gibidir.  Çünkü şeytan bana benzeyen bir şekle giremez”.

 

Kenzül İrfan Fi ehadisin – Nebiyyirrahmân s.148 MENAVİ

“Rû’yayı ulema ve sülehanın gayri bir kimseye tabir ettirme”

                                                                                    

Taberi s 244

“Hz. Aişe dedi ki: “Rasûlüllaha vâhiy, rû’yayı sadıka ile başladı, her ne görürse sabahleyin aynen çıkıyordu.”

 

Müslim

Hz. Peygamber (s.a.v.) efendimiz sabah namazı kıldıktan sonra sa-habilere dönerek, “Bu gece aranızda rû’ya görenler var mı,” diye sorar ve tabir ederdi.

                                                                                                

Hz. Peygaberimizden Ebu Davud aracılığı ile nakledilen şu hadiste de rû’yanın bölümleri anlatılıyor:

1. Rahmâni rû’ya   : Allah (c.c.) nün uykuda iken kullarını müjdele-mesi veya tahzirini havi rû’ya,

 

2. Şeytani rû’ya     :  Uykuda iken şeytanın delâleti ile görülen kor-kunç veya çirkin rû’ya,

 

3. Edgasu Ahlâm   :  Fazla yemekten dolayı midedeki hastalık sebe-biyle veya gündüz meşgul olduğu şeylerle zihnin dolu bulunmasından meydana gelen karışık rû’yalar.

 

Tecridi sarih c12 s.271 

Muhyiddin İbn-i Arabi de rû’yayı şöyle târif ediyor. 

“Rû’ya Allahü Teâlâ’nın melek vasıtasıyla hakikat veya kina-ye olarak kulun şuurunda uyandırdığı enfüsü idrakler vicdani duygulardır. Yahut da şeytani telkinlerden Rabt-i Yebis karışık hayâllerden ibarettir.”

         

                                                                    

İslâm Kültür ve Medeniyet tarihinde, rû’ya konusuyla en çok ilgile-nen tabaka hiç şüphesiz bu yaşantının mensupları olan mutasavvıf-lardır. Çünkü irfaniyetin kaynağı, genel mânâda ilhamdır. Bu da bazen uykuda, bazen uyanık iken, bazen de uyku ile uyanıklık arası denilen yakaza hâlinde meydana gelmektedir.

 

Sevgili okuyucum,

Konumuzun başından beri sizlere açıklamaya çalıştığımız bu düşün-celerden hareketle biz de Hazretimiz Necdet Ardıç beyin yaşamının çeşitli dönemlerinde tarih sıralamalı olarak not defterine kaydettiği ve kendilerinin mânevi âleminin özelliklerini ve sırlarını açıklayan rû’yalarının bir kısmını sizlerle paylaşmayı uygun gördük.

 

Hemen belirtelim ki, Hazretimizin bu rû’yaları kendileri için bir delil değerlendirme ve tanıma ölçüsüdür. Onun uzun yıllar önce kaydettiği  bu zuhuratlarının incelendiğinde, bugün sadık bir rû’ya olarak tahakku-ku görülecektir. 

 

İşte o rû’yalardan bazılarını Necdet beyin kaleme aldığı gündeki gibi aynısını sizlere sunuyoruz.

 

1.  Efendi Babamı (N. Tûra Uşşâki) ziyarete gidiyorum. Kendisi ya-takta yatıyor.  Fakir’i yanına oturtup elindeki kitabı okumaya başlıyor ve sonra “Al oğlum bu mârifetname, sana veriyorum,” diyor.

 

Not: Fakir Necdet Ardıç bey kendisidir.

Rû’yasında kendisine “mârifetname” verilmesi ise, mânâda “mâ-rifetullah” (Allah bilgisi) ın kendisine verilmesidir.

 

2.  Büyük bir taşlık salon var.  Bir kısım kişiler de etrafta dolaşıyor.  Merasim olup fakire (kendisine) hil’at ve tac-ı şerif giydirilecekmiş.  İki yanında iki dev gibi adam ellerini göğüslerine bağlamışlar, padişah muhafızlerı gibi durup muhafaza ediyorlar. 

Daha sonra da Tac-ı şerif ve hil’at geldi. Fakir kendi kendime giy-mek istedim, fakat muhafızlar, “olmaz biz giydireceğiz, adet böy-ledir,” deyip, fakiri giydirdiler.  Ondan sonra etraftaki cemaat bir halka oldu.  Fakir de halkanın ortasında  “İsmi Celâl” zikretmeye başladık.  Bu arada halkaya yeni ilâveler olup halka genişliyordu.

 

Bu zuhuratında kendisine giydirilen hil’at, velilik hil’atıdır.  Ayrıca daha o günden gelecekteki şu andaki konumu kendisine gösterilmiştir.

 

3.  Bir büyük meydandayım. Kıyamet kopmuş. Bütün mahşer halkı orada, herkes birer birer çağıralacak. Bir ara “Ya ebu hureyre,” diye münâdinin sesi duyuldu ve az sonra kalabalık içinden orta boylu tıknaz bir zât ortaya doğru ilerlemeye başladı. Bu zât beygamber efendimiz-den en çok hadis rivâyet eden kişidir.

 

Bu rû’yasında kıyametin bazı gerçekleri kendisine gösterilmiştir.

 

4. Eski câminin önündeki merdivenlerde ashab oturmuş,  Efendimiz (s.a.v.) de kapının önüne oturmuş sohbet ediyorlar.  Fakirde oradayım.  Peygamber Efendimiz, fakire bakıp yanına çağırdı.

 

5.  Canlardan biri fakiri rû’yasında görmüş.  Peygamber Efendimiz yüksek bir yerde etrafı çok kalabalık, Peygamber Efendimiz (s.a.v.) fa-kire bir kitap vermiş.  Yüksek kürsi gibi bir yerdeymişim.  O kitabı kalabalığa okumam için emir bekliyormuşum.

 

O dönemlerde Necdet Beyin çevresindeki dostlarından birisinin gör-müş olduğu bu zuhuratta açıkça görüldüğü gibi gelecekte kendisine “ilâhi kitabı” açıklama ve tebliğ görevinin verileceği görülmektedir.

 

6.  Kadıköy tarafında bir yerdeyim.  Banliyö kazası olmuş, İstanbula dönmek için vasıta bakıyorum. O arada bir postacı fakirin yanına geldi.  Çantasından bir kağıt çıkardı. Arapça yazı ile ikiye katlanmış olarak et-rafı Fatiha sûresindeki gibi süslemeli ve işlemeli sûreyi okudum. Fakat aklımda kalmadı. O sûre fakire gelen sûre imiş.

Necdet Beyin rû’yasında gördüğü sûrenin daha sonra yapılan araş-tırma ve çalışmalar ile Necm Sûresi olduğu müşahâde edilmiştir.

Necm sûresi ve onun arasındaki bağ ve hakikatleri daha sonraki bölümde ele alacağız.

 

7.  Bir gece kalktığımda, “fenecceynake” yani “sana kurtuluş verdik,” dendiğini işitiyorum.

 

Uyku ve uyanıklık arasında gerçekleşen bu tecelli üzerinde çok du-rulabilir. Ancak yeri olmadığı için bu kelimenin, Tahâ sûresinin yani 20. sûrenin 40. âyetinde geçtiğini ve bütün mertebelerde Hakikat-i Mu-hammed-i üzere Kurtuluşa erdirme olduğunu kısaca belirtelim.

 

8.  Canlardan birisi bir gece Hz. Rasûlüllahı arkadaşları ile görüyor. İzin isteyip “Ya Rasûlüllah, bana hakikati açıklayın, görmek isti-yorum,” diyor. Efendimiz (s.a.v.) “şu odaya gir,” diye bir yer gösteri-yor.  O da oraya girdiği vakit, oturmakta olan fakiri görüyor.

 

9.  Büyük bir bina önündeyim. Direğe bayrak çekiyorum.  Bayrak yukarıya kadar çıktı, ipin ucunu bağladım. Orası karargâh binası imiş, ordunun önüne geçip savaşa başladık. 

 

Yine bu rû’yasında günümüzdeki tasavvuf çalışmaları ve konumunun kendisine müjdelendiğini görüyoruz.

 

10.  Hacı Bekir amcayı vefatından sonra dükkânında görüyorum.  Kapı girişindeki sandalyelere oturmuşuk. Orada başka birisi daha var.  Ona hitaben “ben” diyor “gittiğim yerde bunun yazısını listede gördüm.” Fakiri göstererek “kutuplardanmış, öyle yazıyordu” di-yor.

 

Hacı Bekir amca Necdet Beyin Nûsret Tûra’ya birlikte gittikleri yol arkadaşı Güner Konbak beyin Tekirdağlı olan babasıdır.

 

11. Kûr’ân-ı Keriym okuyorum, içinde bazı yerlerde “Necdetim” diye geçtiğini görüyorum.

 

Necdet Bey’in bu rû’yasını kendisinden dinleyen Mürşidi Nûsret Tûra O’na “Gördüğün en güzel zuhuratlarından biri bu,” demiştir. Kûr’ân-ı Keriymde “Necdetim” kelimesi geçmemekle birlikte bu keli-menin aslını oluşturan Necat kelimesi 40 sûre 41. âyetinde beyan edil-mektedir.

 

12. Yine bir gün mânâda Efendi Babamı evde otururken büyük kol-tuk üzerinde  görüyorum.  Yanında da Hz. Ali Kerremallahü Veche var.  Fakat Hz. Ali nokta gibi Efendi Babam da iki karış kadar çok küçük bir halde.

 

Hz. Ali Efendimiz de, “ l (be) nin altındaki nokta benim,” diyor-du.  O’nun hakikati bu rû’yada zuhur ettirilmiştir.

13.  Hacca gitmişim, KÂ’BE-i Şerifin içindeyim fakat başka hiç kimse yok. İçerisi, bulunduğum yer, Fetih ile Umre kapısının arası; bom-boş… ben içerideyim.

Bütün hacılar tavafı Kâ’be’nin dışından yapmaktalar. Say yerindeki camlar gibi süslemeli demir parmaklıklı gibi camların arkasında dışarı-dan tavaf edenler görüyorum. 

Umre ile Fetih kapısı arasındayım, özel yapılmış gizli bir kapım var.  O kapı o kadar değişik yapılmış ki demir oymalı şekillerin arasından açılabilen kapı, kapanınca kapı olduğu anlaşılmıyor. Cam süslemeli gibi duruyor.  Ben o kapının iç tarafında duruyorum. “Tanıdık ve aşina birisi geçerse içeriye alayım,” diye orada bekliyorum. O kapı bize aitmiş, özel olarak verilmiş.

Ancak dışarıda, içerideki tavafın tersi yönünde sağa doğru da tavaf yapılıyor olarak görüyorum ve duvarların dışında yapılıyor.

 

NECDET Bey’in rû’yasında müjdelenen bu kapı, Mescid-i Harem’de Fetih ile Umre kapısı arasında yer alan 53 no.lu kapı olduğunu da kendisiyle beraber bizzât müşahâde ettik.  Bu konuda açık gönül Kâ’be’ sine girilen kapının ve kabiliyetlerinin oradan alma selâhiyeti gösterildi.  Bu konuda açıklayıcı bilgi Umre seyahati notlarında verilmiştir.

 

14. Hazretimiz Necdet Bey’in muhiplerinden olan bir hanım karde-şimizin gördüğü rû’yası ise şöyledir:

“Bütün mürşitler toplu olarak bir alanda buluşmuşlardı. Bu mürşitlerin önünde bir barikat bulunuyordu. Barikatın karşı ta-rafında da Terzi Babam, eşim ve ben bulunuyorduk. Barikatın arkasındaki mürşitlerden biri eşimin kulağına Terzi Babamı gös-tererek şöyle diyordu, ‘O karşıda duran sizin mürşidiniz hepimi-zin en büyüğüdür.  Hatta o Hz. Rasûlüllah hakikatinin zuhur ma-hallidir.’ ”

 

Terzi Babamızla ilgili olarak bizim de epey şükür rû’yalarımız oldu.  Görmüş olduğum bütün rû’yalarımda Terzi Babamı ortak bir vasıfla hep müşahâde ettim. Çok ince ve lâtif sanki maddi bedeni olmayan pırıl pırıl parlayan bir rûh hâlinde gözüktüler. 

 

O tecellilerden bir tanesini konumuzla ilgili olması sebebiyle izinlerini de alarak buraya açıklamaya uygun gördük:

 

15. Kendimi Mekke’de görüyorum. Kâ’be’yi ziyarete gitmişim.  Mes-cid-i Haremin etrafında Melik Faht kapısının açıklarında ellerimi  ar-kaya bağlamış düşünceli bir vaziyette dolaşıyorum.

“Kâ’be’nin KÂ’BE’si nerede acaba?…” diye kendime soru soru-yorum. 

“Buraya geldim ama Kâ’be’nin özünü bulamadım, mutmain olamadım,” diye hem düşünüyor, hem de yürüyorum.

Derken tam karşı yönümden bir panelvan minibüse benzer bir araba  15-20 metre mesafeme kadar geldi durdu. Kapısı açıldı, içinden Terzi Babam indiler, biraz daha bana doğru yaklaşıp durdular. 

Sonra sağ elini, elin içini öpmem için uzattılar.  Daha sonra ben de yaklaşıp, sağ avucunun içini öptüm. 

O esnada gönlümde beni felâha götüren fikir ve duygular oluştu.  Kendi kendime, “KÂ’BE’nin özünü buldum,” diyordum. 

Daha sonra beni de arabaya aldılar. Arabanın içinde Nüket Hanım validemiz, Târık Bey ve hanımı ve o anda kimliğini tanıyamadığım 2 ha-nım daha vardı. 

Yolculuk sona erdi. Bir anda kendimi  doğduğum evin içinde buldum.  Ev halkı sofra kurulmuş yemek yiyordu. Ben de kendilerine Umre ziya-retinde bulunduğumu söyledim.

 

Bu zuhuratımı “Kâ’be Notalarım” bölümünde de ifade etmiştim.

 

Sevgili gönül dostum,

Hazretimin tarihi bir vesika gibi kaydedip günümüze kadar bizlere ulaşmasını sağladığı  insân eğitiminde büyük önem arzeden bu zuhurat ve  tecellilerinden bazılarını sizlerle birlikte paylaşmış ve yaşamış olduk. Bu zuhuratlar neticesinde onu daha iyi tanıyıp biraz daha yakınlaştığınızı tahmin ediyorum.  Esasen O’nunla görüşebilmek bile bu zuhuratların tabiridir. ilgili bölümle daha başka zuhuratları da belirtilmektedir.

 

Aydınlanmak için, gönül pencerelerimizi O’na açalım...

Huzura kavuşmak için, O’nu yaşıyalım...

Kendimizle barışık olmak için, O’nun irfan sofralarına oturalım...

Madde ve mânâ plânımızı, O’nun kalemiyle çizelim... 

Fikir binamızı, O’nun düşünce temelleri üzerine kuralım.

 

                                                               04.07.2002 Perşembe

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

S A Y I L A R I N    D İ L İ N D E N

 

 ¡áî©yª £ŠÛa ¡å¨à¤yª £ŠÛa ¡é¨Ü¨£Ûa ¡á¤¡2

 

bismillâhir rahmânir rahiym

 

 

Sayılar (rakkamlar) günlük hayatımızın değişmez sembolleridir.  Farkında olalım ya da olmayalım sürekli bu sayıları kullanır ve hayatı-mızı yönlendirmeye, anlatmaya çalışırız. Çünkü bu sayılar bir anlatım, tanıtım bilgilendirmenin yanında mânâyı mânâlandıran sembollerdir. 

 

İnsân hayatında bu sayılar hep belirleyici rol oynamışlardır. Günlük tabii yaşantının haricinde ilâhi seyir ve sistemin içerisinde de mânâ ve tecellilerin dili gibi olduklarını görmekteyiz.  Zira Kûr’ân-ı Keriymin bir sûre sayısı, âyet sayısı, kelime ve harf sayısı vardır.

 

Yaşantısı ve ahlâkı Kûr’ândan başka birşey olmayan İnsân-ı Kâmil Peygamber Efendimizin de yaşamına baktığımızda doğduğu tarihi, hic-reti, peygamberlik yaşı, süresi, savaşları, fetihleri, ölüm gibi bütün olay-ların ancak sayılarla ifade edildiğini görmekteyiz.

 

Demek ki, sayılar bir ahenk ve bilgi kuralı içerisinde, ilâhi hakikat-lerle buluşup gönüllerimizi aydınlatıyor.

 

Peki sayılarla ilgili niçin çalışma yaptık?…

Bir müntesibi olduğum Necdet Ardıç Bey’in sohbet ve derslerine de-vam ederken, fırsat buldukça da eserlerini okumaya gayret ediyordum.  O günlerde yazım çalışması biten ancak henüz kitap hâline gelmemiş olan “Mübarek Geceler ve Bayramlar” adlı eserini ve özellikle de “Mi’rac” bölümünü onlarca kez okudum. Gerek okuduğum bu ifadeler-den, gerekse O’nun sohbet ve şahsiyetinden elde ettiğim ölçü ve müşa-hâdelerin kişinin gönlünü ve ufkunu saran huzur ve sükûnete ulaştıran Kûr’ân-i sözler ve yazımlar olduğunu müşahâde ettim.

 

Günlerce kendime hep şu soruyu sordum; Kûr’ân “zât” olduğuna, “zât-i oluşumların” kaynağı olduğuna göre, bu Kûr’ân-i söz ve sesle-nişlerin Kûr’ân’da bir karşılığı olmalıydı; bunu bulabilmek için de kapıyı aralayacak bir “anahtar şifre”yi bulmam, tanımam gerekiyordu.

 

Hazretimizin eserindeki “Mi’rac” bahsini her okuyuşumda bende derin hayret ve izler bırakıyordu.  Çünkü “İnsân” kemâlâtını “Mi’rac” ile kazanıyor;  “Mi’rac” da Kûr’ânda özel anlamda “Necm” sûresinde anlatılıyordu.

 

Bu hâlet-i rûhiyem devam ederken, birgün hazretimizden aldığım “Silsile-i Âliyye”deki veliler zincirinin 53. sırasında “Terzi Baba”mı gördüm. Bir anda bunun “Necm” sûresiyle aynı sayıyı taşıdığını gö-rünce de bunun yani “53” sayısının bir “şifre” olduğunu; Kûr’ân’da “Terzi Baba”mın müjdelendiğini, hatta “kasem” edildiğini, Cenâb-ı Hakk’ın bazı ilâhi hakikat ve tecellilerini bu “53 şifresiyle” beyan etti-ğini yaptığımız çalışma ve araştırmalar ile de tespit ettik.

 

Kûr’ânda 53 sayısıyle ifade edilen şifre sayısının yoğun olarak “Necm”in hakikatlerini anlatmakla beraber diğer sûre ve âyetlerde Hz. Rasûlüllah (s.a.v.) ın şahsiyetinde ve hakikatinde, “Mescid-i Harem” ve “Mescid-i Nebevi”de farklı tecelli ve fetihlerde hep 53 sayısının rumûzunu ve özelliklerini müşahâde ettim. 

 

Allah’ın hidâyet ve lûtfuyla ulaştığım bazı bilgi ve tecellileri de size aktarmak istiyorum.

 

“Necdet” ismi daha önce değindiğimiz gibi, “Necat”tan gelen bir isimdir. 

“Necat” ise, kurtuluşa erdirme, halâs olma ve selâmete erdirme gibi anlamlar taşır.

 

 

İsm-i “Necdet” arapça harfleri olarak aşağıda görüldüğü üzere olup; ebced sistemine göre şöyledir:   ñ†vã    

æ      (nun)       50

x     (cim)         3

…     (dal)           4

p/ñ      (te)        400 = 457  olarak yazılır.

 

“Necat” ise,   oavã

æ     (nun)             50

x    (cim)               3

a    (elif)                1

p    (te)           400 = 454  (4 + 5 + 4) = 13 olarak yazılır.  

 

(Necdet)  ñ†vã  yazılışını Kûr’ân alfabesindeki, alfabetik sıraya göre yazalım,

æ      (nun)     25

x     (cim)       5

…     (dal)        8

p/ñ   (te)         3 =  41  (harf tertibi)

 

“Necdet” yazılışını Türkçe alfabe sırasına göre yaptığımızda;

  N + E + C + D + E + T

    ( 17 + 6 + 3  + 5 + 6 + 24 ) = 61

 

 

Silsile-i Şerifte “Terzi Baba”nın sırasının 53 olduğunu; aynı za-manda Necm Sûresinin 53. Sûre olduğunu ve bunun da O’na ulaştıran şifre olduğunu belirtmiştik.

 

Şimdi buraya kadar çeşitli şekillerde sayılarla elde ettiğimiz “Nec-det” yazılışını altalta yazalım.

 

Ebced hesabına göre,               457

Kûr’ân alfabesine göre,              41

Türkçe alfabeye göre,                61

Silsile ve Necm                         53  idi.

“Necdet”i anlatan bu sayıların toplamı  612  çıkar.

 

Bu da  (61+2) = 63 olur,

ki Peygamberimizin yaşam süresi ortaya çıkmış olur.

 

 

Ebced hesabındaki “Necdet” yazılışına 457 ye bakalım;

Bu sayının içinde 53’ün nasıl gizlendiğini görelim,

457 = 57 - 4 = 53

 

457 nin içinde aynı zamanda bir başka şekilde Türkçe alfabesindeki “Necdet” sayısını şöyle elde edebiliriz.

457 = 57 + 4 = 61

 

(53)  ®  457 nin özü ve çekirdeği olmakla beraber,

 

(457) ise,  ® 53 ün zuhur mahalli ve perdesidir.

 

457 deki rakkamların neyi ifade ettiklerine de bakalım.

            (4) ®  “İslâmın hakikati ve mertebeleri”

            (5) ®  “İslâmın esasları ve Hazarat-ı Hamse”

            (7) ®  “Sıfat-ı Subutiye ve Nefs mertebeleri”

 

İki değişik sistemle yazılan  “Necdet” sayılarını toplarsak

53 + 61 = 114 elde edilir.

 

(114) bilindiği gibi Kûr’ân-ı Keriymin sûre sayısını bizlere vermekte-dir.

 

Kûr’ân-ı Keriymde bir de 13 mucizesi vardır. 

(13) sayısı Kûr’ânın ve “Hakikat-i Muhammediye”nin şifre sayı-sıdır. 

 

Bunu çok basit misâllerle görebiliyoruz.

Fatiha         (ilk sûre)      7 âyet 

Nas Sûresi  (son sûre)    6 âyet; ikisinin toplamı 13 eder. 

 

13 mührü Kûr’âna vurulmuştur. 

 

Hz. Rasûlüllah’ın doğumu, 571 (5 + 7 + 1) = 13 eder.

Mekke’de kalış süresi,        ® 13 yıldır.

Kâ’be-i Şerif’in yüksekliği,   ® 13 mt. dir.

Hac ibadetin bitiş tarihi,     ® 13 Zilhicce’dir.

 

40 sayısı ise,

Hz. Rasûlüllah’ın kemâlât yaşı, peygamberlik yaşı

ve ayrıca  â  (mim) harfinin de ebced’deki karşılığıdır.

 

Şimdi bu girişi yapıp bazı bilgi aktarımından sonra sayıların dilinden “Terzi Baba” kitabını okumaya çalışalım. 

 

40 ile 13 ü yani Hz. Rasûlüllah’ın rûhaniyet yönü ile kemâlât ve risâlet yaşının birlikteliği 40 + 13 = 53 eder.

Yani 53 ün sayısal oluşumunda 40 ile 13 ün yoğunluğu ve teza-hürleri vardır.

 

Evet Hz. Rasûlüllah’ın gerek şahsiyeti gerekse hakikati itibariyle 13 ile 53 arasındaki bağı daha yakından görmeye çalışalım.

Hz. Peygamberimiz (s.a.v.) Medine’ye hicret ettiklerinde 53 yaşında idiler. 

Hz. Peygamberimizin bir ismi de “Ahmed” dir.

“Ahmed” Kûr’ân’da sadece bir yerde, 61. Sûresinin 6. âyetinde geçmektedir. 

61. Sûre (6 + 1) = 7;   6. âyet, ki onunla (7 + 6 ) = 13 dür.

Ahmed  †àza, hamd kökünden ism-i tafdil olup, herkesten daha çok öven, herkesten daha çok övülendir.

 

Allah’ın birliğini ve tekliği ifade eden †za Ahad’a  bir â (mim) ilâ-vesi ile  †àza Ahmed oluştuğunu görüyoruz.

Yani †za Ahad’a  (13) e bir â (mim) ilâvesi 40 ile 53 ortaya çı-kıyor. 

 

 

†za Ahad  ise

a (elif)      1

€   (ha)       8         

…   (dal)      4  = 13  eder.

(Ahmed → Necdet’te) veya (Necdet → Ahmet’te) gizlenmiştir.

 

Burada bir başka hususu da gözden kaçırmayalım. 

“Ahmed” 61. Sûrenin 6. âyetinde idi; (6 + 1 + 6) = 13 ettiğini gö-rüyoruz. 

Ayrıca (61 + 6) = 67 eder ki, o da “Allah” lâfzının karşılığı idi.  (*)

 

 

Bir başka önemli husus ise, 61. Sûre idi.

O da Necdet’in Türkçe yorum karşılığı var idi.  Az yukarıda Necdet’in ifadeleri olan (457 + 61 + 53) = 571 ettiğini; bunun da Peygamberi-mizin doğumu olduğunu görüyoruz.

 

Demek ki, bu ifadelerden Hz. Muhammed’in doğumuna ve Haki-kat-i Muhammed-i tecellilerine giden yol ve adres de gösterilmiş o-luyor.

 

 

 

 

 

(*) “Allah” lâfzı vb hususlarla ilgili olarak, Kelime-i Tevhid ki-tabında bilgi verildi

 

SAF SÛRESI 61/6. âyetinde şöyle buyuruluyor:

 á í¤Š ß ¢å¤2aó î©Ç  4b Ó ¤‡¡a  ë ›V

¤á¢Ø¤î Û¡a ¡é¨Ü£Ûa ¢4좠‰ ó©£ã¡a  3î©ö¬a Š¤¡a ó¬©ä 2 b í

¡òí¨‰¤ì  £nÛa  å¡ß   £ô † í  å¤î 2 b à¡Û b¦Ó¡£† –¢ß

6 ¢† à¤y a ¬¢é¢à¤a ô¡†¤È 2 ¤å¡ß ó©m¤b í §4좠Š¡2 a¦Š¡£' j¢ß ë

› ¥åî©j¢ß ¥Š¤z¡ a Æ¨ç aì¢Ûb Ó ¡ pb ä¡£î j¤Ûb¡2 ¤á¢ç õ¬b u b  £à Ü Ï

ve iz kale ıysebnü meryeme

ya be­niy israiyle inniy resûlüllahi ileyküm

mûsâddikan lima beyne yedeyye minet­tevrati

ve mübeşşiren biresûlin ye’tiy min ba’diy ismühu ahmedü

felemma caehüm bil beyyinati

kalu haza sıhrün mübiynün

Meâlen,

“Hani meryemoğlu İsâ da Ey İsrailoğulları ben size Allah’ın elçisiyim, benden önce gelen tevratı tasdik eden ve benden son-ra gelecek olan AHMED adında bir peygamberi müjdeleyen kim-se olarak geldim, demişti.”

 

61/6 (61 + 6) = 67  (6 + 7) =13

Bu âyet-i Keriymeden yola çıkarak mevzuumuza farklı anlamlar ka-zandırmaya çalışalım inşeallah.

 

Âyette geçen “Ahmed”ten maksat, Peygamberimiz (s.a.v.) dir. Kaynaklara göre İsâ (a.s.) ile Rasûlüllah (s.a.v.) in hicreti arasında 630 yıl vardır, ki sıfırı attığımızda (630) 63, peygamberimizin yaşı olarak kalıyor.

 

Burada Cenâb-ı Hak “Mertebe-i İsâ”dan “Ahmed”in geleceğinin müjdeliyor.

“Ahmed”in sayı şifresi bilindiği gibi 53 idi.  Buraya dikkat ederseniz 61. sûre ile 53’ün geleceği müjdeleniyor.

 

Şu hadisi şerifi nakledip konumuzun aslına “Terzi Baba’”ya döne-lim.

Hadis; Rûh’ül Beyan cilt9 Shf. 48

[Ashab-ı Kiram, “Ey Allah’ın Rasûlü bize kendinden haber verir misin?” dediler,

(s.a.v.) de “Ben İbrahim’in duası, İsâ’nın müjdesiyim. Annem bana gebe kalınca Şâm’daki Busrâ şehrindeki köşkleri aydınla-tan bir nûrun kendisinden çıktığını görmüştür.” ] 

 

Hemen hemen bütün kaynaklar İsâ (a.s.) ın zuhurundan bahseder-ken Şam’a ineceğini belirtiyorlar.

 

Bazı kaynaklarda ise, Şam’daki  £ó à¢a (Ümeyye) câmiine inece-ğinden bahsederler.

 

 

  £ó à¢a  (Ümeyye) ise

a   (elif)           1 

â  (mim)       40

ô   (ye)          10

ô   (ye)          10 =  61  dir.

 

Zuhuratlar mevzumuzda belirttiğim gibi Terzi Babam’ın yıllar önce gördüğü bir zuhuratında “Mescid-i Harem’de kendisine mânen su-nulan bir kapı vardı.”

Bu zuhuratın devamı olduğu için burada tamamını belirtemiyorum.

 

1999 yılı Umre ziyaretimizde bu kapıyı birlikte müşahâde etmiştik.  Kapının ismi de “Kehribariyye Şam” idi, kısaca “Şam Kapısı.”

 

Acaba niye “Şam” ismi verilmişti?…

Bunun hikmeti ne olabilirdi?… diye epey düşüncelerim olmuştu.

 

Burada “Şam”dan maksat, bir müjdeyi “Lisân-ı İsâ”dan bildir-mektir.

 

Müjdelenen, müjdeyi veren, isim, âyet, ve sûre numaralarını, hep birlikte düşündüğümüzde, “Terzi Baba”, “Lisân-ı İsâ”dan kendi gönül kavmine, kendisinin “Ahmed” in zuhuru (53) olarak geleceğini müjde-lemesidir.

 

Bu müjdeyi veren sûre numarasına baktığımızda 61 idi.

Bu sayının daha önce de belirttiğimiz gibi “Necdet” isminin özellik-lerini taşıyan Türkçe alfabedeki karşılığı idi.

 

O hâlde (61), → O’nun “İseviyyet” yönünün hakikatini açıklayan ve (53) ün “Ahmed” in müjdesini veren şifre sayılarından birisidir.

 

 

 

Ahmed  †àza üzerinde biraz daha düşünelim.

Daha çok hamd eden, çok övülmeye lâyık olan, çok sevilen beğenilmiş ve de Hz. Peygamberimizin ismi’dir.

 

     (mim) â                            € (ha)

                                    

                                               → “Ahmed” in İslâm’ın sembolü olan

                                            kare üzerinde görelim

                                             

 

       (dal)  …               a (elif)      

 (Ahmed) †àza isminin başındaki a (elif) i kaldırdığımızda ne olur?

- Cevap :   †àza ® †ày  (Hamd) ortaya çıkar.

 

     (mim) â                            € (ha)

        

 

        

 

      (dal)  …                .........  a (elif)             

 

Tekrar a (elif) i,   †àz (Hamd) isminin başına ilâve ettiğimizde

® (Ahmed)  †àza   ki, †ày  (Hamd)  ın taşıyıcısı olur.

“Ahmed” (53), “Liva-ül Hamd” sanca-ğının taşıyıcısıdır. Ümmet-i Muhammed’ in bütün duaları da, bu hamd sancağının altında toplanmak içindir. İşte Terzi Ba-bam’ın zuhuratındaki “Şam” kapısından içeri girenlere bu hamd sancağının altın-da toplanma müjdesi veriliyor.

 

(mim)  â         (ha) €

                           

 

  LİVA-ÜL

   HAMD

 

                                             

 

 

 

 

 

 

 

 


 (dal)  …     (elif) a  

 

“Hamd”ı bütün mertebeleriyle taşıyan da “İnsân-ı Kâmil”dir.

Zira Kûr’ân-ı Keriym “elhamdü lillâhir rabbil âlemiyn” diyerek başlıyor.

Bunun içinde (53), “İnsân-ı Kâmil”in özel şifre ve rumûzudur.

 

 

İnsân-ı Kâmil ebced’de  ¤İ¡àa × ¡åa  ¤äa¡  ®  253’tür

elif -  nun - sin  - elif  - nun  - kef  - elif  - mim  - lam

  ( 1  +  50   + 60  +  1   +  50  +  20 +   1  +   40   +  30 ) = 253

 

 

Peygamber Efendimizin doğum tarihi 571 den

Kûr’ânın toplam sûre sayısı 114 ü çıkarırsak,

Yani (571 – 114) = 457 ortaya çıkmış olur.

 

 

Bunların haricinde 13 sayısı ile ilgili olarak;

Terzi Babamın evinin numarası 13 tür. 

Ayrıca arabasının plaka numarası 436 yani (4 + 3 + 6) = 13 tür. 

 

 

Burada şunu söylemem gerekirse,

(53) “Terzi Baba”, (13) sayısının yoğunlaşmış hâli “Necdet” ismi, “Hakikat-i Muhammmedi”nin tecelli ve zuhur mahallidir.

 

Burada bir düşüncemi daha ilâve etmek istiyorum. Genelde iki cihan serveri, kâinatın Efendisi, insânlığın rehberi, sevgili peygamberimizi Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v.) in ismi anıldığında hemen iç dünyamızda onu bildiğimiz kadarıyle, onun sûretinin ve siretinin özelliklerini tahay-yül ederiz. 

 

Efendi babamız N. A. Uşşâki Hazretlerini muhabbet bağı ile gördü-ğüm her durumda Peygamber Efendimize ne kadar da benziyor ifade-lerini şuurumda canlandırmışımdır. 

 

Gerçi Ümmeti Muhammedin hepsi O’ndan olması dolayısıyle ona benzerler, ancak bu hakikatler çoğunluğunda bâtında kaldığından zu-hurda görülemezler. 

 

İşte sayılar, özellikle de 13 ile 53 arasındaki bu gizemli bağda mâ-nâlar, arasındaki bağı anlatıyor.

 

Kûr’ân-ı Keriym’de toplam harf sayıları çeşitli dönemlerde bazı mü-fessir ve alîmlerce ele alınıp incelenmiştir. 

 

Zemahşeriden alınan kaynak çalışmaya bakarak harf sayısına göre şu çalışmayı yaptık.

 

Elimizdeki Kûr’ândaki toplam harf sayılarına bakarak aşağıdaki harf-lerden meydana gelen (Necdet)  ñ†vã  in yazılışına bakalım;

Textfeld: Bu sayılardan açık olarak anlaşıl-dığına göre Kûr’ân-ı Keriymin için-de dağınık vaziyette en az 1322 adet “Necdet” ismi bulunmakta-dır. æ      (nun)        26555 

x     (cim)        1322

…     (dal)         1778

p     (te)           10476     

                                       40131  sayısı ile Necdet yazılmış olur.

(40) + (13) = 53  ve buradaki 1 ise, 53 ün tekliğini gösterir.

 

Buraya 40131 sayısına iyi bakın, 53 ü göremediğinizi hemen söy-leyeceksiniz, ancak acele etmezseniz 53 ün perdeli olduğunu görür-sünüz. 

Burada  40 + 13 = 53 varlığını görüyoruz; 1 ise, hakkın birliğini ifade eder.

 

Yukarıdaki işlemlerde 53 oluşurken, 13 yani “Hakikat-i Muham-med-i” ile Hz. Muhammedin kemâlât ve Peygamberlik yaşının 40’ın bu sayıların içerisinde de yer alıp, 53’ü oluşturmalarının daha önceki çalış-malarımızı da tasdiklediğini görüyoruz. 

 

Burada kısaca harflere de değinmek istiyorum.

æ (nun) harfi (Necdet)   ñ†vã  in ilk harfi,

                    (Necm)    ávã    in de ilk harfidir. 

 

ve dolayısıyle  (Necdet)  ñ†vã in anlatıldığı şifre harftir.

 

â (mim) ise, Hz. Peygamberimizin harfidir. 

â (mim) ve  æ (nun) harfi, alfabede peşpeşe gelmektedir.

 

 

Kûr’ândaki toplam harf sayılarına baktığımızda;

æ (nun)     26555

â (mim)  26422  bu ikisi arasındaki fark 133 tür. 

Burada 13 ve 3 ü görüyoruz.

 

Ayrıca (13), peygamberimizin şifre sayısı olmakla birlikte;

(3) ise, üç adet â (mim) i temsil etmesini ve temsilin de “yakıyn” mertebelerini anlatır. 

 

 

Az yukarıda da değinmiştik;

“Terzi Baba”nın evinin numarası 13 tür, kat da 3 tür;

her ikisini de birleştirelim… alın size, 133.

 

 

Harflerden açılmışken bir hususu daha belirtelim.

ávã  (Necm),  ® æ (nun) ile başlar,  â (mim) ile biter.

Aslında (Necm)  ávã  (seyr-i ilâhi) (ilâhi seyir)

æ (nun) dan ® â (mim) e yolculuktur.

 

Biz Necm mevzumuza daha sonra yine döneceğiz.

 

Az yukarıda harflerle Kûr’ân’ın bütününde (Necdet)  ñ†vã yazdık

ve 40131  çıkmış idi.

 

Nasıl ki,

Kûr’ân, ® Fatiha’da, 

ve Fatiha, ®  Besmele’de,

ve Besmele, ® l (be) de gizlendiyse;

53 de ® 40131 in içinde ve ® Kûr’ân’da öyle gizlenmiştir.

“Necdet” de,  ® “Necat”ta gizlenmiştir.

 

æ (nun) harfi için, “Nûr-u İlâhi”dir demiştik.

Kûr’ânda “Nûr” ile ilgili çok âyetler vardır. 

 

 

Bunlardan birisi de 61. Saf sûresinin 8. âyetinde

©ê¡‰ì¢ã ¢ £á¡n¢ß ¢¢é¨Ü£Ûa ë

“vallahü mütimmü nûrihî”

 

“ve Allah nûrunu tamamlayacaktır,” şeklindedir.

 

Bu meâldeki sûre ve âyet numaralarının sayısal değerlerinin bilme-den, acaba “Terzi Babam” ile bir ilgisinin olup olmadığını düşünmüş-tüm. 

 

Daha sonra açtığımda 61. sûre 8. âyet ile karşılaştım.

(61 – 8) = 53 çıkar. 

 

Hülâsa “Terzi Baba” ile yolculuk,

“Nûr”un bilinmesi, görülmesi ve o kişinin nûrlanmasıdır.

 

Bu âyet bir başka yönüyle,

O’nun “batıni velâyetine” işaret etmektedir.

 

1960’lı yıllarda Terzi Babam mürşidi Nûsret Tûra Uşşâki Efendimizle günün şartlarına ve imkânlarına göre zaman zaman mektuplar gönde-rerek görüşüyorlarmış; Nûsret babamız o dönemde Necdet Bey’e yaz-dığı her mektuba “Gözümün Nûr’u” diye başladığını hâlen saklanan o mektuplara bakarak gördük.

 

Onun bu sözleri æ (nun) daki “Nûr-u İlâhiye”ye nispettir. 

Bugün için bu çalışmamıza ise, delil niteliğinde olup, o gün için söy-lenen bu sözlerinde hayat bulmasıdır.

 

Kûr’ân-ı Keriymde Fussilet 41. sûrenin 53. âyetinde;

¤á¡è¡¢1¤ã a ó¬©Ï ë ¡Öb Ï¨ü¤a ó¡Ï b ä¡mb í¨a ¤á¡èí©Š¢ä 

¢ £Õ z¤Ûa ¢é  £ã a ¤á¢è Û  å  £î j n í ó¨ £n y

“senüriyhim ayatina fiyl afakı ve fiy en­füsihim

hatta yetebeyyene lehüm enne­hül hakku”

 

“yakında onlara ufuklarda ve kendi nefslerinde/özlerinde, canlarında olan âyetlerimizi göstereceğiz, tâ ki, onlar için O’nun hak olduğu ortaya çıksın.” buyuruluyor.

 

Afak ve enfüsün birlenmesi ve bilinmesi salik için tasavvuf çalış-malarının da gayesidir.

 

Sayılara dikkat edersek; (41. sûrenin 53. âyeti)

(41), daha önce söz ettiğimiz gibi “Necdet” in Kûr’ân harfleri yö-nünden yazımı idi; (53) ise, bilinen bir gerçek.

 

Daha önceki başlarken bölümünde Terzi Baba’dan söz ederken ona muhabbetle yaklaşanların sezgi ve keşif kabiliyetleri ile ondaki “Pir”lik vasfını sezebilirler, demiştim.

 

“Pir” Šîi  Osmanlıca’da;

         l              (be/pe)      2

         î / ô    (ye/i)       10

         ‰ / Š    (rı)            200  =  212 dir.

Peki (Pir)  “Šîi ” sayısının içindeki özü 53 ü nasıl bulabiliriz.

Şöyle ki, (212), (53) ün dört (4) katıdır.  Yani 4 adet 53 tür.

Onlar da “Şeriat”, “Tarîkât”, “Hakikat” ve “Mârifet” mertebele-ridir.

Dört mertebede de Pir oluşunun delilidir de diyebilirim.

 

 

53 sayısını kendi aralarında topladığımızda (5 + 3) toplam 8 eder, ki daha sonra izahatını yapacağımız (Necm)  ávã in âyet sayısı da 62 yani (6 + 2) = 8 dir.

 

Cennetlerin de 8 olduğunu düşünürsek burada 8. cennet “zât” cennetinden bahsedilmektedir.

 

Az Yukarıda geçen “Allah nûrunu tamamlayacaktır,” âyetin numarası da 8 idi. 

 

(Cennet)   ¤o  £ä u  kelimesine şöyle bir bakalım sayılarımız bizi oraya taşıyacak mı?

        x   (cim)         3

        æ   (nun)       50

        æ   (nun)       50

        p   (te)        400  = 503 eder.

503 Cennetin ebceddeki karşılığıdır.

İster (50 + 3) = 53 deyin, ister ortadaki sıfırı (0) kaldırın (503);

her iki oluşum da 53 ü veriyor.

 

Ayrıca sayıları yan yana topladığımızda (5 + 3) = 8 eder,

ki Cennetin varlığı da mevcut; yani cennetin içinde cennet var. 

Buradaki cennet  “Nûr-u İlâhiyye”nin harfi æ (nun) un kişinin varlığını sarması ve kuşatmasıdır. 

Bir başka açıdan cennet, (53) ten seyr’dir. 

 

Bu kitap çalışmamızın belirli bir döneminde Mekke ve Medine’de ol-dum. Medine’de “Mescid-i Nebevi”nin 41 adet kapısı vardır.

 

Son kapı 41 den Peygamber Efendimiz selâmlanarak çıkılıyor ve karşımızda da “Cennet’ül Baki” yani “sonsuzluk cenneti” bulunu-yor.  Buradaki yorumu siz yapın.

 

 

“Necdet”, “Necat”tan gelir demiştik. 

“Necdet” müstakil olarak Kûr’ânda geçmez, ancak aslı “Necat” sadece bir yerde Mü’min 40. sûrenin 41. âyetinde şöyle geçer:

 

¡ñì¨v  £äÛaó Û¡a ¤á¢×ì¢Ç¤… a ó¬©Û b ß ¡â¤ì Ó b í ë  

6¡‰b  £äÛa ó Û¡a ó¬©ä ãì¢Ç¤† m ë

“ve ya kavmi maliyed’uküm ilennecati

  ve ted’uneniy ilennari”

 

“ve ey kavmim benim için ne var ki ben sizi necat’a davet ediyorum ve siz beni nar’a ( ateşe) davet ediyorsunuz.”

 

40. Sûre olması hem â (mim) in hakikatini anlatır, hem de “hâ mim” ile başlayan 7 sûrenin ilkidir.

 

“Necat” sözünün bu sûre ve âyetle “Lisân-ı Mûsâ”dan zuhur et-mesinin sebebi şudur.

Diğer peygamberlere göre onun ümmetinin çok ve asi olması, onla-rın kurtuluşa daha çok ihtiyaçları olmasındandır. 

 

Bir başka ifade ile de “Hakikat-i Muhammediye”nin “Mertebe-i Mûseviyet”ten seslenişi ve rahmetidir.

Her birerlerimizde mevcut “Nefs-i Firavun”un yenilmesi ancak bu “Necat” ile mümkün olmaktadır.

 

41. âyet olması da daha önce belirttiğimiz gibi “Necdet”in arapça harfler yönünden yazımıydı. (*) 

 

 

 

(*) 41 ayrıca Terzi Babamın ilâhi emâneti üstlendiği yaşı’dır

 

(Necat) kelimesi,  oavã

      æ      (nun)    50

      x     (cim)      3

      a   (elif)       1

      p     (te)     400 = 454  dır,

ki zaten kendi özü itibariyle (4 + 5 + 4) = 13 tür.

(Necat)  oavã ın özü, kurtuluşa götüren, hidâyete ulaştırandır. 

Dikkat edilirse, sayı olarak da 40 ile 41 birbirini takip ediyor,

                   harf olarak da â (mim) ile æ (nun)

aynı şekilde birbirini takip ediyor.

40 ile 41;  â (mim) ile  æ (nun) birbirine delil oldular.

 

İstanbul’un Fethine baktığımızda 1453 ü görüyoruz. 

Zahirde ®  İstanbul’un Fethi,

bâtında ise,®  gönüller Fethi’nin müjdelendiğini görüyoruz.

 

“Necm Sûresi”   Gelelim “Necm”  (Yıldız)  ávã e; 

(Necm)   53. sûre, 62 âyet,

                  360 kelime, 1405 harf

              ve sonunda da “Secde Âyeti” vardır.

 

“Secde Âyeti”, bilindiği gibi

okuyanların ve dinleyenlerin secde etmeleri vacib’tir.  

 

(Necm) ávã üzerinde (Necdet)  ñ†vã yazımı şöyle oluşuyor.

“Necdet”ten “Necm”i çıkarırsak

(457 – 93) = 364 çıkar ki

(3 + 6 + 4) = 13 eder

ve bu “İlâhi seyr”in gözler önüne serilmesidir.

 

æ   (nun)     135  adet  

x   (cim)       12  adet

… (dal)        27  adet

p   (te)         64  adet   

                    238   toplam  (2 + 3 + 8) 13 eder

 

Terzi Baba 1938 (Rumi 1353) yılında Tekirdağ’da doğmuştur.

 

Bu sayının içindeki ifadeleri görelim:

 

1938 de 19 var,

ki bu “İnsân-ı Kâmil”in rumûzu

ve “besmele”nin hakikatini anlatır.

 

1938 de 93 vardır,

ki o da “Necm” idi.

Necm Sûresi Terzi Baba’nın doğum tarihine yazılmıştır.

 

Necm Sûresi 62 âyettir.

Bu âyetleri peşpeşe topladığımızda 1953 çıkar,

ki açık olarak 19 ve 53 ün varlığı ortaya çıkıyor.

 

Bu yıl tarih olarak da Terzi Babamın tasavvuf çalışmalarına baş-ladığı yıldır. 

 

 

Ayrıca 1938 e “Hakikat-i Muhammediyye” mührünü vurmuş-tur. 

Şöyle ki, (1 + 9 + 3) = 13

 

 

Terzi Babamız Nüket Hanım Validemiz ile mürşidlerinin işa-retleriyle evlenmişlerdir. 

(Nüket)  ¤ o Ø­ ã ise,

æ     (nun)     50   

Ú      (kef)      20

p        (te)        400 

                                       470 dir. 

O da tıpkı (Necdet)  ñ†vã gibi,

æ (nun) harfiyle başlar ® p (te) harfiyle biter .

 

“Nüket” 470 ile “Necdet” 457 arasında 13 vardır. 

Zaten Nüket Anne’nin vechine doğru baktığınızda “ilâhi nûr”un esintilerinin ve yansımalarını görmeniz mümkündür.

 

“Nüket” ismi “ışk - muhabbet” kelimesiyle aynı değerdedir.

 

“Necdet”ten, “Işk”a giden yol 13 tür.

Sarmaşık sarıldığı yeri nasıl istila eder-se, “Terzi Baba” da girdiği insân gön-lünü ve vücûdunu öylece kuşatıp istila etmektedir. 

 

“Işk - muhabbet, aşk)”   Õ'Ç           

Ê (ayn)       70       

      *   (şın)      300

      Ö (kaf)      100

                                    470 eder ki “Işk” ve “Nüket”

      

Aşk lâfzı, sarmaşık demek olan “ışk” kelimesinden alınmıştır.  Allah’tan başka herşeyden geçmektir. 

“Işk – Muhabbet” ile Necdet arasında 13 şifresi vardır.  O hâlde “İsm-i Necdet” aşkında kemâl-i’dir.

 

Terzi Babamın şu anda iş yeri olarak kullandığı eski evinin numarası 35 tir yani 53 sayısının (ancak sağdan okunmasıyle) gizli yazılışıdır.

 

 

Muhterem Dostlarım!

İslâm dininin beş ana esasından birisi olan ve Mi’rac hükmünde bu-lunan “Namaz” konusuna da biraz değinelim.

 

Bilindiği gibi Terzi Babamın “Salât ve Ezan-ı Muhammed-i” adlı meşhur bir eseri bulunuyor. Konumuz rakkamların diliyle o’na ulaşmak ve tanımak olduğu için; biz de o’nun bu “Salât” adlı eserinden esinle-nerek namaz (salât) oluşumuna değinmek istiyoruz.

 

“Salât” adlı eserin hemen baş sahifesinde günlük olarak bir müslü-manın bilinçli, ya da bilinçsiz olarak “namaz”ı ifaya çalışırken şu at-mosferin içerisinde yolculuk yaptığı görülüyor.

 

(“Salât” adlı Terzi Babanın eserinde bir günlük namaz oluşumu şöyle,)

Niyet                 13 defa

Sübhaneke        15 defa

E. Besmele        15 defa

Fatiha               40 defa 

 

(Not: Liste uzun tuttuğu için tamamını belirtmeden namazın sonunda oluşan toplam değeri yazdık aşağıya çıkardık.) 

 

                       .......

Toplam           1494   (1 + 4 + 9 + 4) = 18

 

(18 bin âlemin namazdaki mevcudiyeti ve oluşumu belirtiliyor.)

 

 

Peki bu oluşumda 53’e, “Terzi Baba”ya nasıl ulaşırız. 

1494  →  1 + 49 + 4  →  (49 + 4) = 53 

→ “Salât”taki “Terzi Baba”

Buradaki 1 Hakk’ın birliğini, “ahadiyet”ini temsil ediyor.

Az önce sıralanan namazın bütün erkânını belirten sayılar ve onun toplamı 53’ün açılımı ve tanıtımı niteliğindedir.

53 ise, “Terzi Baba”nın (İnsân-ı Kâmil’in) rumûzu idi.

 

Burada şu soru akıllara gelebilir.

“Salât” adlı eserindeki bu ifadeler belirli bir mezhebin (hanefi) gö-rüşüne göre düzenlenmiştir.

Diğer mezheblerde bu ifadeler farklı çıkacağı için sonuçta farklı ol-maz mı?

 

Cevab : Böyle düşünülse dahi dinimizdeki namaz olgusu “Salât” ile ifade ediliyor; âyetlerde sürekli “salât” olarak geçiyor.

 

 

¤ñ 5 •  (Salât) ise,    

        ˜      90 →  Cenâb-ı Hakkın sıfat âlemi

        Ş    30  →   Cenâb-ı Hakkın lâhud âlemi

        a         1  →   Ahadiyyet Mertebesi

        p/ñ   400  →   Tevhid Mertebesi

                   521    (52 + 1) = 53

 

“Salât”taki sonuç oluşumu 53’ü vermekle birlikte yukarıda belirtil-en soruya da cevap niteliğindedir. 

 

Son olarak “Salât” olgusunun ebced’deki karşılığının 521;  

o’nun da kendinde  (52 + 1) = 53’ü gizlediğini görüyoruz.

 

Dikkat çekici önemli bir başka sonuç daha burada belirginleşiyor. 

O da şu ki;

53 sayısı 40 ile 13’ün toplamı idi.

“Salât”taki 521’de 40 ile 13’ün çarpımının 1 fazlasıdır,

ki o da 53’ün 1’liğine işaret etmektedir.

 

Bir günlük namazı 40 rek’at olarak ele alırsak 13 üzere “Hakikat-i Muhammedi” bir “salât” olgusu karşımıza çıkar. Bu da gerçekten çok büyük bir lütûftur.

 

Sayıların diliyle “Salât”ı târif etmemiz gerekirse şöyle diyebiliriz. 

 

Bizce salât, “53 (Terzi Baba)” sırrı içerisinde sonsuz âlemleri seyretme nimetidir; ya da seyr’dir. 

 

Yüce Peygamberimiz (s.a.v.)in Mi’rac’tan ümmetine getirdiği “sa-lât” hediyesinin bu olduğunu düşünüyorum.

 

Ölülerin ardından bilindiği gibi 7, 40, 52 gibi geceler düzenlenir.  Bunların toplamı 99 olmakla beraber 53. gece bu kemâlât tamamlan-mış oluyor.

53 burada ölümün kemâlâtıdır.

 

Hazretimizin yetişmesinde en büyük emek sahibi olan muhterem zât Nûsret Tûra Efendimizdir. Nûsret ile Necdet arasındaki bağı sayılar yönünden şöyle açıklayabiliriz.

 

¤o Š¤–­ã  (Nûsret)  ismi

ebced hesabında;                      ve alfabetik sırayla

      æ   (nun)    50                            æ   (nun)     25                     

      ˜ (sad)    90                            ˜ (sad)     14

      ‰  (rı)    200                             ‰  (rı)       10

      p    (te)   400  = 740 eder.       p    (te)        3  = 52 eder

 

“Nûsret”ten “Necdet”i çıkartırsak (740 – 457) = 283

yani (2 + 8 + 3) = 13 ortaya çıktı.

 

Yani “Nûsret” ile “Necdet”in muhabbeti “Hakikat-i Muhamme-diye”yi zuhura çıkardı. 

 

Burada bir başka yöne de dikkat çekelim;

  ¤o Š¤–­ã (Nûsret) ile ñ†vã (Necdet) in arapça orjinal yazılarına bakarsanız her iki isim de

æ (nun) harfiyle başlar  ®  p (te) harfiyle de sona ererler. 

 

“Nûsret”teki ve “Necdet”teki

bu æ (nun) ve  p (te) harflerini çıkartırsak ; 

(Nûsret)   ¤o Š¤–­ã  te   ®    ¤Š¡–  (sır) kalır.

Burada ¤Š¡– (sır) dan maksat

“Nûsret”te gizlenen sırr’ın “Necdet” olmasıdır.

 

  ¤ ñ † ¤v ã (Necdet) teki  (ced/ata)  ¤† v kalmaktadır,

ki bu da “İsm-i Necdet” in “İsm-i Nûsret”in de aynı zamanda atası, kökü olduğu anlaşılıyor. 

 

Nûsret Babamızın ilâhi emâneti Terzi Babamıza vermeden önce söy-lediği, “Benim sebebi vücûdum sen imişsin,” sözü aslında buraya vurgudur.

 

Ayrıca “nasrun minallahi” ve “fethun kariyb” âyeti ile de, “size yakın bir fethi Allah’ın yardımıyla müjdeliyorum,” derken aynı konuya vurgu yapmıştır.

 

Dilerseniz bu âyet üzerinde biraz duralım. 

Acaba müjdelenen nedir?… 

 

SAF 61. Sûre 13. Âyet

¡é¨Ü£Ûa  å¡ß ¥Š¤– ã 6b è ã좣j¡z¢m ô¨Š¤¢a ë ›QS

›  åî©ä¡ß¤ õì¢à¤Ûa¡Š¡£' 2 ë 6 ¥kí©Š Ó ¥|¤n Ï ë

ve uhra tühıbbune­ha nasrün minallahi

ve fethun kariy­bun ve beşşiril mu’miniyne

 

Ve kendisini sevdiğiniz bir başka -nîmet de- vardır ki: O da Allah'tan bir zaferdir ve yakın bir fetihtir ve mü'minleri müjdele.

 

61 daha önce zikrettiğimiz gibi Necdet’in isimlerinden biri idi. 13 ise, açık beyanı ortadadır.

 

 

Az önce yukarıda  ¤ñ Š¤–­ã (Nûsret) harflerinin alfabetik toplamının 52 olduğunu, bunun da Nûsret Tûra Efendimizin silsile-i Şerifteki yerini anlattığını açıklamıştık. 

 

Bu âyet-i Celile’de var olan müjdelerden bir tanesi de hilâfet mer-tebesidir.

Lisân-ı Nûsret’ten kendisinden sonra gelecek olan halifesi “Terzi Baba”nın müjdelenmesidir.

 

 

Diğer müjde ise, bunun devamı olup, sûre ve âyet numaraları ile zu-hura gelmektedir.  Onlar da 61 ve 13 idi.

Burada 61 ile, “Terzi Baba’”nın ismine atıf yapılmaktadır.

 

13 ile de, O’nun, Muhammediyet mertebesinden zuhuruna işaret edilmektedir. Kısaca “Gönül Mekke”sinin fethi müjdelenmektedir.

 

Hazretimizin İlâhiyat okulunda eğitim almak isteyen bir talibliye kendileri günlük olarak yapması gereken vird ve amelleri o kişiye yaz-dırarak söylerler. 

(Zaten bunlar irfan mektebinin seyr defterinde de mevcuttur.)

 

Günlük olarak yapılması gereken virdleri sıralarken Mülk sûresinin okunması da vardır.

Mülk Sûresi Kûr’ânın 67. sûresidir.  1313 harftir. (*)  

 

Dikkat edilirse 67. sûre bize doğrudan (6 + 7) = 13 sayısını verdiği gibi, 1313 harf sayısı da 2 adet 13 ün zahir ve bâtın olarak varlığını gösteriyor. 

 

İşte kendileriyle tanışıp biad eden kıblesini ona doğru çevirmeyi ba-şaran bir salik, daha attığı ilk adımlarda bu sûrenin kapsam alanına gir-diğinden “Nûr-u İlâhiyye”nin eşsiz güzellikleriyle tanışıyor ve görme-ye başlıyor; 13 sayısından, “Mertebe-i Muhammediyye”den aydın-lanmaya başlıyor. 

Bu da buradaki “ilâhi seyr” sisteminin nasıl ahenkli çalıştığını gös-termektedir.

 

Konu Mülk Sûresi iken, küçük bir hatıramı da nakledeyim.  Yıllar ön-ce Hazretimize biad ettikten sonra günlük virdlerimin arasında hergün Mülk sûresinin okunuşu da vardı.  O tarihten itibaren prensip hâline ge-tirdiğim, kendilerini her ne zaman ziyarete gittim ise, gerek iş yerinde gerekse başka yerlerde, onun kapısına gidene kadar Mülk Sûresini okur, başta Hz. Peygamberimize olmak üzere, kendilerine ve Nüket annemize atfedip huzurlarına öylece girerdim ve hâlen devam etmekteyim.

 

æ (nun) harfinin “Nûr-u İlâhiyye” olduğunu söylemiştik. 

Šìã  (nur) ise, ebcedde

      æ (nun)      50   

      ë (vav)         6   

      ‰        (rı)       200  = 256 elde edilir. Aslı (2 + 5 + 6) = 13 çıkar

 

(*) Elmalı H. Yazırın Hak Dini Kûr’ân dili adlı eserinden

Ayrıca “Nûr Sûresi” nde 62 âyet, 1316 kelime, 5330 harftir. 

 (Necdet) ñ†vã in ilk harfi olan æ (nun) un, bu sûrede açık tezahürü vardır.

 

 

“Necm Sûresi”nde de 62 âyet vardı.

Nûr Sûresi, 1316 kelime, 13 ve 16 dır. 

16 ise, 457 nin (4 + 5 + 7) = 16 dır, ki 457’nin kısa yazılışıdır. 

5330 harfte ise, 53’ün açık olarak varlığını görüyoruz.

 

 

Kûr’ân-ı Keriymi güzel ve ahenkli kurallara bağlı olarak okuduğu-muzda “İklâb” denilen tecvid kaidesiyle karşılaşırız. 

İklâb, tecvid ilminde dönüşüm ve döndürme demektir.

 

Sakin æ (nun) veya tenvinden sonra l (be) harfi gelirse

æ (nun) harfini veya tenvini â (mim) harfine çevirerek okunur.

 

Sakin  æ (nun) ® Harekesi olmayan harf

Tenvin ise,  (nunlamak) demektir.

 

Örnek, ¡†¤È¨i ¤å¡ß iklâb kuralı ¡†¤È¨i ¤á¡ß olarak okunur

ve  æ (nun)  â (mim) e dönüştürülür.

 

 

Şöyle ki Cenâb-ı Hakk’ın açık bir kitabı olan İnsân-ı Kâmil’de ve özel olarak da Terzi Baba’da faaliyet sahasına giren bir salik üzerindeki ha-rekesini “gölge varlığını” düşürdüğünde, sakinliğe, sükûnete ermiş olur.  Yani sakin æ (nun) olmuş olur. 

 

Bundan sonra da kendisindeki dönüşüm ile “Nûr-u Muhammedi-ye”yi okumaya idrak etmeye başlar. 

 

Böylece ve æ (nun)  â (mim) e dönüştürmek sûretiyle de “tertil” üzere okumuş, hem de hükmü vacib olan iklâb kuralını uygulamış olur. 

 

 

İklâb’ın sayısal değeri de bu gerçeği ifade etmiyor mu?...

 (İklâb)   kÜÔa

      a     (elif)          1   

      Ö      (kaf)      100   

      Ş (lam)       30 

      l     (be)          2   = 133 çıkar.

 

Hatırlayınız Kûr’ânın tamamı üzerindeki harf çalışmamızda,

æ (nun)  â (mim) arasındaki fark 133 çıkmıştı. 

Hem 13, hem de 3 var; dolayısıyle çalışmamıza bir bütün olarak bakıldığında birbirlerini tamamlıyor ve tasdikliyorlardır.

 

 

“40”                 “41”  de                gizlendi

â (mim)         æ  (nun)     ile          açığa çıktı

â (mim)  bâtın   æ  (nun)        zahir oldu

 

“13”                  “53”    ile              aşikar oldu

…  (dal)       x(cim) in         delili  oldu

 

Bilen ve bilinen   “Necdet” oldu.

 

 

Hadisi Şerifte, “Allahu Teâlâ beytullaha hergün 120 rahmet gönderir.  Bunun 60 ı tavaf edenlere 40 ı namaz kılanlara 20 si  seyredenlere verilir,” buyrulur.

 

Kendi yolumuz ve seyrimiz açısından 120 rahmet ile 53 arasındaki bağlantıyı açklamaya çalışalım.

 

60 rahmet, tavaf edenlere verilir.

(53 – 60) = 7; bir tavaf da 7 şavttan ibarettir. Dolayısıyle tavafın oluşumu ortaya çıktı.

 

40 rahmet, namaz kılanlara verilir.

(53 – 40) = 13; bu rahmette de “Hakikat-i Muhammediye” olu-şuyor.

 

20 rahmet, seyr edenlere verilir. 

(53 – 20) = 33  (33 ise, Mescid-i Nebevinin ilk direk sayısıdır.)

 

Bu rahmetin dağılım neticesinde ortaya çıkan sayılara bakarsak;

(7 + 13 + 33) = 53  vermektedir.

 

Bu da ona muhabbet duyanlara gelen rahmetin ve ihsanın kayna-ğını vermektedir.

Kısaca; “Necdet”ten ® “Necdet”e

            ve “Necdet”ten ® “muhabbet ehli”ne olan rahmettir.

 

120 ve 53 arasındaki bu ifadeler, ilâhi birlikteliğin anlatımıdır.

 

 

Atom bilindiği gibi proton, nötron, elektron’dan oluşmaktadır.  Bunların baş harfleri “pe”, “nun” ve “elif”dir. 

 

Bunların değerlerine bakarsak;

   pe     2  → (“pe” Osmanlıca’da  l be harfi yerine geçer)

   nun  50

   elif     1 = 53 eder, ki varlığın her tarafında mevcuttur, diyebiliriz.

 

 

Kûr’ânda 29 sûrenin başında “Huruf-u Mukatta” harfleri bulunur.

Hazretimizin Kûr’ândaki “Hurufu Mukatta”daki yeri, harfi

æ (nun) dur.

Kalem Sûresi æ (nun) ile başlar 52 âyettir. 

 

æ (nun) un içinde bulunan 2 adet æ (nun) åìã  toplamı

(50 + 50) = 100 eder;

sıfırları çekip  (100) 1 sayısını 52 ye ilâve edersek 

(1 + 52) = 53 bulunmuş olur.

 

 

Daha önce de belirttiğimiz gibi 1938 Terzi Babamın dünyaya teşrif ettikleri yılı anlatan sayılardır. 

Burada 19, 13, 93’ ün (Necm’in ebced karşılığı) varlığı mevcuttur.

 

(Peygamberimizin doğum yılını çıkardığımızda)

(1938 – 571) = 1367

 

Burada iki adet 13 mevcut,

birisi açık, (1367);  diğeri gizli  (6 + 7) = 13 dir.

 

(1367) ® (67),  ayrıca “Lâfza-i Celâl” ve “Secde”nin de değerini sayı olarak ifade ediyor.

 

 

1938 doğum tarihindeki bir başka esrarı da şöyle açıklamak istiyo-rum. 

Aynı sayıyı sondan başa yazalım 8391 – 1938 = 6453

Doğum tarihinde oluşan açık sayı sondaki 53 tür.

Ayrıca bir sayı daha öne gelindiğinde 6453 görüyoruz. 

Onun da başına 1 ilâvesi ile 1453 doğum tarihi de belirlenmiş oluyor, ki o da bilindiği gibi İstanbulun fethi idi.

 

Bu doğum tarihi ile yeni bir çağın başladığını, bu çağın da “Terzi Baba” şahsiyetiyle “Mertebe-i Muhammediye”yi Hz. Rasûlüllah’ın risâletini anlatmak ve yorumlamak şeklinde düşünebiliriz.

 

Terzi Babamın doğum tarihinden (1938 den)

İstanbul’un fethini çıkaralım;

(1938 – 1453) = 485 (48 + 5) = 53

 

“Konstantiniye elbette fetholunacaktır. Onu fetheden asker ne güzel asker, komutan ne güzel komutandır.”

 

Konstantiniye Hıristiyanlık, “Mertebe-i İseviyet”tir. O da kayna-ğını “Muhamediyet”ten alır. 

Dolayısıyle Muhammediliğin ve onun ilim mertebesi olan “Mârifet-ullah”ın 53 sayısal değeri ile zuhura çıkıp fethini gerçekleştirilmesidir. 

 

Ayrıca Terzi Babam fetih yolculuğuna 1953 yılında İstanbul’da baş-lamıştır.

 

53 e biraz daha yakın olalım.

 

5 ve 3 sayıları neyi anlatmak istiyor?...

53 ve 13 ün ortak rakkamı, 3 tür.

 

Peki buradaki 3 nedir? ...

“Muhammed” isminde mevcudolan 3 adet â (mim) i

ve “yakıyn mertebeleri”ni kendinde cemedendir. (*)

 

53’ün 5’i ise, tek din olan ve adına İslâmiyet dediğimiz ilâhi sis-temin işleyişinin sağlayan 5 ana program ya da İslâmın 5 esasıdır. Bir başka yönüyle de “Hazarat-ı Hamse”yi anlatır.

 

 

(*) Bu konuda geniş bilgi “Kelime-i Tevhid” adlı kitapta verildi.

 

53 sayısındaki 3 adet â (mim) in genel toplamı da

(40 × 3) =120 dir.

 

Dolayısıyle İnsân-ı Kâmil’den taliblilerin gönüllerine akan rah-metin kaynağı da burasıdır.

 

 

Değerli Gönül Dostum!

(Necdet) ñ†vã  harflerinin

æ (nun),  x (cim),  … (dal),  p/ñ (te)

  ( æ - x - … - p/ñ ) yazıp önümüze koyalım. 

Seyir anında O’nun zâtına giden yolda oluşan şekillerin sayı değer-lerine göz atalım. 

Şekillerde de görüleceği gibi  “Necdet”   ñ†vã 4 harfi 4 köşeyi temsil ediyor. Herbir harf O’nun zâtına giden yolda bir mertebeyi ifade ediyor. Bu harflerde hep ayak izleri ve secde izleri mevcuttur. 

 

Bu harflerle “Makam-ı İbrahim”den “Makam-ı Mahmud”a erişi-lir. Seyire harf æ (nun) dan başlanır, yine O’na varılır

 

 

  …  Delil-i ilâhi                 x Cemâl-i ilâhi

 

 

 

 

 

 


 p Tevhid-i ilâhi                 æ Nûr-u İlâhi (Hacer’ül Esved)                             

 

 

Bilindiği gibi İslâmın şekil olarak sembolü “Kare”dir.

æ (nun) harfi ayni zamanda “Mertebe-i Zât” ve “Hacer’ül Esved”i simgeler.

 

Nûsret Babamız rahmetullahi aleyh, kendilerini “gözümün nûru” diye hitap etmelerinin sebebi bu da olsa gerek…

 

 

 

PİR = 212

 

        …   53                        x  53

       TARİKAT                                        ŞERİAT

 

                                                                  

   

             p 53                          æ  53

  HAKİKAT                                      MARİFET

 

“Pir” kelimesini 212 sayısını verdiğini söylemiştik,

ki 4 adet 53 ün ve 4 mertebenin toplamıdır. 

Hâl böyle olunca bütün mertebelerde “pir”lik vasfının delili oluyor.  

 

Tavaf, 7 şaft’tan meydana gelir.  

O zaman bu çizelgede Tavaf’ın oluşumuna bakalım.

                          (212  ×  7) = 1484

 

Bu sayıda Necdet’i bulalım (1 + 48 + 4) = 53

 

Bu seyir neticesinde kendini kendisi ile biliyor. “Küntü kenzen”deki esrar ortaya çıkıyor.

 

 

 

       

 

                    …  13                      x  13

              

                                 

 

                  p 13                       æ  13

 

 

“Necdet”in aslının “Necat” olduğunu söylemiştik;

53 de aslının 13 olduğunu belirtmiştik. 

 

“Necat” bütün mertebelerde “Hakikat-i Muhammed-i” üzere kur-tuluşa erdiren hidâyete götürendir.

 

Yukarıdaki şekilde görüldüğü gibi 4 mertebenin toplamı

(13 + 13 + 13 + 13) = 52 dir.

“53” ise, bütün bu mertebeleri kendisinde cem edendir.

 

“Necat” 454  (4 + 5 + 4) = 13

Kendisi 13 olduğu için, kendi kendisini kurtuluşa erdiren olmuş oluyor.

 

 


           

114 adet

â (mim)

Makam-ı Mahmud

       

 

…  27                  x 12

              

 

           p 64                      æ 135

 

 

Necm yönünden;

Necm Sûresinde “Necdet” ismini sayılarla oluşturduk.

æ     135 adet

x      12 adet

…        27 adet

p       64 adet  = 238  (2 + 3 + 8) = 13  → “Necdet” in

yani 53’ün özü 13 olduğu için hep aynı sayı ile “Necm”de buluş-tuk.

 

 

 

 


 

 

       

 

          …  4                  x  3

                                                               

                                                             53

 

    p  400                 æ 50

 

Ebced sayılarıyle “Necdet” yazılışı

 æ            50

 x             3

 …            4

 p         400  = 457  (4 - 57) = 53

Burada     457,      (53) ün    zuhur mahallidir.

                   53 ise,    (457) nin özü ve çekirdeğidir.

 

                   8 + 5  = 13

 

 

 

 

 

 


 

 

(5+3) = 53

       

 

 …  8                                  x      5

              

 

     

       p  3                                 æ   25

 

 

 

Kûr’ân alfabesindeki “Necdet” yazılışı

      æ     25

      x           5

      …          8

      p         3  = 41 Ayrıca ilâhi emâneti yüklendiği yaşıdır.   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kûr’ân-ı Keriym’de Tîn Sûresi 95/3 âyette,

› =¡åî©ß ü¤a ¡† Ü j¤Ûa a ˆ¨ç ë ›S

ve hazel beledil emiyni

 

“Emin belde’ye yemin olsun” buyuruluyor.

“Emin belde”den kasıt dünya üzerindeki Mekke-i Mükerreme ve orada bulunan Harem-i Şerif olmakla birlikte “İnsân-ı Kâmil”in gönlüdür.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

                     

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

Emin Belde’de yani “İnsân-ı Kâmil”in gönlünde ikâmet edenlere Mekkî ya da Mekkeli denir.

 

“İnsân-ı Kâmil”in gönlünden, taliblilerin gönüllerine doğru akan zât-i işaret ve oluşumların kaynağı bu emin beldedir.

 

Emin Belde’nin sûre ve âyet numarasına gelince

95/3 yani (953) ®

sondaki iki rakkam 53’ün “İnsân-ı Kâmil”in şifresidir.

 

“Emin Belde’ye olan yemin” bir bakıma “Terzi Baba”yadır.

 

(953)’ün başına Hakkın tekliğini ifade eden 1 sayısını getirdiğimiz-de 1953 ortaya çıkar ki 19 ve 53 yanyana sıralanıştır.

 

Ayrıca 1953 daha önce açıkladığımız gibi Necm’in âyetlerinin topla-mı ile Terzi Babamın tasavvuf çalışmalarının başladığı tarihtir.

 

Yukarıdaki şekilde de görüleceği gibi Hac ibadeti,

afaktan (æ - x - … - p/ñ) ® ñ†vã harfleri ile sınırlandırılmış olan “Emin Belde”ye girip oranın sakini ve misafiri olup, yaşam sağla-mak, orada tavaf ve semâ etmektir.

 

 

53 üzerinde kısaca şu bilgileri de arz etmek istiyorum.

1999 yılı Umre seyahatimiz esnasında daha önce bir zuhurat ile va-ki olan mânen kendisine sunulan “Kehribariyye Şami” kapısının “Mescid-i Harem”de 53 nolu kapı olduğunu birlikte tespit etmiştik.

 

Medine’de “Mescid-i Nebevi”de minber ile mihrab arasındaki sü-tun da mânen “Terzi Baba”nın makamıdır.  Onun da numarası 53 tür. 

 

 

Yeri gelmişken küçük bir hatıramızı da belirtmek istiyorum.

2002 hac yolculuğuna giderken önce Mekke’ye gittik; hac sonunda Medineden döndük. Hem gidiş, hem de dönüş esnasındaki uçak sefer sayımızın dört rakkamdan oluşan ortadaki 2 sayı 53 idi. Bunun bir hac seferi olduğunu düşünüp, sefer sayılarının da 53 olduğunu gördüğüm de, bunun kitap yazım çalışmalarına bir işaret olduğunu düşünüp, çalış-maları hızlandırıp, bir an önce bitirmem gerektiğini de düşünmüştüm.

 

 

Kıymetli Gönül Dostum!

Sizlere Terzi Babamı sayıların diliyle de anlatmaya çalıştım.  Şunu belirtmek isterim, ki sayıların ortaya çıkardığı hakikatler tabii ki bunlar ile sınırlı değildir. Bu hakikatlerin bir kısmını onun “Kelime-i Tevhid” adlı eserinde de bulmak mümkündür. Bu bölümü yazım esnasında rak-kamlara herhangi bir zorlama yapmadan, herşeyin tabii seyrinde oluş-tuğunu da belirtmek isterim.

 

Aslında 53 ile ilgili mevzuu bir bölüm olarak değil, müstakil bir kitap halinde hazırlamak gerekmektedir. Ancak burada bir fikir vermesi yö-nünden bu kadar ile yetinmek istiyorum.

 

 

Kûr’ânı Keriym kaç âyettir ?

Bu Konuda herkes değişik fikirler beyan etmiş; âyetler tek tek top-landığı hâlde farklı sonuçlar ortaya çıkmıştır.  Daha çocukluk çağlarımız-dan itibaren bizlere öğretilen Kûr’ân 6666 âyettir ifadesine bir türlü ulaşılamamış, bu fikir de nazari bir bilgi olarak kalmıştır.

 

Bu konuda ehl-i zahiran çeşitli çalışmalar yapmış ancak 6666 sayı-sının varlığı ortaya çıkmamıştır.

 

Düşümdüm ki, bu konuda gerçeğe ulaşabilmek ancak gönülden gelen beyanlarla mümkün olabilirdi.

 

53 ve 13 görünüşte ayrı ayrıdır;

hakikatte ise, aynı olan bu iki sayıyı

 

önce 53 başa gelecek şekilde bitişik yazalım, 

(5313)

 

daha sonra da 13 başa gelecek şekilde

birbirlerinden ayırmadan yazalım.

(1353)

 

Bu iki sayıyı birlikte toplayalım    5313

                                      1353  (Aynı zamanda Rûmi doğum tarihi)

                          Toplam   6666      

         

Allah’ın büyük bir ihsanı olduğunu bu işlemde sadece bu iki sayı ile yani 53 ve 13 ile bu sonuca varılabiliyor.

 

Ayrıca beşeri anlayışımızın dışına doğru çıkıp, her türlü kayıtla-ma-lardan ve şartlanmalardan sıyrılıp, özgürlüğe doğru kanat çırptığımızda, sayıların esrarıyla buluşuyoruz.

 

Sayıların hakikatine doğru nüfuz ettiğimizde ise, sayıların bir elbise ve perde olduğunu farkediyor, onlara dokunduğumuzda ise, “Zât-i İlâhi”nin nâmütenâhi atmosferinde zevk ile insân’ın ve âlemin hakikati-nin özelliklerini derk (idrak) edebiliyoruz.

 

Esasen sayılar, vahyin içinde bizâtihi mevcuttur. 

Sayılar “Kelâm Sıfatı”nın anahtarı gibidirler.

Onlara dokunup açtığımızda ise, “İlâhi Kelâm”ın hıtabını hem duyabiliyor, hem okuyabiliyor, hem de seyredebiliyoruz.

 

Öyleyse sayılara dokunup, onlarla konuşabilmenin ölçüsü ne olmalıdır?....

El Cevab : Kûr’ân’a ve dolayısıyle İnsân-ı Kâmil’e dokunmanın ölçüsünü yine Kûr’ân-i ifadeyle Vakıa sûresi 56/79 âyetindeki

›6  æ뢊  £è À¢à¤Ûa  £ü¡a ¬¢é¢ £ à í  ü ›WY

la yemessehu illel mutahherune

“mutahar (tamamen temiz olanlar) dan başkası ona dokuna-maz (el süremez),” emr-i ilâhisine göre, tenzil-i mushafa dokun-mak şer’an caiz olmadığı gibi Zât’ın hakikatine ve esrarına do-kunmak da taharette temizlenmeyenlere câiz değildir.

 

Ayrıca bu ifadenin sûre ve âyet numaralarına baktığımızda;

56. sûre  ve 79. âyet (56 + 79) = 135   

135 ® (13) i ve (5) i

sonra da 5 ve 3 ü yanyana getirip, (53) ün varlığını müşahade edi-yoruz.

 

Sayılar, gönülden gelen haberlerin aynı zamanda tasdikleyicisi-dirler ve öyle olmak zorundadırlar.

 

Sayılar, “Zât-i İlâhi”nin abd’ına kendini bildirip, tanıttığı sembol-lerdir.

 

 

ÜMMET ve ÜMMETİM 

 

Ümmet ve Ümmetim ifadelerini sayılarda kısa bir ufuk turu yaparak açmak istiyoruz.

 

Ümmet : İslâmda en çok kullanılan kelâmlardan birisi olup, bir pey-gambere inanıp, onun yolundan gidenler, peygamberin Hakk’a davet ettiği topluluk ve cemaattir.

 

Kûr’ân’ı Keriym, “Ümmü’l Kitap” yani “kitab’ın anası”dır. Hz. Peygamberimiz (s.a.v.) ın ümmeti de diğer bütün kavim ve toplulukla-rın anasıdır, kaynağıdır.

 

Ümmet  ¤ o£ß­a  oluşumuna harf ve sayı değerleri içinde bakarsak;

        a         elif           1

        â        mim      40

        â        mim      40

        p   te        400 = 481 (4 + 8 + 1) = 13

13 bir başka ifadeyle “ümmet”tir, “kaynak”tır, âlemlerin kaynağıdır.

 

 

Peki “ümmetim” kime denir?...

¤á¡n£ß­a  “ümmetim” Bunun da harf ve sayı değerlerine bakacak olursak;

            a  elif           1

        â        mim      40

        â        mim      40

        p   te        400

        â           mim      40 = 521 (52 + 1) = 53

Evet gerçekten akılları donduran bir hakikatle daha yüz yüze gelmiş oluyoruz.

“Rabbi zidnî ilmâ.” Amin.

 

Ümmet, “ana” demektir, “zât” demektir.

 

Ümmetim ise, zât-i tecelliyi yüklenen, taşıyan; ilâhi emaneti yüklenendir.

İşte bunun da değeri (53) tür.  Başka çıkması söz konusu olamaz. Zira bu ilâhi emaneti ancak “İnsân-ı Kâmil” taşıyabilir.

 

Bir yönüyle bütün âlemler,

Hz. Rasûlûllah’ın (“İnsân-ı Kâmil”in – 13’ün) ümmetidir.

53 de, bu emaneti yüklenen 13’ün “Zât”ın zuhurudur.

 

Terzi Babamın, Efendimizin 1998 senesi kutlu doğum haftası müna-sebetiyle yazdığı 

                     “Bana ümmetim der misin acaba”

                     “Bize ümmetim der misin Ya Muhammed Mustafa”

adlı şiirindeki nakarat mısralarını da dikkatlice incelersek; “Hay” ismi ile hayat bulup, her an bizlere seslendiğini de müşahade ederiz.

 

“Ümmetim” derken aynı zamanda “Fırka-i Naciye” ve “Zaim” kavmini de düşünebiliriz. 

“Allahım hayret ve hayranlığımızı arttır”. Amin.

 

Bu münasebetle “Bana ümmetim der misin,” şiirini de ilâve et-meyi uygun buldum.

 

 

                 BANA ÜMMETİM DER MİSİN ?

 

         Doğdun bu gece efendim sultanım baş tacım,

       Seni medhü sena eyledi Allah'ım,

       Bu dünyada o kadar çok oldu günahım,

               Bana ümmetim dermisin acaba ?

               Bize ümmetim dermisin ya Muhammed Mustafa

 

                        Senin için var eyledi Hakk bu cihanı,

                   Nurun kapladı âlemleri her yanı,

                   Hoş görürmüsün bu gafil günahkârı,

                              Bana ümmetim dermisin acaba ?

                              Bize ümmetim dermisin ya Muhammed Mustafa

 

         Evvel gelenler hep müjdeledi seni,

       Sen her zaman güzel yenisin yeni,

       Bu garip dünyada bilirmisin beni,

               Bana ümmetim dermisin acaba ?

               Bize ümmetim dermisin ya Muhammed Mustafa

                        Dünyaya şerefler şanlar verdi varlığın,

                   Müşriklerden çok çok oldu daraldığın,

                   Görülmedi hakk yolundan hiç döndüğün,

                              Bana ümmetim dermisin acaba ?

                              Bize ümmetim dermisin ya Muhammed Mustafa

 

       Önce sana dendi Muhammed Mustafa,

       Gönüllere verdin pek çok hoşluk ve safa,

       Var mı ki  bende seni anlayacak kafa,

               Bana ümmetim dermisin acaba ?

               Bize ümmetim dermisin ya Muhammed Mustafa

 

                        Mi'raca çıktın orda neler gördün neler,

                   Muhabbetin taş gönülleri bile deler,

                   Benim günlerim hep böyle boşa gider,

                              Bana ümmetim dermisin acaba ?

                              Bize ümmetim dermisin ya Muhammed Mustafa

 

       Hicret ettin zorlanarak o gün yerinden

       Yaraladı müşrikler seni derinden,

       Yardım edemedim üzüldüm kederimden,

               Bana ümmetim dermisin acaba ?

               Bize ümmetim dermisin ya Muhammed Mustafa

 

                   Hakkın bayrağını yücelttin göklere

                   Ümmetlerin yürüttü elden ellere,

                   Neler düşürdün şu garip gönüllere,

                        Bana ümmetim dermisin acaba ?

                              Bize ümmetim dermisin ya Muhammed Mustafa

 

 

 

 

                                                                     NECDET ARDIÇ

                                                                              TEKİRDAĞ

                                                                                 1998

 

(Kutlu Doğum Haftası için yazılmıştır.)

 

 

 

 

 

CÂMİ ve MİHRÂB

 

Câmi ismi cem edici, toplayıcı, hâvi ve muhit (kuşatan ve ihata eden) bütün evvel ve âhir güzel isimleri ve ahlâkı kendisinde cem etmiş olan İnsân-ı Kâmil’dir.

 

Lügattaki Câmi  Éßbu yazılışına bakarsak; ebceddeki karşılığı ise,

        x     3

        a     1

        â  40

        Ê  70 = 114

Burada hiçbir tesadüfün yeri olamaz, zira 114 sayısı, Kûr’ân’ın 114 sûre sayısını yani Kûr’ân’ın ve İnsân-ı Kâmil’in cem’iyyetini belirtir, ki bu da “ism-i câmi” ile ifade edilir.

İşte İnsân-ı Kâmil, “Câmi” ismi ile bütün övgü ve erdemleri zâtında toplamıştır.

 

“İsm-i Câmi” nin içinde çok özel bir makam vardır, o da “Mihrab” dır. Mihrab, ki 

genel anlamda, namaz kıldırılan yerdir.

Özel anlamda ise, “Melik”in ya da “Sultan”ın hususi makamıdır.

 

Mihrab  ¤la Š¤z¡ß yazılışına lügatta baktığımızda;

      â    40

      €       8

      ‰   200

      a       1

      l       2 = 251  (2 –51) = 53

 

Mihrab ismi, câmi’de “Melik”in, “Sultan”ın yani “İnsân-ı Kâ-mil”in hususi makamıdır.

 

Bu makam üzerinde de genelde

6¡âa Š z¤Ûa ¡†¡v¤ à¤Ûa  Š¤À (  Ù è¤u ë ¡£4 ì Ï

“fevelli vecheke şatrel mescidil harami”  ayeti yazılıdır. 

 

Yani “vechinizi (yüzünüzü) harem-i şerife (Kâbe-i Muazzama’ya) zahir ve bâtın olarak çevirin,” ifadesi yazılıdır.

 

Genelde câmilerin mihrablarını süsleyen bu âyet-i kerime Bakara sûresinin farklı âyetlerinde birkaç yerde geçer.

İşte mihrabların üzerine nakşedilen “fevelli vecheke şatrel mescidil harami” ayetinin sûre ve âyet sıralanışına bir bakacak olur-sak,

(Bakara 2/150) 2. sûre 150. âyet; (2 + 1 + 50) = 53 çıkar, ki o da kitabımıza konu olan (53) “İnsân-ı Kâmil”in özel rümuz ve şifresidir.

 

 

TAVAF : “Zât-i İlâhiyye”ye giden yoldur.

Tavaf 7 şafttan oluşur. 

 

İsterseniz Mescid-i Harem’e Şâmi kapısından girip (53 nolu kapı bâtında Terzi Babamı simgeler) bir tavaf yapalım.

 

Tavaf 7 şaft idi; 53 ile 7 şavtın çarpımından bir tavaf elde ediliyor.

(53  × 7) = 571 çıkan sonuç bizi (5 + 7 + 1) = 13

(13) ile, hem “Hakikat-i Muhammediye”ye

(571) ile de, hem “Hz. Muhammed”e ulaştırıyor.

 

Hal böyle olunca kendinden kendine, zâtından zâtına seyirdir, denilebilr

 

                                                                                       10.12.2002

                                                                                          Çarşamba

 

 

Bu satırları bitirdiğimiz anlarda bir başka (53) “beni yazmaya unuttun” dedi.

O kimdi?

O “Terzi Baba”nın yeni doğan torunu Can Emre idi. 

 

Onun 53 lüğü nereden geliyor diyeceksiniz?

Açıklayayım; Terzi Babamın büyük oğlu İzzet’ten birisi 7 yaşların-da, diğeri henüz 1, 2 aylık torunları vardır. Büyük  torunu dünyaya gel-diklerinde 09.07.1996 mânâdan kendilerine ismi “Gülnûr” olsun demişlerdir. Çünkü Peygamber Efendimizin “Gül” ve “Nûr” Cemâlini bu isim anlatıyor. Ayrıca Nûr Sûresini de ifade ediyor.

 

Aradan yıllar geçtikten sonra bu defa İzzet Bey’in 26.12.2002 tari-hinde erkek bir oğlu dünyaya gelir. Ancak ismini koymak için kızı Gül-nûr, “benim istediğim konacak,” diyerek, ona “Can Emre” ismini, verirler.

 

Can ise, ebced hesabında,

x     3

æ   50 = 53 tür.

Yıllar önce ismini koyduğu Gülnûr’dan bu defa kendi şifresini ve ha-kikatini taşıyan ismi torununa verdiriliyor. 

İnşeallah Can, canlarımıza can katar. Amin.                   

 

Can Emre’nin doğuşundan birbuçuk sene kadar sonra 01.07.2004 tarihinde bu sefer “Terzi Baba”nın küçük oğlu Cemâl Cem’in bir kızı dünyaya geldi. Onun ismini de anne ve babası Cansın olmasını istediler ve bu isim koyuldu.

 

Cansın ismi de ebced hesabında,

x      3

æ    50 = 53 tür

Yine görüldüğü gibi Cansın kızımız dahi dedesinin hakikatini ve şif-resini taşımaktadır.

Ayrıca x (cim) ve  (sin) ile anne ve babasının da mânâlarını ta-şımaktadır.

x (cim) = Cem

(sin) = Simge’dir.

æ (nun) = “nûn vel kalem”  “nûr’u ilâhi”dir, diyebiliriz.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

N E    D E D İ L E R

 

Terzi Baba’daki yolculuğumuza devam ediyoruz. Onu tanıyan, onun muhibbi ve müntesibi olmakla şereflenen bazı kişiler acaba onun hak-kında ne dediler, neler söylediler...

 

Terzi Baba’mı çeşitli vesilelerle tanıma şerefine erişen bu gönül ha-nesinin bazı sakinlerine O’nu nasıl tanıdıklarını, O’nun hakkında kendile-rinde oluşan düşüncelerin neler olduğunun sorusunu yönelttik. 

Allah (c.c.) hepsinden razı olsun, onlar da bu davetimize icabet ey-leyip birer mektup nüshalarıyla kendi düşüncelerini bize bildirip kitabı-mızın bu bölümünde yer almasına imkân sağladılar.

 

İsimlerinin ve yaşadığı yerlerin bizde mahfuz kaldığı bu kardeşleri-mizin beyanlarını okuduğumuzda, içtenliği, samimiyeti, muhabbeti, bağlılığı, ahde vefayı ve ona yakın olmak isteklerini göreceksiniz. 

 

Esasen bu saygıdeğer kardeşlerimin gönüllerinden kalemlerine akan ve oradan da satırlara dökülen bu mânâ ve ifadeler başlı başına bir ki-tap olabilme özelliğine  de sahipti.  Ancak bizim baştaki düşünce ve ni-yetimizde bu beyanların bir bölüm hâlinde burada yer almasına yönelik olduğundan bu niyetimize bağlı kalıp burada bir bölüm hâlinde “Ne dediler” başlığı altında sizlere sunmaya karar verdik.

 

İşte farklı yönlerden, gözlerden Terzi Baba’ya doğru giden yol ve yolcular... 

“Nefes-i Rahmân”dan harflere hecelere kelimelere bürünerek ge-len ifade ve yazılar.

 

* * *

 

Tekirdağın yakınındaki büyük bir ilçesinde ikâmet eden İ.. H.. Y.. ismindeki bir arkadaşımız bir gün işi dolayısıyla geldiği Tekirdağ’da işini bitirince eskiden beri hasbihal olduğu yakın bir arkadaşının yanına uğ-rar. O da kendisine, “Gel bugün seni bir Allah dostu ile tanıştıra-yım,” der ve birlikte bir binanın zemin katından içeriye doğru girerler. 

 

Bundan sonrasını ise, şöyle anlatıyor: 

[Zemin kattaki terzihaneye girdiğimizde elindeki işiyle meşgul olan bir zât bizi karşıladı ve buyur etti.  Çok oturmayacak 5-10 dakika içinde ayrılacaktık.  Ben de çalıştığım işyerine dönecektim.  Bu yüzden hemen kalkarız düşüncesiyle ikram dahi almamıştık. Ancak bana yönelen ba-kışlar ve sözler, sorularıma verilen cevaplar adeta beni esir etti. O güne kadar hissetmediğim duygu ve düşünceler beynimi ve gönlümü sarsma-ya ve çalkalamaya başlamıştı. Zamanı mekânı, hatta kendimi unut-muştum.

O konuştukça tesirli sözleri bir ok gibi beynime ve yüreğime sapla-nıyor, saplandıkları herbir hücreyi ihya ediyor, özgürlüğüne kavuştu-ruyordu. 

Saatler ilerliyor ancak bende ne oturacak, ne de kalkacak takat kal-mamıştı. Sarsılmıştım. Korku sevinç karışımı bir ürperti ile iç dünyam-daki oluşumları anlamaya çalışıyordum.  Aslında aradığım iklimi, muh-taç olduğum mürşidi bulduğumu anlamıştım.

Ancak tam olarak mutmain olmalıydım.  Onu ne tam olarak anlaya-mayan arkadaşıma, ne de güvendiğim tanıdıklarıma soramazdım.  Çün-kü bu bir gönül işiydi. O hâlde “gönlüme sorayım,” dedim. Acaba bu güne kadar delik deşik, darmadağın, yırtık dökük olan gönlümün ter-zisini bulabilmiş miydim?

Bu düşüncelerle onun yanından ayrıldım. Ancak bu ayrılma sadece fiziksel idi. Zira o benimleydi, bendeydi. Hayır hayır bu ifadeyi şöyle dü-zelteyim, ben O’nunlaydım, O’ndaydım.

Birkaç gün sonra bir rû’ya gördüm.  Hayatımda bu kadar net, bu ka-dar anlamlı bir rû’ya görmemiştim.  Hatta ona rû’ya demeye dahi dilim varmıyor. Bu bir rûh âleminde oluşan gerçek hayattan bir kesitti adeta.  

 

“Ormanda O (Terzi Baba) ve dostlarla bir kamp yapıyoruz; veda za-manında ağaçlarla gönülden iletişim kurup vedalaşıyoruz.  En önde O, yol-da yürürken bütün tabiat susuyor, rüzgar, ağaçlar, kuşlar hepsi susmuş, tam bir sessizlik...  O emin adımlarla bize yol gösteriyor.  Tekirdağa varıyoruz. Eski bir ahşap konak önünde duruyoruz. O bu evde oturduğunu ve kendi-sine veli bir akrabasından miras kaldığını söylüyor.  Daha sonra yürümeye devam ediyoruz. Büyük bir meydana ulaştığımızda meydanda büyük bir kalabalık var. Kalabalık O’nu görünce yarılıp yol veriyor. Biz de arkasın-dan takip ediyoruz. Arayı biraz açınca kalabalık içinde kaybolmak korku-suyla telaşlanıp hızlanıyoruz.  Büyük taştan taraça veya sahne gibi bir yere varınca, O yukarı çıkıp kalabalığa bir lider edasıyla bakıyor ve bütün hay-kırışlar sesler kesiliyor. Kalabalık O’nun konuşmasını bekliyor, biz de O’nun kafilesinden imtiyazlı kişiler olarak sahnenin en önünde O’nu dik-katle izliyoruz. Kalabalıkta oluşan fikrin onun kurtarıcı veya beklenen bir lider  olduğunu hissediyoruz.”

 

Bu rû’yayı O’na anlattığımda, “yoruma gerek yok herşey apa-çık,” dedi. 

 

O; benim efendim, önderim, mürşidim, gönül sultanım, alın yazım, babam, Terzi Babamdı. Hayatımdaki eksiklik O’nunla tamamlandı. O ge-lince gönlümde fırtınalar dindi, bahar meltemleri esmeye başladı. O elimden tutunca yerlerde başıboş gezinen rûhum helezonik seferine  ka-natlandı.  O konuşunca beynim dimağım hazinelerle doldu. 

O geldi herşey tamam oldu.

O gelince Kûr’ân bana nüzûl oldu.  Mi’râc yolu açıldı. 

Peygamberin eli elime dokundu, “gayn”, “ayn” oldu.”

 

                “Buldum seni efendim yıkıldı benlik bendim

            Buldum seni efendim sende olmaktır emelim”

            Nun’dan Kün emrini alan aciz garip Aşık 

                                                                               İ..  H..  Y..

 

diyerek Terzi Babamızı nasıl tanıdığını, nasıl bulduğunu  ve kendisinde meydana gelen değişim ve inkilapları bu satırlarda bizlerle paylaşarak dile getirmektedir.]

 

* * *

 

Mektubunu arzettiğimiz İ.. H.. Y.. adlı arkadaşımızın aynı ilçe mer-kezinde ikâmet eden A.. D.. adındaki yakın bir dostuna belirli bir müd-det sonra “Terzi Baba”dan bahsedince A.. D.. isimli arkadaşımızın  içinde Terzi Babalı günler bakın nasıl başlamış.

 

Mektubuna “Bismillahirrahmânirrahiym” diyerek başlayan bu kardeşimiz duygu ve düşüncelerini şöyle sıralıyor:

 

[Bir gün İ.. (İ.. H.. Y..), “gel seni Tekirdağa götüreyim, bir Allah dostuyla tanıştırayım,” dediğinde, ben de, “hay hay elbette,” diyerek, şu anda tarihini hatırlayamadığım bir çarşamba akşamı ziya-rete gittiğimizde, sohbet vardı.

“Serbest konuşma yapabileceğimizi, sorularımız varsa sora-bileceğimizi,” söylediler. 

19 mucizesi, helezonik bir şekilde Mi’rac ve yükseliş dikkatimi çek-mişti. Sorularımın bir kısmını ileri tarihlere bırakmıştım. “Yükselişin seyr’de helezonik olduğunu,” söylediler. 

Her hafta olabildiğince sohbetlere gidiyordum. Bende birşeyler de-ğiştiğini anladım. Askıda kalan imân ve inançla ilgili hayatımızda kar-şılaştığımız çok şeylerin anlayıştan ve Allah’ın kendisini daha iyi  bilme-mizin ilâhi sistemi iyi bilmemizden geçtiğini, her şeyin bir bütün parça-lanamaz ayrı ayrı oluşumlar değil tecelliler olduğunu anladıkça zamanla her şey yerli yerine oturdu.

Bu arada 19 mucizesinin, şeytan âyetlerinin kitabının  yazarının matematiksel bir ifadesinden tamamen farklı, Allah’ın âyetlerinin 19 mucizesi olduğunu idrak etmiş oldum.  

 

Terzi Babamı nasıl  vasfedeyim, O’nu nasıl anlatayım. Eğer hakkıyla anlatmak istersek zannederim O’nu ne kelimelerle, ne de ifadelerle mümkün olmaz kanaatindeyim. Allah ahlâkıyla ahlâklanmış, Kûr’ân ah-lâkıyla ahlâklanmış olan, bizlere de bunlardan vermeye çalışan, sonsuz hoşgörü sahibi, sabır sahibi, Ârif bir zât. Allah beni tanıştıranlardan, karşılaştıranlardan, Terzi Babamdan ve O’nun sevdiklerinden razı olsun.  Terzi Babamın himmetiyle Allahım bizim ilmimizi ve anlayışlarımızı art-tır.”

 

                                “Bize bizden daha yakın

                         Ona biraz da hoşça bakın

                         İnsân olarak yalnız düşünme sakın

                         O’na verdiği Can’dır Hakkın

                         Aynasıdır o da Hakkın”

 

diyerek duygu ve düşüncelerini bu şiiriyle de noktalıyor.]

 

* * *

 

Yaşadığım beldede ikâmet eden yıllardır birlikte kader birliği içeri-sinde olduğum C..B.. adlı fırıncı bir arkadaşım ise, “Terzi Baba”yı şöy-le tasvir ediyor:

 

[Hayatım boyunca ne sorusunu sorabildiğim, ne de cevabını bula-bildiğim İslâm ahlâkını hiçbir sözcüğe yer verilmeden Terzi Baba’da gör-düğümü  kalbimin tüm samimiyeti ile ifade etmek isterim.  O’nun İslâm ahlâkı sözde değil yaşantısı ile ispatı... Gördüğüm bu öz sözde değil ya-şantısı ile ispatlı...  Gördüğüm bu öz diğer insânlarda sadece sözden ibaret kalmaktadır.”

Ahlâk Terzi Babamda öylesine gerçeğe uygun bir modeldir, ki  O’nun ahlâkına baktığımda 1400 sene öncesini, bir zaman tüneline girmişçe-sine Yüce Peygamberimizin ve onun ashabı ile olan münasebetlerinin tamamını tıpatıp aynen görmekteyim. Bu muhteşem uyum sadece dini hayat ile ilgili değil, sosyal bütün ilişkilerde aynen Terzi Babam tarafın-dan uygulanmaktadır.

Böylesine hassas bir ayrım yapılabilmesi acziyetin dışında Cenâb-ı Hakk’ın sözlere sığmaz yüceliğinin eşliğinde olsa gerek... Günümüzde yaşanan sosyal kaosun sebebi bu ahlâktan nasibsizlik olduğunu düşü-nüyorum.”

Bir de şunu belirtmek isterim, ki Terzi Baba’yı tanıdığım günden beri ona “Terzi Baba” diye hitab etmekteyim.  Son zamanlarda içimden şiddetli bir istek ile “Efendim” diye hitab etmek istiyorum. Çünkü “Efendim” sözü benim içimdeki samimiyyeti ve bağlılığı daha iyi ak-tardığını düşünüyorum. 

Ona “Efendim” demeyi hayal ederken bile ben de oluşan o muhte-şem hafifliği, varlığımın eriyip kayboluşunu sizlere aktarmam mümkün değil...

“Efendim” sözü birkaç harfin oluşturduğu bir kelime değil, yaşamın gayesi, hayatın özü, hayali varlığın paramparça oluşunun bir ifadesi-dir... Ya Rabbi bu ne güzel bir isimdir ve Terzi Babama da ne güzel yakışıyor.

O zaten hep “Efendi” (Batın-i SEYYİD) imiş, O hep “Sultan” imiş... Ben ise, bunu yeni anlamışım, vay halime...

Son söz olarak yemin ederim ki, güneş onun için doğuyor. Onu üzen canların vay hâline!… diyerek uyarıcı bir ifadeyle sözlerini noktalıyor arkadaşımız. ]

 

* * *

Efendi Babama gönül veren kardeşlerimizin bir kısmı da Ege bölge-sindedir. Bu bölgede kendilerinin çok sevilmesinin çeşitli hikmetleri var-dır. Bunlardan birisi de Uşşâki şeyhlerinden Seyyid Mûsâ Kazım efen-dinin de yıllar önce vefat etmeden bir ziyaretlerinde Hazretimize, “Bi-zim kolumuzu da devam ettir,” diyerek yol vermesidir. 

 

Bu bölgedeki kardeşlerimizin ona çok muhabbet duymalarının tabii ki başka hikmetleri de vardır. Ancak yeri olmadığı için burada değinmi-yoruz. İşte bu bölgemizden T.. Ç.. adlı kardeşimiz, “Elhamdülillâh” diye başladığı mektubunu şöyle sürdürüyor:

 

[Dünyaya müslüman olarak geldim şu dünyaya. Uşşâki yoluna An-nem, Babam ailece bağlı olmamıza rağmen çok fazla meclis ve sohbet-lerde bulunamadım.  Eşimin belirli bir süre bu toplantılarda bulunması beni çok etkiledi.  Ailemin çok yakın arkadaşının evinde NECDET ARDIÇ hocamı tanıdım.  İlk sohbetinde beni o kadar etkiledi, ki fikre ve gönüle hitaben ve herşeyi bütün hakikatleri açık açık anlattığı için içimde var olan ALLAH aşkı ve potansiyeli  birden uyandı  ve neşvü neva buldu.  Bugüne kadar dinlediğim sohbetlerinde NECDET HOCAM’DAN zuhur eden Allah aşkı ile kendimi seyri sülûk denilen doğru yolun başlangıcın-da buldum.  Sebatla yürümeye devam ediyorum, Allah (c.c.) muvaffak etsin, duasıyla da bitiriyor.     İz..  T..  Ç..   ]

 

* * *

 

İz...den M.. Ö.. de mektubunda şunları söylüyor:

[Necdet Hocamla tanışmam mânevi annem S.. K.. vasıtasıyla ol-muştu. Mânevi annem kitaplarını okumuş tanışmış ve bize de tavsiye etmişti. Kendilerinin şehrimize geldikleri birgün birkaç arkadaş guru-buyla F.. Ablamın evinde ilk tanışmamız oldu.  O esnada şartlanmalar içinde de olduğumdan dinlemeden ve anlamadan yargısız infaz kararını verip idam ettim.  Bir müddet bu konu hiç konuşulmadı.  Ama bendeki boşluk da hiç bitmiyordu. Necdet Hocamın kitaplarını okumaya baş-ladım.  Yine onun tavsiyesi ile “Fusûs” ve “İnsân-ı Kâmil”i  okumaya başladım. Fakat çok şeyi anlamıyordum. Kendilerine telefon açıyor so-rular soruyordum. Karşımda sabırlı, olgun ve beni anlayışla karşılayan bir insân sesi  geliyordu.  Bendeki açılımlar artmaya başladıkça insâna, eşyaya, olaylara, kaza ve kadere bakışım sürekli değişti. Tabiidir ki, Tarîkât-ı Âliyyeyi Uşşâkiyeye de bakışım değişti.  Ne denli bir hâl içinde olduğumu anlamaya başladım. İçimden acı şekilde “EYVAH” sesleri yükselmeye başladı.  Necdet Hocamı ne denli yanlış tanıdığımı  daha iyi anladım.  Hiç yorulmadan, bıkmadan, usanmadan, gerek maddi gerekse mânevi olarak insânlara ufuk açmak isteyen bir mübarek zât...  Bana mürşit kılan Cenâb-ı Hakka hamd ederim. S. Anneciğim teşekkür ede-rim. Teşekkür ederim Necdet Babacığım.          M.. Ö..  İz.. ]

 

 

* * *

 

Yine İz.. den S.. E.. adlı hanım kardeşimiz Terzi Babamı tanıdığı gü-nü kurtuluş günü ilan edip  “Uyandığım gün” diyerek şunları anlatı-yor:

 

[Ben 1972 yılında doğdum.  O doğduğum gün ama bir gün var, ki bir zâtla, mürşitle tanıştım. İşte o gün mânen benim uyandığım gün ol-du.  O kadar çok etkilenmiştim, ki o güne kadar hiçbir toplumda mânevi boşluğumun o zâtın yüksek ilmi ve derin sohbeti sayesinde bir anda dolduğunu hissettim.  Beşer aklımla anladım, ki aradığım sultan o, ara-dığım cemaat de orası... Akşam sohbetine eşimi de götürdüm.  O da benim gibi çok etkilenmişti.  Diğer günkü sohbetine saatler geçmek bil-miyordu.  Hiçbir şeyi bu kadar çok beklememiştim.  Aynı zamanda içimi büyük bir korku sarmıştı. Buldum ancak kaybetmek istemiyordum. Gerçi o mânen devamlı bizlerleydi. Çünkü hiçbir şey beni bu kadar de-rinden etkilememişti. Bundan sonra o benim en büyük mânevi desteğim “Babam” hocamdı.  Tabii o büyük zât da beni evlâtlığa kabul ederse o zaman şu nefsinin elinde bugüne kadar oyuncak olmuş gönlümün  ço-cuklar gibi sevinmiş  olduğunu bilmesini isterim.  Çünkü ben onunla hiç olan kimliğimi, boşa geçmiş günlerimi, yazık olan gençliğimi tanıdım. O gün ben mânen kapalı olan gözlerimi açtım, uyandım. Allah ondan razı olsun. O’nun ilminden bizleri mahrum etmesin.  Seni seviyoruz Necdet Baba diyerek sözlerini bitiriyor, ardından da yaşadığı bu güzel hâlet-i rûhiyesini  şu şiiriyle noktalıyordu.

 

 

            S E N İ   B E K L İ Y O R U Z   N E C D E T   B A B A

                                      

                        Velilerin Allahı

                        Gecenin gündüzü

                        Ayın güneşi

                        Baharın yazı

                        Beklediği gibi bekliyoruz Necdet Baba

 

                        İlmin sonsuz

                        Şevkatin büyük

                                Sohbetin derin

                                Aç gönlümüzü doyurman için

                       

                        Bekliyoruz seni Necdet Baba

                                Bizi senden mahrum etmesin Allah

                        Sohbetinle Cem etsin bizleri Allah

                        Sonra dağılırız darmadağan

                        Eğer bizlerin gönlüne gelmezsen Necdet Baba

 

                        Gönlümdeki boşluk seninle doldu

                        Mânevi huzursuzluk seninle son buldu

                        Bakar kör oldu gözüm seninle gördü

                        Ne olur bizleri bırakma Necdet Baba

 

                        Azgın Nefsimi sohbetinde gördüm

                        Hiç olan kimliğimi yanında bildim

                        Bilgisizliğimi ilminde öğrendim

                        Ne olur ilminden bizleri mahrum etme Necdet Baba

                        Seni bekliyoruz Necdet Baba                

                                                                                          S.. E.. İz..  ]

 

* * *

 

Aynı bölgede ikâmet eden bir başka E.. K.. isimli hanım kardeşimiz ise, “Esselâmü Aleyküm ve rahmetullah” diyerek başladığı ve duy-gularını kaleme dökmekten aciz kaldığını ifade ederek yazısını şöyle sürdürüyor:

 

[Acizane 8 yıllık ilim öğrenimimde, ki bu azdır hep okumaya öğren-meye çalıştım, inşâllah son nefesime kadar Allahın hidâyetiyle sizin himmetinizle devam ederim. İlk defa yazmayı sizin sayenizde öğrendim.  Çünkü hayâl dünyası çok geniş evham değil de ilhami ve ilâhi düşün-celer insânın ufkunu açıyor. Bunu da sizin vesilenizle öğrendim.  Kûr’ân-ı Keriym’de Allah (c.c.) “vesileyi talep edin,” buyuruyor. 

Bu emirle vesileyi talep ettik. Allah sizden razı olsun. Murad ettiğiniz yere ulaştırsın.”

Benim sizinle ilk tanışmam 1998 yılında “Mübarek Geceler” isimli kitabınızla oldu. O güne kadar aklıma gelmeyen şeyler sanki canlı ola-rak karşımdaydı.  Gözümün önüne serilmişti.  Gönül âlemimde kitabın yazarına karşı  bir ilgi ve muhabbet başladı.  Sonra aradan 2 yıl gibi bir zaman geçtiğinde siz İz.. e gelmiştiniz.  S.. Annemle sohbetinize geldik.  Çok heyecanlandım.  Kalbim sanki yerinden fırlayacaktı.  O gün Yûsuf sûresi işleniyordu. Sizin o rahat ve geniş hâliniz bana çok ibret vericiydi.  Şimdiye kadar çok olmasa da şeyh ve hoca görmüştüm. Ama siz başkaydınız. Şu kelimeleri yazarken bile o heyecanı yaşıyorum.

Sohbetten sonra o muhabbet ağacı tekrar yeşermeye başladı.  O gün anladım, ki “bir saat İnsân-ı Kâmil’in sohbetinde bulunmak 60 yıllık nafile ibadete bedel.” 

Bu sözü hep duyardım ama o gün yaşadım.  Her dökülen söz ok gibi hedefe ulaşıyordu.  O gün olsa olsa bu mübarek kişi şeyhim olur dedim.  Ama nasıl acaba kabul eder miydi.  Cenâb-ı Hak bana benden yakın bu dileğimi kabul etti. Mânevi evlâdınız (müridiniz) oldum elhamdülillâh.  Allah mürid isminin tecellisine mazhar kılsın.  Allah sizden razı olsun uf-kumu o kadar açtınız, ki  şu dünyanın debdebeli ve karışık hâli sizden aldığımız bilgiler olmasa nasıl çekilir bilemem. Her yerde bir ismin te-cellisi var ama bunu görene körene!”

 

E..K.. yazısının son bölümünde ise;

Nüket Annemize yaptığı fedakârlıktan dolayı teşekkür ediyorum.  Bi-zim için evdeki rahatını bozuyor buralara kadar geliyor. Ne yapsak hak-kını ödeyemeyiz. Telefon açışlarımda, “efendim kızım” deyişiniz gönlü-mü ısıtıyor. Sizler buralara gelince şehrimizin havası bile değişiyor.  Sizi sık sık görmek istiyoruz.

                                       B A Y R A M

                                                   

                                            Necdet’ten bir nefes

                                 Eymene davet etti

                                 Cem ettim azalarımı

                                 Davete icabet ettim

                                 Etturu sinada buluştuk

                                 Terki dünya etmiştik

                                 Aşk-ı Allah olmadan

                                 Rah-ı aşk olmazmış

                                 Dilekler  hep tamammış

                                 Iyd (bayram) şimdi bize bayrammış

                                 Çarkı dünya döndükçe

                                                      E.. K..   05/03/2002

adlı şiiriyle yazısını noktalıyor. ]    

 

* * * 

 

Daha küçük yaşlardan (14) itibaren değişik isimlerdeki cemeat ve gurupların içlerine giren, değişik şeyh ve hocalarla görüşüp de herhangi birisine gönül vermeyen, dahil olmayan İz.. li S.. M.. adlı kardeşimiz ise “Terzi Babam”la olan tanışmasını şöyle dile getiriyor:

 

[2000 yılında Tekirdağdan şehrimize bir akrabamızın evine bir hoca efendinin geldiğini ve terzilikle uğraştığını duydum ve sohbetine gittim.  Öyle şeyler söylüyordu, ki affınıza sığınarak koyunun kaval dinlediği gibi dinliyordum. Şimdiye kadar hiçbir kimseden, hiçbir hoca ve hacıdan duymadığım şeylerden bahsediyordu. O gece eve döndüğümüzde hanı-mımla sohbeti tartıştık. Hanımım daha önce Zekiye annesinden öğren-diklerinin ışığında beni aydınlattı. Hoca efendinin daha sonraki sohbet-lerine devam etmeye başladım. Her geçen gün beynimde ve gönlüm-deki değişiklikleri  hayretle izledim. Bir sohbet sonrası kendilerini Tekir-dağa uğurlarken kendi yazmış olduğu kitaplarından bize bıraktı.  Kendisi gittikten sonra kitaplarını okumaya ve kasetlerini dinlemeye başladım.  Her geçen gün yeni birşeyler öğreniyor ve hayretler içerisinde kalıyor-dum.

“Salât” kitabını belki 20 sefer okudum.  Her okuyuşumda yeni birşeyler öğreniyordum.  Böyle birşey olamazdı.  Bir kitap bir veya iki sefer okunursa anlaşılır... ama hocamın kitapları öyle değil... okudukça açılıyor yeni yeni bilgiler geliyordu.  Dikkat ettiyseniz son cümlemde “HOCAM” dedim. Çünkü o muhterem zât artık benim de Hocamdı.  Şeh-rimize 2. gelişinde kendisine tabi olup Allahın ipine sıkıca sarıldım.  Ho-camın sayesinde kendimi tanımaya ve bu dünyaya geliş nedenlerimi da-ha iyi anlamaya başladım.  2 senedir tanımakla şereflendiğim Hocam da benim gözümde değişmeye başladı.  Şöyleki tarîkat şeyhi olarak bana anlatılan muhterem Hocamın tarîkat şeyhi olmadığını keşfettim.  Daha çok yükseklerde yücelerde olduğu kesin.  Yalnız bunu ben ham hâlimle tam tesbitten acizim.  Allahu âlem Ârif bir Muhterem.

Cenâb-ı Haktan Hocama sağlık ve sıhhat diliyorum.  Daha uzun yıl-lar kendisinden feyizlenmeye ihtiyacımız var.

                                                          18/02/2002  S.. M..  ]

 

* * *

 

Yukarıdaki ifadeleri beyan eden S..M.. in muhterem eşi Ü..M.. ise duygu ve düşüncelerini şöyle sıralıyor:

 

[Muhterem Hocam,

Size ve Nüket hanıma saygılarımı ve sevgilerimi sunarım.  Bu sene Umre ziyaretine giderken F. Hanım kardeşimle size bir zuhuratımı göndermiştim. Siz de lûtfedip o mübarek beldelerden zuhuratımın yo-rumunu sizden bir hafta önce dönen F. Hanımla göndermiştiniz.  Gön-lünüzden kalbinize dökülen o sözler beni o kadar duygulandırmıştı, ki  içimden gelen o duygularımı ben de kağıda döküp sizlere şükranlarımı arzetmek istemiştim. Çünkü bir dervişin alabileceği en güzel müjdeler-dendi. O mektupta ilk defa Hacı Annemle (*) olan birlikteliğim  ve yüce Allah’ın bir lûtfu olan siz muhterem gönül dostlarıyla olan karşılaş-mamdan kesitler sunmuş, duygu düşünce  idrak akıl ve gönlümdeki değişmelerin bir özetini yazmış.

Sonra da, Hocam bunları niçin yazdığımı bilmiyorum, içimden şid-detli bir yazma isteği geldi diye de sorulmadan yazdığım beyanlar için mazeret beyan etmiştim. Şimdi anlıyorum niçin onların yazdırıldığını, meğer siz değerli Hocamızın isteği imiş.

Muhterem Hocam ve sevgili Nüket Hanım, inanın o yazdıklarım çok doğal ve içtendi. Engin hoşgörünüze sığınarak zuhuratlarımın ve beyan-larımın sadece sizlerde kalmasını ve kitaba geçmemesini rica edebilir miyim?  (**)

Allahı bilme tanıma yolunda bizlere verdiğiniz emekleriniz karşısında hissettiklerimizi tam olarak aktarmak mümkün değil efendim. Çünkü içimizdekiler yazdıklarımızdan çok daha engin, çok daha büyük... Saygılarımla.

                                                      Ü... M...    24/02/2002

 

* * *

İz.. den H.. Ö.. adlı bir başka hanım kardeşimiz ise, “Kıymetli Mürşidim Terzi Baba” diye başladığı beyanını şöyle sürdürüyor:

 

[17 sene evvel bir efendiden ders aldım. Zikirlerimi hiç bırakmadım.  Fakat şimdiki mürşidimin ismini duydum, ona karşı içimde bir sevgi ve güven oluştu. Aradım ama bulamadım.

 

(*) Hacı Anne olarak anılan kişi Ü... M.. hanımın daha önceki mürşidesi şu anda ise, rahmetli

(**) Ü... M.. Hanımın kitaba geçmemesi istediği yazılı beyanları kitaba yazılmadı, sadece Terzi Babamda mahfuzdur.

 

Oğlum İsveçten geliyordu. Gel B... da görüşelim dedi. Ben de B...ya kardeşimin evine geldim. Orada üstadımla karşılaştım. Tanıyınca Onu ve hanımını çok sevdim. Yakınlık duydum, onlar da bana yakınlık gös-terdiler.

Şimdi üstadımın verdiği dersleri aldım.  Hamdolsun Allah’ıma Necdet Beyi ve Hanımını tanıdığım için çok mutlu oldum.  Ölene kadar ibadet-lerimi devam ettirmeyi istiyorum.. Allahım sayesinde inşallah. H.. Ö.. ]

 

******

 

Bir üniversitede fizik doçenti olarak görev yapan O.. S.. Ş.. ise, “Sevgili Hocam” diye başladığı yazısında şunları söylüyor:

 

[Kendi adıma sizinle tanışmaktan çok mutluyum. İlk gördüğüm an-lardan itibaren tanımlayamayacağım büyük bir muhabbet ve yakınlık hissettim. Sohbetlerinizi şimdiden özledim. Size daha önceden bahset-tiğim gibi, “Evrenin tesbit edilen haritasının yer aldığı dergiyi gönderiyo-rum. Dergi bu aydan itibaren Türkçe olarak da yayımlanmaya başla-yacak. Çok değerli çalışmalar ve insânı derinden etkileyen fotograflar yayınlıyorlar. Evrenin haritasına baktığımda hissettiğim yalnızlık ve kü-çüklüğü kelimelerle anlatmak mümkün değil... 

Sanki devekuşu gibi başım kumun içinde bu kadarcık bilgi ile  bir-şeyleri açıklamaya çalışıyorum, ne kadar acı olduğunu insân görebiliyor. Bir kere daha bilerek, isteyerek ve inanarak tüm kalbimle ve elimden geldiğince Allahın ahlâkı ile ahlâklanmak ilmiyle ve nûruyla  aydınlan-mak istiyorum. Burada da bahsettiğiniz gibi ölmeden önce ölmeye hazır olduğumu belirtmek istiyorum. Üstelik tüm cahilliğimle tüm bilgisizli-ğimle yalnızca içimden gelen kuvvetli bir istekle en derin sevgi saygı-larımla sizi selâmlıyorum. Ellerinizden öpüyorum. 02/Mayıs/2001 ]

 

* * *

 

B... dan E.. E.. adlı hanım kardeşimiz ise, “Terzi Babam” ile düşüncelerini  yazdığı şu şiiriyle dile getiriyor:

 

H A C I   B A B A M A

 

                            Sen senden geçmişen

                     Sen kendini bulmuşan

                     Kevser şarabını içmişen

 

                                 Yürü sultanım yürü

                                 Bu dünya yoktur sana

                                 Gökyüzündeki âlem gıpta ediyor sana

 

                     Ver bu dünyada bizlere himmetini

                     Sensin bu âlemin gülü

                     Güllerin de bülbülü

                     Kimse bilmez seni

 

                                            Yaşayan anlar seni

                                 Hakla hak olmuşsun

                                 Kırklarla beraber olmuşsun

                                 Bırak gizleme kendini

 

                     Ver elini uçur bizleri

                     Yarın âlemde topla bizleri

 

                                 Gönüllerde taht kuran

                                 Ölü kalpleri dirilten

                                 Rûha şifa veren

                                 Dünyayı kuşatan hazinesin sen

 

                     Açıldı kapılar

                     Saçıldı inciler

                     Nasibini alanlar

                     Seninle beraber olacaklar

 

Sizi candan seven mânevi dostunuz E.. E.. ]

 

* * *

 

B.. dan bir başka hanım kardeşimiz G..E.. ise, “Saygıdeğer Terzi Baba” diyerek şöyle devam ediyor:

 

[Yıllardır ibadetlerimi yapmaya çalışıyorum. Allah kabul etsin.”

Tanımış olduğum her üstadlardan Allah razı olsun. Senelerdir zikirle-rimizi çektik. Eski üstadın bizleri bırakıp gitmesi bizleri bir çıkmaza sok-tu. Arayış içerisine girdim...

 

Bir gece rû’yamda tevhid oluyordu. Benim başıma eflâtun yemeni örttüler, “senin rengin eflâtun,” dediler. Yanımda kızkardeşim vardı. “Abla sen aşıklar yoluna devam edeceksin,” dedi. 

Ertesi gün kardeşime gittim, rû’yamı anlattım. O da bana Necdet Beyin, “Mübarek Geceler ve Günler” adlı kitabı gelmiş onu verdi.

 

Kitabı okuduktan sonra tekrar bir rû’ya gördüm.

“Bir su kanalında yıkanıyordum. Oradan çıktım büyük bir havuza gir-dim. Orada da yıkandım. Dinlenirken rû’yada, rû’ya gördüm.  Bana “Nec-det Beye bağlanmamı,” söylediler. Öyle dururken çok sevdiğim bir kişi geldi ona sarıldım. “Bana Allah bu kapıları açtı,” dedim. O bana kızdı, “araya kimi soktun,” dedi, iterek gitti.  Kızkardeşim içeri girdi, koluma girip dışarı çıkarttı. Kapıda Nüket Hanım karşıladı.  Bir minibüs bekliyor-du. Beni alıp eve götürdü.”

 

Rû’yamı kardeşime anlatınca o da beni telefonda sizinle görüştürdü. Zikirlerimi değiştirdi.

 

Daha sonra sizinle ve eşinizle görüştüm. Her ikisini de tanımaktan mutluluk duydum. Hayatlarınızda bütün amaçlarınıza ulaşmanızı sağlıklı mutlu bir ömür geçirmenizi Yüce Allah’tan dilerim. Bütün güzellikler si-zinle olsun, Allah başımızdan sizleri eksik etmesin.       G.. E.. ]

 

* * *

 

Terzi Babamın muhip ve müntesipleri arasında değişik yaştan deği-şik meslek gurubuna mensup olanların yanında hanım kardeşlerimizin de varlığı ve çok oluşu  önemli bir yer tutar.

 

İşte bu hanım kardeşlerimizden bir başkası ise B.. dan Z.. Hanımdır.

“Sevgili Terzi Baba” diye başladığı beyanlarına bakın nasıl devam ediyor:

 

[Çocukluktan beri yukarılarda bildiğim Allah’ı hep merak etmişimdir.  O’nu tanımak ve tanıdığım Allah’a ibadet etmek istemişimdir. Pekçok efendiyle tanıştım, her birerlerinden birşeyler öğrenmeye çalıştım.  Kul-luk vazifelerimi yapmaya çalıştım. Ama hep birşeyler eksikti.  Yaşan-tımla gönlüm bir olmalıydı. Kendimi bir çıkmazın içerisinde hissediyor, içlerinde bulunduğum cemeatlardaki hâl ve davranışlar beni umutsuz-luğa itiyordu. Allahıma hep yalvardım bana yardım edecek bir gönül dostu istedim.  Üzerimdeki bütün olumsuzlukları bana bildirmeliydi ki, o hâllerden kurtulmalıydım.

 

Bir gece mânâ âleminde, “eski bulunduğum dergâhta, o zamana kadar ismini duymadığım pir ve talebelerini sohbet hâlinde gördüm.  Bana ismi-nin Hasan Hüsameddin Uşşâki hazretleri olduğunu söylediler. Ve ondan bana yardım etmesini istedim. Hiç konuşmadan aşağıya ibadethaneye gitti. Ben de yanındakilerden bana yardım etmelerini istedim. Başında beyaz tak-kesi, yeşil yeleği, sakallı gençten birisi bana döndü. İbadethaneye indiğim-de Hasan Hüsameddin Uşşâki Hazretlerinin benim için Allaha çok ibadet ettiğini gördüm.” 

 

Bu şekilde uyandım. Bir zaman sonra rû’yamda genci başında beyaz takkesi, yeşil yeleği ile tanıdım. Ondan Uşşâki dersleri aldım. Aynı in-sân bana sizin kitaplarınızı verdi. “Mübarek Günler ve Geceler” ile “Namaz” adlı kitabınızdı.  Artık sizi tanımam şart olmuştu.  Telefonla ulaştım.  Daha sonra da cemâlinizi görüp size bağlanmak kısmet oldu.  Tüm sorularım cevap buldu. Kendimi sağlam bir kaleye dayanmış huzur ve sükûnete kavuşmuş buldum. Bana hakikatimi bildirdiniz.  Rabbimi tanıttınız.  Göklerde aradığım Allahım bana ne kadar yakınmış meğer.  Onu görmemek mümkün değilmiş.  Allah sizlerden razı olsun.  İçi dışı bir gönlü güzel eli cömert Nüket Ablam ile sizin ellerinizden öpüyorum.  Allah sizleri dünyada da ahirette de bizlerden ayırmasın. Amin.

 

B.. dan kızınız Z.. Hanım kardeşimiz son olarak da mânâ âleminde yaşadıklarını şiirimsi olarak şöyle anlatıyor.

 

                Bir kadın sapanla taş attı karşıya

            Böylece başladı kıyamet mânâda

            Herkesi aldı büyük bir panik

 

                  Kimi gurupla başlarına kadar gömülmüşler buzlara

                  Kimi guruplar diri diri toprağa

 

            Ben gezinirken sonum ne olcak diye

            Pirim çıktı bembeyaz bir taksiyle

 

                  Beraber uzun bir yol aştık

                  Şimdi dedi sıkı tutun yol bitti uçacağız havaya

 

            Sonra derin bir nefes al dalacağız okyanusa

            İyi kullan nefesini yerden dönüş var buraya geri

 

                        Çıkardık üzerimdem lekeliği

                  Pirim verdi siyah ipekten gömleği

 

            Leke tutmaz bu dedi artık asla

            Nuhun gemisine binip çıktık buradan yola

 

                  Hem temizlik yaptık hem rehberlik

                  Peşindeler dediler aman iyi dayan ha

 

            Anka kuşuyla uçurdu Allah (c.c.) Tur dağına

            Çıkmaz dediler artık burdan asla

 

                  Bize birşey olmadı

                  Döndük oradan da elhamdülillâh

 

                Oturttular masaya önümde bir sürü dosya

            Eşim dedi gel peşindeler buradada

 

                  Korku yoktur dedim hepsi gelsin

                  İşte herşey meydanda

 

            Her bir dosyaya attım

            Hem mühür hem imza

 

                   Gencecik yaşımda Pirim verdi

                   Alsana diploma  ]

 

 

Kıymetli gönül dostlarım,

Mektupların, yazıların mahiyetinden de çok açık olarak anlaşıldığı gi-bi Terzi Babam ile tanışan ve kendilerinde derin izler bırakan bu görüş-me, tanışma, muhabbet ve bağlılığın görülen zuhuratlar yoluyla da bâ-tın âleminden tasdik edildiğini de açık olarak görüyoruz.

 

Terzi Babama bu güne kadar ulaşanlar çeşitli vesilelerle onu tanıma imkânına erişmişlerdir. Genelde bir dost tavsiyesi, arkadaş vasıtasıyla ya da sohbet meclislerinde bulunma ile kitaplarını okuyup da ona ulaş-ma gibi imkânların lûtfundan istifade edilmiştir.

Ancak onun hayatının büyük bir bölümü de kumaşlar arasında iğne, iplik, makas ile geçmiştir.  Belki de binlerce kişi bu yolla O’na müracaat edip elbiseler diktirmiştir.  Ancak kendini öyle perdelemiştir, ki  bu yolla vechini açmayı dilememiştir, bazı müstesnalar hariç...

 

İşte o müstesna durumlardan birinde kendisine elindeki kumaş ile ulaşmayı başarıp beşer elbiselerini diktirmenin yanında, Hakk elbiseleri-ni de taleb edip onları da giyebilme gayretlerini gösterebilen bir yakın dostumuz ve eşinin beyanları:

 

İ.. dan T.. Ü.. beyin elindeki kumaştan Terzi Babaya olan yolculuğu:

[1996 senesinde Türkiyede, tarîkatlar ve şeyhlerle ilgili gerek görsel basında gerekse yazılı basında çıkan haberler dini İslâm olan bir fert için cidden üzüntü ve ızdırap kaynağı idi. İslâm bir anne babadan dün-yaya gelmiş İslâmın güzelliklerini, huzurunu yetiştiğim aile ortamında yaşamış bir insân olarak sonunda İslâmiyet bu olamaz diye düşünüyor ve bu durum beni bu konuda araştırmaya yöneltiyordu.

Her sabah namazından sonraki dualarımda, “Allahım! Beni ilmini doğru bilen kişiyle karşılaştır,” diyerek tam altı ay süren niyazlarda bulundum.

O sıralar elbiselerimin kumaşını temin ettiğim firmaya gidip kendime kumaş almıştım. Satıcı arkadaş beğendiğim bu kumaştan artan ikibuçuk metre kumaşı da eşime almam konusunda ısrar ediyordu. Eşimin kumaşı beğenmeyeceği (endişesi) ni ifade ederek reddettimse de, satıcı bir metresi için para almayacağını söyleyerek ısrarına devam ediyordu. Sonunda eşimin beğenmemesi hâlinde iade etmek koşuluyla kumaşı satın alıp eve geldim.

Eve gelen kumaş hem beğenildi, hem de bu hareket benim tarafım-dan yapıldığı sanılarak eşimin bana güzel sözlerine vesile oldu.

İş şimdi kumaşı dikecek terziyi aramaya kalmıştı. Komşuların ve akrabamız hanımların tavsiyeleri neticesi İstanbul’daki terziler birer birer eşim tarafından teklif olarak akşamları bana sunuluyor, ben de her teklife bahane bularak terzileri ret ediyordum.

Hafta sonları Tekirdağ’da baba ve annemizi ziyarete geldiğimiz bir Cumartesi günü  İstanbuldan hareket etmeden evvel eşime, “Kumaşını yanına al, Tekirdağ’da senin dikiş sorununu çözeriz. Terzi Cevdet’e so-rar, tavsiye edeceği bir kadın terzisine götürürüz,” dedim.

Cevdet bey, “Çok iyi bir kadın terzisi var fakat artık dikmiyor herhâl-de, isterseniz ben sizi çırakla yollayayım,” dedi.

Yakın olan dükkâna geldiğimiz zaman altmış yaşlarında gözlükleri burnunun ucuna düşmüş elindeki bir elbise üzerinde çalışırken, işlerken bulduğumuz zâta dikilecek bir elbisemiz olduğunu söyleyip dikip dikme-yeceğini sorduk.

 

“Dikerim ama beş ay sonraya verebilirim, yanımda yardım-cım yok, bu zamanda da iyi zanaatkar bulmak zor,” dedi.

 

Biz şartları kabul ettik.  Model seçimi için ismi Necdet olan beyle eşim, moda dergilerine bakarken, ben duvarda duran kütüphanedeki tasavvufla ilgili kitaplara yönelip raftan aldığım herhangi bir kitabın her hangi bir sayfasını okumaya başladım.

 

Nefis kademeleri ile ilgili sayfayı okuduğumda bu nefis kademeleri-nin kitaplarda zor bulunacağını ve herkes tarafından da bilinemeyece-ğini yüksek sesle düşünürken;

- “Peki siz biliyor musunuz?” diye bir sesle irkildim. Soru soranın Necdet Bey olduğunu fark edince;

- “Biraz araştırmıştım ama, kitaplarda da detaylı bulamamış-tım,” diye cevaplandırdım.

Bu arada okuduğum kitabın kapağını çevirip kitabın yazarının dük-kânında bulunduğumuz Terzi Necdet Bey olduğunu hatta kütüphanedeki seri hâlindeki kitapların hepsinin yazarının kendisi olduğunu görünce, yaptığım ukâlâlığın anlamsızlığına kapılıp saçımın dibinden ter çıktığını hissettim ve hemen özür dileyerek affına sığındım. 

Kendisi rafları dolduran tasavvuf kitaplarının yazarı idi. O anlık cahil-liğimiz ve boşboğazlığımız bize İslâmiyet konusunda yaptığım duaların neticesi olan Allah’ın ilmini bilen zatı karşımıza çıkarıyordu.

Bundan sonra İslâmiyet ile ilgili soruları hoşgörüsüne sığınarak eşim ve ben sormaya başladık. Aldığımız yanıtlar hem yerine oturuyor, hem de bizim çoktandır aradığımız mutmain olma duygusunu yaşatıyordu.  Ben ve eşim her hafta sonu İslâmiyetle ve Kûr’ân-ı Keriym tefsirleri ile ilgili sorularımızı tesbit ediyor, küçük teybimizi de yanımıza alarak dikiş bahanesi ile her hafta kendisini ziyaret ediyorduk. Büyük bir sabır ve iç-tenlikle bizleri dinliyor, her sorunun üzerinde çok geniş açıklamalar ya-pıyordu. Dualarım kabul olmuştu. Ben ve eşim şimdi doğru bilgilerle yüklüyüz.  Allah Necdet Ardıç Beyden razı olsun, başka ne diyebiliriz ki!  

                                                                           T..Ü..   15/01/2003 ]

 

* * *

 

T.. Ü.. beyin muhterem eşleri N.. Hanım ise, şu ifadelerle hâlet-i rûhiyesini açıklıyor:

 

[Yıllarca sıradan bir Müslüman olarak İslâmiyeti bilinçsiz ve gelenek-sel anlamda yaşadım. Yaş olarak olgun bir döneme geldiğimde ise, içimdeki tanımlanması güç boşluğun bir tanımı, varoluş sebebim, bu gibi soruların cevaplarını aramaya başladım. Bu arayış beni zaman za-man yanlış kaynaklara götürdü. En son ise, bana göre daha mantıklı ve gerçekçi düşünebilen eşimin sürekli uyarıları ile yanlış bir kapıdan dön-düğümde tanıdım Terzi Baba’yı...  Kısa bir sohbetin sonunda İslâmiyeti yeterince bilmediğimi sadece duygularımla yaşadığımı söyledim.  İleriki günlerde tanık olacağımız o muhteşem nezaketleri ve hoşgörüleri ile bana kendilerine ait 4-5 kitap uzatarak fırsat buldukça okuyabileceğimi söylediler.

Yanlarından ayrılıp arabaya biner binmez elimdeki kitaplardan rast-gele bir sayfa açtığımda gözüme çarpan ilk cümleyi yüksek sesle oku-dum. “İslâmiyet tembellik dini değildir. Sadece duygularla yaşa-nılmaz, araştırılmalı, öğrenilmeli,” diyorlardı.  Evet  o an yıllarca aradığım irfan yolunun doğru adresini bulduğumu büyük bir huzur ile farkettim. Yüce Mevlâm beni de bu kervanla yola devam etmeği hak edenlerden eylesin. Yazabilecek anlatabilecek çok fazla güzellikler ya-şadık. Ancak daha fazla satır işgal etmemem gerektiğini biliyorum.  Sa-tırlarıma tanıdığımız ilk günden bu yana vakitli vakitsiz, gerekli gereksiz her müracaatımızda bize evlerinin ve yüreğinin kapılarını açan gönül dostumuz büyüğümüz Nüket Hanıma minnet duygularımı ifade ederek son vermek istiyorum.  Hürmetlerimle...                               

                                                                                        N..Ü.. 15/01/2003 ]

 

* * *

Terzi Babamın mühiplerinden olan ve belirli bir dönemde Tekirdağ-daki yazlık evinde komşuluk ettiği E.. lu F.. A.. bey de muhabbetlerini şu şiirle dile getiriyor.

 

Bu kişi “Bazı Hatıralar” bölümünde belirttiğimiz Erzurumlu Fikri Efendidir ve o günlerde Terzi Babam’dan “EDEB” hakkında bir şiir iste-miştir.

Terzi Babam da onun bu arzusunu “EDEB YA HÛ” ismindeki şiiri ile yerine getirmiştir. Biz de o şiiri sizlerin de okuyabilmesi için buraya alı-yoruz.

 

 

YÜCE NÛSRET BABANIN VARİSİ

 

UŞŞÂKİ VARİSİ

 

NECDET USTADAN İLHAM

 

 

                    Nedendir niçin bilemedim, bu sırrı bu âlemi

               Lâ faili illâllah’tan bihaber işledim fiilleri

               Gönülde bulamadım, zikirde sezemedim esmâları

               Boğuldum maddede, perdem kör etti sıfatları.

 

               Bırakmadı aynalar göremedim, hep ötede kaldı zât

               Üstün oldu hayvanlar özümden, ne yazık ki kat kat

               Âdemden bihaber, çekilmiş hep sırlardan kalınca hat

               Bir ömür geçti, olamadım varisi veli ibrahimle şad.

 

               Şiir türkü imiş sanki, dinledim turu sinada Mûsâyı

               Hıristiyanların haçı, sembolü gibi gördüm İsâyı

               Ne yazık ki bulmuştum yitirdim, aşkı Muhammedi

               Gerçeği görmeyi bu fakire de nasip et yarab.

 

               Âdemden gelip pınarı kevserden içtik ise

               İbrahim aleyhisselâm yolunda veli olduk ise

               Mûsâdan kelimullah lâfzını aldık ise

               İsâdan rûhullah ve de ehlullah bulduk ise

 

                    Ben sandığım ben, ben değil isem

               Aşkı Muhammediden çok uzak isem

               Evvel, ahir, zahir, bâtından bihaber isem

               Bildir sırrını bize ya ehli Necdeti veli.

                                                                                             

                                                                                    16.07.1993

                                                                                       Tekirdağ

                                                                                          F.. A..

 

* * *

(03.06.1987)

                                 E D E B   Y A   H Û 

 

                 İnsan’a yakışan edeb’dir, edeb,

                 Yolları aştıran sebeb'dir, sebeb,

                 Kendini bilmek gerektir, gerek,

                             Bilenler yanında edeb ya Hû.

 

                                    Küçüktün bir dem büyüdün güzel,

                           Halini biliyormuydunki ezel,

                           Yükseklere çıkıpta atma gazel,

                                    Büyütenler yanında edeb ya Hû.

                                

                 İlmin yok idi, fakat öğrettiler,

                 Seni nice zaman bakıp güttüler,

                 Bir yere getirip adam ettiler, 

                             Öğretenler yanında edeb ya Hû.

 

                                    Cahillik ettin kaç kere, af gördün.

                           Belki gönlünün muradına erdin,

                      Etrafını zaman zaman yerdin,

                             Affedenler yanında edeb ya Hû.

 

                 Gel büyüklenme eyle secdei ahh,

                 Demiyesin gün geçtikçe vah vahh,

                 Ediver gönlünü acilen ıslahh,

                             Salihler yanında edeb ya Hû.

 

                           Ermeğe çalış kendi özüne,

                      Kanma sakın cahillerin sözüne,

                      Aşk sürmesini çekiver gözüne,

                                    Görenler yanında edeb ya Hû.

 

                 Dalmağa çalış bahri zatına,

                 Çıkıver her dem erenler katına,

                 Erersin elbet manayı batına.

                             Erenler yanında edeb ya Hû.

 

                      Geçiver artık ak ile karadan,

                      Mutlak sevmiş senide yaradan,
                      Çabuk çıkar kendini aradan, 

                                    Çıkaranlar yanında edeb ya Hû.

 

                 Ölmeden evvel ölmeğe çalış,
                 Sende olanı görmeğe alış,
                 Hiç iyi olmaz gaflette kalış

                             Ölenler yanında edeb ya Hû.

 

                           Kendine dön, kendine dön, kendine,

                      Takılma gayrı varlık bendine,

                      Ermek için gerçek ALLAH dinine,

                                    Erenler yanında edeb ya Hû.

 

* * *

 

İ.. den S.. K.. isimli bir başka hanım kardeşimiz ise, güzel bir ilk-bahar gününde  “BAHAR SEVİNCİ” diyerek kaleme aldığı yazısına “Esselâmü Aleyküm” dedikten sonra;

 

[İlkbahar yine bütün haşmetiyle, güzelliğiyle ovaları, tarlaları sar-maya başladı öylesine güzel, ki Cemâli İlâhiye her yerde zuhur etmiş.

Değerli Hocam ve Kıymetli kardeşimiz Nüket hanım ve bu yolda cihat eden Uşşâki gülüne hak ve hakikat adına gönül verenler diyorum, ki gezmediğim, dolaşmadığım, uğramadığım hiçbir mânevi topluluk kalmadı, ki hep bu sofralardan doyamadım kanamadım, ama ne zaman ki, bu maide sofrasına oturdum hiçbir şeye ihtiyacım kalmadı.  Geçmiş ve gelecek hâli değerli hocamızın sohbetlerinde hem aile olarak, hem de cemaat olarak öylesine doyduk, ki kimsenin sofrasında gözümüz gönlü-müz kalmadı. Aradığımız her şey var, sormak istediklerimizin cevabı, rû’yalarımızın tabiri, herbirimizin hâli lâtifleşerek önümüze serildi. Bek-lediğimiz, umduğumuz bütün güzellikleri hem kendi bünyemizde hem de çevremizde bulunca hayret ve hayranlık hepimizi sardı. Hem ailemiz hem katmer takımı ve cemaati olarak dünya durdukça dünyada, ahi-rette ebedi olarak ismimiz hayırlarla güzelliklerle anılsın. Her şeyin en iyisini bilen Yüce Mevlâ kendi katından mükafatlandırsın, Liva’ül Hamd sancağının altında cemeylesin, inşallah diyerek selâm ve saygılarımı sunarım.

                                                                  S.. K..   02/03/2002    

 

* * *

Ege bölgesindeki Uşşâki canları için İ.. deki evini hizmet amacıyla açan ve belli aralıklarla “Terzi Babam”ın gidip, canlarla görüşüp soh-bet yaptığı evin sahibesi F.. Hanımdır. 

F.. Hanım, birisi 1999 da, diğeri 2001 yılında “Terzi Babam”ların Umre ziyaretlerindeki küçük gurubun içerisinde de yer almıştır.

 

[2001 yılının Umre ziyaretlerinde F.. Hanım Mescid-i Haremin içe-risinde yatsı namazı vaktinde şu tecelliyi yaşar:

 

¡áî©yª £ŠÛa ¡å¨à¤yª £ŠÛa ¡é¨Ü¨£Ûa ¡á¤¡2

“Kâ’be’nin etrafında elips çizerek Hızır aleyhisselâmla tavaf ediyor-sunuz. Hızır (a.s.) “Allah”, siz de “Vâhid” isimlerini zikrediyorsunuz.  Tavafınız, “yerden yukarıya” yüz görülmüyor, sadece sakalınızdan ta-nıyoruz ve ihramlısınız.

Hem Kâ’be’yi hem de kendinizi tavaf ediyorsunuz.  Bize seslendiniz, “beni tutun daha gitmek istemiyorum,” diye…  Biz de Nüket hanım, Neclâ Hanım ve ben, sizin ihramınıza yapıştık, ihram elimizde kaldı. Yu-karıda sadece sakaldan anlaşılabilecek simanız var.”

 

                                                                           F.. D.. 17/09/2001

                                                                           Pazartesi Yatsı namazı

                                                            Mekke-i Mükerreme

 

F.. hanımın 26/04/2001 de kaleme aldığı yazısı ise şöyle:

           

      Bir filim başladı.                  O âlemde derse.

      Sahnesiz renksiz.           Devam ediyorsunuz.

      İtimat edilir şüphesiz.      Derken kırkımız oldu.

      Bizler boş çuvallar.           Bir tek el ayak ağız.

      İçimizden dışımızı.         Vücûd, Varlıkta yokuz.

      Dışımızdan içimizi.            Çuvalın içinden çıktı.

      Arayıp gezdik bir an.        Bir peygamber sekiz veli.

      Gördük sizi yatakta.         Hepsine verildi Selâm.

      Dudaklar kıpırdıyor.          Denildi beliğ.

      Alimin uykusu.                   Hz. Peygamber (s.a.v.) havzındanız.

      İbadettir diyorsunuz.       Ali Kerremallahu veche suyundanız.

 

                        Hasan Hüsamettin Uşşâki yolundanız.

                        Şeyh Saminin kolundanız.

                        Bekir Sıtkı Visali kulundanız.

                        Zekiyye hatun soyundanız.

                                Osman Şinasi boyundanız.

                        Ali Baba oğlundanız.

                        Kumruların toyundanız.

                        İşte bunlar bizim ceddimiz.

                        Söyle Necat’a duada bulunsun. (*)

                                Hepimize fatiha okusun.

 

(*) “Söyle Necat’a” diye belirtilen isim, Necdet Ardıç Bey’dir.

       Necdet Kûr’ânda Necat olarak belirtilmiştir.

 

F.. Hanım yakaza hâlindeyken yaşadığı varidatı “Terzi Babam”a göndermiş. O da bu varidatı kelime kelime bölüm bölüm şerh etmiş kendisine göndermiştir. 

 

Önce F.. Hanımın yakazasını yazalım, sonra da “Terzi Baba” tarafından şerh edilmiş hâlini belirtelim.

“Yıldızım kızım Ülker, hızlı akan sulara baraj yaparlar. Taşları döksen de zemine taban olur.  Seni baraj içinde görmek iste-mem. Zekiyye ana ağzından çıkardığı kâ’be’leri dilimizin altına koydu. Allahın nizamını değişteremezsin. Nefisten Aklı küle gi-den yol ne güzeldir. Elindeki tahta ince ise, ona göre çivi çak tahta çatlamasın, kırılmasın işiniz zor. Dua dua dua selâmetle necatınıza koşun.”

 

12/01/2002 tarihinde Terzi Babamın F.. Hanımın yakazasına yaptığı izahat:

 

[(Yıldızım kızım Ülker) 

“Yıldız (necm) hakkında Cenâb-ı Hak başlı başına bir sûre indirmiş-tir. 53 no.lu sûredir. Bu da bizim şifre sayımızdır. Hayâl ve nefs yıldızı-mızı söndürüp, gerçek ilâhi yıldızımızı ortaya çıkarmamız gerekmekte-dir. Efendimiz, “benim sahabim gökteki yıldızlar gibidir. Hangisine baksanız yolunuzu bulursunuz,” demiştir.  Mâlum arkadaşlar (yani, yıldızcılar) farkında olmadan gerçek diye, nefis yıldızlarına yönelmiş-lerdir. 

Gerçek yıldızlık, tarîkât hali.., ay (kamer) lık hakikat, güneşlik ise, mârifettir. 

Yıldızın perdesi, nefistir (beden); ayın perdesi, yıldız; güneşin perdesi ise, aydır. 

 

Bir başka ifadeyle,

ilâhiyat güneşinin tecelli mahalli (perdesi) “Bedri münir” (nûrlu ay),

“Bedri münir” (nûrlu ay)’ın tecelli mahalli  (perdesi), yıldızdır.

Ülker yıldızı, gökte ay’ın seyrine en yakın olan yıldızdır. Yıldızın te-celli mahalli (perdesi) ise, nefs (beden) dir.

Kim gaflet içerisinde yaşıyorsa, nefs yıldızından aldığı hayâl ve ben-lik ateşiyle yanar, hayâl içerisinde bir ömür geçirir, bir yere ulaşamaz sonu hüsran olur. Kimde gerçek ilâhiyat yıldızına ulaşırsa saadet ehli olur.

Genel yaşamda görülen bedenler umumi olarak nefs yıldızlarıyla, özel olarak da aralarında bazıları ilâhiyat yıldızları ile dolaşmaktadır. Fa-kat gaflet ehline bedenleri perde olmakta bu da hakkın onlara bir lûtfu olmaktadır. Eğer ilâhiyat yıldızları herkes tarafından hemen görülüp bi-linse huzursuz edilirdi. Bu yüzden perdelidirler.

“Şu yazıları yazarken radyoda hafif bir sesle şiir okunuyordu. “kayan bir yıldız gibi,” içinde bir cümle geçiyordu.”

 

(Hızlı akan sulara baraj yaparlar)

“Evet yaparlar çünkü kontrolsüz herşeyi kontrollü  kullanmak ve faz-lasını lüzûmunda kullanmak için yedek bulundurmak akıllı tedbirli insân-ların işidir.”

 

(Taşları döksen de zemine taban olur.)

“Yani aklında fikrinde taşlanmış eski değer yargılarını döksen de on-lardan yine faydalanırsın. Üzerine basar yürürsün. Sen onları değil onlar seni taşımış olur.”

 

(Seni baraj içinde görmek istemem)

“Yani şu anda akan bir ırmak ol, barajdan aşağıya doğru yola çık. Tribünlerden geçerek başkalarını aydınlatmak için ışık ol, sonra tekrar yola dönüşüp yoluna devam et. Daha sonra deryaya ulaşır, barajın sı-nırlılığından deryanın sonsuzluğuna dahil olursun.”

 

(Zekiye anne ağzından çıkardığı  kâ’be’leri dilimizin altına koydu)

“Onun ağzından çıkan kâ’be’ler hakikat-ı ilâhiyeyi anlatan zâtî keli-melerdir. Hapların dillerinizin altına yerleştirilmesi nasıl ki kalp ve tan-siyon hastaları dillerinin altına şifalarını koyarlarsa o da öyle nefs hasta-lığına şifa olacak kâ’be kapsüllerini  o miktarda sizlere sunmasıdır.”

 

(Allahın nizamını değiştiremezsin)

“Elbetteki bu mümkün değildir. Aklımızda bireysel olarak yapmayı düşündüğümüz birşeyler varsa ve de bunlar Allah’ın nizamına ters dü-şüyorsa hiç teşebbüs etmeyin demektir.”

 

(Nefisten aklı külle giden nizam ne güzeldir)

“Bilindiği gibi bu ifade seyr-i sülûktur.  Bu yolun gerçeği evvelâ nef-sini tanımaktır. Bir şeyi tanımadan o şeyin üstüne çalışma yapmak mümkün değildir. (tahta, demir, taş, toprak gibi)  Nefsimizin özü akl-ı kül olduğunu anladığımızda ona ulaşmak için nefsimizden geçmemiz ge-rekecektir.  Böylece kendine ulaşma yolunun nizamı ne güzeldir. 

 

(Elindeki tahta ince ise, ona göre çivi çak tahta çatlamasın kırıl-masın)

Bir âyet-i kerimede “biz onu levhalarla çivilerle yapılmışa yük-ledik,” Yani “Mânâyı Nuh’iyyet”i (derilerle ve kemiklerle) yapılmış beden gemisine yükledik buyrulmaktadır.

 

Karşımıza çıkan “Mânâyı Nuh-u” taşıma arzusunda bulunan küçük küçük kayıklara limanda kalmaları nefis enginliklerine açılıp da batma-maları için onlara uzatacağın halatı bağlamak için büyük çiviler çakma kalınlıklarına yani kabiliyetlerine göre ilâhi hakikatleri mıhlamaya bak, aksi hâlde kayıkta sandalda yara açılır.  Limanda bile batma tehlikesi olur.”

 

(İşiniz zor)

“Tabii ki zor. Ancak Hak ile birlikte ve Onu vekil edinenin işi kolay-dır. Çünkü vekil onun en büyük desteği ve yardımcısıdır. (ni’mel Mevlâ ve ni’mel vekiyl) dir zorluk kişinin nefsiyle başbaşa kalmasıdır.”

 

Not: F.. Hanımın “Zekiyye Anne” dediği rahmetli eski mürşidesi Terzi babamın adını Necat koymuştur. Kûr’ân-ı Keriym’de Necat, “Necdet” in karşılığıdır.

 

(Dua dua dua)

“Şeriat, tarîkat, hakikat mertebelerinin dualarıdır. Mârifet mer-tebesinin duası ise, “kün” (ol) dur.”

 

(Selâmetle necatınıza koşun) 

“Genellikle “necat” Kûr’ân ve Kâdir yolu seyr-i sülûk yoludur.  Özel anlamda da siz düşünün..” ]

                                         

F.. hanımın Terzi Babam’ı ilk tanıdığı günlerde gördüğü bazı zuhu-ratlar ise, şöyledir:

 

[30 Kasım 1998

Bismillâhirrahmânirrahim,

-  Sâfî Babanın cüppesini giymek istedim

   (mübarekten feyz almak için)

 

-  Cüppe ile beraber bir fırına girip diğer bir taraftan çıktık

 

- Mekândan münezzeh yerde boşlukta kefenlenmiş ölüler yatıyor.  Hacı Ağabeyim ve Said Nûrsi Hz. leri bu cenazelerin biri baş ucunda biri ayak ucunda

 

- Bakıp ellerindeki yerlerine işaret koyuyorlar. Bütün cenazelerin adı Abdullah (hanım erkek hepsi buna dahil)

 

- Hacı Ağabeyim diyelimki kuzey doğrultusunda, Said Nûrsi Hz. leri güney doğrultusunda. Batıdan doğuya bir ışık huzmesi “fijuv” diye ge-çerken bunun Hacı Annem olduğunu görüyoruz.

 

- Ellerinden diyelim ki, kâğıtları alıp doğu doğrultusuna doğru yoluna devam ediyor.

 

- Ben Hacı Ağabeyim olmuşum aynı kisvedeyiz.  Olamaz, o mürşit ben mürid bile değilim diye içimden konuşurken bütün iç dış organları-mızın benzerliği gösteriliyor.

 

- Beyin plaklarımız da aynı yönde dönüyor, tabii ki H. ağabeyimin plağının çizgileri daha çok.  İş merkezde yani kalpte imiş, en uç köşeleri merkezleri aynı imiş.

 

- Bu arada “fijuv” diye Hacı annem olan ışık huzmesi doğudan ba-tıya dönerken yahut benim anlatabilmem için öyle gösterilirken Hacı ağabeyim ve Said Nûrsi Hz. lerine aynı kağıtlar, diyelim mühürlü, tas-dikli olarak geri veriliyor.  Bu mevtaların hepsi şu veya bu yoldan şehit mertebesi kazanmışlar ve tasdiklenmiş.

 

- Hacı ağabeyimin ve Saidi Nûrsi Hz. lerinin  vücûdları birbirine sarı-lıyor

 

-  Evliyaları temsilen Eyyüp Sultan Hz. Piranı temsilen Abdülkâdir Geylâni (k.a.s), şehitleri ve nas temsilcileri Hz. Hasan (r.a.) Hz. Hüseyin (r.a.) Valideleri temsilen Hz. Fatımatül Zehra, Asker ve ordu - şeceat temsilcisi Hz. Ali (r.a.), ibadethaneleri temsilcisi Kâ’be-i Muazzama, Peygamberleri temsilen Hz. Muhammed (s.a.v.), kitapları temsilen Kûr’ân-ı Keriym, suları temsilen Nil, dağları temsilen Uhud, ve melekleri temsilen Cibril (a.s.) ların rûhaniyetleri veya rûhları (hangi kullanış da-ha doğru ise) birbiri üzerine bir canlı top teşkil ediyor.  Bu top öyle bir kaynaşıyor, ki içten dışa dıştan içe döne döne bütün yaratılmışları da bi-zim bilip bilemediğimiz içine alıp, dışına çıkara çıkara, diyelim ki bir nûr-dan perdeden geçip bir nûrdan boru’ya giriyor burada aksi istikâmetten gelen bir nûr süzgeçten geçiyor.

 

-  Süzgeçten hiç geçmeyen kalmıyor

 

- Hepsi birer ışık huzmesi, yıldızı olarak asli vatanlarına veya vazife yerlerine dönüyor.

 

- Bu arada biz bir şehre gelmişiz. Hiçbir şey yok, görüntü yol herşey varmış.  Bize Allah (c.c.) diye zumlanıyor.

 

- Bir hamur teknesindeyiz diyelim, o hamur öyle kabarıyor ki ekmek yapmağa yetişemiyorlar.

 

-  Ekmekler pişmiş olarak hamurdan sıçrıyor.

 

- Bütün bilip bilmediğimiz ihtiyaç olan yerlere veya talep edenlere dağıtılıyor.

 

- Karşımda Hacı Annemi görüyorum. Bunu (NECAT)’a bana anlat-tığın gibi anlat dedi.

 

- Başımdan sıvazladı, sanki saçlarım yeniden çıkıyormuş gibi dipleri kaşınıyor.

 

- Gece yattığımda baş ucumda Hacı Ağabeyimin beni  elinde kitabı ile bekliyordu.  Ben yattıkça o okudu.

 

- Şimdi kısmet olur Sabah namazını eda edersek tekrar derse de-vam edecek gibi orada duruyor.  Sabah 6:30

 

-  Gaybı Allah (c.c.) bilir. Yanlış anlatışımızı Allah af buyursun Amin.

 

Not : Zuhuratta görülen manevi ekmekler dağıtılmaya devam edili-yor. F.. hanımın “Hacı Ağabeyim” dediği kişi, “Terzi Babam”dır. ]

 

* * *

 

Tahsil hayatını Avusturyada bitirip mesleğini Türkiyede sürdüren M..B.. adlı bir doktor arkadaşımız ise, gerçek İslâma ve Terzi Babama ulaşana kadar değişik evrelerden geçip, O’na şu şekilde vasıl olmuştur:

 

[Kendimi bildim bileli herşeyi kabulleniyor görünsem de, herşeyi içimden sorgulayan ve perde arkasını araştıran bir insânım. Bu ortaokul çağımda başladı hâlen de öyle...  Herşeyin arkasındaki gizemi, sırrı ve özü araştırıyor, sorguluyorum. Felsefe ve din!… daha bunların ne oldu-ğunu bilmeden, ilgi alanları ve konularına çoktan dalmıştım bile... Ailem müslüman olmasına rağmen birçok sorularıma cevap veremiyordu.  On-ların bu konudaki yetersiz bilgi eğitimini göremiyor, eksikliğin İslâm dininde olduğunu düşünüyordum. 

Böylece mânevi arayış yolculuğum ortaokul yaşlarımdan, birkaç yıl öncesine kadar sürdü. Bu yolculuktaki merhalelerim Hıristiyan dini, Mû-sevilik, Budizm ve nihâyet ateizm oldu. Mutlak varlığı bulmak için mut-lak yokluğu buldum ve yaşadım. 

Fakat yavaş yavaş mutlak varlık kendini tanıtmaya başladı. Birşey-leri anlıyordum, keşfediyordum, ama adını bilmiyordum. Ancak bir-şeyden emindim.  Bunlar mutlak gerçeklerdi. 

Varoluş ve yok oluş ve bunların arasındaki bütün oluşumlar ve bun-ların da mânâları... Yeni bir din, mutlak gerçeğin açıklandığı din!…  Not ediyorum.  Bana verilen dini, mutlak gerçeğin inceliklerini yazıyordum.

 

Yıllar böylece geçiyordu taa ki İmam-ı Gazzali’nin “Kimya-ı Saa-det” isimli eserini tevafuki bir şekilde okuyuncaya kadar!…  Çünkü yazdığım satırların, gelen bilgilerin aynısını bu eserde okuyordum.  Mut-lak gerçeği bulmuş ve büyük uğraşlar ile yazıyor iken o eser sayesinde bunun İslâm olduğunu anladım.  Anladım ve tabiri caiz ise, “Amerika’yı yeniden keşfetmeyi” bırakıp araştırmalarımı İslâmı araştırarak, okuya-rak sürdürdüm. 

Bu konuda her türlü yardımı ve desteği de araştırıyordum.  İlmihal ve bedeni ibadet bilgilerin, dünyevi yaşam düzeni ile ilgili bilgilerin öte-sine geldiğimde artık yalnız yol almak çok zor olduğunu gördüm. 

İmamlar ve ilâhiyatçılar ile yaptığım sohbetlerde sorularıma cevap bulamıyordum. İmam olan kayınpederimin bağlı olduğu çok muhterem Nakşibendi ve Kâdiri olan bir zâta bağlandım. 

 

Buradaki usul ise, çok kısa bir süre içinde yetersiz kaldı.  Sorularıma cevap almayı bir yana bırakın, soru sormak bile pek hoş karşılan-mıyordu. 

Birkaç ay sonra İzmirde, özellikle hanımlara rehberlik görevi yapan muhterem bir hanımefendi mürşide ile tanıştım. 

Evet burada  soru sormak hem serbest, hem de cevaplar geliyordu. Şeriat bilgilerinin ötesinde tarîkat bilgisi, terbiyesi ve eğitimini burada gördüm.

Ancak bitmez tükenmez sorularıma aldığım cevaplar beni birkaç ay sonra tatmin etmemeye başladı. Cevapsız sorular ve yine bunları ce-vaplayacak birini bulma sorunu ile yine başbaşa kaldım. 

 

Bir yaz tatili, kayınpederim ile sohbet ederken bana Uşşâki olan bir zâttan bahsetti ve beni onunla tanıştırabileceğini söyledi. Bir ümit ışığı… zaten bağlı olduğum muhterem hanımefendi, Zekkiye annem de Uşşâki idi. Memnuniyetle kabul ettim ve bir yaz günü öğleden sonra dış görü-nümüyle gerçek bir Tekirdağ beyedendisi görünümünde olan ve kadın terziliği yapan atölyesinin (hesapta bir beş on dakikalık ziyaret amacıy-la) kapısını çaldık. Kayınpederim ile yapmış oldukları bir Hac farizasın-dan dolayı tanışan iki ahbap dostça selâmlaşıp ben tanıtıldım. Hoşbeş-ten sonra kayınpederim benim sorularım olduğunu dile getirdi. 

Servet Beyin (o zaman daha ismini bilmiyordum, kapısındaki tabela-sından dolayı “Servet Bey” diye hitap ediyordum, o da bozuntuya ver-miyordu,) ilk dedikleri  “hiç birşey göründüğü gibi değildir!”.

 

“Allah, Allah yahu zaten benim derdim bu ya!” dedim içimden ve beş on dakikalık ziyaret kayınpederimin müsaade isteyip yanımızdan ayrıldıktan sonra birkaç saat daha sürdü.  

İsminin Necdet olduğunu da öğrendim. Yine ziyaret edebilme ümi-diyle vedalaştık.  İyi de ama ne zaman?…  Derken ertesi gün daha öğ-len olmadan ben Necdet Beyin yanında kendimi soru sorarken, Onu da cevap verirken buldum. Buldum!… Evet aradığımı bulmuştum!… Kendisinden eğitim alabilmek, faydalanmak için izin istedim.

 

Bu iznin mânevi onayı için istihare önerdi.  Hemen o gece yaptım ve ertesi gün zuhuratımı anlatmak üzere huzuruna vardım.”

 

“Bir bitpazarındayım ve çok güzel değerli kandillerin satıldığı bir ser-ginin önüne geliyorum. Bütün kandiller farklı, hepsi çok güzel ama bir ta-nesi var, ki hepsinden daha büyük daha güzel… “Alayım mı?” diye sorar-ken, kendi kendime bir ses bana,  “evde zaten bir kandilin var ki,” diyor.  “Evet ama bu kandil daha büyük, daha fazla ışık verir,” deyip almaya karar veriyorum. Neş’eli ve yeni büyük kandilimle sergiden ayrılıyorum...”

 

“Yorumunuz nedir,” sorusuna, Necdet Bey tebessüm ederek, “sen ne dersin?” diyor. Eh, daha açık bir zuhurat olamazdı herhâlde.

 

Tasavvuftaki Şeriat, Tarîkât, Hakikat ve Mârifet yolculuğunda ce-hâlet karanlığın ifadesi ve ama aynı zamanda meyvesi alîmlik ve âriflik olan cevaplara tohum olan soruların aydınlatılması için ışığa “kandille-re” ihtiyaç vardır. 

 

Cenâb-ı Hakk Güneş misâli, Rasûlüllah Kamer misâli ve sahabeler Yıldızlar misâli ise, şeyhler, ârifler ve ârif-i billâhlar da elbette yeryü-zünde kandiller misâlidir.

Önemli olan kendi ihtiyacanı karşılayacak yeterli ışık veren kandili bulmak, ki gidilen yolda karanlık kalan bir köşe kenar kalmasın...

 

Necdet Bey’in (artık Terzi Babamın) elini öptüm, mânevi biadımızı yaptık ve bol sorulu cevaplı yolculuğumuza başladık. Bu sorular her za-man sözel olmasa da hâl lisânı ile soruyor ve cevabını alıyorum.”

 

“Terzi Baba” ismi de nereden çıktı diye siz sormadan önce ben an-latayım.  Yine bir zuhurat ile ilgili.

Şöyle ki:

Bir ses bana, “tüm sorularımın cevabını ve mutlak gerçekleri Dikili Baba’dan öğrenebileceğimi,” söyledi.

 

Yine ilk fırsatta ben Necdet Bey’in atölyesinde bu zuhuratımı anlatıp, “Dikili’de bir zâtın olup olmadığını,” sordum.  Çünkü kendim Ayva-lıklıyım ve buraya yakın Dikili isminde bir kasaba var (Egeliler bilir).  Efsaneleri olan bir yer. Belki orada bir zât vardır, yaşamıştır diye düşünerek sordum. O esnada Necdet Bey kesmiş olduğu kalıplarını dikiyor.

Önce “hayır tanımıyorum” dedi ama kısa bir süre sessizlikten sonra yine tebessüm ederek, diktiği kumaşlara işaret etti. Cevabımı almıştım: “Dikili Baba” tam karşımdaydı. Dikiyordu. O artık “Terzi Babam” dı...”

 

                                                                            Şişli İstanbul

                                                                                       04/12/2002

                                                                                    03:00 ]

 

* * *

 

Nûsret Tûra efendimizin döneminden N.. Ç.. adlı bir başka hanım kardeşimiz ise, Terzi Babaya nasıl ulaştığını şöyle açıklıyor:

 

[Yurt dışında yaşadığım için o günün şartlarına göre haberleşmek ve görüşmeler epeyi zordu. Bir gün Bebek’te Nûsret Baba’mın evine gitti-ğimde vefat ettiği haberini aldım. İmkânlarım kısıtlı olduğu için her geli-şimde, “acaba yerine kimi bıraktı,” diye düşünüyordum.

 

Bir gece rû’yamda, “telefon çalıyor, açıyorum Valide Annemin sesi… Bana kendisinin bir başkası ile konuşmasını dinletiyor, ben de dinliyorum. Valide Annem beni O’na anlatıyor. “Konuştuğu zât niye kendini tanıt-mıyor,” diyorum.” 

 

Bir başka rû’yamda da, “telefonla konuştuğum o zât bir masada kağıt ve kalem elinde kayıt yapıyor, önce de benim kaydımı yapıyor.  Başka ka-yıt olmak için sırada olanlar da var.”

 

Bu rû’yadan 3 sene sonra (Necdet Efendinin) “Gönülden Esintiler” kitabının ilki elime geçti. 

Bu kitapta Nûsret Babamdan bahsediyordu ve O’nun halifesi oldu-ğunu bildiriyordu. Daha sonra Türkiyeye geldiğimde kendisini ziyarete gittim. Ve telefonda (rû’yada) konuştuğum kişinin o olduğunu hatırla-dım. Aynı kişiydi ve aynı şekilde konuşuyordu. Sonra da “aradığımı buldum,” dedim.

 

                                                                                           06/11/2002

                                                                          N..Ç.. Alm.. ]

* * *

 

 ¡áî©yª £ŠÛa ¡å¨à¤yª £ŠÛa ¡é¨Ü¨£Ûa ¡á¤¡2

[04.05.2005

Son günlerde çokça üzerinde durduğum hususlardan birisi de Mev-lâna Celâleddiyn Rûmi ve Muhyiddiyn Arâbi hazretleri ve meşhur eser-lerinin Terzi Baba yolundaki hikmetlerini tefekkür etmeye çalışmamdır.

 

Hz. Muhyiddiyn Arâbi                ® İlm-i İlâhi

Hz. Mevlâna Celâleddiyn Rûmi     ® Aşk-ı İlâhi

 

Seyr-i sülûkumuzdaki Terzi Baba yolunun temel taşları olarak biz-lere bu nefha-i ilâhileri ikram ediyorlar.  Gerçekten bu iki şahsiyet ve eserlerinin Terzi Baba ismi ile zuhura çıkmasının acaba başka ne gibi hikmetleri olabilirdi.

 

03.05.2005 Pazar günü saat 11.00 civarında yaslandığım kanepe-nin üzerinde uyuklama (yakaza) anında gördüğüm açık ve mücerred bir rûya şöyle idi.

“Terzi Babam’ın işyerindeki sohbet yapılan odanın içindeyiz. Terzi Babam cam tarafına biraz yakın yerden, önüne konan bir kürsü’den sohbet konuşması yapıyor. Konuşma esnasında bütün vücudunu kapla-yan bir sevinç ve mutluluk vardı.

Tam karşı istikametinde oturuyordum; bana doğru bakarak ve sağ eliyle işaret ederek ¤åí¡£†¡î¤z¢ß “Muhyiddiyn” nedir biliyor musun? diyordu.

 

“Muhyiddiyn” derken harfleri tek tek, tane tane sıralıyor ve son-daki å (nun) harfine atıf yaparak söylüyordu.

 

Tam ismi söylediğinde yani “Muhyiddiyn” dediğinde ise, ikimiz de aynı heyecan içinde keskin bir cevap ile sonundaki å (nun) dur diyo-ruz.

“Muhyiddiyn”, sondaki å (nun) da, yani “bende gizlidir” diye, bu defa da kelâmsız olarak ifade ediyordu.

 

Ben de “evet doğru söylüyorsunuz,” diyorum ve her ikimiz de birbirimizi teyit ediyoruz.”

 

Uyandığımda bu rûya daha önce gördüklerimden daha farklı idi.  O yaşantı ilmî olarak üzerimde o gün hep devam etmişti.

 

YORUM:

Gerek “Muhyiddiyn” derken, gerek “Celâleddiyn” derken; her iki  kelime de å (nun) ile bitiyor; å (nun) harfi ise, bilindiği gibi “Terzi Babam”ın ve “Necdet”in harf-i rumuzu idi.

 

 

Buradaki çaılşmamıza sayılar şöyle şahid oldular.

å (nun)  harfinin açılımı,  æìã (nun)  diye yazılır.

O da ebced hesabı ile, (50 + 6 + 50) = 106 etmektedir.

 

106 da iki adet 53’ün varlığına delil olmaktadır.

 

Yani

hem “İlm-i İlâhi”

hem de  “Aşk-ı İlâhi” zatından zuhura çıkmış.

 

Böylelikle de

hem “Muhyiddiyn”

hem de “Celâleddiyn” hazretlerine delil olmuştur.

 

Kısaca bu yorumu yaptıktan sonra bu mücerred zuhuratın yorumu için farklı bir tevil daha oluşmuştu. 

Tabii ki hata ve eksiklikler nefsimize aittir, muhakkak ki Allah c.c. herşeyin en iyisini bilir.

 

“Muhyiddiyn”  ¤åí¡£†¡î¤z¢ß ® “Dinin ihyası,”

İhya edilmesi, hayat ve ruh bulması anlamlarına gelen “Muhyi” esmâsından gelmektedir.

 

Peygamber efendimiz (s.a.v.) sahih bir hadislerinde, “Her asrın başında bir müceddid geleceğini,” haber vermişleridir.

 

Müceddid’in vasıfları sayılırken de; dini hakikatleri, devrin ihtiyaç-larına göre yorumlayan ve Peygamberimizin varisi olan zât anlatılmış olmaktadır.

 

Terzi Babamız için, niçin müceddid ifadesini kullandık?… Mü-ceddid’in vasıflarını idrak edip, irfaniyet gözü ile onu tanıdığımızda, bunun cevabını zaten onda müşahade etmiş oluyoruz.

 

O’nu müceddid kılan yönü, berrak bir zihne, nâfiz bir görüşe, dos-doğru bir düşünüşe sahip olması…. ifrat ve tefrid arasında orta yolu bu-lan… yerleşmiş olan bid’at ve taassubtan kolayca sıyrılabilen bir müte-fekkir olmasıdır.

Dini hakiki yerine oturtmak için gerekli cesareti kendinde bulan ve mizacı bakımından (s.a.v.) Efendimize en yakın insân olmasıdır.

 

Burada bid’at ve taasubun kaldırılmasının ancak müceddid ile ola-bileceğini vurgulamak isteriz.

Bid’atların ortadan kaldırılmasından maksat ise, şeriat ve tarikat mertebesi yaşamların ve hükümlerinin hakikat ve marifetullah’a inkı-lap etmesi ve böylece zat-i mertebe yaşantısı hakim kılınıp, yaşanmaya başlamasıdır. Bu mertebeler yok olmamış asl-i hakiki benliklerine ulaş-tırılmıştır. 

 

Maalesef günümüzdeki İslâm yaşamının gerek zahiri ve gerekse ta-rikat yaşamlarına bakıldığında Akl-ı Kül’e ulaşılmadığı için bid’at ve taasubun çok geliştiğini görüyoruz.

 

İşte bu gerçekler ancak Rûh’ul Kûdüs yani Allah’ın zatının rûhu Cebrâil (a.s.) gelip ölü kalbleri diriltmesi ile anlaşılabilmektedir.

 

 Rûh’ul Kûdüs ya da Rûh’ul Emin lügattaki yazılışlarını aynen aldığımızda 13 hakikati ile karşılaşıyoruz.

 

¤å¡îß ü¤a¢ €ë ¢‰  ® Rûh’ul Emin

 

Ebcedde;

  rı   + vav + ha + elif + lam + elif + mim + ye/(i) + nun 

(200 +  6   +  8   +  1   + 30  +    1    +  40   +   10    + 50) = 346

(3 + 4 + 6) = 13

 

¢¢†¢Ô ¤Ûa¢ €ë ¢‰ ® Rûh’ul Kûdüs

 

Ebcedde;

  rı   + vav + ha + elif + lam + kaf  + dal + sin

(200 +  6    + 8  +  1   + 30  + 100  +  4  +  60) = 409 ( 4 + 9 ) 13

 

13 hakikatinden sonra ise, bir başka hakikat ile

¡¢†¢Ô¤Ûa ¡€ë¢Š¡2 ¢êb ã¤†  £í a ë

ve eyyednâhü bîrûhıl kûdusi  (Bakara Sûresi 2/253 ayetinde)

53 hakikati ile buluşuyor ve açık olarak “Rûh’ul Kûdüs” ile des-teklendiğini görmüş oluyoruz. ]

 

Kıymetli Gönül Dostlarım!

Aslında bu bölüme ilâve edilebilecek çok daha fazla bilgilerin mevcut olduğu kanaatindeyim. Gönül dostlarımın Terzi Baba hakkında söyleme-diklerinin, söylediklerinden daha fazla olduğunu da biliyorum  Allah (c.c.) cümlemizden razı olsun. 

 

Bu bölümümüzü de acizane fakirin mânâmda yaşadığım hatıramla bitirmek istiyorum.

 

07/01/2002

 ¡áî©yª £ŠÛa ¡å¨à¤yª £ŠÛa ¡é¨Ü¨£Ûa ¡á¤¡2

 

[Uyku ile uyanıklık arasındayım. Hacer’ül Esvedde tavafa başlamak üzereyim. Bir el uzanıyor kalabalığın içinden onu yüzüme sürüyorum.  Terzi Babamın eli ve içi yüzüme sürdüm. “Mikatta söz verdim vec-him senindir,” diyorum. Uyanıyorum. Terzi Babamın rûhaniyeti bir güneş gibi üzerime aksediyor, benimle konuş diyordu. Tekrar uyumaya çalıştım. 53. kapının huzurunda namazdayım (aynı yerde 10 gün sonra namaz kıldım). Uyandım.  Kağıt ile kalemimi elime aldım.

 

S. Kapın nedir? diye sordum.

C. Varlığın ve yokluğun kapısıyım, Mekkenin ve Medinenin kimliğiyim, dedi.

 

S. Senin kelâmın konuşman nasıldır? diye sordum.

C. Benim kelâmım gözlerimle olur. Benim bu gizli lisânımı se-damı duyanlar hep Cemâlimle yaşarlar.

 

S. Senin yemen, içmen, uyuman, görmen nasıldır? diye sor-dum.

C. Tutan elim, gören gözüm, işiten kulağım olanlar bunu id-rak ederler, dedi.

 

S. Senin şefaatın var mıdır? diye sordum.

C. Şefaatımı diktiğim elbiselerde gizledim, bunu da ehli bilir ancak, dedi.

 

S. Sen hangi ameli işlersin? diye sordum.

C. Ben Ulûhiyyet elbiseleri diker giydiririm, dedi.

 

S. Sana en sevimli gelen amel nedir? diye sordum.

C. Bilinmek ve sevilmektir, dedi.  Bu da ikr’a hitabı ile başlar.  Ümmetimin en hayırlıları Kûr’ân’ı öğreten ve onu başkalarına öğreteninizdir, buyurdu efendimiz.

 

S. Sana en sevimsiz gelen amel nedir? diye sordum.

C. Beni okuyup da unutmasıdır, çünkü ümmeti Muhammedin en şerlileri Kûr’ân’ı öğrenip de unutanlardır.

 

S. Senin en güç amelin nedir? diye sordum.

C. Beni tanımak ve taşımak çok güçtür, dedi.

 

S. Senin rahmetin var mıdır? diye sordum.

C. Benim rahmetim beni zikredip hatırlayanlara, beni ziyaret edip güzelliğimi seyredenlerdir, dedi.

 

S.  æ (nun) ile â (mim) in sevdası nedir? diye sordum.

C. æ (nun) ile  â (mim) birbirine delil oldu. 

    æ  (nun)  ®  â (mim) ile kaim oldu.

 

S. O da nasıldır? diye sordum.

C. æ (nun) velâyetimi,  â (mim)  risâletimi anlatır, dedi.

 

S. æ (nun) ile   â (mim)  birbirinden ayrı mı ki? diye sordum.

C. æ (nun) ile   â (mim)  birbirinden ayrı değillerdir. Sakin æ (nun) dan sonra sükûne ermiş æ (nun) l (be) gelirse,  

(nun)   ®  (mim) e dönüşüyor bu da iklâb olur.

 

S. æ (nun) un sakinliği nedir? diye sordum.

C. Üzerindeki harekenin (hareketin) gitmesi, sükûne ermesi-dir yani “ben”de fani olmasıdır.  Abd’ın hakikati de budur.

æ (nun),  ávã (necm) de başta gelir. 

Çünkü Risâlet’ten önce Velâyet vardır.

 

Alfabede sonra gelir.

Çünkü Risâlet, Velâyetle devam eder.

 

Ayrıca Šìã (nûr) olmasa idi, hiçbir şey bilinemez karanlıkta kalırdı.

 

S. Bu güzelliğin sırrı nedir? diye sordum.

C. O benim şanımdandır, dedi. ]

 

* * *

 

B. G. İ. 

[ 28/02/2003 Cuma

¤áî©yª £ŠÛa ¡å¨à¤yª £ŠÛa ¡é¨Ü¨£Ûa ¡á¤¡2

Necdet Beyefendi Sultan Hakkında:

 

¤á¢Ø¤î Ü Ç ¢â  5   £Ûa

¤á¢Ø¤î Ü Ç ¢â  5   £Ûa

¤á¢Ø¤î Ü Ç ¢â  5   £Ûa

 

¢é¢m b × Š 2  ë ¢é¨Ü£Ûa ¢ò à¤y ‰  ë ¢ â 5   £ ¢á¢Ø¤î Ü Ç  ë

Allahümme salli ve sellim ala seyyidina muhammed

 

Onu en son tanıyanlardan biri olarak yeniliğime rağmen ezel tanış-lığı içinde olduğuma Allah bildirmesi ile de emin olduğum (ki salât se-lâm üzerine olsun) bu Muhammed-i zât hakkında bana bu kitabında lût-federek söz vermesi bile onun ne kadar âlicenap ve teşvikkâr olduğuna delil değil midir?....

 

Herkes “hayvan nedir?” bilmedikleri hâlde “hayvanları sevin,” der-ler ama hayvan dedikleri de onlara göre sadece köpek, kedi (v.s.) gibi heves ettiklerine göre mahdud olanlardır. Onlar iyi, kötü diye ayırma, seçme ve bu yolda (sanki kendilerine aitmiş gibi) hüküm verme gayre-tinde olup, adeta ari ırk, nesep iddiasında ve övünme telaşındadırlar.

 

Halbuki “halkiyetin hallâkı olan Allah sineğinden bile vaz geçmez,” hakikatini tam tatbik eden, “Herc ü merc ü lûtf u kahrı meczedip bir bilmişim” ve yine “Halkedilene halkedenden ötürü muhabbet ederiz,” diyen ve bu cem hakikatini vücûd kemâlâtında ik-mal eden, tatbikat ile yaşayan velâyet-i hakiki, velâyet-i asliyedir.

 

Bu fırsatlar hadis olup da Allah lûtfunu görebilen ve bunu rahmete dönüştüren ancak “er rahmân er rahim Allah”tır, ki Allah, isimleri ile tatbikatlarında bu isimler tammiyet hateminde, insânda ne kadar kemâl bulmuş ise, Allah O’nda o kadar kemâl bulmuş ve âyan olmuş demektir.

 

Ey okuyan ve dinleyen “billâhi” (allah ile) “lillâhi” (allah için) basi-retinize sığınarak kimden bahsettiğimi, ki “O”nu basir ettiğinize em-inim.  

 

Tanıştığım sırasıyle ilk intibalarım; nezakette, tevazuda, ilimde, araştırmada, toleransta, muhabbette, gayrette son derece derin ve lû-tufkâr; kendindekileri hiçbir menfaat gözetmeden, hiçbir ön şart koşma-dan tamamen Allah rızası için etrafındakilere hoşça ikram ve paylaş-mada arzukâr ve tatbikat zenginliği içinde olan ekmel, mükemmel bir zât-i kemâl’dir.

 

Kendi ifadesi ile yetiştirmede ilâhi liderlik tatbikatını yani önde olma-yı, mani olmak için değil, aksine kişiyi ileriye götürmede, yanında olma ile tatbik ettiğidir.

 

Nezaketinin açıkça bir ifadesi olan bu ifadeye aynen katılıyorum ve bendeki yansıması ile de O, insânın yetiştirilmesinde ne 6 yönde (sağ, sol/iki yan; üst, alt, ön ve arka olarak) hem de 6 yönde (yani hem var-lık, hem yokluk olarak) görünmekte ancak hangi makam zuhurda ise, o makamın mazhariyeti gereği o yerde ve her vechede yani kısaca onun hamili (taşıyanı) olarak görülmektedir.

 

Yanılgım nefsime aittir, nefsimi elinde tutan rabbim Allah, yanlışla-rımı makbuliyetine tebdil etsin. Amin.

 

Şahsi intibamın tesiratı tahtında Allah’ın “Mürşid” ismi ile tenezzü-lat kemâlâtı olarak düşünüyorum, ki bu zât-i tenezzülât, “el vesile” (Allah hakikatine uruc irfaniyet tammiyeti için tarîk-i ilâhi seyrinde gö-rünen sır olan hicap, perde, ki) hakikati, nizam-ı ilâhiyi vakt-i kemâl bulduğunda Peygamber Efendimizin buyurduğu üzere “Ya cebrâil kar-deşim sen arkasından vâhyi aldığın o perdeyi aç,” demesinde gö-rünecek hakikat gibi “evvel, ahir, zahir, bâtın” olan “HU/O’ndan başka ilâh lâ; illâ allah” olan “kemâl-i, cemâl-i, vech-i Muham-med,” ayan olacak olandır.

 

Şahsi intibamı (!...) kısaca bu şekilde anlattıktan sonra; “Ben seni, seni bana anlattıkları veya benim senin hakkındaki duygularım ile bilmem ancak ki Allah seni bana nasıl bildirirse, ben seni ve yine Allah beni sana nasıl bildirirse sen beni öyle bilirsin,” ger-çeği içinde Rabbimın ilâhi beyan olarak fakirde lûtfettiğini bu vesile ile nacizane aşağıda aynıyle ifade etmeye çalıştım. Tevfik Allah’tandır.

 

 

21 Şubat Cum’a  (Cum’a Namazı Sonrası)

Cum’a namazının (dışarıda işim olduğundan) ön sünnetini ve farzı olan iki rek’at’ını kılarak, yola koyulup da yolda aşağı yukarı normal Cu-ma namazının dua vaktine tesadüf eden vakitte; fakirin gönlünde alışık olduğum o güzelin cera’yân-ı ile kendinden kendine sohbet ile öğretimi-ni tatbik etmeye başladı. Bir hayli devam eden bu sohbet gönülde, sır-da, hususide idi.

 

Bilâhere akşamı takip eden gece ibadete kalktığımda tenezzül ettiği ilham ile (kendinden kendine ifadesi ile) “Cum’a namaz sonrası gön-lü lûtfu, kulum Necdet’e bildir,” diyerek aşağıdakileri not ettirdi.

 

Biiznillâh aynen bildirme gayretindeyim eksiği ve fazlasıyle ind-i ba-ride en güzel şekilde kabul buyurmasını niyaz ederiz.

 

“ell fakirül mü’min, ene kabul”

 

 

“Şu anda Necdet kulumda (bu anda daha derinden gelen bir ilham ile “kendisi hep böyle kabul etmemi, dememi ister,” beyanı lûtfedildi,) dua ismimde âlemlere rahmet, hidâyete dönmüş olan-lara ve hidâyet bulmuşlara rahmet tenezzülündeyim. O gönle muhabbet verdiklerimde de aynen tasdikteyim, bunu böyle bil...”

 

(“Kul denmesini” istemesi konusunda adeta bir tamamlama, bir açıklama getirircesine devam ederek)

 

“Ona ne ita ettim ise, ne şekilde göründüm ise, o hep kullu-ğumu tercih ettiği için ona “kulum” hitabını ettim.  Bil ki, o “kul” ismimde nice bildirdiğim ve bildirmediğim ve ancak muhabbet duyanlarca zevk edilen isimlerim mündemiçtir.”

 

“selâmün aleyküm ya habibü muhib; muhibbül azizül cebbar’ ül mütekebbir; tevfikül selâmet.”

 

                                                                                                                        B. G. İ.

 

 

25.06.2OO4 Cuma

B. G. İ.

 

Rûya;

Hanımım ve çocuğum görüntüsünde 2 kişi, sanki önemli bir gün oldu-ğundan dolayı bana, heyecanla, "Vedat Bey'e gitmemiz gerekiyor,” diye söylüyorlar.

Kendi halime dönüyorum ve o anda Vedat beyi çocuk görünüşlü genç birkaç kişiyle şakalaşırken şuhud ediyorum.

Şuhuden tespit ettiğim şey, gönlümde aradığım zevki vermiyor. Böylece gönlüme iltica ediyorum, "senin yerin orası değil," deniyor.

 

Bunun üzerine ailem olarak görünen o 2 kişiye, "isterseniz siz gi-din, ben Necdet Bey'e gidiyorum," diyorum.

Bir anda ailem dediğim o 2 kişiyi de bana uymuş olarak, Necdet Beyefendi'nin yeri olan bir yerde, kendimi görüyorum.

Kendisinin o an için orada olmadığı bu yerde, mütevazi, saygılı, iddiaları, fevkaladelikleri olmayan, sıradan, etrafa huzur veren bir ta-kım insanlar görüyorum

Huzurla etrafda dolaşıyorum, fakat nedense kendimi yine de ga-rip hissediyorum.

 

Bir müddet sonra içerde bir telaş oldu; içeriye baktığımda Necdet Beyefendi sanki katıldığı bir toplantıdan verilen bir mola üzerine buraya gelmiş.

O anda ortalık yerde zuhur eden bir masada oturmuş; etrafında bulunan kardeşlerin bazılarına okuyacakları kitapları gösteriyordu.

Bazılarına kitaplar içindeki kendilerine has kaydı ile bir takım hu-susi yerleri işaret ediyordu.

Hatta bazılarına da yine onlara has olacak şekilde, bazı şeyleri bu se-fer yazarak veriyordu.

Böylece onların meşguliyetlerini tespit ederek, onların yetişmesi ile meşgul oluyordu.

 

Gönlüme bir sıcaklık kaplıyor ve kendi kendime Efendimizin (s.a.v.) "bu topluluğun seyyidi (efendisi), bu topluluğa hizmet ede-nidir," sözünü tasdik edercesine, "Efendi Baba'nın boş vakti yok, onun vakti yani vakt işte bu..." diyorum.

 

Bu arada Necdet Bey bana doğru bakıyor, sanki o an için beni o-rada beklemiyorcasına, "nereden çıktın..." diyerek, hayretini ifade ediyor ancak itidalini bozmadan fakat gösterdiği farklı sevinç hali ile karşılıklı gayet samimi bir şekilde kucaklaşıyoruz.

 

Bana hitaben, "ne sebeb ile geldiğimi..." soruyor.

Ben cevaben, "ziyaretimin sebebinin sadece elini öpmek ol-duğunu," ifade ediyorum.

Bu anda sanki bir kimse hal lisanı ile, "sen Vedat Bey'e gitmiyor-sun ama Necdet Bey, o toplantı denilen yerde, onunla beraberdi,” diyor.

 

Anında toplantı yeri olarak bir yeri ve içinde 5-6 kişilik bir guru-bu şuhuden tespit ediyorum.

Orada, sanki doğum yapmaya yaklaşmış bir bayanın halini andıran hal içinde bulunan Kadiri bir zat (ki sanki ileri bir terakki kemalatının sancıları içinde) ve Vedat Bey dahil muhtelif tarikatlardan gelmiş bazı şeyhler o Ka-diri zata yardımcı olarak orada bulunuyorlardı.

 

Açıkça tespit ettiğim, onların içinde esas faaliyette olanın Efendi Baba olduğu idi. Vedat Beyi ise ismen ve sadece seyirci olarak görüyorum, o-nun bir müessiriyetini tespit etmiyorum.

 

Masa başında çalışmakta olan Necdet Beyefendi bendeki bu hali aynen tespit etmiş olarak başını bana kaldırarak celâli bir halde, "unutulmasın biz (hissettiğime göre uşşakkilik yönü ile) daha önce kadiri bir şeyhin kemalatının tasdiğinde ona cemaat olduk, hatta kadiriliğin bir yıl-dızı vardır (bunu der demez bende o yıldızla ilgili şuhud açıldı ve yıldız olarak gayet net, kuvvetli ve canlı bir nur tespit ettim) onun hakikati olan parlamasına hizmetkar olduk,” diyor.

 

Ben de onu tasdiken, "Hakikat tektir, tek olan hakikate gelen ta-rik (teşkilatlanması ile tarikat) ler muhteliftir. Tek olan Hakikatin tek-liğini tasdik bakımından onların birbirlerini tasdik etmesinin tatbi-katı olan bu hadiseden daha normal ne olabilir ki!..." diyorum

 

Hürmetle ellerinizden öperim.

 

16.07.2OO4 Cuma

B. G. İ.

 

TECELLİ :

16.07.04 Cuma Gecesi uykudan gece kalktığımda, üzerimde çok büyük bir baskı hissettim. Bilâhare yattığımda, yeni uykulu halde iken, bu cereyan daha güçlü bir vaziyette sanki üzerimde beni koruyan bir örtü varmış da, o örtü kalkmışçasına adeta tam bir tımarhane koğuşu timsali bir ağızdan fakat her kafadan farklı çıkan vaveyla tipi seslerin in-sanı sıkması ve boğması gibi beni sıkmaya ve boğmaya başladı.

 

Bir yandan “ya dafi” çekip, bir yandan da “lebbeyk allahümme lebbeyk...” okumaya ve tekbir getirmeye başladım. 

 

O anda  muhterem, dirayetli bir zat zuhur ederek, “getirdiğim tek-birlerin bir işe yaramayacağı, beni koruyanın kim veya ne oldu-ğunu,”  ilham ediyor ve illa bir isim söylemem istendi.

 

Kendi kendime, “Allah ismini zikrediyorum, kafi değil mi?..,” diye düşündüm.

Baktım halen isim söylemem isteniyor ve hatta zorlanıyorum.

 

Bu arada şiddet daha da artıyordu, kendimi tam bir cenderede his-settim, nefesim kesilmeye başladı, rabbimden takat talep ettim.

 

O anda şuhuden Hz. Süreyya Beyefendiyi tespit ettim, bu vesile ile Vedat bey’in sohbetlerde çok sık tekrar ettiği Hz. Süreyya’nın divanın-dan,

“Geçit başında sormazlar sana kimsin sen,

  Verirsin ismimi görürsün ne şey’im ben,” sözü aklıma geldi.

 

Süreyya Bey’i şuhud ettiğim halde “Süreyya” ismi değil de, neden-se Vedat Bey aklıma geldi, ancak aynı anda da ona karşı içimde tam bir emniyetsizlik belirdi.

Öyle ki önce tereddüt geçirdimse de, o ismi versem bile nedense o ismin geçerliliğinin olmayacağı yolunda karşı koyulmaz bir his duy-dum.

 

O anda içimde zuhur eden “Efendi Baba” ismini verdim.

Ancak bu isme hiç bir tepki gelmedi. Herşey aynen devam ediyordu.

 

Mamafih bütün olanlardan sonra bilâhare bu isim için iltica ettiğim-de, “bu ismin hususide olup, hususi toplantılar için olduğu,” il-ham edildi.

 

“Efendi Baba”  isminden sonra, şiddetli bir şekilde gönlümde zuhur eden “Terzi Baba,” ismini verdim.

 

Anında “isim kayıttadır,” dendi ve o patırtılı havayı meydana geti-ren herşey kaybolarak, güneşin ortaya çıkması gibi tamamen süt liman bir hale dönüştü. 

 

Bilahare o zatın vechinde bariz bir tebessüm ile “senin de kaydın var,” dendi.

“Sultan (kısa bir sükut anından sonra) bigayb-i ikram ismiyle kaydın var,” dendi.  

 

Bundan sonra Hz. Abdülkadir Geylani ve Hz. Süreyya zuhur ettiler, hal lisanı ile kafalarını sallayarak, hali tasdik ettiklerini ifade ediyorlardı.

 

Bu arada birşey nazarımı çekmişti.

Necdet Beyefendiyi birçok defa şuhuden gördüğüm halde şimdi gör-memiştim fakat manevi makamını temsil eden “Terzi Baba,” isminin söylenmesi ile selamet zuhur etmişti. 

 

Hz. Abdülkadir ve Hz. Süreyya ki, zamanlarının ekmel mükemmel İnsan-ı kamil görünmeleri olan zatları şuhuden gördüğüm halde, onların ismini söyleme yönünde de bir zuhurat olmamıştı.

 

Acaba şuhuden kendi görünmediği halde, isminin zuhuru ile tatbi-kat ve tasdik görmesi, aslında O’nun zamanın insanı (İnsan-ı Kamil) olarak görünmesi değil midir?...

 

Diğerlerinin görünmesi ise, onların kendi zamanlarındaki kemalat edebi içinde bu zamana saygı ve tasdik edebi riayetidir diyebilir miyiz?.. 

 

Yine o önceki zat, “Hz. Abdülkadir ve Hz. Süreyya’yı tasdik ediyor musun,” dedi.

 

Ben hiç bekletmeden, “Hz. Abdülkadir’i ve Risaleti Gavsiyesini; Hz. Süreya’yı ve Divanını tasdik ediyorum,” dedim. 

 

Bu tasdik esnasında;

“Risaleti Gavsiye” dediğimde, onun incecik orijinal arapça nüshası

ve “Hz. Süreyya Divanı” dediğimde de yine aynen Hazretin kendi el yazısı ile orijinal arapça aslını şuhud ettim; böylece onları beyan-ı ilâ-hi olarak kabul ettim.

 

Bu tasdik ile sadece orijinallerini kabul ettiğimi, fakat onlar üzerinde yapılan tefsirlerin zaman ve mekan kaydında kalıp, orijinallerini bütün kemalleriyle anlatmaması bakımından gönlümden kabul etmediğimi de ifade ettiğimi hissettim.

 

Bu vesile ile bu tecelli tatbikatında Rabbımın lutfu ve izni ile dikka-timi çeken  önemli noktaları açıklamak isterim:

 

 

1. Rabbımın lutfu ve izni ile;

“Efendi Baba”ya 18.01.2003 tarihinde bazı mevzular ile ilgili olarak çektiğim faksıma karşılık olarak,

09.02.2003 tarihinde kendi el yazısı ile gönderdiği bir yazıda,

“Mânâ âleminden size verilen şifreniz B. G. İ. olduğunu söy-leyebilirim.” diye beyan etme lutuf ve nezaketinde bulunmuştur.

 

16.07.2004 tarihinde vukubulan bu tecellide de

“senin de kaydın var,” denerek,

“Sultan (kısa bir sükut anından sonra) bigayb-i ikram ismiyle kaydın var,” denmiştir.

 

Sonradan bunu düşündüğümde;

“bigayb-i ikram” ın Efendi Baba’nın bildirdiği B. G. İ. (batından gelen ikram) olabileceğini,

“sultan” ın da Efendi Baba’nın “Vahy ve Cebrail” kitabında bah-settiği Sıfat Mertebesinde Adem’e üflenen ruh mertebesi olan Ruh’ul Sultan olabileceğini zevk ettim.

 

Böylece Efendi Baba tarafından bildirilenin, Rahmani nefha ile be-yan edilen ayet olup, lutfedilen ilham ile manayı hakikati tatbikat görüp, Allah indinde hakkani tasdiği vukubulmuş oluyor, denebilir.

Allahu â’lem.  

 

2. Yine geçmişte fakirde zuhur eden bir ilhama göre,

“Mürşidin gönlünde zuhur edip, tasdik gören beyan, ona bağlı evlatta da zuhur edip tasdik görmesi ile, tasdik kemal bulur,” denmişti.

 

Nitekim “bir”in, “bir” olma tasdiği, iki adet ayrı gibi görünen bir ile ancak ispat edilmede, ki böylece en küçük tek sayı olan (3),  as-lında “tek bir”i ifade etmektedir.

 

Böylece “Efendi Baba”nın

09.02.2003 tarihinde kendi el yazısı ile gönderdiği yazıda bildir-diği B. G. İ. beyan-ı ilahisi,

16.07.2004 tarihindeki tecellide “Sultan (kısa bir sükut anından sonra) bigayb-i ikram ismiyle kaydın var,” diyerek ilham edilen beyan ile

bu sırr-ı hakikat tatbiken tasdik görmüştür denebilir.

Allahu â’lem.  

 

3. Yine Rabbımın lutfu ve izni ile, önemli bir noktayı daha açıkla-mak gerekiyor.

Bu tecellide Necdet Beyefendi ile ilgili 3 isim zuhur etti.

-  “Necdet Bey”

-  “Efendi Baba”

-  “Terzi Baba”

Bu üç isim, zatın değişik mertebeler olarak görünmesi tatbikatın-da kendinden kendine,kendini tasdik ve şehadet etmekte....

 

-  “Necdet Bey”

Sadece zahiren tanıyanlar onu “Necdet Bey” ismi ile tanıyor, ya-ni bu isim “Efendi Baba” ve “Terzi Baba” isimlerinin hakikatlerini (hatta “Şekerci Dede” ve “Servet Bey” isimlerini) sırlıyor ve örtü-yordu ancak ehli için ise, cami oluyordu.

 

Aslında bu tatbikat, ehli için ayan olan zatın, zahir görüntü içinde kendinden kendine tevhid zevkini mümkün kılıyor.

 

Demek ki, ehline “Necdet Bey” ismi ile anı daimde, zatın alem-lere rahmet hakikatini zevk etmesi mümkündür; yani bu hal ancak ona serbesttir ve o izinlidir. 

 

-  “Efendi Baba”

Tecellide “Efendi Baba” ismi için “bu ismin hususide olup hu-susi toplantılar için olduğu,” ilham edildi.

 

“Efendi” yani “Seyyid”; ilham edilene göre “sırda seyyid” oldu-ğuna işaret oluyor.

 

A’maiyyette zatından zatına, zati tecellisi olan Ehadiyyet ismi ola-rak görünmesini bu an için “Efendi Baba” ismi ile tatbik ettiğine işaret diyebiliriz.

Ancak bir isim ile Ahadiyete kayıt verme düşüncesinden alemlerin rabbı olan Allahımıza istiaze ederiz (sığınırız).

 

Böylece Efendi Baba’nın bizlere hep talim ettiği üzere, Allahın “ku-lum” dediği zati isminde, esfel-i safilin adı altında tevhid zevki ile id-raklarda ne kadar da ileri açılımlar yaptığını fiilen tatbik etmekte olduğunu görüyoruz.

“Elhamdülillahi rabbül alemiyn” 

 

-  “Terzi Baba”

Tecellide gönlümde zuhur eden “Terzi Baba,” ismini verdiğimde; anında “isim kayıttadır” denip de, “biismi Allah” sırrı gereği, vücud-da zuhur eden cenderevari sıkmanın ortadan kalkması yani celali gö-rünme o an için kemal bulup cemali görünmeye inkılap etmesi böylece “rahmeti gadabına sabık olması” ve bilahare “senin de kaydın var,” denerek “Sultan (kısa bir sukut anından sonra) bigayb-i ikram ismiyle kaydın var,” denmiş olması, “Terzi Baba” isminin, zamanın insanı tatbikatında vücudunda gavs ve hatem sırları açılmış Allahın uluhiyetinden zuhur eden ilahi cereyanı (ilmi ilâhiyi) alemlerin görün-mesinde ve yürümesinde nefesi rahmani olarak nefh edip ve tekrar irci tatbikatı ile kendinde toplama tasdiği ve şehadetidir, diyebiliriz.    

Allahu â’lem.  

 

4. Gülçin hanımda zuhur eden ilham ile bana nakletmesi üzerine..

 

Efendi Baba’nın haber verdiği tarih         : 09.02.2003

Fakirde Tecelli olan tarih                     : 16.07.2004

 

Bildirilmiş olanın tecelliyatı ne enteresandır ki,

523 gün sonra vaki oldu.

 

Efendi Baba’dan öğrendiğimize göre,

523 = (53) “Terzi Baba” nın şifre sayısı

            (2)  sırrın zahiri ve batıni hakikati

 

523 = Sayı topamı (5 + 2 + 3) 10 eder ki,

  10 Kemal sayıdır ®     (1)  Ahadiyet mertebesini,

                                  (0)  onun aynasını

                               yani bu âlemleri ifade ediyor

 

Yani  bir (1)  alemlerde var olan sadece “mertebe-i Ahadiyyet”  

                                     Sıfır (0) lar  da onun tecellileridir

 

sıfırın (0) ortasından bir hat çekersek

                                      (0), iki kavs yani kavseyni olur

 

Böylece a’maiyyetin zatından zatına, zati tecellisi

ehadiyyette zuhur eden “hüviyet”

yani “hüve” nin  ( ç )  “he” sine işarettir

 

 

10 = Tevhidi Sıfat - “Teşbih” - “Fenafillah” - İseviyyet Mertebesi

 

Zikri                :  “Ya Ahad” (Ahadiyyet mertebesi değil “Ahad” ismidir)

Alemi              : “Alemi  Ceberrut” (Hakikati Muhammedi)dir.

Peygamberi  :  “İsâ” (a.s.) dır.

Lakabı            : “Rûhullah” dır.

                      “Rûhül Kûdüs” ün batınen zuhur mahallidir.

Kelimesi         : “lâ mevsufe illâ Allah” 

                      (sıfatlanmış olan ancak Allah’tır)

Seyri               : “Seyri fillah”  (Allah’da seyir)

İdrakı              : Kûr’ânı Keriym Ali İmran 3/185 ayetinde

                     “küllü nefsin zaikatül mevti”

                 (küllü nefs (ve/veya nefsin küllüsü), mevti zevk eder)

Hali                 :  Kûr’ânı Keriym Bakara 2/253 ayetinde,

                     “ve eyyednahu birûhil kûdüsi”

              (ve ruh-u kuddüs ile biz onu/kendini/hüviyeti destekledik)

 

Vahiy Meleği olan Cebrâil (a.s.), İsâ (a.s.)’a 10 (on) kere gelmiştir

 

Yine

Efendi Baba’nın haber verdiği tarih      : 09 02 2003

Fakirde Tecelli olan tarih                  : 16 07 2004

Bildirilmiş olanın tecelliyatı ne enteresandır ki,

Gün olarak 523 gün

ve ay ve gün olarak da 17 ay ve 14 gün sonra vaki oldu.

 

17 (1 + 7)   =   8 (8 cennetteki müzahiriyet kesbiyeti)

14 (1 + 4)   =   5 (hazârât-ı hamse müzahiriyet kesbiyeti) eder 

ve   8 + 5   = 13 eder ki Hz. Rasûlüllah’ın şifre sayısı olup

“Hakikati Ahmediyet” mertebesidir

 

Hz. Rasulüllah (sav.)’ın doğum tarihi 571

toplandığında  (5 + 7 + 1) = 13 tür.

 

Yine

Tarihleri (gün ve ay) olarak tetkik ettiğimizde,

09 02  ®  (  9 + 2)   = 11 = 2

16 07  ®  (16 + 7)   = 23 = 5  olur

                                    (5 - 2) = 3 olur

 

yani tarih itibariyle (2) nin  ® (5) e ulaşması 3 ü meydana getiriyor,

ki bu da yukarıdaki izahı yapılan

kendisinden (1 den) kendisine (1 e),

kendisi (1) olan “tek bir” in ispatıdır.

Diğer yandan da,

(2 + 5) = 7 olur ki, 7 nefis mertebesindeki müzahiriyete işarettir.

 

 

Yine

Tarihleri (gün, ay ve yıl) olarak tetkik ettiğimizde,

09 02 2003  ® (  9 + 2 + 23)   = 34 = 7  

16 07 2004  ® (16 + 7 + 24)    = 23 = 5  ® = 12 = (1 + 2) = 3

 

09 02 2003  ® (  9 + 2 + 2 + 3)    = 16 = (1 + 6) =  7 

16 07 2004  ® (16 + 7 + 2 + 4)     = 29 = (2 + 9) =11 (1 ve 1)

 

yani tarih itibariyle 

34 (3 + 4) =  7  nefis mertebesi müzahiriyeti olan “zat”tan,

lutfedilen beyan (dua, davet)

23 (2 + 3) =  5  “hazârât-ı hamse” tevhid meratibesi kemalini   

7 + 5 = 12  “Hakikati Muhammediyyet”

- “İnsân-ı Kâmil” vücudiyetinde

zevk edip seyr-i sülûk hitam buluyor.

Böylece “Mümin Müminin aynası” sırrı zahir oluyor.

 

Nitekim

16 07 2004  tarihinde  = 11 (1 ve 1) e ulaşılmakta

 

ve yine

09 02 2003 ® (9 + 2 + 2 + 3) = 16 (1 + 6) = 7

yani 7 nefis mertebesi müzahiriyeti olan “zat”tan

lutfedilen beyan (dua, davet)

 

16 07 2004  ® (16 + 7 + 2 + 4) = 29 (2 + 9) = 11 (1 ve 1)

“Mümin Müminin aynası” sırrıyeti mümkün kılanı, özüne çekenin

aslında ulaşılan tarih ile başlama tarihi arasındaki farkı itibariyle

Yani

16 07 2004  ®    29  

09 02 2003  ®  - 16      

Farkı                    13   ki Hz. Rasulullah’ın şifre sayısı olup

“Hakikati Ahmediyet” mertebesi olduğunu

huşu içinde müşahade edebiliriz.

 

Bu hadise tesadüftür denir ise !.... ne manidar değil mi?...

 

Ve (57) sayısı

5  ®  (hazârât-ı hamse)

7  ®  (nefsi makamları)

 

(5 + 7) = 12

“Hakikati Muhammediyyet” - “İnsân-ı Kâmil” mertebesi

 

12 (1 + 2) =  3 yine yukarıdaki izahı yapılan

kendisinden (1 den) kendisine (1 e),

kendisi (1) olan “tek bir” in ispatıdır.

 

Daha nice zuhuratlar kendini gösteriyor. 

Bir yandan “zevk” yaz diyor,

diğer taraftan da “itidal” ara ver ve dinle diyor.

Hayret etmemek elde değil........ Elhamdülillah

Allahu â’lem

Hürmetle ellerinizden öperim.  B. G. İ. –  E.. K.. ]

 

* * *

 

[Kendisini uzun yıllardan beri tanımakta olan aynı şehirde ikamet eden H.. T.. adlı arkadaşımız ise, Terzi Babamı nasıl bildikleri sorumuza şu satırlarla cevap verdiler.

 

“Bismillahirrahmanirrahim

 Allahümme salli âlâ seyyidina Muhammed”

 

“Bazı şeyler vardır ki, söz ve kelimelerle anlatılamaz, ifadeler yeter-siz kalır. Lâkin kısaca bir şeyler söylemeye çalışmak istiyorum. Önce-likle bize dinimizi, Hz. Peygamberimizi, Kûr’ân’ı, onun emir ve yasakla-rını öğretmeye çalışan Terzi Babam’dan Allah razı olsun.

 

Onun güzel sözlerinden birisi de, “Şeriatı olmayan bir tarikat ba-tıldır. Hakikat ve Marifeti olmayan bir tarikat ise, atıl’dır,” ol-muştur.

 

Biz de yolumuza hep bu anlayışla devam etmişizdir. Kendisini tanı-dığım 24 senelik süre zarfında aile içi huzurdan tutun da anne baba ve çevremizle ilişkilerimizin nasıl olmasına kadar yani dengeli bir yaşam sürmeyi hep ondan öğrendik ve el’ân öğreniyoruz. Ona bağlılığımız sa-yesinde bir çok manevi hayır ve bereketlere nail olduk.

 

Genç yaşta bir rûya görmüştüm.

Rûyamda bana, “Allah’tan başka her şeyin boş olduğunu,” söy-ledi.

Ben de kendisine, “boş mudur, hoş mudur?” dedim. 

O da, “boştur boş,” dedi.

 

Bu zuhurat fakire ömrüm boyunca hep yaşam düsturu olmuştur.

 

Onunla ilgili gördüğüm bir zuhuratımı daha nakledip bitirmek istiyo-rum.

“Bahçeli bir saray içinde bahçe kapısından tek sıra ile önce Hz. Peygamber Efendimiz sonra ardında Terzi Babam, onun da ardında biz ve ardımızda da 3 - 5 kişi daha vardı. Peygamber Efendimiz elini gözle-rinin önüne siper etmişti, zira kapıdan gözleri alan nurlu bir ışık vuru-yordu. 

 

Efendimiz şöyle dua ediyordu, “Yarabbi bizi doğru yola nimet verdiklerinin yoluna ilet, gazabına uğrayanların yoluna değil.”

 

Terzi Babam da ardından, “Yarabbi bizi Peygamber Efendimizin izinde eyle,” diyordu. 

 

Bizler de, “Yarabbi bizi Terzi Babamın izinde eyle,” diyerek sa-ray kapısından içeri girdik.”

 

Allah kendisinden her zaman razı olsun diyerek, beyanlarını ifade etmiştir. ] 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

G Ü L D E S T E’ D E N   B İ R   D E M E T

 (Özlü sözlerinden)

 

Hz. Pirimizin sohbetlerini ve bu sohbetlerin tertemiz havasını sizlerle birlikte hep içimizin derinliklerine çekmeye çalıştık. Şimdi ise O’nun çeşitli sohbetlerinden derlediğimiz özden söze dökülenlerden kısa bir demet sunuyoruz.

 

* * *

 

Zaman zaman dostlarımız soruyorlar,

“Konuşurken hiç yorulmuyor musun?” 

Ben de onlara,

“Eğer ben konuşursam yoruluyorum, ama o konuşursa hiç yorulmuyorum.”

 

* * *

 

Bir gün kendilerine “gönül” nedir efendim diye sorunca şu dörtlük-le cevab verdiler.

 

             Gönül nedir diyene gönül veresim gelir

              Gönülden bilmeyene hissiz diyesim gelir

              Sevda nedir? Aşk nedir? Bunu bilmek gerekir.

              Bunu bilen âşığı her dem göresim gelir.

 

* * *

 

Her şeyin bir bedeli vardır. Rû’yetullahın bedeli de Can’dır.  Biz bu pazarda “Can” alır, “Can” satarız.

 

* * *

 

Nefsi benlikten, izafi benlikten kurtulmadıkça yolumuz ve ufkumuz açılamaz.

     

* * *

     

   Şeriatta,        duygular vardır, bilinmez

  Tarîkatta,     duygular vardır, ® bilinir ama hakim olunamaz

  Hakikatte,    duygular vardır, ® bilinir, hakim olunur

  Mârifette ise, kişi duyguyu imha ve ihya edebilir.

 

Şeriat ve Tarîkât birbirinin devamı,

Hakikat ve Mârifet birbirinin kemâlidir.

 

Şeriat ve Tarîkât’ta tenzih vardır.  Allah ötelerdedir. 

Hakikatte Rabbini kendinde bulma zorundasın.

 

Mârifette ise, Allah’ı her yerde bulma zorundasın.

 

* * *

Bu Tekirdağ’a iki şeyi getirdik. 

       Birincisi, bu yaptığım (kadın terziliği) Sanat. 

       İkincisi ise, İrfaniyet.

 

Ne yazık ki bunların kıymetini çok az kişi bildi.  Hayatım boyunca hep hakkı giydirdim. Avam bunu bilmezdi hep kendilerini giydirdiğimi zannederlerdi. Kestiğim kumaşı hesaplasam, Marmara denizine örtü olurdu.

 

* * *

 

Bizim yanımıza edeb ile gelenler bizden de edeb görür ve öğrenirler.

 

* * *

 

Bu kapıdan içeri herkes girebilir. Ancak gönül kapısından içeri kimler girebilir.  Ona biz karar veririz.  Mesele bu kapıdan içeriye girmek değil, gönül kapısından içeriye girmektir.

 

* * *

                                   

                                    Sanat ilim musiki

                                             Bir de Aşkı ilâhi

                                             Varsa eğer gayreti

                                             Olur insân vallahi

 

* * *

                                                     

                                    Necdet’ten dinle bu sözü

                                             Hak’tan ayırma hiç özü

                                             Bu dünyanın gerçek tadı

                                             Ölmeden ölmekmiş meğer.  

Not: Tamamı 5 kıt’a olan bu şiirinin tabutunun bir tarafına asılmasını vasiyyet etmiştir.

 

* * *

 

Rabıta : Kedinin fareyi yakalamak için nasıl hazır bir vaziyette tetikte, gözünü kırpmadan beklediği gibi salik de gönül evinin kapı-sında öyle beklemelidir. Bu esnada gelen misafiri gaybi, kimseyi bula-mazsa gider, bir müddet sonra yine gelir, yine kimseyi bulamazsa gider ve bir daha da gelmez. 

 

Bu çalışmaları yapmak “kesb”, bunun neticesi de “vebd”dir.

Yani vehbi ilme, kesb ile ulaşılır. Onun için gönül kapısında bekçi olmak lâzımdır. 

 

Rabıtanın hakikati ise, İnsân-ı Kâmilin gönlüne girip, oradaki feyiz, ilham ve mârifeti vakumlayarak çekmektir.

 

Kim bizimle bağını, ilgisini, rabıtasını keserse beşeriyetine rabıta etmeye başlar. Demiri ateşin içine attığınızda, “ben ateşim,” diyebilir.  Çektiğinizde ise, yine demir olarak kalır.

 

* * *

Genel olarak Âdem Aleyhisselâmdan 1850’lerin sonuna 1900’lerin başına kadar, yani Sanayi devrimine kadar yeryüzünde “ef’âl – şeriat” mertebesi yaşandı. 

 

Bu tarihlerden 1950’lere kadar ise, elektrikli iletişim ve mekâniğin kullanıldığı “esmâ –  tarîkat” mertebesi yaşandı. 

 

1950 ve 60’lardan sonra ise, güç ve kuvvetin hakimiyetini içeren “sıfat – hakikat” devri yaşandı. 

 

2000’li yıllardan itibaren de, “zât” mertebesi yaşanmaya başlandı. Bu çağ bilgi ve iletişim çağıdır. 

 

Bu yaşantılar insânların düzenlemesiyle değil, ilâhi tecellilerin ne-ticesidir. İşte bu yüzden kaldırılmış olan tekke, zaviye ve medreseler müddetlerini doldurdukları için belki de ilâhi takdir gereği kaldırılmışlar-dır. Onları bu hâliyle yaşatmak ise, ilâhi yaşama ayak uyduramamak-tır. 

 

Bu demek değildir ki, tarîkat ve şeriat devri kapandı, şeriat ve tarîkâtın yaşamsal ağırlığı azaldı, yani “şeriat, tarîkât” bâtına geçti, “hakikat, mârifet” zahire geçti.   

 

Hz. Mevlâna, “Dün dünde kaldı cancazım bugün başka birşey-ler söylemek lâzım,” diyor. 

 

Âyette ise,

“külle yevmin hüve fiy şe’nin”

“O her an yeni bir şe’an, oluşumdadır,” buyuruluyor.

(Rahmân Sûresi 55/29).

 

İrfan ehli, tutuculukla bir yere varamaz. Yaşanan sistemler arka-sında değil, yaşanan değişikliğe ayak uydurup sahip olmak esastır. Bu yüzden de irfan ehlini tanımak kolay değildir.

 

Gerçek halife olmanın ilk şartı, kişinin gönlünden mutlaka “rabbani hakikatleri” alması gerekmektedir.

 

Kişi gönlüne danışıp, oradaki ilhamı alabilmelidir. Rabbani bilgilere ulaşamayan, bulunduğu mertebesi itibariyle hayâl ve vehminden alır, diyordu.

 

Bu bölümde de bu kadar bilgi vermekle yetinelim.

 

 

 

 

 

 

 

Kıymetli gönül dostlarım !

Başlarken bölümünde değindiğimiz gibi Hazretimiz Necdet Ardıç Uş-şâki Efendimizin bir halvet yaşantısını anlatan oluşumları “Halvet’ten Notlar” olarak buraya aldık.

 

 

H A L V E T’ T E N     N  O  T  L  A  R

 

 

Bir müddettir halvet’e girmeyi düşünüyordum gerekli mânevi izni gönlümden aldıktan sonra 22.06.1985 Cumartesi gecesinden başla-mak üzere 30.06.1985 Pazar’a kadar olan süreyi bu işe tahsis ettim ve sene tatili süresini ona göre ayarladım.

 

O gün gelmeden kendimi bu duruma  alıştırmak için hazırlan­maya başladım.

 

“Murakâbe”

Bir ses ALLAH, “her şey necdetle konuşur artık dedi,” diyor.

İnsân ve cinlerin yapıları, yüz hatları ayrı hemen farkediliyor.

 

Gavsül A’zama niyaz ediyorum daha belirgin.

Hiçlikte bir hâl, bir ses “kim o,” diye soruyor;

başka bir ses, “Necdet” diye cevap veriyor.

 

* * * * *

22/06/985 cumartesi gecesi;

Ayhan ile birlikte hücreye girdik gece ikiye kadar sohbet ettik sonra yattık sabah sekizde Ayhan gitti artık yanlızdım ve bu süreyi en iyi şe-kilde değerlendirmem gereki­yordu.

 

23/06/985 Pazar - birinci gün;

Hafifçe titriyorum biraz üşüme geliyor ve tefekküre baş­lıyorum. 

Bu arada  ¢é è¤u ë  ü£¡a ¥Ù¡Ûb ç §õ¤ó ( ¢ £3¢×

“küllü şey’in hâlikün illâ vechehü” âyetini düşünüyorum;

“şey’iyyet ve ef’âl âlemi” uzun uzun düşündürüyor.

 

Ayrıca; 

 7§æb Ï b è¤î Ü Ç ¤å ß ¢ £3¢×

 7¡âa ‰¤×¡ü¤a ë ¡4 5 v¤Ûa뢇  Ù¡£2 ‰ ¢é¤u ë ó¨Ô¤j í ë  

“küllü men aleyha fanin

ve yebka vechü rabbike zul­ celâli vel ikrami” âyetini düşünüyorum;

“men iyyet ve esmâ âlemi” uzun uzun düşündürüyor.

 

Âyeti Keriymenin biri, ef’âl âleminin kalkışı

diğeri esmâ  âleminin ...

 

“Murakâbe”

“Kırk yedinci hücre, kırkların yedinci hücresi,” deniyor.

 

24/06/985 Pazartesi - ikinci gün;

Bant dinliyorum, bir yerinde,

Hz. Peygamberin varlığı, ALLAH zâtından meydana geldi.

Âdemin varlığı, Rububiyet zâtından meydana geldi.

 

“İnsân-ı Kâmil” Shf 136 da,

“Ahadiyet bahsi hakkındaki incelikler,”

 

“İnsân-ı Kâmil” Shf 136 da,

“Yukarıda anlatılanları dikkate alarak şimdi sen kendinde anla-tılan tecelliden bir şey görürsen onu ALLAH’ından Rabbından bil, ona bağla; yaratılmış şekline olduğunu iddia etme.”

 

Yukarıda geçen Rab hakkında anlayış hatası olmalı.

 

Yukarıdaki mevzuları düşünüyorum yavaş yavaş ateş basmaya başlıyor; bu arada diyorum, ki

“ne kadar aşikarım,” ® ne dedim   “aşikar mıyım?”    “Hayır.” 

“ne kadar gizliyim,”  ®  ne dedim   “gizli miyim?”      “Hayır.”

 

“Hem gizliyim hem aşikar.”

“O kadar şiddetli gizli o kadar şiddetli aşikar.”

 

“Murakâbe”

ALLAH’ın zâtının zuhuru yanınızda, maddesi maddenize, varlığı varlı-ğınıza uygun en iyi şekilde ondan yararlanmaya bakın.

Hz. Peygambere yöneliş, “Oğlum ortaya koyduğum şeyleri iyi anlamaya çalış ve amel et, en iyi şekilde yararlan.”

 

* * * * *  

 

Bir çok gayb erenlerinin rûhani mevcudiyetleri meclis hâlinde Efen-dimizin rûhaniyeti dahil. Yerimden kalkıp buyur etmek istiyorum, “ora-sı senin yerin bizim için mahal söz konusu değil.”

 

* * * * *

 

ALLAH’ın varlığında tekliğinde Rasûlüllaha yönelmek mümkün ­mü?

ALLAH’ı ve kendini tanıma yolunda Rasûlüllaha yönelmemek müm-kün ­mü?

 

* * * * *

 

Rasûlüllahın ümmetinin

bedeni maddesi, Melikiyyetin zâtından;

Rûhu mânâsı, Rububiyetin zâtından;

gerçek varlığı ve sıfatları, vahi­diyetin zâtından;

Zâtı ise, ALLAH’ın zâtından meydana getirilmiştir, dolayısıyle her mertebeye şamildir ve câmidir.

 

* * * * *

Gönül diyor ki,  vaktinin azlığından bir hafta, kırk güne bedel ol-malı; ona göre çalış ve bastır; Rasûlüllah’a niyazda bulun cemâlini açık göstersin.

 

* * * * *

Piran hazaratlarına niyazda bulunuyorum, hepsi için ayrı ayrı on’ar bin tesbih çekip ayrı ayrı hepsine yönelerek yardım taleb ediyorum.

 

* * * * *

 

Tefekkür ve düşünceler.

Sırf Rahmân tecellisinde azap olmaz. Çünkü orası tam ve kâmil rahmettir.

 

“İnsân-ı Kâmil” Shf 143 da;

“Allah’ın ilk rahmeti odur, ki onunla bütün âlemi rahmet te-cellisiyle onları kendi özünden yarattı.”

 

“İnsân-ı Kâmil” Shf 144 de;

“Âlemin parçalarından her birinde her ferdinde kemâl zuhuru gösterdi.

Hiç bir zamanda sayılı parçalara bürünmedi, kendi özünde zâtı nasıl iktiza ediyorsa öyle “tek”tir, bütün zuhur yerlerinde “bir”dir.

Rahmeti, âlemi kendi özünden yaratmış olmasıdır.”

 

“İnsân-ı Kâmil” Shf 146 de;

“Varlıkların her birinde ALLAH’ın Zâtı vardır. Çünkü onlar varlıklarını ALLAH’ın zâtından almaktadırlar, mevcudun özü, aynen kendisidir.”

“ALLAH’ın “Rahmân” ismi ile istilâsı, kudret, ilim ve ihata ile varlıklarını sarmasıdır.”

Bu durumda Rahmân’ın tecellisinin azabı nasıl ve nerede ola­bilir, çünkü tam ve kâmil rahmettir.

 

“İnsân-ı Kâmil” Shf 148 de;

“Rahmân” ismi yönünden gelen rahmet, “azab” ile karışık-tır,” cümlesi, yukarıda anlatılanlara ters düşmektedir, ancak bu anlayış çevirenin düşüncesi olabilir.

Bizce Rahmân tecellisinden sonra meydana gelen ve zahire dönük, kısmen Rububiyet tecellisi istilasıyle gelen rahmet, ancak azab ile karı-şık olabilir, sırf Rahmân tecellisinde azab söz konusu olamaz, der, özür dileriz.

 

“İnsân-ı Kâmil” Shf 132 de;

“Vâhidiyet nimet içinde kendisi olur, nikmette onun aynı olur.”

 

“İnsân-ı Kâmil” Shf 132 de;

“Rahmân, İlâhi ve yüce olan isimlere tahsis edilen bir merte-beye isimdir.”

Sayfayı oku incele Rahmân sadece yüce isimlerimi mi, yoksa diğer-lerini de kapsamına alıyor mu?

 

“İnsân-ı Kâmil” Shf 160 da;

“Tecelli’i VAHİD’i iyi okuyup anlamağa çalış.”

         

* * * * *

25/06/985 Salı - üçüncü gün

Sabah kalktım abdest alıp uyku mahmurluğunu giderdim, bir ta­raf-tan bant dinleyip bir taraftan da devamlı zikr hâli öğleye kadar sürdü, bu arada bulunduğum mahalde kabrin iki hâlini de yaşadım yani azap ve lütûf.

 

Eğer kişi, kabre kişiliği ile girerse gerçekten en büyük felaket, alıştığı ve onlara bağlı yaşadığı bağlantıları varsa sonsuz perişanlık...

Fakat bunun tam aksi hiç bir şeye bağlantısı kalmamış hür olmuş kişinin, kişiliksiz olarak oraya girmesi, rahatlığın en güzeli târif edi-lemiyecek kadar.

 

Bu hâller ile öğle oldu abdest alıp namaz kıldım, namazdan sonra zikre başladım.

Bu arada bazı değişik hâller olmaya başladı. İçeriye birtakım rûhani varlıklar gelmekte olduğu anlaşılıyordu dünkü gibi...,

Ortada diz üstü zikr hâlinde oturuyorum sanki bana selâm verip geçmek istiyorlar gibi...

 

Bu arada benimde rûhaniyetim artmaya başladı.  Odaya doldular, yalnız karışık oldu bir merasim sırası değil, ancak sonra iş sıraya kondu, o sırada da ben tesbihi bırakmış devamlı tekbir getiriyordum.

 

Sol tarafta ayakta beyaz sakal ve saçlı bir zât duruyordu Âdem (a.s.) olduğu bilinci var, o seyirci olarak ayakta bakıyor.

Ben arttırarak tekbirlere devam ediyorum.

 

İkinci olarak selâm vererek önüme yine beyaz uzunca saçlı ve sakallı buğday tenli az uzun yüzlü bir zât, İbrahim (a.s.) bilin­cindeyim geliyor oturuyor selâmını alıyorum.

Tekbirler ile birlikte “lebbeyk allahümme lebbeyk”in tamamını devamlı tekrarlıyorum, fakat o hâlin tesiri ile artık ben, bende değilim o zamana kadar hiç böyle bir hâle girmemiştim; “allahu ekber, allahu ekber, allah, allah” zikr ve fikri çok dehşet bir hâl idi, bir müddet son-ra biraz sakinleşince selâm vererek ayrıldı.

 

Arkasından Gavs’ül A’zam selâm vererek geldi selâmını aldım önümde duruyordu, bu arada yine çok şiddetli bir zikr’e başladım, ömrüm­de hiç bu acayip hâllerle hâllenmemiştim, adeta canımı severek veriyor­dum sanki can bayramı.

 

Oturduğum yerde elimi kolumu sallıyorum, son derece sert ve seri hareketler yapıyorum böylece içimden ve dışımdan sanki bir çok şeyi atıp boşaltıyorum, bir müddet sonra yine sakinleşmeye başladım Gavs’ül A’zam da selâm verip ayrıldı.

 

Arkadan Abdülkerim Ciyli geldi, selâm verdi aldım, bu arada “allah, allah” zikrine de devam ediyordum.

Ancak Abdülkerim Ciyli durgundu bende de evvelki hâller pek olmadı. Akşam okuduğum “İnsân-ı Kâmil” kitabı­nın bazı bölümlerinde dikkatimi çeken yerler oldu, herhâlde onun için durgundur diye düşünü-yordum; selâm verdi ayrıldı.

 

Sırada Hz. Ali vardı fakat onun rûhaniyetini bir müddet tutama­dım; sonra o da selâm verdi; ben yine bu arada tekbirlere devam ediyorum ve hepsinin selâmlarını alırken lâkaplarıyla “sizlere ve bizlere” diye medih yollu alıyorum ve özelliklerinden ricada bulunuyorum.

 

Sonra Hz. Ebubekir aynı şekilde selâm verdi aldım. Bir müddet durdu; selâm verdi, ben de aldım ayrıldı.

 

Arkadan Muhyiddin’i Arabi geldi selâm verdi, aldım; “medet ya şeyh’ül ekber medet ya imam-ı ilâhi” gibi sözler söyledim.

O geldiğinde yine bende değişik hâller olmaya başladı. Son derece şiddetli bir zikre başladım, belki evvelkilerinden daha da şiddetli idi ve göğsümün sağ tarafında yavaş yavaş yayılan bir akım hissetmeye baş-ladım.

 

Bu arada dışarıdan birisi geliyormuş gibi diyor ki, “burada bizde varız, merasime biz de iştirak edeceğiz” gibilerde geldiğini hissedi-yorum bu zâtın Yahya Efendi olduğu bilincindeyim, varlığını tanımak istiyoruz, ancak sakallarının ağzından çenesine doğru iki yanının açık olduğunu o kadarını anlayabiliyorum.

Biraz sonra sakinleşince Muhyiddin’i Arabi selâm verip ayrıldı. Çok terlemiştim, üstümdekileri çıkardım sadece gömlek kaldı.

 

Daha sonra Hz. Hüseyin gelip selâm verdi; “aleyküm selâm ya şehidler sultanı, şehid-i kerbelâ, seyyidlerin efendisi,” dedim; tekbirlere devam, o da selâm verip ayrıldı.

 

Arkasından Hz. Hasan selâm verdi; onun da selâmını, “aleyküm selâm ya Şerifler sultanı” diye aldım.

 

Ondan sonra da Hasan Hüsamettin Uşşâki geldi ve selâm verdi. Ona “aleyküm selâm size ve bize ya pirim,” dedim; tekbirlere devam; bütün selâmlardan sonra ve “alâ ibadillâhissalihin” dedim.

 

Yahya Efen­di de selâm verip aldı. 

 

En sonda Nûsret Babam da orada idi fakat selâma girmedi orada kaldı.

 

Selâmın birinci faslı bitince, iyice terden ıslanan gömleğimi de çıkar-dım fakat terli olduğum için yanda duran beyaz çarşafı üstüme aldım bir ara bir baktım çarşafa sarınmışım, her tarafım beyazla örtül­müş; “acaba efendimiz niçin sonraya kaldı.”

Bu arada odanın boşaldığını hissettim yine hisettim ki, efendimiz ile birlikte gelecekler o zaman çarşafa sarınmış olarak ayağa kalktım ve ayakta kıbleye karşı durup beklemeye başladım.

 

Bu arada, ¤á¢Ø¡¢1¤ã a ¤å¡ß ¥4좠‰ ¤á¢× õ¬b u ¤† Ô Û

                        “lekad caeküm rasûlün min enfüsiküm,” âyetini okuyorum.

 

Epey bir müddet bekledim kapıdan gelecek gibi, hayır şartlanma ile bekleme...

Bir müddet sonra, nadide taşlarla işlemeli tepe taraf konik gibi hafif sivrilen, alın tarafında 3 tane ileriye çıkmış 10 cm kadar uzunluğunda altın çubuklar ve uçlarında küçük yuvarlak değerli taş­lardan bilyeler takılmış burnun üstüne doğru ve yanlardan da kulaklara ve yanaklara doğru uzamış bir taç, miğfer gibi belirmeye başlıyor.

 

3 tane uç alındaki bunlar, “ilmel, aynel, hakkal yakıyn” işaretleri-dir, diyorum. Bu görüntü kıble tarafında oluşuyordu.

 

Yavaş yavaş tacın bulunduğu mahal aşağı doğru belirmeye başlıyor; ben ayaktayım tekbirlere devam ediyorum.

Beden her tarafı çok nadide inciler yakutlar her türlü değerli taşlarla işlenmiş elbise ve üstünde oturulan taht belirginleşiyor.

Ben hem seyrediyorum, hem de tereddütteyim acaba hayâli veya şeytani olabilir mi diye...,

Bir müddet durdum; tereddüdümü anlayınca “ENE MUHAMMED” dedi, dolgun vakur bir sesle...

Bu sefer ben düşündüm “acaba ses bir yönden mi geliyor,” di-ye... yine aynı ses “ENE MUHAMMED” dedi.

Ben yine emin olmak istedim. 

Biraz bekledi. ayakta ve ellerim bağlı olarak duruyorum tekrar üçün-cü defa “ENE MUHAMMED” dedi

 

 

Ve tahtın arkasından “livaül hamd” sancağı yüksel­meye başladı yeşil üzerinde

¢é¨Ü¨£Û a ¤4좠‰ §†  £à z¢ß  ¢é¨Ü¨£Û a  £ü¡a   é¨Û¡a  ü

“lâ ilâhe illâllah muhammedürrasûlüllah” yazılı olarak, o anda secdeye kapandım “medet ya Rasûlüllah” diye hepimiz için niyazda bulundum. Hatırıma gelen şeyler hakkında ricada ve hepimiz için şefaat dileğinde bulundum.

 

Bir müddet sonra merasim bitti, her şey yerli yerinde idi. Zannettim ki bu arada epey uzun süre geçti, halbuki yarım saat kadar bir şey olmuş, eğer o anda biri gelip aniden beni çarşafa bürünmüş ayakta durur hâlde görseydi her hâlde kalp sektesinden giderdi.

 

* * * * *

Düşünceler.

İbadet ettiğin düzeyi idrak edince oraya yönelerek yap­tığın ibadet biter, o türlü ibadet edemez hâle gelirsin.

 

Sonra ibadetin bir üst düzeye yönelik olarak yapılmaya başlar, nihâ-yet orasını da idrak edersin, o zaman da artık oraya yöne­lik ibadet etmen mümkün olmaz.

 

Bir müddet sonra daha yukarıya yönelik ibadetin başlar; böylece de-vam edersin; ta ki, gerçek kimliğinle kendine, kendin kendinle olarak.

 

* * * * *

 

26/06/985 Çarşamba - dördüncü gün

Düşünceler - Tefekkür

İç ve dış tek şey olduğuna göre, kişinin içerde veya dışarda olması diye bir şey söz konusu olamaz. Eğer oluyorsa onun için daha henüz iç ve dış farkı vardır, içerde iken dışa ait neye meylediyor ise, daha ondan kopamamış demektir, onun tabiat kayıtların­da olduğunun açık ifadesi-dir.

 

* * * * *

Ef’âl âlemi isimlerin neticesi olarak meydana geldiği var sayımın-dan hareketle yok hükmündedir. Şartlanmalarımıza göre olan ef’âl âle-mi, “yok” hükmündedir.

 

İsimler de sıfatlardan meydana geldiğinden onlar da “yok” hük-mündedirler.

 

Sıfatlar ise, senin varlığını teşkil eden, benliğindir. Böylece ortada ef’âl ve esmâ diye isimlenen mertebeler de kalmaz, ancak bunlar yok olmuş demek değildir, yine vardırlar fakat sen olarak, zâtın olarak, ger-çek olarak sende ve seninle vardırlar; zâtın olarak vardırlar.

 

Eğer bu müşahâde tam kemâlli olmazsa, farkında olmayarak yine kendini, kendin olarak fakat ef’âl âlemi kayıtları içinde bulur, yaşar far-kında olmazsın, bu da şirktir.

 

* * * * *

 

A’M Â

 

Genel kanaat  “A’mâ”da her şeyin bittiğidir.

 

“İnsân-ı Kâmil”in a’mâ bahsinde, “a’mâ, kendi zâtında gizlidir, kendine gizli değildir,” kaydı var ve de böyle olması lâzım, herhâlde bilinmez bir şeyden, bilinen bir şey ortaya çıkamaz.

Kendine gizli olmayana, son veya bilinmezlik hükmü takdir edile-mez.

 

Yani “A’mâ” da yokluk vardır, bitiş vardır, belirsizlik vardır diye-meyiz.

Ancak bu âlemdeki vechi ve ilmi varlığı ile, “a’mâ ötesi anlaşıla-maz ben böyle diledim,” demektir.

 

Bence “A’mâ”, idraki bu yapı ile mümkün olamayan bir berzahtır, mutlak öte tarafı vardır.

Aksi hâlde denge sağlanmaz, bu denge anladı­ğımız mânâda bir den-ge değildir. Zâtın bu yönde kullandığı yöntem akıl ve ilim sadece bu yö-nünü idrak edecek biçimde zuhura çıkmıştır.

 

“Zât” yani “A’mâ” hakkında düşünmeyiniz denmesi, düşünülecek bir şeylerin olduğuna delâlet eder. Ancak bu yönünde ortaya çıkan im-kânlar ona yetmez.

O taraf nasıl bu tarafa göre...

“A’mâ” ise, bu tarafta o tarafa göre “A’mâ”dır

 

* * * * *

İkindiden sonra azıcık uzandım fakat uyuyamadım kalktım düşün-düm, “vahid” zikrini yapmaya karar verdim hiç olmazsa bir 10 bin ol-sun dedim. 

 

Dikkatlice ve tefekkür ederek zikre başladım yavaş yavaş zikr hız-lanmaya başladı ve cehriye dönüştü, türlü hareketler ol­maya başladı.  Bir müddet başım kuvvetle sallanıyor, sonra ellerim kal­kıp iniyor, daha sonra ayaklarım oynuyor, ben bağdaş kurmuş oturmaktayım, bu hâlde her türlü hareket çıkıyor akrobasi hiç kalır.

 

Bir ara dikkat ettim, dalmışım “vahid, vahid....” derken, “vahid vay ne vahid” “vahid vay ne vahid” olmuş, daha sonra “gayret va-hid” “vahid vahid” “gayret vahid” olmuş.

 

Yine ateş bastı terledim üstümdekileri çıkardım, gene çarşafı üstüme aldım. Bu hâlde bir gören olmuş olsa, bu kalıbın mutlak delirdiği­ne ka-naat getirip yanından kaçar.

 

Zikr’e devam ediyorum aynı zamanda o yaşantıyı gerçek hâli ile id-rake çalışıyorum ve hayli genişleme oluyor yine zorluyorum, işi gevşek tutmuyorum.

En belirgin hâli ise, vahidiyet yaşantısında olan bir kimsenin muha-tabına, muhatab görmeksizin sadece ismiyle hitab etmesi ancak müm-kün olabilir, bütün izafetler düşerek, yani “abi, kardeş bey” gibi....

 

Aslında bu hal esmâ yaşantısı müşahâdesidir fakat geçiş bu ka-naldandır.

Daha sonra sadece kendini, kendinle bilir, tanır ve kendi kendine muhatab olur, hâli genişleyerek açılıyor.

 

* * * * *

 

Not : “İnsân-ı Kâmil”in “EBED” bahsinde;

“cennet ve cehennem ehlinin ebedlerinin tükenmesi elbette zaruridir,” deniyor.

Diğer taraftan “terkib kaybolmaz,” deniyor.

 

Demek ki terkib  kaydından çıkabilen ancak ebedi olabilir, diğerleri-ne bir son vardır.

 

“İnsân-ı Kâmil” Shf 323 de;

“İlmi ilâhideki a’yan-ı sabite dahi muhdestir kadim değildir.”

 

“İnsân-ı Kâmil” Shf 344 de;

“Çünkü a’yân-ı sabite Haktır, halk değil.”

Başka yerde ise, “a’yan-ı sabite yaratılmış değildir,” deniyordu

 

Bunların aralarındaki incelik ve farkı düşünüyorum, “her iki durum da bulunduğu yerlerde geçerlidir,” diyorum.

 

* * * * *

 

“İnsân-ı Kâmil” Shf 350 de;

Kûr’ân bahsi  Rahmân 55. Sûre/1- 2  âyeti

 æ¨a¤Š¢Ô¤Ûa  á  £Ü Ç = ¢å¨à¤y £ŠÛ a  

“er rahmânü allemel Kûr’âne”

 

 “Rahmân Kûr’ân öğretti”

 

Rahmân, zâttan Kûr’ân-ı öğrendi sonra öğretti.

 

* * * * *

 

27/06/985 Perşembe - beşinci gün

Sabah kalktım elimi yüzümü yıkadım uyku mahmurluğu geçti, öğle-ye kadar bant dinledim. Öğle oldu namazı kıldım daha evvelden karar-laştırdığım gibi bu günkü zikrimi de vaktim olduğu kadar “vahid”e ayı-racağım ve o niyetle zikr’e başladım.

 

Bu arada tefekküre de aynı şekilde sıkıca devam ediyorum derken zaman aklımdan geçiyor, “zaman - vakt - an - dehr,” diye bunları ­da düşünüyorum, fakat daha ziyade “vahid”e ağırlık veriyorum yine ateş basmaya başlıyor ve yine üstümdekileri yavaş yavaş çıkarıyorum bu arada düşüncem şu, gerçek benliğini bulma kavgası bu, o şekilde zikr’e devam ediyorum, “gayret vahid”, “fettah”, “vahid” şekliyle sürüyor.

 

Bu arada mânen de yardım taleb ediyorum. Bir müddet sonra, bazı recalel gayb seyre geliyor gibi., Bir müddet sonra yavaş yavaş Gavsul A’zam’ın belirdiğini fark ediyorum. Daha kuvvetli niyazda bulunup “yardım, yardım” diye şiddetle ricada bulunuyorum, “vahid yaşamı” açılsın diye....

 

Bir müddet sonra “vahid sensin”, “gayret vahid sensin anla,” diyor, bu düşünce ile zikr’e devam ediyorum.

 

Öyle an oldu ki, içimde ve bir kısmı da dışarı çıkarak öyle bağırdım, ki her taraftan duyulmuştur.

 

Bu arada gerçekten yardım geldi, her yerde kendimi, kendim ola-rak benliğimle bulur gibiydim.

Her yerde ve tek yerde kendim vardım.

 

Âdem’den başlayarak bütün peygamberler bendim.

Böylece yaşım yedi bin oldu fakat gerçekte yaşım da yok...

 

Bunları yaşarken ayağa kalktım, ayakta türlü hareketlerle zikr’e ve tefekküre devam ettim, bu arada Hz. Mûsâ’nın çobanı aklıma geldi.

Hani Mûsâ bir çobana ibadet etmesini öğretir ve gider çoban az son-ra onu unutur, Mûsâ’nın arkasından koşar, farkında olmayarak suda yü-rür. Bunu gören Hz. Mûsâ “bildiğin gibi yap,” der. Çünkü çobanda meydana gelen hareketler ilâhi emir gereğidir, şekle bakmaz.

 

Bir müddet daha ayakta zikr devam etti başım dönmeğe, midem ağ-rımaya başladı yoruldum da... saat da epey ilerledi yere oturup bir müddet kendime geldim. Belki dinlenirim diye ikindiye kadar azıcık uzandım kırk beş dakika kadar uyumuşum... Kalktım ikindiyi kıldım ki-tap okumaya başladım, kısmet olursa yarın cuma “ehad” zikrine ağırlık vermeyi düşünmüştüm.

 

Zaman azlığından her gün bir isim üstünde mümkün olduğu kadar ağırlıklı durmak lüzumlu... Cumartesi de... ama kısmet olursa.

 

Baktım nevale gelmiş, akşam da oldu zaten... yere gazeteden sof-rayı kurdum, ekmekle zeytini açtım. Maşallah Nüket ölmeyeyim diye di-limleri kalın kalın kesiyor, zeytinler de iri iri o kadar olacak…

 

Elbet ne var ki günler uzun, çalışma epey sıkı oldukça hararet yapı-yor, ağzım ve boğazım zeytinin tuzluluğu, acılığı ile bir hayli kuru ve acı oldu bu akşam... bir tane kesme şeker, küçük parçalara bölüp attım ağzıma... Tabiatıma dönük değil, bedeni zaruri ihtiyaç olarak atmasam da bir şey fark etmezdi. Daha sonra cuma günü için bir dua hazırladım onu temize çekiyorum saat on iki...

 

* * * * *

elhamdü lillâhi rabbil âlemin

vessalâtu vesselâmu alâ rasûlüna muhammedin 

ve alâ âlihi ve eshabihi ecmain

elhamdü lillâhillezi halâkal insâni minnûr

vessalâtu vesselâmu alâ rasûlüna mazharil envar

ve alâ âlihi ve ehli beytihi kıyaminnasi minnûr.

 

sallü alâ rasûlüna muhammed

sallü alâ seyyidina muhammed

sallü alâ tabibi kulûbena muhammed

sallü alâ şefii zünübena muhammed

allahümme salli alâ seyyidina muhammed.

 

Ya ilâhi seni sena etmekten aciziz, seni gereği gibi idrak edemiyoruz, edemeyiz de... ancak sen bize lûtfeyle ki, imkânlarımızın son sınırına kadar seni idrak etme yolunu aç ve en geniş şekil­de zâtî ilminden bize vermeni dilemiş ol, bu hâlin başka yolu yok ya ilâhi....

Seni yani kendimizi idrak yolunda yaptığımız çalışmalara yardımcı ol, emeklerimizi boşa çıkarma senden ricamız dünya hayatımızın sonuna kadar terakkiye devam ettirip benliklerimize sahib olarak bu hayatı so-na erdirmektir, ya ilâhi.

Ahmed, Semâ, Nüket, Cemile, Atasay, Hilmi, Ahmet, Muammer, Ay-han, Ziya ve aile fertleri... Ahmed, Güner, Erdinç, Erol, Cevdet, eşleri ve aile ferdleri diğer yaranlar hazır ve gaybda olanlar için de lütûf rah-met ihsan idrak bekleriz. Hasta zuhurlarına şifa, dertlilerine deva, borçlularına eda niyaz ederiz.

İlâhi duamızı Peygamberimizin kabrinde veya Kâ’be-i Şerif’te veya A-rafat’ta veya Cum’a saatine rastlayıp kabul edilen dualardan eyle. Amin.

 

Rabbena atina fiyddünya haseneten ve fiylahireti haseneten

ve kına azabennar bi rahmetike ya erhamerrrahimin.

      bi hakkı ve bi hörmeti      elif lâm mim

      bi hakkı ve bi hörmeti      elif lâm ra

      bi hakkı ve bi hörmeti      ta ha ve ya sin

      bi hakkı ve bi hörmeti      kef ha ya ayın sad

      bi hakkı ve bi hörmeti      ha mim ha mim ha mim ha mim

                                                   ha mim ha mim ha mim ayn kaf sin

      vel Kûr’ânil hakim ve selâmün alel mürselin

      velhamdülillâhi rabbil âleminel fatiha

 

* * * * *

 

28/06/985 Cuma - altıncı gün

Sabah kalktım elimi yüzümü yıkadım biraz kendime geldim bir müd-det kitab okudum, sonra çarkı felekleri yaptım, daha sonra saat yarıma kadar bant dinledim.

Cuma vakti yaklaşıyordu kalktım abdest aldım, ezan okununcaya kadar tefekkür ettim, bu arada cuma gününde bulunan dua­ların kabul saati vaktini aramaya çalıştım ve o saatin, tam ezan oku­nup iki rek’at namaz kıldıktan sonraki, o andır olduğu kuvvetle muh­temeldir diye dü-şündüm.

Az sonrada ezan okundu, kalktım kısa bir selâ getirdim ve vakit eza-nı okuyup, iki rek’at namaz kıldım. Daha sonra dünden hazırladığım duayı okudum ve bu iş bitti.

 

Dua saati vakti hakkında şöyle düşündüm;

- ezan okunacağı zaman güneş tam kemâldedir,

 

- ezan-ı Muhammedi ise, Zâtın her yönlü kemâlini kendi kendine kendinde olarak ilânıdır,

 

- namaz ise, kemâlât ızharından sonra bu kemâlâtı yaşamasıdır. İki rek’at oluşu, aslında tekliğine delâlet sayılır, (fenabillah – bakabillah)

 

- İşte böyle bir anda, kendinin kendine kendi olarak yaptığı duanın kabul olmaması herhâlde mümkün değildir.

 

Günün kemâli, ezanın kemâli, namazın kemâli, duanın kemâli ve kâmilin kemâli bir araya gelirse, işte o saat, duaya icabet saatı olur ister istemez.

 

Daha sonra bu günkü zikre geçtim, bu ağırlıklı olarak progra­ma göre “Ahad” zikri olacak.

 

Güzelce kendimi vererek başladım devam ediyorum. Düşünceme hiç bir şey almak istemiyorum, gelmeğe çalışan zuhurları döndürüyorum, yalnız bu arada “ahmed” var, onu döndüremiyorum.

“Neye,” diye düşünüyorum, sonra “orası zaten onun,” deniyor ve ben de onu bırakıyorum, daha sonra o da gidiyor.

 

Yine ateş basmağa başlıyor, fakat bu gün daha az, çünkü “Ahad” zikri daha ziyade tefekküre dayanıyor.

 

Böylece yoruluncaya kadar devam ediyorum, daha sonra düşünceye dalıyorum.

Bu hâlin gerçekte Zât cenneti olduğunu düşünüyorum, cennet bah-çelerinden bir bahçe, bu küçük bir yer.

 

Cum’a gününde olan dua saatinin bir başka yönünü düşündüm.

 

“Cum’” cem demek, “gün” ise, ilâhi tecelli demektir.  Eğer sen kendinde ef’âl, esmâ, sıfat ve zât olarak gerçek kimliğinle kendini cem edebilmişsen işte sende, onun adı “Cum’a”dır.

Cum’a’nın “A” sı  Ahadiyettir; o da sırf zât tecellisidir.

İşte her ne zaman bu tecelli ile olursan, o an senin için Cum’a da olan duaların kabul saati vaktidir, değerlendir. Aslında onu da değerlen-direcek zaten sen değilsin, o da ayrı mesele.

 

Yine yoruldum biraz uzandım yarım saat kadar dalmışım. Kalktım abdest aldım, ikindiyi kıldım.

Tekrar ağırlıklı olarak “Ahad”a devam ettim.

 

Bir müddet kitab okudum, daha sonra bant dinledim zaten akşam oldu.

İftar ettim, akşam sahurda yaptığım gibi gene zeytin yemedim, ağ-zımın acılığı daha iyi... Yemekten sonra biraz oturdum, tekrar zikr, kitab, bant, tefekkür...

Bu gece kulaklıkları aldım, çok iyi oldu. Onlarla sesizce dinleniyor ve uyumamaya da yardımcı oluyor.

Saat üç, yine kalan ekmeği yedim, iki adette zeytin, bir bardak su sahur oldu.

Bir kaset daha dinledim, namaz kılıp yattım. Zaten saat dört olmuştu; bu günde böyle geçti.

 

* * * * *

 

29/06/985 Cumartesi - yedinci gün

Sabah kalktım belirli işleri yaptım; bir müddet zik’r, bir müddet bant, bir müddet de kitabla vakit geçirdikten sonra, aşağıdaki yazı zu-hur etti onu yazmaya başladım.

 

Not : Halvet’e girdiğim mahâl iş yerimin bir odası idi; dışarıdan far-kedilmemesi için cama halı kapatmıştım, ışık sızmasın diye de lâmbanın üzerine boru şeklinde kâğıt takıp, ışığı bir noktaya gelecek şekilde ayar-lamıştım ve okuyup yazarken de o ışığı kullanmıştım.

 

Her akşam üstü o günlerde 12 yaşlarında olan oğlum Cemal Cem bir dilim ekmek, 4-5 adet zeytinden ibaret olan günlük yemeğimi getirip, hole bırakarak beni görmeden giderdi, sonra ben de hole geçip onları alır, ikiye böler, yarısını iftarda, yarısını da sahurda yerdim.

 

Böylece gündüzlerim oruçlu, gecelerim sabah namazına kadar uy-kusuz geçerdi. Sabah namazını kıldıktan sonra yatar bir müddet uyuyor idim. 

İşte o bir haftalık yaşamtımdan bu hatıralar kaldı. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

S E Y R   H A K K I N D A

 

İnsânlar ve şuurlu varlıklar ALLAH ve âlemin varlığı hakkında ne dü-şünürlerse, ne tür yargıya varırlarsa varsınlar, bu düşünceleri onda hiç bir değişiklik meydana getirmez. O düşünceler mahallin idra­kidir onları bağlar ve sınırlandırır.

 

Biz burada konumuz “İnsân” olduğu için onu ele alalım.

İnsâna dendi ki,

- sen sadece şu bedenden ibaret değilsin, aslını ara...

- şöyle şöyle yolları vardır...

- âlem halk edilmiştir, varlıklar hayâlden ibarettir...

- evvelâ madde âlemini terk,

            sonra melekûtu,

            sonra sıfat,

            sonra Zâtı da geç; 

nihâyet “A’mâ” hâline gel.

 

O da bütün bunları teferruatıyla öğrenir ve gerçek hâli bulmaya ça-lışır.

Uzun ve yorucu çalışmalardan sonra gözünden “ef’âl âlemi” kalkar,

daha sonra, “esmâ âlemi” de kalkar,

daha sonra, “sıfat âlemi” de kalkar,

daha sonra, kendini “tek zât” olarak müşahâde eder,

oradan, “A’mâ” yaşantısına geçer.

Bu ise, Zâtının gizliliğidir amma kendine gizli değildir.

 

Şimdi bu müşahâdeye geçen kimsenin gözünde ne âlem kalır, ne benlik, ama o, müşahâde edenin gözünde ve yaşantısındadır.

 

Acaba gerçekten de âlem ve gerçek benlik ortadan kalkmış mıdır?

- Hayır. 

 

Âlem ve gerçek benlik olduğu gibi her şeyi ile durmaktadır ve kalk-ması da zaten mümkün değildir.

 

Peki şimdi ne olacak?... bu müşahâdenin kemâli için kendinde yok olan âlemlerin tekrar yerli yerine gelmesi lâzımdır.

 

O mahale gelmeye bilir de... “A’mâ” ve “Ahadiyet” hâlinde yaşar; amma ekmel olan gelmesidir.

 

Fakat bu geliş nasıl olacak?... Şimdi oraya gelelim.

Zât’ın “A’mâ”da durması mümkün değil, kendi varlığını ortaya koy-ması şanının icabıdır.

 

 

İşte bu yüzden “A’mâ”da bir tecelli olur,

ismi “Tecelli-i Vahid”dir yani tek tecelli...

 

İşte bu tecelli, evvelâ “zâtî tecelli” ismini alır ve “ahadiyete” geçer. Ancak “A’mâ”da beraberdir, fakat orada “Zât” öndedir.

 

Aynı tecelli “Zât”tan yani “Ahad”dan ® “Vâhid”e geçer.

Geçerken de,

hem “Ahad”ı, hem de “A’mâ”yı  ® “Vâhid”e taşır.

Ancak burada “Vâhid” zuhurda, onlar (Ahad ve A’mâ) bâtında­dır.

 

Aynı tecelli “Vâhid” den ® “Rahmân”a geçer.

Geçerken de

Vâhid”i “Ahad”ı,  “A’mâ”yı da yüklenir, hep birliktedir.

Burada “Rahmân” zuhurdadır.

 

Aynı tecelli yani “Tecelli-i Vahid”

“Rahmân”dan ® “Rabb”a yani “esmâ”ya geçer;

Geçerken de

“Rahmân”ı, “Vâhid”i “Ehad”ı ve “A’mâ”yı, oraya da taşır.

Fakat burada da “Rab” zahirdir.

 

Yine aynı tecelli, “Rab” dan ® “Melik”e geçer;

Geçerken de

“Rabb”ı,  “Rahmân”i, “Vâhidi Ehad”ı ve “A’mâ”yı, “Melik”e taşır

yani “Ef’âl âlemine” taşır.

 

İşte “Ef’âl âlemin”deki yaşantı böyle kemâlli bir yaşantıdır.

Yani “A’mâ”sıyle “Ehad”ıyle, “Vâhid”iyle, “Rahmân”ıyle, “Rabb-ı” ve “Melik”iyle ve bunların kapsamında olan bütün özellikleriyle mev-cuttur.

 

İşte ef’âl âleminde, “ALLAH”ın aldığı isim, “Melik”tir.

Fakat bütün özellikler bünyesindedir.

 

Ancak şöyle diyebiliriz burada;

“Melik” ismi, bilfiil  ® diğerleri, bilkuvve vardır.

Aslında hepsi, hem bilfiil, hem de bilkuvvedir, o da ayrı mesele....

 

“ALLAH”ın

Ef’al âleminde      aldığı isim,   “Melik”tir.

Esmâ âleminde    aldığı isim,   “Rabb”dır. 

Sıfat âleminde      aldığı isim,   “Rahmân”dır.

Lâhud âleminde   aldığı isim,   “Vâhid”dir.

Zât âleminde       aldığı isim    “Ahad”dır.

kendi gizliğinde    aldığı isim    “AM”dır.

 

Bütün bu sayılanlar ise, birbirlerinden kopuk ayrı ayrı yer­lerde başka başka mahallerde değildir. Hepsi birden tek bir şey, tek bir hakikat, tek bir varlık, tek bir isimdir. O’na verilen bütün târif babında söylenenler bir tarafa bırakırsan geriye bir söz kalır oda “A’mâ”dır.

 

“A’mâ” dendiği zaman bütün âlem ve varlıklar, “yok” mânâsına değildir. Kendinde kendi olarak, kendini bilmesi hükmü­dür.

Bütün varlıklar tümüyle vardır, ancak “Tecelli-i Vahid” hükmü ile hepsi, “A’mâ” özelliğindedir. Artık burada tabii “hepsi” sözü de ge-çersiz; anlamaya çalış.

 

Aslında buraları anlamak gerçekten çok zor bir uğraştır. ALLAH’ın rahmeti o dur ki, âlemi kendi özünden ve özün­de, kendinde meydana getirdi, hatta meydana getirdi dahi diyemeyiz, söylenecek tek şey kendidir.

 

Sen bunu kendini idrak ettiğin genişlikte “kendimde” dersin çünkü sen de o bütünden ayrı değilsin, ancak her zuhur mahalli, zâtının nasibi kadarını alır, idrak edebilir.

 

İşte “Ef’âl âlemi” diye isimlendirilen aynı zamanda “Zât âlemi” de olan “Mevcud” ismiyle anılan özellik yaşantı tek bir yaşantıdır.

Fakat burada bulunan her bir zuhur mahalli de, kendine has zâtıy­la sıfatıyla esmâ ve ef’âliyle bilfiil mevcuddur, tektir ve hepsi de ger-çekten birbirinden mutlak olarak özellikleri bakımından ayrıdır, ancak bu ayrılık genel tekliğe zarar vermez, çünkü özü ve mayası, “Tecelli-i Vahid” ki, bu “Tecelli-i vahid” bir defa olmuş ve bitmiş de değildir, sürekli ve devamlıdır.

 

“Vâhidiyet” ve “Rahmâniyet” âleminde aldığı isim,

“Tecelli-i İlâhi”

 

“Esmâ” ve “Ef’âl” âleminde aldığı isim ise,

 7§æ¤b ( ó©Ï  ì¢ç §â¤ì í   £3¢×

“külle yevmin hüve fiy şe’nin”

 

“hüve” külle yevm olarak şe’n’dedir.”  

(şe’n: iş, hadise, ahval, hâli tavır oluşumda)

 

“Beşer” ismi ile meydana gelen varlık, beşeriyet şartlanmala­rı ve idrakiyle hayatını sürdürmeye başlar. Kendi gerçek asliyyetini bulması gerektiğini anlar ve çalış­malarına başlar.

 

Bu arada evvelâ “Ef’âl âlemini terk et,” derler; onu terkeder. Terkeder amma o kadar kolay değil tabii, sonra “Esmâ” sonra “Sıfat” diye devam edilir.

 

Acaba terkettiği âlemler gerçekten terk oldu mu... geniş mânâsı ile, yoksa kendi idrakinde mi terk etti?...

 

Aslında âlemlerin geniş mânâda terki mümkün değildir, kişi onları kendinde terk ettiğini sanır; böyle de olması lâzımdır, başka türlü bir üste çıkamaz ancak onda âlemlerin gerçek yönde terki değil kendindeki beşeriyetinin getirdiği kendine has âlemler hakkın­daki hayâli zannının terkidir.

 

Âlemlerde terk edilecek bir zerre yoktur; terk edilecek tek şey, ha-yâle dayanan kanaatlerdir.

İşte böylece âlem her mahalde ve tek bir mahalde her özelli­ği ile tektir.

 

Bu hususta ne tür düşünce ve kanaat olursa olsun o düşünce ve ka-naat mahalline aittir, genel mânâda olamaz.

O mahal denilen de ayrı bir şey olmadığından oradaki düşüncede kendine göre haklıdır, ancak genel adeti değiştirmez, bulunduğu mahalli ilgilendirir ve bağlar.

 

Birimlilik ve mahallilik düşüncesinden çıkıp genel bir ihata ile her şe-yin yerli yerinde hakkını vermek, yaşamak ve yaşatmak en güzel şey-dir.

 

Allah cümlemize en geniş idrakleri nasib etsin, bir şeyin gerçeği önümüzde açılınca şaşırıp kalmayalım, daha evvelden o gerçek­leri idrak etmiş olalım.

 

* * * * *

 

Daha sonra öğlen oldu, namaz kılıp tekrar günlük işleri yapmağa başladım.  Öğlenden sonra daha çok düşünceye kayıyorum sakinlik var. 

 

Akşam oldu yemek yeyip kalktım, “biraz zikr yapayım” dedim. Başladım, bir müddet sonra göğsümden bir şeyler yayılmağa başladı yavaş yavaş genişledi, kollarıma, başıma doğru istila ederek ilerledi ni-hâyet her tarafımı sardı ve her uç noktadan dışarıya doğru çıkmaya başladı.

Bu hâl epey devam etti sanki içimde bir şeyler yanıp yok olup gidi-yor eriyor gibiydi, yavaş yavaş o hâl sakinleşmeye başladı; yayılma sür-düğü gibi toplanmaya başladı.

Nihâyet elle­rimden parmaklarımdan sanki akıyor gibiydi. O akış parmaklarımda epey devam etti, sonra onlar da kesildi; ben de zaten yorulmuştum.

 

Biraz dinlenmek için durdum, bant dinlemeye başladım. Epey dinledikten sonra kafam ağırlaşmaya başladı, dinlemeyi bırakıp azıcık uzandım. Bir müddet sonra kalktım saat yarım olmuş, abdest aldım yatsıyı kıldım.

 

Oturduğum yerde tekrar zikre başladım. “Allah” zikrini çeki­yordum epey devam etti. 

Bilincime bağzı şeyler gelmeye başladı, aynı anda bir çok şeyler be-lirir gibi oluyordu. Türlü hayvanlar, değişik yerler görüş sahası açılıyor; çok şeyler o sahaya sığıyor gibi...

 

Bu arada bir de insân silüetinde, çok kıvırcık saçlı saçlarının dipleri siyah yukarılara doğru beyaz kırçıllı küçük yüz, esmer omuzuna bir örtü atmış doğulu kıyafetinde yüzü ve saçları parlıyor gözleri aşağı doğ­ru, böylece yan tarafta duruyor.

 

Bir de birbirlerine saldıran iki topluluk kılıçlarla... Bunların üstünde durmuyorum, uzaklaştırmaya çalışıyorum. Üstünde dursam herhâlde artacak fakat bu hâl benim kendimi daha iyi tanımama yardımcı oluyor.

 

Az sonra zikri “Ahad”a çevirdim, ona devam ettim, bir müddet sonra da kestim.

Şimdi düşünüyorum acaba bu gördüklerim hayâli mi?... Evet hayâl, fakat ben gerçek; gerçek olan benim.

 

Bunu daha iyi anlıyorum, o hayâller de bende olduklarından, onlar da gerçek, ama onlar benimle var, benimle gerçek, kendi kendilerine değil... Çözümü çok zor bir bilmece, hem varlar, hem yoklar; hem yoklar, hem varlar.

 

Hangi mertebede bulunursan, o mertebenin örtüsü yani bedeni o merte­beye göre gerçektir, diğerine göre hayâl hükmündedir ama hayâli de olsa vardır, ama ben bunlarla kayıt altına girmem, fakat dışıma da atamam. Hayâl denilen şey de, hayâlliği yönünden de olsa, yine ger-çektir.

 

Bu hâl ve idrak-ı yaşantıyı sonuna kadar götürmeye çalışıp, kişi ken-dini mümkün olan en geniş mânâda tanımaya çalışmalı. Bu dünyadaki süremiz dolmadan müşterisi ve talepçisi olduğunuz “Lâtife-i ilâhi”den ne kadar alabilirsek o kadar gerçek benliğimizde genişlemiş oluruz.

 

Piran hazaratından niyazımız yolumuzda mümkün olduğu kadar lü-tûf ve ihsan etmeleridir.

Zaten sonsuz lütûfları eksik değil ki, aciz olarak şükrederiz.

 

Bu günde böyle geçti saat epey ilerledi isti­rahate çekiliyorum yarına ya kısmet.

 

30/06/985 Pazar 

Sabah kalktım mutat işler, elimi yüzümü yıkadım abdest aldım, iki rek’at namaz kıldım bir müddet zikr yaptım daha sonra yine duşün­meye başladım.

 

Buraya gireli bir hafta oldu “Ef’âl âlemi” şartları için­deki süremiz doluyor, her hâlde bu gün öğlen civarında buraya “elveda” der çıka-rım.

 

Zaman denen şey ne acaba?...

Zamanı her mertebede ayrı isimlendirmişler ve dört türlü belirtmiş-ler; “zaman”, “vakt”, “an”, “dehr”... Bunların her birerleri ayrı mer-tebede ve ayrı ifadede kullanılıyor.

 

Zaman sözü, dünyanın da içinde bulunduğu “Ef’âl âleminde” ge-çerli birbirini takib eden hadiselerin sıraya dizilişi ile meydana gelen hâl.

 

Vakt ise, “Esmâ (isimler) âleminde” geçerli, burada hadiseler yok isimlerin mânâları tek bir mânâ olarak mevcud bunun ifadesi de “vakt” oluyor.

 

An ise, “Ceberut âleminde” geçerli; burada da tek ve kül olarak kendi varlığını kendi olarak bilişi, bunun ifadesi de “an” oluyor.

 

Dehr ise, “Ulûhiyet âleminde” geçerli; “Ulûhiyet âlemi” ise, belirtilen bütün âlemleri kapsamında toplar böylece “dehr” ismini alır ve bu hususta çok kuvvetli tenbih vardır “dehr’e küfretmeyiniz dehr Allah’tır” haberi verilerek bu mânâ anlatılmak istenmiştir.

 

Yine gelen haberlerde,

     bir saat tefekkür bir yıllık

     bir saat tefekkür yetmiş yıllık

     bir saat tefekkür bin yıllık nafile ibadetten hayırlı olduğu

bildirilmiştir. 

Burada geçen süre tefekkür hâlinde olarak ortalama yüz saattir.

 

Yine yukarıda belirtilen haberin de ortalamasını alırsak, o da yetmiş (70) senedir,  (100 x 70 = 7000).

Şurada kalınan süre zahire göre her ne kadar bir haftalık zaman ise de mânâya göre yedi bin (7000) senedir.

 

Buraya kırk yedi yaşında girdim, yedi bin kırk yedi yaşında çıkıyo-rum sakın mubalağa yaptığımı sanmayın az bile dedim, yaş veya zaman sözü beni kaplayamaz, bunu Âdemliğim üzerinden söyledim.

Onun da bu âleme gelişi ortalama yedi bin sene civarındadır, bütün peygamberlerde seyrettim onlarda idim hepsiyle birlikte.

Âdem’e “ilmi rûh”tan nefy ettim, şimdi “Kûdsi rûh”tan nefy ediyorum.

 

Velhasıl buraya giren çıkmadı, çıkan da giren değil; zaten olan oldu, geçen geçti, hepsi burada kaldı, hayâl oldu ama ben yine benim ve gerçek BEN.

 

Hücre dostlarına selâm,

Bu oldu son kelâm,

Hoşça kalın vesselâm,

                             Huu, uuu,

 

Necdet Ardıç

Tekirdağ

30.06.1985

 

 

G Ö R Ü L E N    K E R A M E T L E R

 

Keramet, yolda bulunan salikten zuhur eden fevkalâde ve olağan- üstü hâller diye tanımlanır. Ehl-i sünnet itikadınca Evliyaullahın kerame-ti “hak” kabul edilmiştir. 

 

Sofiler kerameti 2’ye ayırmışlardır.

(Sofi : Ashabı suffaya mensub olanlara benzeyen kimse demektir.)

 

a)    Kerameti Kevniyye

b)    Kerameti İlmiyye

 

Kerameti Kevniyye : Belli bir zaman içinde olup biten, geçip giden kerametlerdir.  Maddi olan oluşumları içerdiği için tasavvufta pek itibar olunmaz.

 

Kerameti ilmiyye : İlâhi Ledünni bilgi yönünden oluşan keramettir. Söylenen sözler, sohbetler, yazılan yazılar, kitaplar bu bölümün içeri-sine girer.  Daimi olarak kalan asıl önemli olan keramet de budur. 

(Ledün ilmi : Allahü Teâlâ ile ilgili bilgi ve sırlara ait gayb ve mâri-fet ilmidir.)

 

Tarîkâti Halvetiyye-i Uşşâkinin “Terzi Baba” dönemi öncesinde ve kendisinin  yetiştirilip olgunlaşma dönemlerinde zuhur edip yaşanılan ve yine kendilerinin (Terzi Baba’nın) beyanlarıyla kaleme aldığımız keramet hükmündeki bazı tecellilerine değinmek istiyoruz.

Ancak bu görülen kerametlere geçmeden önce Terzi Baba yolundan ve döneminden keramete nasıl bakılmaktadır? Açıklamaya çalışalım.

 

Esasen Terzi Baba yolunda maddi olan ve Kerameti kevniye olarak bilinen hâller kişilerde zuhur etse bile buna pek ehemmiyet verilmez. 

Hazretimiz, “bu hâllere  hiç önem vermeyin ve zuhur ettiğinde de üzerinde durmayın, bunlar salikin ayak bağlarıdır, oysa bizim yolumuz Mi’rac’dır, görülen kevni nitelikteki kerametleri de an-cak o kişinin ölümünden sonra anlatmak en doğrusudur,” beyan-larında bulundular.

 

Terzi Baba yolunda ve yolculuğunda kerametin en büyüğü “Kişiye nefsini ve Rabbını tanıtmaktır.” 

Bu yüzden Hazreti Pirimizin bütün sohbet, konuşma ve eserlerinde nefislere tesir edip, onları olgunlaştırıp nizam, kurtuluş, teslimiyet ve necata doğru götürmesi bu nitelikte olup yani “Kerameti İlmiyye”dir. Çünkü onun gönlü ve vücûdu hakkın mekânıdır.

 

Kerametin lûgat mânâsı da İkram’dır.  Bir sâlikin onunla olan yol-culuğunda zât-i olan ikramları ve varidatları müşahâde etmesini kera-meti ilmiye olarak değerlendirebiliriz. 

Sözü uzatmadan söylemek gerekirse “Terzi Baba ile görüşüp dost olabilmek kerametin en büyüğüdür.”

Tarîkât-ı Âliyyenin Terzi Baba koluna ulaşana kadar bu mübarek halkanın içerisinde yer alan, bugün için ise pek çoğu merhum (ölü) bu-lunan kimselerin yaşadığı ve aynı zamanda Hazreti Pirimizi de bizlere müjdeleyen ve bazı kerametler dediğimiz tecellileri kendi notlarından açıklıyoruz.

 

Rahmiye Annemizden rivâyet olunmuştur ki;

Efendi Babam (Nûsret Tûra Uşşâkî), anneannesi tarafindan 17 ya-şında “Uşşâki gülü” diye, yaşının ileri olduğu zamanda Mustafa Sâfî Hazretlerine, takdimi... Hazretin de Hazmi Tûra’yı kasdederek “daha seninki gelmedi,” demesi... fakat buna rağmen yine de kendisinin genç Nûsret’e dersini vermesi.

 

Bir gece yarısı dergâhta Mustafa Sâfî Dedenin seccadeye oturup tes-bih elinde şiddetli ve coşkun zikir yaptığını, bakıcı hanım fark ediyor. Bu hâlin normalin dışında olduğunu anlayıp, neticeyi beklemeye başlıyor.

Bir müddet sonra efendi hazretleri “elhamdülillâh” deyip, zikrini sona erdirip sükûnete eriyor ve yanına gelenlere de “çok şükür Nûsret’i kurtardık," diyor.

 

Nûsret o tarihlerde 18 yaşındadır ve savaşın zorlukları onun da aile-sini etkilemiştir. Babası deniz zabiti olduğu hâlde, Anadolu’ya kol ku-mandanı olarak gönderilmiş, elde avuçta ne varsa satılmış, güçlükle ev halkı hayatlarını devam ettirmeyi çalışıyor.

Bu sıralarda okula devam eden Nûsret daha yüksek okula gitmek için babası ile o zamanki denizcilik okulu imtihanlarına girmek için okula gidiyorlar. Giderken denize düşüp ıslanıyor O vaziyette imtihana girile-meyeceği için eve dönüyorlar. Dönüşte Nûsret’in babası oğluna, “oğ-lum her işte bir hikmet vardır, demek ki sana bu işte kısmet yok,” diyor.

 

Daha sonra eve geldiklerinde annesi, “hayırlısı ne ise öyle olma-sını,” ve kendisinin de bir rû’ya gördüğünü şöyle diyerek anlatmaya başlıyor:

 

“Nûsretim daha dünyaya gelmemişti. Bir gece gökyüzüne doğru bak-tım, iki minare yükseliyor ve arasında mahye gibi ışıklarla yazılmış Nûs-ret ismi okunuyor ve altında bir denizci neferi elinde tüfeği ile durmakta,” diye anlatıyor.

 

Ev halkı işlerini Mevlâ’ya teslim edip, günlük sıkıntılı yaşamlarını de-vam ettirmeye çalışıyorlar. Geçim için çalışmak lâzım...

 

Sonra Deniz Yollarına yolcu gemilerine kamarot olarak ilk hayata atılmış ve orada çalışmalarına devam ederken, bir gece “Karadeniz” isimli gemi ile Karadeniz’de Samsun seferi yaparken Ereğli önlerinde yakalandıkları bir azgın fırtınada gemi kocaman dalgalarda kabuk gibi sallanırken, bir ara denizin dibini görüp o anda bir elin kendilerini yu-karıya çekip, su üstüne çıkardığını görmüşler.

 

O zaman kaptan ile kamarot Nûsret, dergâha bir kurban adak adamışlar ve bir müddet sonra deniz sükûnet bulup sağ salim İstanbul’a limana gelip durmuş.

 

Fakat geminin ne çapası ne kaptan köşkü, hiçbir şeyi kalmamış. Dışarıya çıkınca dergâha kurban götürülmüştür. Yukarıda geçen “çok şükür Nûsret’i kurtardık,” ifadesi bu hadise içinmiş.

 

Rivâyet anneden:

Bir gün Mustafa Sâfî Baba eşi ve yakınları ile birlikte boğazdan ka-yıkla geçip bir davete gitmesi icap ediyormuş. Tam boğazdan geçerken şiddetli bir fırtına kopup denizi coşturmuş. Denizden çok korkan valide hanım “aman efendi sen koru,” demiş. O zaman Mustafa Sâfî Hazret-leri denize hitaben, “dur ya derya, senden büyükler var,” dediği an-da, o dalgalarla coşmuş olan derya derhal sükûnet bulmuştur.

 

Mustafa Sâfî Hazretlerinin yardımcısı Nuriye hanımdan dinle-dim:

Bir gün dergâh kalabalıkmış. Epey gelen giden olmuş. Yemekler ya-pılmış, tam sofralar kurulacağı sırada meydancı kadının mutfaktan çığlı-ğı duyulmuş. Oraya gidenler dolapların birinin üstünde kırkayak gibi da-ha büyük bir mahlûkun durduğunu görüp korkmuşlar. Hemen efendiye haber verip oraya çağırmışlar. Oraya gelen Mustafa Sâfî Hazretleri o hayvana bir nazar ettiğinde, hayvanın su gibi eriyip, akıp gittiğini gör-müşler.

 

Nûsret Efendimiz Hz. den rivâyet:

Bir gün Mustafa Sâfî Hz. Kasımpaşa’da câmiye giderken önüne bir sarhoş çıkıp mübarek sakalından tutup tartaklamaya ve sen şöyle kötü, böyle kötü bir insânsın dedikçe o da, “öyledir oğlum öyledir” diyerek cevap verirmiş.

 

Nihâyet sarhoş yoluna devam etmiş, fakat aklı az önce yaptığı işe takılmış. Eve geldiğinde sarhoşluğu da biraz geçer gibi olmuş. Bu hâli hanımına anlatmış. Hanımı da tartakladığı kimsenin târifini yapmasını söylemiş. O da hatırında kaldığı kadar târif etmiş.

Hanımı; “aman efendi, sen ne yaptın. O mübarek zât, Uşşâki Dergâhının şeyhidir, sen yarın hemen git özür dile” demiş.

Sabahı zor yapan adam hemen gidip efendi hazretlerini bulmuş, özür dilemiş ve hemen orada kendisine derviş olmuştur.

 

Rivâyet olmuştur ki;

Uşak’taki dergâhta bir müddet ihvan ders geçememiştir. Hep birden Hazretin hanımı olan Halva-i Bacı’ya (kendileri helvayı çok sevdiği için bu lakap takılmıştır) gidip, huzura girip kendilerinden dua etmesini rica etmişlerdir. O da tülbentinden birer parça kesip, hepsinin takkesinin üzerine dikmişler ve o gece hepsi validenin duası bereketiyle birer ders geçmişlerdir.

 

Hz. Nûsret’ten rivâyet:

Kasımpaşa’da bir gün dergâh yıkanmış, temizlenmiş, ihvan gelmeye başlamış.

 

Derken üstü başı perişan, ayakları çamurlu bir derviş içeriye girmek istemiş, Mustafa Sâfî Efendinin meydancısı, içerisi yeni temizlendi, kir-lenmesin diye onu içeriye almak istememiş. O esnada Mustafa Sâfî Efendi oraya gelip vaziyeti görünce, her ikisini de memnun etmek için gelen misafiri “haydi biz bahçeye gidelim,” deyip, alıp oraya götür-müştür.

 

Rivâyet anneden:

Annemin arkadaşı olan Hayriye Hanım kocası kahveci çavuştan çok şikâyetçi imiş. Zavallı kadına çok eziyet eder, ayakkabılannın altını so-kağa çıkmasın diye yarar, o da terlikle dolaşırmış. Artık bunu çekeme-yeceğini anlayarak, Mustafa Sâfî Babaya ricaya gitmiş, fakat odada başka biri ile konuşan Mustafa Sâfî Hazretlerinin konuşmasını bitirme-sini beklemiş.

Konuşma epey sürdükten sonra Hayriye hanıma dönüp “kızım, sa-bır sabır sabır,” demiş, başka bir şey dememiş. Sonra evine giden Hayriye hanım kocasını güler yüzlü bulmuş ve ondan sonra bir daha hiç huysuzluk etmemiştir.

 

Rivâyet anneden: (kendi başından geçmiştir.)

Gençliğinde bir zamanlar hasta (guatr) olmuş, hastalık çok şiddet-lenmiş. Muhakkak ameliyat olmak lâzım geliyormuş. Bunun için doktor-lar sayfiye ve temiz hava tavsiye etmişler. Onun için Emirgân’da bir ev tutmuşlar ve orada oturmağa başlamışlar.

Hastalığın iyice şiddetlendiği bir gün bahçede kuyu başında oturup, denize doğru bakıp “aman Ya Rabbi, canımı al da kurtulayım,” de-miş.

 

O esnada Hazmi Hazretleri ihvan ile birlikte hünkara yemeğe gi-derlerken gemide içine bir his gelip, Emirgân’da karaya çıkarlar ve ih-vanına, “hadi gelin bir yere gidiyoruz,” der ve bize gelirler, “kızım, seni bir nefes etmeğe geldim, hadi bakalım kalk,” der ve yemekler orada açılıp yenir ve ondan sonra hastalık yavaş yavaş iyileşir, ameliyat olmadan sıhhate erer.

 

Rivâyet anneden:

Dergâhta Mustafa Sâfî Hazretleri bir rehber hanım varmış, ismi İffet imiş. Bütün dergâhın işlerini görür, hanımların zuhuratlarına ba-kar, işleri idare eder, efendisinin de hizmetinde bulunurmuş.

 

Geceleri 2-3 arasında kalkınca İffet hanım saatin kaç olduğunu bile-mezmiş. Bunu hisseden Mustafa Sâfî Hazretleri, cebinden zincirli saatini çıkanp, zincirinden tutup, ona döndürüp, “bak” dermiş, iffet hanım da saate bakar ona göre işlerini tanzim edermiş.

 

Rivâyet anneden:

Bir gün Hazmi Baba ile ihvanı Bursa’ya gitmişler. Orada tanıdıkları ile Nilüfer çayına gitmişler. Orada tanıdıklarının birinin oğlu, ikram et-mek için balık tutmağa gitmiş. Balık tutarken dinamit atmış. Bunu gö-ren jandarmalar, çocuğu tutmak için gelmişler.

Bunları gören çocuğun annesi “aman efendi baba,” deyip niyaz etmiş ve Hazmi Hazretleri hemen jandarmanın yanına gidip, vakarını takınıp jandarmaya bir nazar etmiş, celâllenmiş... Jandarma yavaş ya-vaş boynunu eğmiş ve “peki efendim,” deyip oradan ayrılmış.

 

Rivâyet anneden:

Dergâhta her zaman yemek pişirilip ihvana ve fakirlere yedirilirmiş. Yine böyle bir ramazan günü akşam olmak üzere, dergâhta hiç yemek-lik yok... Onun için yemek yapılamamış. Meydancılar Mustafa Sâfî Ba-baya gidip “efendim, ne yapacağız?” diyerek üzülmeye başlamışlar.

Hazret “yemeğimiz Hak’ta, onu melâikeler pişirir” dermiş.

“Nerede ise top patlayacak, hiç olmazsa bir çorba yapalım,” demişler ve onu yapmışlar.

Herkes sofraya oturmuş, o esnada kapı çalınmış, kocaman bir tepsi pirzola gelmiş, “bunu falan zât yolladı,” deyip tepsiyi bırakıp gitmiş. Hepsi karınlarını doyurup dua etmişler.

 

Efendimizin kardeşinden rivâyet:

Nafize halam evlendikten sonra vazifeli beyi ile birlikte Malatya’ya tayin olurlar. Orada ikâmet ederlerken beyi ile aralarında biraz anlaş-mazlık olur. Bunun üzerine dayanamayıp, “aman efendi baba beni kurtar,” diye niyaz eder.

Ertesi gün Hazmi Baba Hazretleri çıkar gelir, “kızım nasılsın? darda olduğunu anladım” deyip, 1-2 gün misafir olup sonra beyin-den halamı tebdil hava için İstanbul’a götürmek üzere izin ister ve gi-derler. Bir müddet sonra beyi gelip alır ve iyi bir hayat yaşamağa baş-larlar.

 

Mustafa Sâfî Babanın halifeleri;

Osman Nurullah, İsmail Cemâli Efendi, Tevfik Refik Efendi, Gürcü Muhammed Efendi, Ahmed Rüştü, Osman Efendi, Cemâl Efendi, Şeyh Ali Dede, Molla Ahmed Efendi, Muhammed İzzeddin Safiyullah, Muhammed Hazmi... 

 

Rivâyet Nafize halamdan:

Bir gün Ankara’da memuriyet yaparlarken izinli İstanbul’a gelirler ve Fatih nüfus dairesindeki işlerini görmek için oraya giderler, işleri bitince, efendi babayı ziyaret etmek isterler ve dergâha giderler. Daha sokağa gelince bakarlar, ki Hazmi Hazretleri bahçe kapısında onları bekliyor, “Hadi kızım nerede kaldınız? Sabahtan beri sizi bekliyorum,” der.

 

Hazmi Tûra’nın halifeleri;

Nûsret Tûra, Mehmet Efendi, Hayri Efendi...

Bizzât Şahit olmuşumdur:

Vakti gelince efendi babama gittim. Beni Hazmi Efendi babaya gön-derdi. Fakir, Fatih’e gittim, dergâhı buldum ve ilk sülûkum öyle oldu. Mübareğin bir müddet sohbetinde bulunabildim. Hacca gitti ve orada hastalandı. Geldikten sonra 15 gün kadar yaşadı ve teslim-i rûh etti.

 

Bu arada bir gün Peygamber Efendimizi rû’yada görürler ve “ey sevgili Hazmim, ben senden uzakta mı idim, bu ihtiyar hâlinle niçin kendini bu kadar yordun?” demişler.

 

Sülûkumdan bir müddet sonra bir gün dükkânda çalışırken (makine basında dikiş dikerken) bir ara daldım ve o anda Hz. Hazmi’yi karşım-da rûhaniyetini görüp, fakire gayret verir gibi “hadi oğlum, hadi oğlum, lâ ilâhe illâllah, lâ ilâhe illâllah,” diye fakiri uyardı. Az sonra bu hâl geçince makineden kalktım ve ütüye geçtim. O anda gözüm yere takıldı. Yerde (Êayın) - (ô ye) - (… dal) dan ibaret, yan yana üç harf gördüm ve onu tespit ettim.

 

Bir müddet sonra dergâha ziyarete gidince, Hazmi Babamın rahmete kavuştuğunu öğrendim.

 

Dergâhta valide hanım “oğlum, Nûsret Efendiye gideceksiniz, efendi babanın vasiyeti bu,” dedi ve fakir hemen Nûsret Efendi Ba-bama gittim ve orada sülûkuma devam ettim. Ve o hâli anlattım.

 

“Oğlum,” dedi; “o gördüğün harflerin mânâsı, (‘ıyd) bayram demektir, o anda onun bayramı imiş, sana o malûm olmuş,” dedi. Fakir de o zaman meseleyi anladım.

 

Hazmi Efendi Baba Fatih Câmiinde vaaz ederdi. Fakir bir gün dinle-meye gitmiştim. Orada Hz. Nuh’tan bahsettiler ve Mesneviden okudu-lar. Orada Hz. Nuh’un sırrını öğrendim.

 

Kûr’ân-ı Keriymde “vester şevsiyab” denir. Yani Nuh’un irşatlanna kulak asmayan ümmeti elbiselerini başlarına çekip, duymamazlığa gel-diler, diye konuştu. Mübarek kelâmlarını dinledikçe hakikatlerini anla-maya başladım.

 

Bir gün Üner ile birlikte efendi babamı ziyarete gittik. Akşam oluyor-du, efendi babam evde yalnızmış. Ev halkı başka bir yere gece yatısına gitmişler. Fakat geldiğimizde, efendi babamın üç kişilik balık pişirdi-ğini ve bize yemek hazırladığını gördük, sonra hep birlikte lokma ettik.

 

Annemden rivâyet:

Bir ramazanda, dergâhta akşam olmak üzere imiş, fakat iftarlık yok-muş. Ev halkı Hazmi Baba’ya “ne yapacağız,” diye sorduklarında; “yemeğimiz Hak’tadır, üzülmeyelim,” dermiş. Ve az sonra da Nûs-ret Bey elinde etler, içeriye girmiş. Bunun üzerine Hz. Efendi Baba “bu gün Nûsret Allahlık (Rezzaklık) yaptı,” demişler. Hane halkı hemen yemeği hazırlayıp iftar etmişlerdir,

 

Bizzât şahit olduklarım:

Bir gün Tahir Üner ile birlikte Efendi babayı ziyarete gittik. Epey konuştuktan sonra dedi ki; “roman, şu bu gibi şeyleri okuyup zih-ninizi dağıtmayın, ‘La dame au camelia’ ve daha başkaları gibi,” diye nasihat etti.

Tekirdağ’a geldiğimizde gördük ki; “La dame au camelia” filmi oynuyor. Bu gibi şeylerden uzak durmaya baktık.

 

Bizzât şahit olduklarımdan:

Bir gün Efendi babamı ziyarete gitmiştik. Sonra izin isteyip, başka bir yere gidip orada ders yapacağız dedik. O dedi ki kapıdan çıkarken:

“Deryada yıkanıp temizlendiniz; hadi gölde gidip kirlenin.” Bunun mânâsını çok seneler sonra anladık.

 

Bizzât şahit olduklarımdan:

Efendi babam gişede çalıştığı günlerde ziyaretine giderdim. Eğer ge-mi yok da gişe kapalı ise, az sonra kapıyı açar, fakirin geldiğini görme-den anlardılar. Ve kapıyı açıp buyur ederdi, ilâhi sohbet yapardı.

 

Bizzât şahit olduklarımdan:

Yine efendi baba gişede çalışırken ziyaretine gittim. Epey konuştuk-tan sonra fakire bir elma ikram etti, dönüşte onu yedim ve bir ders geçtim.

 

Bizzât şahit olduklarımdan:

Efendi babam gişede çalışırken o muhitin umumi tuvaletine bakan yokmuş. Her gün iş dönüşü oraya uğrar, temizler ve sonra eve gider-miş, fakat kimseye belli etmeden.

Fakir onu çok sonra fark ettim. Akşam üstü iş dönüşü bazen eve gi-derken, “hadi oğlum sen şu taraftan git,” diye başka yol gösterir, “ben de şimdi geliyorum,” deyip tuvaletin olduğu tarafa giderdi.

Sonradan anladım ki; orasını temizler, böylece nefsini alçaltır ve di-ğer mü’minlere de faydalı olurmuş.

 

Bir Pazar günü Efendi babamı ziyarete gitmek için yola çıktım. O gün mübarek, ev halkına “bu gün nûrlu biri geliyor,” demişler. Fakir o gün hakikaten rûh âlemim çok yerinde idi, eve vardığımda bu müjde ile karşılaştım.

 

Fakirin şahit olduklarımdan:

Bir gün Tahir Üner ile birlikte Hazmi Tûra Hazretlerinin kabrini zi-yarete gitmiştik. Az sonra yanımıza bir yaşlı zât geldi.

“Akşam bir emir aldığını ve Hazmi Babamın ziyaretine gitme-sini,” söylemişler, o da gelmiş.

Fakirleri orada görünce, “sebebi buymuş,” dedi, çok sevindi ve ağladı.

Sonra kendisini tanıttı ve Hazmi Babanın halifelerinden Mehmet Efendi olduğunu ve şeyhinin mümkün olsa ayağının suyunu içeceğini söyledi.

Dua ettikten sonra bir müddet daha konuştuk, sonra ayrıldı gitti. Epey bir müddet sonra Hakk’ın rahmetine kavuştuğunu öğrendim.

 

Yukarıda ismi geçen Tahir Üner bey, baştaki ikinci resimde Nûsret Efendi’nin sol yanında görülen Necdet Bey’in Tekirdağındaki, ilk yol ar-kadaşlarından birisidir.

 

1994 senesinde genç denebilecek yaşta vaki olan vefatına çok üzü-len Terzi Babam, bu üzüntüsünü arkasından şu şiiri ile dile getirmiştir.

 

O dönemde bir acı kayıpları daha olmuştur, ki o da “5 tabut” zuhu-ratında belirtilen 1989 yılında elektrik çarpması sonunda vefat eden Erdinç Çakım isimli kardeşleri imiş.

 

 

BİR DOSTA

10.01.1994

 

Bu gün mahzunuz hem de üzgün,

Kalbimiz yanık bağrımız süzgün,

Hak yolunda yürüyen düzgün,

                              Dostlar aramızdan bir can gitti

 

Kardeşti kardeşlere her dem,

Olmuştu vaktiyle Adem,

Yordu onu biraz bu alem,

                     Dostlar aramızdan bir ihvan gitti.

 

Aşıktı o cemâlullaha,

Ulaştı bir gün ehlûllaha,

Dua ederdi hep Allah'a,

                     Dostlar aramızdan bir aşık gitti.

 

Kemal yolunda eyledi sefer,

Kazandı nefsine hep zafer,

Alırdı manadan çok haber,

                     Dostlar aramızdan bir kemal gitti.

 

Nurla doldurdu benliğini,

Aradan çekip senliğini,

Giymişti derviş gömleğini,

                     Dostlar aramızdan bir derviş gitti.

 

Parlaktı hep yıldız gibi,

Olmuştu ilim sahibi,

Genişti gönlünün sahili,

                     Dostlar aramızdan bir yıldız gitti.

 

Gönül alemine dalmıştı,

Masivadan boşalmıştı,

Şeyhinden çok feyz almıştı,

                     Dostlar aramızdan bir gönül gitti.

 

Bir ses oldu ömrü boyunca,

Coşardı bir Hak söz duyunca,

Zikr etti hep ömrü boyunca,

                     Dostlar aramızdan bir ses gitti.

 

Ruh gibi hafifti varlığı,

Bilirdi yokluğu darlığı,

Açıktı duyardı kulağı,

                     Dostlar aramızdan bir ruh gitti.

 

Selâm derdi gelen geçene,

Demezdi kimseye banane,

Etmedi kimseye bahane,

                     Dostlarına selâm verdide gitti.

 

Üç ayların nurlu başında,

Elli sekiz olan yaşında,

Bereketli mana aşında,

                     Dünyadan müddeti doldu da gitti.

 

Güner Tahir Hû ile zahir,

Kendini bildi, buldu ahir,

Unvan oldu "fahri fakir"

                     Dünyadan Hû ile Hû deyip gitti.

 

Bayramdan evvel göçtü buradan,

Çıktı aradan kaldı yaradan,

Seyredip deryadan karadan,

                     Dostlarına bayram etmeğe gitti.

 

Oku ruhuna sen de Fatiha,

Hoş gör eğer buldunsa bazen hata,

Helal et hakkını son defa,

                     O herkesi gönülden sevdi de gitti.

 

Hz. Nûsret’ten rivâyet;

Hazmi Efendi Baba gençliğinde Erzurum’da imiş, tahsil için İstan-bul’a gelmiş. Gelmeden evvel orada bir mübarek şeyhi de varmış, İs-tanbul’da tahsil yaptığı sıralarda, arkadaşları onu ders bittikten sonra hep kahveye götürmek isterlermiş. Fakat o gitmez, hemen handaki odasına gider, derslerine çalışırmış. Bir gün yine arkadaşları çok ısrar etmişler, zorla kahveye götürmüşler. O da oturup arkadaşlannın oyununu seyretmeye başlamış.

Oturduğu yer kapıya karşı imiş. Arada sırada kapıdan giren çıkana bakarmış. Bir ara gözü yine kapıya takılmış, aman efendim o ne; Erzurum’daki şeyhi kapıda durup onu seyretmiyor mu!.. Hemen yerin-den fırlayıp ayaklarına kapanmış, fakat o anda da hazret ortadan kay-bolmuş.

Bunun üzerine orayı terk edip hemen odasına gitmiş, tövbe etmiş ve bir daha kahveye gitmemiştir.

Hazmi Efendi Erzurum’daki şeyhi vefat edince, İstanbuldaki Uşşâki Dergâhına gidip Mustafa Sâfî Babaya derviş olur ve orada Hakk’ın sev-gisine erer ve Sâfî Babanın kızıyla da evlenip damat olur.

 

Fakirin şahsında olanlar:

Bir gün dükkânda çalışıyorum, müşterilerden biri çocuğunun bir rû’- ya gördüğünü ve merak ettiğini bir ara söyledi. Fakir de şöyle izah et-tim: “Yakınlarda Kıbrıs’ta bir çatışma olacak, fakat kısa süre-cek,” dedim. Nitekim bir müddet sonra Kıbrıs’a hava hücumu oldu ve kısa sürdü.

1971 Senesinin sonuna doğru bir gece mânâ âleminde fakire taç ve hırka giydirildi ve mânevi vazife verildi.

 

Rivâyet Nafize halamdan:

Bir gün Hazmi Efendi Baba dergâhın bahçesinde ağaca çıkıp yemiş topluyormuş. Bir ara “Ya Allah” deyip kendisini yere atmış ve sonra kalkıp kendini üstünü basını temizleyip, yanına gelenlere “Hatice’yi kurtardık” demiş.

Aradan birkaç gün geçip Hatice Hanım Ankara’dan gelip, “Efendi Baba, büyük bir kaza atlattım, az daha ahireti boylayacaktım,” demiş.

Bu hanımı ve beyini sonraları çok gördüm. Birlikte sohbetlerde bu-lunduk, ikisi de tevazu sahibi hoş kimselerdİ. Çok hizmetleri olmuştur.

 

Fakirde tecelli edenler:

Bir akşam mânâda akrabalardan birinin bir erkek çocuğu olduğunu gördüm, fakat çocuk beklediklerinden haberim yoktu. Ve onların iki kız çocuğu olup, üçüncüsünü de erkek istiyorlarmış.

Fakir eşime, “onların bir erkek çocukları olacak inşeallah,” de-dim. Aradan iki ay geçmeden hakikaten bir erkek çocukları dünyaya geldi.

 

Fakirin de iki erkek çocuğu olacağı, daha sülûkumun başında mânâ-da gösterildi, ilk çocuğumuz dünyaya gelmeden bir müddet evvel Efendi Babamdan, “ne isim koyayım?” diye sorduğumda, “‘İzzet’ veya ‘Cemâl’ koy” dedi. Fakir de ilk çocuğuma İzzet ismini koydum.

 

Aradan 8 sene sonra, mânâda hanım ve ben ikinci çocuğumuzun olduğunu gördük.

“Demek artık vakti geldi,” dedik, zuhura çıkmasını bekliyoruz, inşeallah ismini Cemâl koyacağım.

 

İhvandan, Bakırköylü Ahmet Efendi isimli bir zât var. Uşşâkiliğe ait bir küçük kitap vardı, Fakir anneme, “o kimde ve nerede acaba,” di-ye sordum. O da Ahmet Efendide dedi.

Bir bayram günü ziyarete gitmiştim. O zaman bizim hanım evde otururken, “gezmeye gidelim, Nafize Halaya bakalım,” dedi.

Fakir de evde oturup sohbetlerde bulunup, hem de yardım etmek is-tiyordum. Fakat hanım huzursuz olmaya başladı ve kalktık yola çıktık. Az sonra Ahmet Efendi ile karşılaştık. O da eve ziyarete geliyormuş. Sonra biz gideceğimiz yere gittik fakat evde bulamayıp hemen döndük ve Ahmet Efendi daha oradaydı. Kitabı getirmesini rica ettim ve bir müddet sonra getirdi.  (*)

 

Bir gece, Mustafa Sâfî Baba mânâda validemize yani kendi eşine “artık gel” deyip ahirete davet eder. Sabah merakla uyanan validemiz hemen halifesi ve damadı Hazmi Babaya gelir ve gördüklerini anlatır, fakat ölümden de korkar.

 

Sonra Hazmi Baba, valide ve canlar Sâfî Babanın kabrine gidip dua, niyaz, Kûr’ân, zikir yaparlar ve sonunda Hazmi Efendi “efendi babacı-ğım, annemi getirdim,” der ve arkasından da “müsaadelerinizle gene götürüyorum,” der ve ayrılırlar. Ondan sonra daha çok seneler yaşar.

 

Hazmi Babam vefat edince, bütün ihvan cenaze törenine gelmişler. Nûsret Efendi Babam da gitmiş, cenazeyi hazırlamışlar. Kûr’ânlar okunuyor, dualar ediliyor, zikirler yapılıyor, bütün muamele de tamam-lanınca Kasımpaşa’daki kabrine götürülmek üzere yola çıkarılıyor.

Epey bir müddet gittikten sonra, Nûsret Efendi Babam, hanımı Rah-miye anneme, “ben daha fazla gidemeyeceğim, dayanamıyorum,” deyip, yavaşça yanlarından ayrılmış.

Kafile kabristana gelmiş, mevta gömülmüş, gene Kûr’ânlar okun-maya başlamış; zikirler, dualar, ağlamalar, feryatların sonu gelmiyor.

Bir ara ihvandan biri Rahmiye annemin yanına gelip, “Nûsret Bey nerede?” diye sorunca, daha yanda bulunan bir zât hemen atılıp, “şu-radaki ağacın altında dua ediyordu, görmedin mi?” demiş ve onun da orada hazır olduğunu bildirmiştir.

 

Gene, Hazmi Babamın evlâtlarından “Allah’ın Mustafa”sı diye isimlendirilen bir zât vardı. Fakir, birkaç sefer görüştüm.

Bir sefer o anlatmıştı:

Bir ara memleketine gitmiş, aylardan Ramazan imiş, teravih kıldırı-lacakmış fakat hoca efendi hastalanmış. Namaz kıldırmaya imam yok-muş. Mustafa Efendinin orada bir eski şeyhi varmış. O, ona “namazı sen kıldır,” demiş. Mustafa Efendi, “ezberim yok,” dediyse de; “kıl-dıracaksın,” diye diretince şeyhi, hemen namaza başlamışlar.

 

(*)  Not : Bu kitap, kitaplarımız arasında 8 numarada çıkan Os-manlıca’dan çeviri “Tuhfet’ul Uşşakiye”dir

 

Fatihadan sonra hiç ezberinde olmayan şeyleri okuyup ramazanı tamamlamışlar.

 

Bu zâtın ağzından düşürmediği bir ilâhisi vardı ancak aklımda kalan cümleleri bu kadardır.

Oldum yine nefse esir

Ahvalime sensin habir

 

(Bu bölümü ilâhinin nakarat bölümüdür.)

Ey sakii kevser Ali               

Damadı peygamber Ali                       

 

Bir de Rahmiye annemden duyup ilâhi defterime kaydettiğim Uşşaki ilâhisi vardır onu da belirtelim.

 

                          ASİTANEN SENİN

 

               Asitanen senin darül emandır,

            Şerabı vahdetle kalbimiz kandır,

            Himmet eyle bize Pir Hüsameddin,

            Allah, Allah, ya ya Allah hay, hay

               Allah, Allah, hû, hû, Allah.

 

                          Tarikat Pirleri sana geldiler,

                          Kutbul vakt olduğun bildiler,

                      Hizmetin yoluna canlar verdiler,

                      Himmet eyle bize Pir Hüsameddin,

                      Allah, Allah, ya ya Allah hay, hay

                           Allah, Allah, hû, hû, Allah.

 

       Enbiya, evliya ervahı bile,

       Arifi aşıkan erenler ile,

            Himmet eyle bize Pir Hüsameddin,

            Allah, Allah, ya ya Allah hay, hay

               Allah, Allah, hû, hû, Allah.

 

                 Hazreti Ali’den almışın desti,

                 Hazreti Rasûlun sevgili dostu

                 Bir kuru tahtadır döşeği postu,

                      Himmet eyle bize Pir Hüsameddin,

                      Allah, Allah, ya ya Allah hay, hay

                           Allah, Allah, hû, hû, Allah.

     

       Ravzana yüz süren olur, ber murat,

       Tarikat rüknünde kıldık içtihat,

       Hüsâmi kulundur eyleme azat

            Himmet eyle bize Pir Hüsameddin,

            Allah, Allah, ya ya Allah hay, hay

               Allah, Allah, hû, hû, Allah.

 

Yeri gelmişken Nûsret Babamın da “Biz Uşşâkileriz” isimli ilâhisini ilâve edelim.

 

                           BİZ UŞŞÂKİLERİZ

 

Neş-e poşı Hazret-i Mustafayız,

Muhibbbanı Aliyyel Murtazayız,

Ehl-i Beyt-e bir mir’at-ı safayız,

Biz Uşşâkileriz berk-i Hüdayız.

Hû, Hû, Hû, Allah

Hay, Hay, Allah.

 

Hak güneşi tariklerin başıdır,

Gönlümüzde son yol aşkın yoludur,

Kervanımız aşıklarla doludur,

Biz Uşşâkileriz bahr-ı safayız.

Hû, Hû, Hû, Allah

Hay, Hay, Allah.

 

Levlâke Levlâk lema halektul eflâk,

Hayran bize ins ü melek ve eflâk,

Haktan gayrı yoktur asla inhimak,

Biz Uşşâkileriz Nûr-u Hüdayız.

Hû, Hû, Hû, Allah

Hay, Hay, Allah.

 

Hep dertliyiz fekat aynı devayız,

Alem bize gıbta etse sezayız,

Aşk denen cevhere mübtelâyız,

Biz Uşşâkileriz sırr-ı cihanız.

Hû, Hû, Hû, Allah

Hay, Hay, Allah.

 

Zaman olur başımız hep sücutta,

Ne ten kaldı ne can kaldı vücutta,

Huzurdayız arş üstünde huzurda,

Biz Uşşâkileriz Nûr-u Hüdayız.

Hû, Hû, Hû, Allah

Hay, Hay, Allah.

 

1976 Senesinin sonlarına doğru bir gece mânâda 5 tabut gördüm. Biri Erdinç’in, biri Rahmiye Annemin imiş. Tekirdağ’a gelmiş, burada rû-hunu teslim etmiş, defin hazırlıkları yapılıyor.

Üzüntüye sebep olmaması için kimseye söyleyemiyorum. “Mevlâm görelim neyler, neylerse güzel eyler.” Burada defin olunacakmış.

Daha sonra anlaşıldığı üzere geriye kalan üç tabuttan biri Nûsret Babamın, diğeri damadı Ali eniştemin ve diğeri kızı Nuriye ablamın imiş. 

Cenab-ı Hakk hepsine rahmet-i ilâhiyyesi ile muamele etsin. Amin.

Bütün geçmiş büyüklerimizin ve ihvanın ruhlarına (El Fatiha).

 

Bizzât şahit olduklarım:

Efendi babam ile Rahmiye annemi zaman zaman bizde kalmaları için gider alır, misafir ederdik. Böyle geldikleri zamanlarda onları Marmara’- yı dolaşıp gezdirerek yerlerine götürürdük.

Bu geliş gidişler arasında onları nereye gezmeye götürdü isek, son-radan o yörelerden dostlarımız olmuştur. Bu hâle ben de gerçekten hayret etmişimdir.

Şu açık olarak ortaya çıkmış olmaktadır, ki kendisinde bulunan “Nûr-u Muhammed-i” oralara tesir ettiğinde zaman içerisinde o yö-relerde zuhura çıkmaya başlamıştır.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

İ Z M İ R’ D E N   K Ü Ç Ü K   B İ R   N E F E S

 

15 Mart 2003 tarihinde, İzmir’e ziyarete gelen dostlarımızla beraber, bir dost ziyaretine gittik. Yeterince vaktimiz olmadığından, ziyaret etti-ğimiz Nihat Baba’nın evinde fazla kalamadık.  Bu nedenle Necdet Ardıç Efendi bana;

 -  “Sizler müsait bir zamanda Nihat babayı ziyaret edin. O Pir Hasan Hüsamettin Uşşâki türbesine çok hizmetlerde bulundu. Orada duyduğu ve bizzât şahit olduğu bir hayli kerametler var-dır. Emânetleri bizler için dinleyip gönderirseniz bizlerde bulu-nan diğer emânetlerle hepsini bir bölüm hâline getirebiliriz,” di-yerek bizlere bu görevi verdi.

 

Bu verilen görevi yerine getirmek için Nihat Baba’dan randevu alma-ya karar verdik. Ama bir türlü uygun zamanı bulamadık. Onun yaşı epeyce ileri olduğundan sağlık durumunu beklemek zorunda kaldık.  14 Nisan 2003 Pazartesi saat 21.00 de randevu aldık, annemle beraber gittik.

 

 İşte herşey o anda başladı.  Amacımız halis, kalbimiz mutmain, o mübarek dergâha hizmet etmiş, kerametleri, bilfiil yaşanmış anıları, bu-ram buram nûraniyet kokan dergâh havasını okuyan gönüllere ve ihvanı Uşşâkiye hediye etmek. Annemle gittiğimiz bu ziyarette kerametleri dinlemeye mi gittik, yoksa yaşamaya mı gittik, daha çözmüş değilim.  Yüce zâtların kitaplarında yazdığı gibi YAŞA DA GÖR!...

 

Kapıdan içeriye girdiğimizde, sanki Pir Hasan Hüsamettin Uşşâki Hazretlerinin (k.s.) türbesine gittik.  Her tarafı oranın kokusu ve havası sarmıştı. Nihat Baba yatsı namazını kılmış dua ediyordu.  Pırıl pırıl par-layan gözleri ve gülümseyen bir çehre ile bizlere hoşgeldiniz dedi.  Ha-nımı Semra hanım da pervane misâli aynı şekilde...

 

Bu karşılama yanımda götürdüğüm annemi bir anda 14 Ağustos 1999 tarihinde dergâha yapmış olduğu ziyaret zamanına götürdü.  Ora-da yaşadığı hatıraların nûrani havası içerisinde onu  kendinden geçirdi.  Beni hiç sormayın, çünkü ben bir anda Tin sûresinin âyetlerindeki âlâ’ yı illiyin esfel-i sâfilinin zaman ve mekân üzerindeki  hakikatlerini yaşıyordum.

 

Bu hâli rûhaniyet içinde Nihat Baba anlatmaya başladı.

[Pir Hasan Hüsamettin Uşşâki dergâhında o zamanın şeyhlerinden M. Sâfî Efendi talebelerinle beraber zikrullaha dalıyorlar. Yanında bu-lunan Hüseyin efendi hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlıyor.

“Neden ağlıyorsun evlâdım?” diye soruyor. 

Hüseyin efendi de, “Nasıl ağlamayayım şeyhim, bütün herkes burada.  Başta Rasûlüllah (s.a.v.) ve bütün Piran hazaratı hepsi gelmişler, bizi seyrediyorlar,” diyor. Yani bizim o mübarek dergâhı-mız hiç boş kalmazdı, hep böyleydi, diyor.]

 

Yine dergâhın tamiri sırasında, orada çalışan gönlü saf bir ustanın şahit olduğu  ve kendisine anlattığı  olayı bizlere naklediyor. 

 

[Bu usta alt katta çalışırken, dört tane yeşil cübbeli, sarıklı kimsele-rin dolaştığını görüyor.

Onlara, “siz kimsiniz, bu dünyanın insânlarına benzemiyor-sunuz,” diyor.

Onlar da parmaklarını ağızlarına götürüp “sus” işareti yapıyorlar, diyerek devam ediyor. “Ben fakir de çok def’âlar açılıp kapanan kapılar, merdivenlerden inen çıkanların seslerini duyuyordum,” diyor.

O günlerde Pirimin yanıbaşına gidip, “Ne olur bana öyle aniden gözükme, ben senin nûrunu kaldıramam,” diye niyazda bulundum; o da “elhamdülillâh” kabul etti.]

 

O zamanlarda Beyazıtta yaşayan Nazif efendi tüm şeyhleri imtihan edermiş.  Acaba hangisi hakiki mürşid, keramet sahibi, merak edermiş.  Birgün bizim dergâha gelmeye karar vermiş. O zamanın postşini  M. Sâ-fî Efendi ve Hüseyin Efendi beraberce oturuyorlarmış.

İçeriye giren Nazif Efendiye, “Evlâdım hoş geldin demiş ve sen beni imtihana gelmişin sorularının cevapları şunlar,” diyerek Ona söylüyor. Bu hâl karşısında Nazif Efendi hemen M. Sâfî Efendinin ayak-larına kapanıp ona intisap ediyor...

 

Nihat Baba birgün yatsı namazını kılmak için alt kattaki mescide iniyor. Niyet edip “ALLAHUEKBER” dediğinde üzerinde durduğu zemi-nin havaya doğru süratle yükseldiğini hissedip bir anda korkudan titre-meye başlıyor. Korktuğu için aniden hızla iniyor.  “Evlâdım bazen bu hâlleri kaldıramıyorduk,” diyor.

 

Dergâha ziyaret için Rufailerden bir zât geliyor. Nihat Baba ile o ar-kadaşı beraberce oturup sohbet ederlerken Pirimizin sandukasının arka-sında yuvarlak bir delik vardı. Bir anda “HUU...” diye bir sesle bizi içe-riye çektiler. O zât ile kafa kafaya gelip titremeye başladık.  O hâli üze-rimizden çabuk aldılar evlâdım “ELHAMDÜLİLLÂH” diyor.

 

Cemâlettin Uşşâki Hazretlerinin türbesini yapıyoruz. 

Biri geldi, “Sen kimsin buraları yaptırıyorsun,” dedi.

“Ben onun akrabasıyım,” dedi.

“Ben de onun evlâdıyım,” dedim. 

“Madem evlâdıydın da neden bugüne kadar gelmedin” dedi. 

“Ben de eğer kuvvetin varsa ona kendin sor,” dedim. 

Sonra o kişiyi bir daha görmedim.

 

Nihat Baba bunu anlattıktan sonra biraz hüzünlendi.  “Bu yollar böyle evlâdım,” dedi.  “Bu yolda insânın sırtından pek sopayı ek-sik etmezler,” diyerek, ardından da dergâhtan ayrıldıktan sonra çok üzüldüğünü anlatıp, eğer Pirimi bir gün rû’yamda görüp, bana “evlâ-dım bu imtihanı da atlattın” dedikten sonra içinin rahatladığını anlat-tı.

 

Çeşitli yerlere ziyaretlere gittiklerinden bahsediyor. Her gittiği yere dergâh örtülerinden hediye götürüyor. Gittiği ziyaret ettiği yerden de oranın örtülerinden hediyeler alıyormuş. Bize de Bilâl-i Habeşi Hazret-lerinin, İmam-ı Azam Hazretlerinin türbedarının ve Pirimizin örtülerin-den çıkardı. Odanın içerisi bir anda tevhidi hakikinin kokusuna büründü.

Biz Bilâl-i Habeşi Hazretlerinin örtüsüne bakarken, bir anda diğer örtüleri kaybettiler. Sanki kerametli anlar devam edercesine sonradan divanın üstündeki yastığın altından çıkıyor örtüler...

 

Saate bakıyorum, epeyce ilerlemiş, daha fazla rahatsız etmemek için zevki hâl içerisinde Nihat Babanın ellerini öperek ayrılıyoruz.  Hiz-met ehli ile geçirdiğimiz o güzel vakitleri unutamayacağız.

 

Bu anları bize ikram eden çok değerli Necdet ARDIÇ efendime son-suz şükranlarımızı sunarken, bana söylediği birkaç satır geliyor hatırı-ma;

 

DENGELİ YAŞAM;

Aklın, Duyguların Önünde Olması İle Mümkün Olur.

 

DENGESİZ YAŞAM İSE;

Duyguların, Aklın Önünde Olmasından İleri Gelir.

 

BURADAKİ DUYGULARDAN MAKSAT,

Nefsani Arzu Ve İstekleri Meydana Getiren Duygulardır.

 

İLAHİ DUYGULAR İSE,

İnsana Güç Verir Ve Yardımcı Olur...

 

 

İzmir’den Herkese Selâmlar...

M..  K..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

¡ágî©y  £ŠÛa ¡å¨à¤y  £ŠÛa ¡¡é¨Ü¨£Ûa ¡ág¤¡2

 

H İ L Â F E T   ve  M E R T E B E L E R İ

 

 

Tarîkât-ı Âliyyenin “Terzi Baba” kolunda hilâfet mevzuuna bakışın ne olduğunu, Peygamberimiz (s.a.v.) den beri süre gelen bu ilâhi seyrin bizim Hak yolumuzda nasıl oluştuğunu da açıklamak istiyorum.

 

Bu meseleyi kaleme almadan önce bir ziyaret vesilesiyle “huzur-u dergâhında” bulunup sohbet edebilme imkânı bulabildiğim “Terzi Ba-bam”dan hilâfet konuları hakkında izahat ve fikir taleb etmiştim.  Ken-dileri de acizane fakiyre bu konuda geniş beyanlarda bulundular.  Hatta o ana kadar gizleyip açıklamadığı bazı meseleleri de açıklamış oldular.  Ancak öncelikli olarak konumuzu baştan ele aldığımızda, “Halife” ve “hilâfet”e açıklık getirmeğe çalışalım. 

 

“Halife” sözlükte, “arkada olmak, birinin arkasından gelmek, yerine geçmek,” anlamlarına gelen “half” kökünden türetilmiştir. 

 

Bir başka açıdan baktığımızda Efendisi adına irşad faaliyetinde bulu-nan ve ölümünden sonra O’nun yerine geçen kimsedir. Buna İnsân-ı Kâmil anlamında kullanılan tasavvuf terimi de diyebiliriz. 

 

Bir kimsenin diğer bir zâtın yerini tutmasına da hilâfet denmiştir.

Hilâfet,   ¤3¢Ó  “kul” hitabının mazharı olabilmektir. 

Halife sözcüğünün biri siyasette, diğeri de tasavvufta olmak üzere başlıca iki alanda kullanıldığını görüyoruz. 

Âyet ve hadislere göz attığımızda  da Hz. Âdem ve soyuna halife denmiştir. 

 

Halife ve hilâfet bir tasavvuf kavramı olarak İnsân-ı Kâmil fikrinin gelişmesi sonucu ortaya çıkmıştır. 

 

Bazı âyetlerde ise şöyle beyan edilir.

Bakara  2/30. âyetinde;

6 ¦ò 1î©Ü  ¡¤‰ ü¤a ó¡Ï ¥3¡Çb u ó£©ã¡a

inniy ca’ılün fiyl ardı haliyfe 

 

“kesin ben yeryüzünde halife ca’l edeceğim (halkedeceğim)” 

 

Enam 6/165. âyetinde

¡¤‰ ü¤a  Ñ¡ö¬¬ ü  ¤á¢Ø Ü È u ô©ˆ  £Ûa  ì¢ç ë

ve hüvelleziy ce’aleküm halaifel ardı

 

“ve sizi yeryüzünün halifeleri ca’l eden (kılan) ...”

 

Sad 38/26. âyetinde

¡¤‰ ü¤a ó¡Ï ¦ò 1î©Ü   Úb ä¤Ü È u b  £ã¡a ¢…@¢ëa … b í  

¡£Õ z¤Ûb¡2 ¡b  £äÛa  å¤î 2 ¤á¢Ø¤yb Ï

ya davudü in­na ce’alnake haliyfeten fiy’l ardı

fah­küm beyne’n nasi bi’l hakkı

 

“ya Davud kesin biz yeryüzünde seni biz halife ca’l ettik (kıl-dık)  

O hâlde hakk ile insânlar arasında hükmet...”

 

Şahabeddin Es-Sührûverdi de, “ilâhi nefsin Allah’ın yeryüzün-deki halifesi olduğunu,” söyler.

 

Allahın halifesi dendiği zaman ise, isim ve sıfatlarıyla kendisinde en mükemmel  biçimde tecelli ettiği İnsân-ı Kâmil akla gelmektedir. 

 

Öte yandan insân fiilini, işini, varlığını Allah’ın himayesine havale et-tiği için Allah da “İnsân”ın halifesidir.

Nitekim Peygamberimiz (s.a.v.) bir sefere çıkarken “Allahım, yolda sahibim, ailem de halifem sensin,” diye dua etmişlerdir.

 

İbn’ül Arabi’ye göre; “Allahın yeryüzündeki halifesi peygam-berlerdir. Peygamberler O’nun hükümlerini O’nun adına insânlar arasında uygularlar. 

Hz. Muhammedden sonraki halifeler de Allah’ın değil, Rasû-lünun halifeleridir.” (Fusûs s.162)

 

Terzi Baba’nın ilâhiyat mektebinde bu meselelere nasıl bakılıyor?... hilâfet sistemi nasıl işliyor?...

 

Kendisinden sohbet esnasında edindiğim bilgi ve fikirleri de beyan etmek istiyorum. 

 

“Halife kendi önünde bulunanın arkasında olandır. Âdem (a.s.) halifedir.  Çocukları da O’nun halifeleridir.  Ayrıca bu pey-gamber de, kendi mertebesinde hakkın halifesidir. Bu peygam-ber ayrıca Kelime-i Tevhidin ve Kelime-i Risâletin bulunduğu mertebesi itibarıyla halifesidir.”

 

Halifeyi tanımlarken, “kendi önünde bulunanın arkasında olan-dır,” demiştik. 

 

İnsân Allah’ın halifesi olduğundan, Allah (c.c.) tek sûrette görünen olmadığından, kendisi asil olmakla birlikte, görünen olmadığından bâtında kalmaktadır.  O zaman da halifenin önünde kimse olmadığından asıl olmuş olmakta ve asaleten de halife olmaktadır (yerinde kaimdir). 

 

Böyle olunca da

Kul = Halife  = ® Zahir     ¬®    Allah (c.c.)  = ®  Bâtın’dır. 

 

Ancak burası çok hassastır.  O kişi hiç bir zaman haddini aşmaması gerekir, ki zaten gerçek halife de haddini aşmaz.

Halife gerçek mânâda kullanıldığında görünmeyenin görüneni olur.

 

Halife ve hilâfet hususunda şunu da söylememiz mümkündür.

Ahad’a bir taayyün á (mim) i ilâvesiyle Ahmed yani bu âlemler oluşmuştu.  Burada Ahmed’in aldığı diğer bir isim de “Halife”dir. 

 

Önceki bilgilerimizi tazeleyerek sayılar ile baktığımızda;

Ahad’a 13’e bir á (mim)  40 ilâvesiyle Ahmed 53 oluşmuş idi. 

Böylece “Ahmed” ® “Ahad”ın;

                (53) de ®  (13) ün halifesi durumundadır. 

 

53 görünen (zahir); 13 de bâtın’dır.

 

Hulefa-i Râşidiynin sonuncusu Hz. Ali Efendimizden gelen kendi yolumuzdaki hilâfet sistemimizi yine efendi babamdan öğrendiğim be-yanlar istikametinde açıklamaya çalışayım.

 

Bizim yolumuzda hilâfet sistemi dört (4) yönlüdür.

 

Bunlardan birincisi, “Hilâfet-i Şahsiye”dir. 

Derslerini bitiren herkese verilen “hilâfet-i şahsiye” ile kendi var-lığının halifesi olma, kendini yönetecek duruma gelme, Âdemiyet mer-tebesi itibarıyla kendinde bulma ve yaşama hâlidir. 

 

Seyr-i sülûk derslerini bitirince oluşan bu halifelikte, kişi insânlığını anlar ve idrak eder, kendi kendini idare eder duruma gelir, kendi beden mülküne konmuş olurlar.  İlk bilinmesi lâzım gelen hilâfet budur.

Bu hilâfete ulaşamayan kimse kendini yönetemediğinden nefisleri tarafından yönetilmiş olurlar. İnsânın amir olarak başkasına sözü geçse de kendi nefsinin memuru sayıldığından nefsine söz geçiremez.

 

İkincisi “Rehber Halife”dir. Terzi Babamın bulunduğu yerde yaşa-yan ve çevrelerine fayda sağlayan kimselerdir. Kendisine özel olarak yardımda bulunan bu kimseler yeni gelenlere kendisinin işinin kolaylaş-ması için yol gösteren ve fayda sağlayanlardır.

Üçüncüsü “Vekil Halifelik” ise, Hazretimizin bulunduğu yerden başka yerlerde ikamet eden tekmil tarîk etmiş seyri sülûkunu tamam-lamış halife-i şahsiyye ünvanını alan kabiliyetli kişilerin arasından seçilip görevlendirilenlerdir.

Bunlar bulundukları yerlerde Hazretimize vekâleten, kendilerine asa-leten görev yapan kardeşlerimizdir. Bunların belirli selâhiyetleri vardır. Kendi başlarına halledemeyecekleri mesele olursa istişare yapıp mese-leleri çözerler ve yolun devamını sağlarlar.

 

Dördüncüsü ise Mutlak Halife “Hilâfet-i Asliye”dir. 

Efendi Hazretlerimizin irtihâlinden evvel merkezde kendi yerine tayin ettiği “halifesi veya halifeleridir”. 

Bunlar görevi alırlar, kendi başlarına asıl halife olarak üstadın hali-fesi, kendinin de asılı olarak görevlerini sürdürürler.

Onlara da aynı sistem içerisinde kendinden sonrakilere aldıkları emaneti (hilâfeti) aktarırlar. Böylece tevhid ilmi ve Muhabbetullah gö-nüllerden gönüllere seyran ederek yolculuğuna devam eder.

 

Burada yeri gelmişken şu hususları da belirtmek istiyoruz. 

Üçüncü hilâfette (vekil hilâfet) olanlar;

- dilerlerse, bağlı oldukları makam göçtükten sonra kendi başlarına asaleten hükmüyle görev yaparlar;

- dilerlerse, dördüncü sırada bulunan Halife-i asliye’ye bağlanırlar.

 

Az önce sıralamasını verdiğimiz hilâfet mertebelerinden başka diğer bir husus ise; derslerini bitirememekle birlikte belirli bir yerlere gelmiş, Hazretimizin bulunduğu yerin dışında ikamet eden kimseleri de bulun-dukları yerlerde fayda sağlaması bakımından görevliler hükmüyle ken-dilerine görev verdiği kimselerdir.

Bir çok yerde bu kardeşlerimizden vardır.

 

Terzi Baba yolundaki hilâfet sistemi ana hatlarıyla belirtiğimiz bu özelliklerden oluşmaktadır.

Ancak burada unutulmaması gereken çok önemli bir hususu da ifade edelim. 

 

Terzi Baba yolunda, “Gerçek halife” olmanın ilk şartı, “Kişinin gönlünden mutlaka rabbani hakikatleri alması gerekmektedir.”

 

Kişi gönlüne danışıp oradaki ilhamı alabilmelidir. Rabbani bilgilere ulaşamayan, bilgiyi, nefsinden ve vehminden alır, ki bu da hatalara sebep olan yanlış bir yoldur.

 

Sevgili dostlarım,

Efendi Babamızın çeşitli yerlerden birçok muhibbi ve bağlıları vardır. Bunların hepsi de kıymetli ve mümtaz şahsiyetlerdir.  Bunların içlerinde tekmil tarîk ederek, seyr-i sülûk edenler vardır. 

Şu an itibarı ile Terzi Babamın tekmil tarîk ederek kendisinden icazetname almış 30 dolayında halifesi vardır. 

Bunlardan bazıları halife-i şahsiyye, bazıları halife-i Rehber, ba-zıarı da halife-i Vekil olmakla birlikte isimleri bizde mahfuzdur.

 

Burada yeri gelmişken bir konuya daha açıklık getirmek istiyorum.  Terzi Babamın uzun yıllar tekmil tarîk edip, gayret, çalışma, mücahede, edep, bağlılık göstererek takdirlerini almaya hak kazanmış 30 civarında halifesinin olduğunu söylemiştik. 

 

Ancak içlerinden 3 tane arkadaşımız hâlen sebebini henüz anlaya-madığımız gerekçelerle Terzi Babam’dan ve O’na bağlılıklarından uzaklaştılar, bu mübarek yolculuğu terk ettiler.  Böylece almış oldukları hilâfetlerini (hilâfet-i şahsiyye) iade etmiş oldular. 

 

Bu kimselerle bunun nedenlerini hiç görüşmedik.  Bizce gitmelerinin tek sebebi, nefislerine yenik düşmeleri ve gerçek seyri sülûka dayana-mamaları idi. Kendilerini yıllarca yetiştirmeye çalışan insânlık merte-besi ile tanıştıran hazretleri ile ilişkilerini kesince “Vehmin ve hayâlin hilâfetini aldıklarını” bilemediler. 

 

Unutmayalım ki, bir şeyden ilgi ve rabıta kesilince diğer bir şeye karşı ilgi ve rabıta oluşur. 

Yani Haktan ilgisini kesenler nefislerine yönelirler.

 

Burada şunu da belirtmek isteriz ki, tasavvufi hayat dediğimiz  gö-nül yolculuğunda bu tür vakalar az da olsa görülmektedir.

Tasavvufi çalışmalarına bizlerden çok önceleri başlayan ve yaş itibarıyla da birçok ihvandan büyük olan bu arkadaşlarımızın tavır ve davranışları başta efendi babamız olmak üzere her birerlerimizin gönlünü incitti.

Kendilerine tekrar süre ve imkân verilip hatalarından dönmeleri için yapmaları gereken usul ve erkan belirtildi. Ancak buna rağmen dön-meyip “Mescid-i Dırar” temsilcileri gibi “Hilaf” olmayı sürdürdüler.  Kısa bir zaman sonra da herkes tarafından unutulup gittiler.  Böyle hi-lâfet yerine “hilaf”lık mesleğini giyindiler.

 

Bu hadiseden çıkan bazı önemli sonuçlar da oldu tabii ki;

- İtaatı, bağlılığı, edebi, saygıyı ahde vefayı yeniden öğrenmiş olduk.

 

- Seyr-i sülûk yolunun tuzaklarla dolu olduğunu, kişinin hilâfet ün-vanı alsa bile nefsine yenik düşebileceğini müşahâde ederek öğrendik.

 

- Ebeveynimiz olan Terzi Babamın kırılmasının, incinmesinin bedeli-nin hiçbir şeyle mukayese edilemeyeceğini gördük.

 

- Bu vakadan sonra sanki gizli bir el bizi seyri sülûk yolunda ileriye doğru fırlattı. Bu da yolumuzun açılmasına, genişlemesine muhabbet ve ilmimizin artmasına vesile olduğu için bizlere rahmet olmuş oldu.

 

Kıymetli Okuyucum,

Terzi Babamın halifelerinden bahsetmişken şu ana kadar sır olarak kalmış bir meseleyi de Allahın izniyle sizlere açıklamak istiyorum.

 

Bundan yaklaşık 40 sene evvel 1964 yılında Terzi Babam Nüket An-nem ile evlendiklerinde şöyle bir zuhurat görmüştür. 

(Daha evvelce zuhuratlar bölümünde belirtmiştik)

 

“Mânâ âleminde bana kırmalı geniş iki adet altın bilezik veril-mişti.  İkisinde de madalyon gibi küçük zincirle asılmış sarkaçlar vardı. 

Bunlardan biri kalb, diğeri ise kılıç idi.” 

 

Daha sonra Hazretimiz uyandığında bu rû’yaya şöyle bir yorum ge-tirmiştir.

“Uyandığımda o günün hâli içerisinde şöyle yorumlamıştım. Bizim iki erkek çocuğumuz olacak, muhtemelen bunlardan birisinin mesleği kalb simgeli, doktor; diğeri de kılıç simgeli, asker olacak.

Bilindiği gibi halk arasında altın bilezik, meslek olarak geçer.  Sar-kaçlar da, mesleğin türünü ifade eder.”

 

“Zamanı geldiğinde gerçekten de bizim iki erkek evladımız oldu.  Fa-kat meslekleri zaman içinde zuhurattaki gibi tam uygun değil, dolaylı oldu. 

Birinin hâli askerde yedek subay olduğundan “kılıç”, diğerinin işi de bayanlarla ilgili olduğu için duygusallık, gönül yani “kalb” oldu.

Her ikisi de el alıp zikirli olduğundan hem zahir, hem bâtın evlâtla-rımız oldular.  Allah cümlesini bütün evlâtları hayırlı eylesin.”

 

Terzi Babam bu konuyu izah etmeyi şöyle sürdürdü:

“Bunun üzerine bu zuhuratın diğer açılımının manevi yoldan gelebi-lecek evlâtlar olabileceğini düşünerek tecellilerini beklemeye başladım.” 

 

“Nihâyet 1995 senesinde yukarıda ifade edilen zuhuratta gördü-ğüm bâtından gelen kalb rumûzlu bileziğin sahibi bize ulaştı. Gerek kendinde meydana gelen zuhuratlar, gerek ilgi ve davranışları bu hâli açık olarak ortaya koyuyordu. Fakat o günlerde bundan kendisinin ha-beri olmadı.  Çok sonraları öğrenecekti.”

 

“Ne dediler” bölümünde bu arkadaşımızın Efendi babama nasıl ulaştığını kendi lisânından beyan etmiştik.

 

“Bunun üzerine kılıç rumûzlu bileziğin sahibini beklemeğe başla-mıştım. Nihâyet daha önce kitaplarından bilgi sahibi olduğumuz, değişik meşrebe mensup bazı ihvanlar bir araya gelip bizim fakirhanede görüş-müştük.  İçlerinde E.. K.. adında bir arkadaşımız da vardı.” 

 

“O günden sonra E.. K.. isimli beyle aramızda yakınlık ve muhabbet artmaya başladı.

Yine bir müddet sonra E.. K..  Bey, eşleri ile birlikte ziyaretimize gelmişlerdi.  Sağlık, sıhhat, hoşbeşten sonra E.. K.. Bey kısa bir müddet evvel gördüğü bir rû’yasını bize (Terzi Babama) anlatmaya başladı.  Biz de dinledik.” 

 

Rû’yası şöyle idi:

 

E..   K..

18/01/2003

 

Necdet Beyefendi Sultan ile vaki konuşma üzere, kendisinden âli tevilini mümkün kılması hususunda Rabbimin kulu üzerinde son zamanlarda lutfettiği ikramlarından bazılarını teferruata kaçmadan sırası ile aşağıya dercedilmiştir.

 

Rû’ya

Mânâmda kılıç verildi; akabinde kitap verildi. Kitap verildiğinde, hal lisanı ile kitap ile kılıcın ayni şey olduğu ifade edildi.

 

Bende, verilen o kitabın aslını talep etme zuhur etti. Bunun üze-rine  şuhuden tespit ettiğim insan simasındaki memnuniyet ifade eden gülümseme neşesi ile ayni ebat ve kalınlıkta bir kitap daha zuhur etti.

 

Yine hal lisanı ile, zuhur eden bu kitap, önceki kitabın aynısı olduğu ancak işlem ve tatbikat ilk önceki kitapta olur dendi.

 

Bu kitap bana öğretiliyordu; öyle ki bu öğretme sanki ufak bir ço-cuğun elinden tutarak “şunu şöyle yap,” dercesineydi.

 

Dikkat ettiğim ben kitaba sahip olmuyordum, kitap ne istiyorsa, ben onu sanki o benim kendi halimmiş, malımmış gibi tatbikattay-dım.  

 

Bu rüyadan sonra Necdet Beyefendi Sultan’ın daveti zuhur etti. Bu davete eşim ile Tekirdağ’da makamlarında icabet ettim.  Kendisi eşi ile beraber bizi evlerinde kabul buyurdular. Bu vesile ile kendisine anlattığım bu rû’yayı kayda alınmasını istedi. Allah Razı olsun.

 

 

Kıymetli okuyucum,

Yukarıdan beri Terzi Babamın lisânından beyan etmeye çalıştığım bu zuhuratın ve sonrasındaki tecellilerin neticesinde Altın bilezikte kendi-sine sunulan Kılıç ve Kalb rumûzla belirtilen Bâtından gelecek iki halifesi de ortaya çıkmış oldu. 

 

Tekrar belirtmek gerekirse;

Kalb rumûzlu erkek evlâtlarından birisi M.. B.. isimli

ve B. G. M. (Bâtından gelen müjde) dir.

 

Kılıç rumûzlu ise 2000’li yıllarda ortaya çıkan E.. K.. isimli

ve B. G. İ. (Bâtından gelen ikram) rumûzlu arkadaşlarımızdır.

 

Böylece bu zuhurat hem zahir, hem bâtın olarak tamamlanmış ol-du.  Şu an itibarı ile bunu bilen de çok az kişi vardır.

 

Bir miktar da hilâfet sisteminin oluşumundan bahsedelim: 

 

Dualarda sık sık söylenen 3’ler, 5’ler, 7’ler, 40’lar diye bir teker-leme vardır. 

 

Efendi Babam bize bunu 3’ler, 5’ler, 7’ler, 9’lar, 11’ler, 13’ler ve 40’lar şeklinde yeni bir oluşum hâlinde beyan ettiler. 

 

Bunun her mertebede bir olgusu ve mânâsı vardır.

Bu sistemi bize hilâfet sıralanışı şeklinde belirtirken şöyle dediler.

 

(1) ler : Fahri Başkan  (A.. A..) 

Buradaki A.. A..  isim olarak da ihvandan bir büyüğümüze ait Terzi Babamın da ağabeyi olan  “Ahmed”dir.  Ancak hakikatte Ahmed, 53 olduğu için Necdet yani “Terzi Babam”ın bâtında kendisidir.

 

(3) ler :  M.. B..  (B. G. M.)   “Bâtından gelen müjde” rumûzlu

         E.. K..    (B. G. İ.)    “Bâtından gelen ikram” rumûzlu

          Ş.. K..    (Ç. H. U.)   “Çelebi Hüsameddin Uşşâki”

rumûzlular

 

Not : Bundan sonraki oluşumlar hep 3 lerin üzerine devam eder.

Yani 3’ler bütün oluşumlarda mevcuttur.

 

(5) ler :  K.. Ö..  (B. G. M.)    “Batıya giden Muhabbet” rumûzlu

 

Eski ismi (İmanuel Gerenet), Abdülvahid Gerenet

             A.. G..  (B. G. M.)    “Batıdan gelen Muhabbet” rumûzlu

 

(7) ler :  S.. İ..    (M. S. E.)    “Medineli sefer el ensari” rumûzlu

             S.. M..   (İ. B. S.)    “İrfani Batınî Süleyman” rumûzlu

 

(9) lar :  Ş.. A..   isimli

             L.. B..  isimli kardeşlerimiz.

 

(11) ler :  T.. Ü.. (G. G. Y.)    “Gökten gelen Yıldız” rumûzlu

            E.. G..   isimli kardeşlerimiz.

 

(13) ler :  N.. A.. (H. V. M.)   “Hizmet ve Muhabbet” rumûzlu

            F.. D..   isimli kardeşlerimiz.

 

(40) lar : Ü.. M..          isimli

                  H.. C..          isimli

               H.. E.. B..    isimli

               S.. K..           isimli

               M.. K..          isimli

               H.. E..          isimli

               E.. E..           isimli

               Z.. Ü..          isimli kardeşlerimiz...

 

ve isimlerini belirtmediğimiz diğer isimleri bizde mahfuz bay ve bayan kardeşlerimizdir. Diğer bütün ihvan kardeşlerimizin hepsi de ayrı ayrı birer değerdirler.

 

Bu tabloyu incelediğimizde isimler ve sayı değerlerine baktığımızda her bir ismin taşıdığı sayı 53’e ulaşmakta ve 53’ü bünyesinde bulun-durmaktadır. 

Bu da bâtınen bir tasdiktir. Bu tablo bizde mevcuttur.

 

Bu halifeler acizane fakiyrin de içinde bulunduğu çok büyük bir fe-dakârlık ve eğitim neticesinde yetiştirildiğini yakinen biliyorum. Bazı gu-ruplarda görülen belirsizlik, gurupların başında olan kişilerin irtihalle-riyle boşalan yere daha evvelden ehil kimseler yerleştirilmediğinden bü-yük bölünme, belirsizlik, sıkıntılara yol açılmaktadır.

 

Yukarıda belirtilen “kırklar”ın dini guruplar arasında belirtilen “kırklar”la ilgisi yoktur.  Aslında o “kırklar” mevzuu da çok abartılıdır.

 

Mevzu buraya gelince gerçekten 3 ler, 5 ler, 7 ler ve 40 ların ne olduğunu da Terzi Babam’a sormuştum,

dediler ki,

Tarikat Mertebesi itibariyle, bunları şahıslara (atfederler) bağlar-lar. 

Hakikat mertebesi itibariyle ise,

(3) Üçler,  “Besmeleyi Şerif,” (Allah ® er Rahman ® er Rahiym)

(5) Beşler, “Hazarat-ı Hamse” (beş hazret mertebesi)

(7) Yediler, “ettur-u seb’a” (yedi nefs turu)

(40) Kırklar ise, (3 + 5 + 7) = 15 bunlara ilaveten

6   “Sıfat-ı Zatiye” ve

7   “Sıfat-ı Sûbutiye” ve

12 “Hakikat-i Muhammediye”dir diyebiliriz. 

 

Böylece (15 + 6 + 7 + 12) = 40 eder,

 

ki bunların hakikatini idrak etmek, hakikat mertebesi;

yaşamak ise, marifet mertebesi itibariyle “üçler, beşler, yediler, kırklar” dır diyebiliriz.

 

Bunlar ise, ilâhi tecellinin o mahallerden zuhurlardır, diyerek bu hususta güzel bir açıklama yapmışlardır.

 

Not : Fakıyr’e (Ç. H. U.) rumuzunun ne sebep ile verildiğini ve neyi ifade ettiğini edeben soramamıştım. Bu malûmatları verirken sanki sorumun cevabını da veriyormuş gibi idi.  “Oğlum senin bu talebin (“Terzi Baba”yı yazma) az da olsa Mesnevi-i Şerifin yazılışına ben-zemektedir, bu yüzden sana (Ç. H. U.) (Çelebi Hüsâmeddin Uşşaki) rumuzunu verdim,” diyerek fakıyr’e olan manevi lutfunu belirtmiştir.  Bu lutuf da bizi çok mutlu etmiştir, şükrederiz.

 

Şimdi yeri gelmişken sizlere bu hususta çok manidar, yaşadığımız bir oluşumu da belirtmek istiyorum. Yukarıda “Halife-i Şahsiyye”yi iade etmiş üç kişiden bahsetmiştik. 

Bunlardan sevdiğimiz bir kardeşimiz bir müddet sonra diğer bir ar-kadaşıyla tekrar sohbetlere katılmaya başladılar. Böylece zaman içeri-sinde tekrar eski hallerine ulaştıkları belli oluyordu.

 

Terzi Babam mutadı olduğu üzere 21.11.2003 senesinin Kadir Ge-cesinde yine üç kişiye “Halife-i Şahsiyye” olmak üzere “Tac-ı Şerif”i giydirme merasimini uygulamak istiyordu; bunların üçü de İstanbullu idiler.

 

Onlardan biri Terzi Babamı çok eskiden tanıdığı adeta eski İstanbul Sohbetlerinin tamamında birlikte oldukları, kendisi Kadiri Meşayihinden muhterem bir kişiye bağlı olan ağabeyimizdi.

 

Kendilerine yapılan bu teklifi hepsi memnuniyetle kabul etmişlerdi. Ancak kısa bir müddet sonra (H.. K.. K..) ismindeki ağabeyimiz bu tek-lifi “ben bu yaştan sonra baştan başlayarak derviş mi olacağım?” ifadesiyle reddetmişti.

Halbuki bu tatbikat onu derviş yapmak değil, kemalâtını tasdik bakımından Hakk’tan ilâhi bir lutuf idi.

Çünkü bu merasim seyr-i sülûkun başında değil, sonunda uygulanır.

 

Terzi Babamın anlattıklarından hakikaten bu ağabeyimizin Hakk yo-lunda ne kadar çok fedakârlıklar yapmış olduğunu biliyorum. Yaptığı bu fedakârlıklarına bir ikram olması dolayısıyla kendisine bu lutuf yapıla-caktı fakat kendisi hür iradesi ile “Tac-ı Şerif” merasimine katılamıya-cağını nezaketle bildirmişti.  

 

Ben bu hadiseyi çok çok düşündüm ve neticede bu hadisenin haki-katini Terzi Babama sordum. O da hiçbir şeyin tesadüfi olmadığını, her oluşumun başka bir oluşuma sebeb olduğunu ifade ediyordu.

 

Bu oluşumun özünde olan ise, “Hüseyn”in “Hasen”e olan lutfudur, diyordu.

Bilindiği gibi Hasen, güzel; Hüseyn ise, (ism-i tesgir) güzelcik veya küçük güzel demektir.

 

Hâl böyle olunca, “Hüseyn” hakkını “Hasen”e devretmiş olmaktadır, diye ifade etmiştir.

 

Bu sözleri anlamaya çalışırken izah ederek buyurdular ki, “bu hadise bize bir şey’in tasdikinin bildirilmesidir,” diyordu.

 

Şöyle ki, kendisine giydirilen Tac-ı Şerif’i iade eden bir kimse tek-rar eski haline ulaşması için gereğini yerine getirip, Tac-ı Şerif’i tekrar giyebilecek safiyete ulaşıp, giymesi icabeder.

İşte bu hadise çok ibret verici bir hadisedir.

 

 

“Hüseyn”in Tac-ı Şerif’i giymeyip, boşlukta bırakması (ki bu iş boşlukta kalmıştı); aslı itibariyle bu iş boşlukta kalmaz.

İşte boşta kalan bu Tac-ı Şerif tatbikatı Hakk’ın bir lutfu olarak manen “Hasen”in diyeti olup, ona aktarılmıştır. 

 

Böylece “Hasen”in başından çıkarılan Tac-ı Şerif bu yolla tekrar Hakk’ın lutfu olarak batınen başına konmuştur.

Demek ki, tekrar bunu hakedecek safiyete ulaşmıştır.

 

Böylece bu tatbikat gerçek adresini de bulmuş ve “Tac-ı Şerif” boşta kalmamıştır.

 

Bu hadise hakkında çok yazışmalar olmuştur, buraya özet olarak alınmıştır. Böylece “Hasen”in manen “Hüseyn”e sonsuz şükranları vardır, diye ifade etmiştir.

 

Terzi Babamın bu kısa izahlarından sonra mânâ âleminin ne kadar ince ve hassas oluşumları olduğunu tekrar tekrar müşahade etmiş ol-maktayım ve Terzi Babamın her yaptığı işte bir hikmet olduğunu gör-müş bulunmaktayım.  Şükründen aciziz.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

N E C A T    N E D İ R

 

Bu kitabı derleyip düzenlerken, epey zamandır düşündüğüm bir hu-susu Terzi Babama sormayı düşünmüştüm, o da şuydu: 

 

Kendisinin vasfı “necat”tır, Nuh (a.s.) ın da vasfı “necat”tır.

Acaba bu “necat”lar arasında ne fark var idi?  

 

Bir müsait zamanda sorduğum bu soruma verdiği cevabı şöyle olmuştur:

 

[Bu vasfı (necat) bana ilk defa Nûsret babam 01.08.1964 tarihli mektub ile izafe etmişlerdir.

Daha sonra Cenâb-ı Hakk, daha evvelce de belirttiğimiz gibi zuhu-ratlarımızda gösterilmişti. 

Daha sonra mânâ’da (İzmir) Ze.. anne tarafından tasdik edilmişti.

Daha sonra (B. G. İ.) rumûzlu kardeşimize 11.04.2003 Cuma 22.00 de “Vedudum Necat’tır, Necat’ım Vedud’dur,” tasdiği gelmiş.

Böylece “necat” mânâ âleminden verilen bir vasfımız olmuştur.

 

Sakın ha ... Nuh neciyullah ile buradaki necat-ı karşılaştırıyoruz sanılmasın. 

Nuh (a.s.) Allah’ın (c.c.) büyük bir peygamberidir, biz ise aciz bir kuluz. Nuh (a.s.) ın hâli geneldir, bizim hâlimiz ise, özel (indi) dir, kimseyi bağlamaz, ancak bu zevki bir hâl ve ilimdir.    

 

İbrani lûgatında “NUH”un (RAHAT) mânâsına olduğu ifade edilmiş-tir. 

Hâl böyle olunca “Nuh neciyullah” mânâsı, Allah’ın o mertebedeki (rahat-ı huzur) ve kurtuluşu demek olur, ki her mertebede ayrı ayrı zuhur ve yaşantısı vardır. 

 

Şimdi özet olarak kısa kısa bunları incelemeye çalışalım.

Aslında Kûr’ân-ı Keriym’in her yönü, hayâl ve vehimden necat’tır.

 

1.  Cenâb-ı Hakk Âdem (a.s.) ı “balçık-toprak”tan halk etti. 

Toprak ise aslı itibariyle “Hikmet”tir.” (venefahtü) “içine rû-hundan üfledi”. 

Böylece toprağın ağırlığından “hikmet” ile rûhun hafifliğine (necat-rahat-huzur) ile ulaşıp kurtulmuş oldu.  İlk necat budur.

 

2.  İdris (a.s.) çok ibadet ve riyâzat yapıyordu, böylece kendinde büyük bir lâtiflik hasıl oldu ve Cenâb-ı Hakk onu “mekânen âliyyen” “yüce mekâna” yükseltti. Böylece o da “hava” ki (kuvvet) tir, havai-yattan “nefs-i hevası”nın kuvvetinden necat bulup rahat ve huzura kavuşmuş oldu.

 

3.  Nuh (a.s.) kavmine uzun seneler nasihat etti “vester şevsi-yab”, onlar Nuh-u dinlememek için sırtlarındaki örtülerini ters döndü-rüp başlarını ve kulaklarını örterek, onu dinlemek istemediler. 

Nihâyet Nuh tufanı oldu kavmi suda boğuldu. “SU” (ilim)dir, aynı zamanda da (hayat)tır.

 

Nuh (a.s.) vücûd gemisi ile kendi mertebesi itibariyle ilim derya-sında yüzerek necat bulup rahat ve huzura kavuştu. 

Kavmi ise, kendilerine ait olan hayatı, suya gark olarak buldukla-rından dünyadan “necat”ları suda gark olmakla oldu.

 

4.  Nemrud İbrahim’e çok eziyet etti ve sonunda ateşe attı.

“ya naru küni berden ve selâmâ”

Cenâb-ı Hakk ateşe, “ey ateş soğu ve selâmette ol” dedi, bu-lunduğu yer gül bahçesi oldu.

 

“Ateş” (Azamet)tir, böylece Nemrud’un zahir, bâtın azameti İbra-him’i yakamadı, çünkü üstünde “Hullet” esmâ-i ilâhiyyenin dostluk ör-tüsü ve kibriyası vardı. Böylece İbrahim de ateş’ten necat bulup rahat ve huzura kavuşmuş oldu.

 

Bu mertebelerdeki kişi “anasır-ı erba’a” beden yapımızı meydana getiren (dört ana unsur) “toprak, su, ateş, hava” ve bunların tabiat-larından Necat bulup rahat ve huzura kavuşmuş olması lâzım gelmek-tedir.

 

5.  Meryem oğlu İsâ (a.s.) “ve eyyedna hu birûh’ül kûdüs” “biz onu rûh’ül kûdüs ile destekledik” hükmü ile, beşeriyetinden necat bulup gök ehli oldu.

 

6.  Necat-ı Muhammed-i âlemde (azb) azab anlayışını rahmet an-layışına döndürüp, “Rahmeten lil âlemiyn” hükmü ile âlemlere rahmet olmaktır.

 

7.  Fırka-i Naciye : Bütün fırkaların (topluluk) hepsini kendi bünye-sinde toplayıp bulundukları yerdeki haklarını vererek onları da bünye-sinde toplayarak (fırkalılık) farklılıktan kurtarıp kendi bünyesinde tevhid edendir.

 

Necat  → kurtuluş;    kurtuluş   → istiklâl;    istiklal   → hürriyet; 

 

Hürriyet → bağımsızlık;  bağımsızlık  → ulûhiyyettir.

 

Ulûhiyyet ise, →  bütün âlemlerde necat’tır,

ki “hubb”iyyet olan “mertebe-i Muhammed-i” dir.

 

Diğer mertebelerde mahalli olan necat,

“mertebe-i Muhammed-i” de umumidir,

yani bünyesinde her mertebenin “necat”ı vardır.

 

“Makam-ı Muhammed’i”den ümmet’ine geçen bu necat bu yö-nüyle diğer necatlardan ayrıdır, aradaki fark da budur.]

 

Diyerek özetle Terzi Babam sorduğum soruyu böylece izah etmiş oldu.

 

B. G. İ. Rumuzlu kardeşimizin NECAT-iyyet hakkındaki bir varida-tında Terzi Babam’dan izin olarak mevzu ile ilgili olmasından dolayı bu-raya ilave etmeyi uygun bulduk.

 

20.07.2005

Zatı itibariyle SIR olup,

irfan olunma hubbiyetinde,

kendinden kendine yaptığı kendi irfaniyet seyrindeki

Hatm-i NECAT MARUFİYETİ (bilinmekliğidir.)

 

Kûdsi Hadisin bildirdiğine göre,

“küntü kenzen mahfiyyen feahbebtü en u’refe fehalaktül hal-ka liu’ref”

mahfi (hafi/gizli) kenz (hazine) idim,

bu halde en u’refe (irfan olunmayı) ahbebtü (hubb/muhabbet ettim)

bu halde liu’ref (irfan olunma için) halkı, hâlâk (halk) ettim.”

 

mahfi kenz (hafi olan yani gizli hazine),

Kendi (zat) (mutlakiyet itibariyle arifiyet) arifliğinde kendinden ken-dine, haliyle kendisinin irfan olunma seyrini muhabbet ediyor, demektir.

 

Burada mahfi kenz (hafi olan yani gizli hazine), irfan olunma hub-biyeti ile irfan olunmaya vasıl olma seyrinde tenezzülen hamd etmeye başlıyor, demektir.

Vasıl olduğu arzuladığı ki, rıza olduğudur (radiyeten).

Rıza olduğunun göründüğü ki, rıza olunandır (mardiyeten). 

 

Her vasıl olunan safha (mertebe), onun Necat’ı olmaktadır.

“el hamdülillah” sırrı gereğince, hamdın hatmi (kemâli) ile hüviyet olarak hâlâk edilen halk, hüviyet-i Muhammed-i olarak Allah şehadetine vasıl olur, ki bu vasılıyet, onun Necat’ıdır.

 

Böylece bir yandan hamdın vuslatı ve Necat’ı olan Muhammed, aynı zamanda Allah şehadeti itibariyle Necat da kendi necatiyetini hatmeder ve aslı olan mahfiyetine rucu olunur.

 

Diğer bir ifadeyle;

“İrfan olunma hubbiyeti”, kendinden kendine, yani “irfan olunma hubbiyetinde” “hu” nun irfan olunması, ancak “hu” nun hubbiyetine vasıl olması halinde NECAT bulur.

Ve bu muhabbet Ehadiyetini tasdiken kendisini (ki eşşehadeti olan İnsan-ı Kamilin remzi itibariyle 19, ki bölünemeyen tek sayıyı) muhtevi olarak,

1.      akl-ı kül - nefs-i kül, (kalem ve levh)                 (2)

2.      arş - kürsi,                                                  (2)

3.      yedi kat sema/ay (yedi nefis mertebesi)            (7)

4.      hava – ateş – su - toprak, (enasır-ı erbain)       (4) 

5.      cemadat (maden) – nebatat - hayvanat            (3)

toplam 18 alemde tenezzülen merhale merhale (Şeriat – Tarikat – Hakikat – Marifet) olarak 4 ve (Tevhid-i Ef’al – Tevhid-i Esma – Tevhid-i Sıfat – Tevhid-i Zat) olarak 5 Hazret makamın mazhariyeti üzere Hakikat-i Muhammed-i hakayıkı gereği, NECAT zevkini ikmal eder.

 

Yani “irfan olunmaya” vuslat, kendi hubbiyetinde gizli olan “NE-CAT” ı  tatbikat ile gösterir hale getirerek, tasdik görmüş olur.

Böylece kendi hubbiyetinde NECAT, bir taraftan irfan olunmaya itici güç olurken, diğer taraftan da irfan olunmaya vuslat ile murat meyva olanı, Muhammed-i isim olarak şehadet görür, diyebiliriz.  

 

Kendi (zat) (mutlakiyet itibariyle arifiyet) arifliğinde iken yani kendi isimlendirmesi ile mahfi kenz (hafi olan yani gizli hazine) iken irfan olunmayı hubb etmesi ve bunu tatbikata koyması yani ona vasıl olması onun Necat’ıdır.

Ve aynı şekilde irfan olunma için halkı, hâlâk (halk) etmesi yani ona vasıl olması yine onun Necat’ıdır.

Böylece kendi zatında, irfan olunma hubbiyeti ile Necat olunmayı rûh kılmaktadır.

 

Nitekim,

“Rahmân alleme Kûr’ân” sırrı gereği,

“Rahmân”ın allem etmesi ile Rububiyeti, Rabblığı şehadet olur ve tasdik görür. 

 

Kendi zatında, irfan olunma hubbiyeti ile Rahman Kur’anı Allem et-mesinde Rububiyet makamı olarak tenezzülünde, “rabbül has” hakika-ti, “rabbül erbab” hakikatül hakayıkına inkılab edince, Necat bulur.

 

Böylece,

Ademiyyet makamında ® “ve nafahtü fihî min rûhî” 

 

Museviyyet makamında ® Ruh-u sultani

 

İseviyyet makamında ® “ve eyyednahü birûhıl kûdüsi”

® Ruhul kûddüs (Akdes ve Mukaddes)

    

     Muhammediyyet makamında ® “evhayna ileyke ruhan min emrina” ® Rûhu azam (Muazzam) isimleri

hep onun (HU – HÜVE) kendi mertebelerinde Necat olunmasını tasdiktir.

 

Yine,

“Rahmân alleme Kûr’ân” sırrı gereği,

Rahmetullah tenezzülünde,

       Rahmân (tüm âlemler)  olarak

       Rahîm    (tüm âlemlerde hususiye) olarak şe’ndedir.

Bu isimlerle tatbik görüp, kemal bulması, onun Necat’ıdır.

 

Diğer bir deyişle; yine

“küntü kenzen mahfiyyen feahbebtü en u’refe fehalaktül halka liu’ref”

mahfi (hafi/gizli) kenz (hazine) idim,

bu halde en u’refe (irfan olunmayı) ahbebtü (hubb/muhabbet ettim)

bu halde liu’ref (irfan olunma için) halkı, hâlâk (halk) ettim.”

 

hadis-i kûdsisindeki, halkın hâlâk edilmesi yönünde,

mahfi kenz (hafi yani gizli hazine) yi TOHUM (çekirdek, nokta) ola-rak,

hâlâk edilen halkı da, içinde tohumları (çekirdekleri, noktaları) olan MEYVA olarak görülür.  

 

Bu halde

Tohum (çekirdek, nokta)               ® Rahîm

Meyva  (içinde çekirdekleri olarak) ® Rahmân

(yani rahmâna (meyvaya) rahîm (tohum) olan,

aynı zamanda rahmânın (meyvanın) içinde rahîm’dir (tohumlardır.)

 

Yani Vasıl olduğu, kendi; Necatiyeti, Kendinden kendine, kendi-dir.

 

Tohum ® Gaybı       (hafi yani gizli hazineyi)

Meyva  ® Şehadeti  (irfan olunma kemalatını)

 

GAYBI (Tohum)  ve ŞEHADET (Meyva)

                      HÜVE

er RAHMÂN (Meyva)  er RAHÎM (Tohum) 

 

“gaybı ve şehadet HÜVE’r rahmânir rahiym”

 

Tohum ® HAMD

Meyva  ® MUHAMMED

 

Daima, bir önceki hali ile TOHUM, bir sonraki hali ile MEYVA ile sonsuz illiyet (sebep netice münasebeti) tatbikatında devam eder.

 

Evveli  Tohum (çekirdek) irfan olunma hubbiyeti gereği meyvasına neden (sebeb) olup, meyva, tohumun neticesi (ahiri) olarak kemal bu-lur.

Böylece irfan olunma hubbiyeti, murada vasıliyet ile NECAT’a erer.

 

Diğer deyişle, hamd vuslat seyri, Muhammed olarak Necat’ına tasdik ve şehadet olunur.

Yani Necat, bu muhteşemliğin ruhu, özü olarak görülmektedir diyebiliriz.

®    HÜVE    ¬

 

“külli yevmin HÜVE fiy şe’n”

(külli yevm “Hüve” nin şe’n’i hakkındadır) 

 

Bu kemalat, bünyesinde nice tohumları mündemiç ve muhtevidir.

Vuslat, tohum – meyva – tohum ve ilh... sürecinde devamdadır. 

 

Diğer bir anlatımla;

Rahmân isminin mazharı olan arz (toprak), bünyesindekileri (batı-nındakileri) (muhtelif şeylerin tohumları) ile Rahîm ismini izhar eder.

 

İrfan olunma hubbiyetinin “vebtegu ileyhil vesilete” sırr’ı gereği, sema’dan ilka olarak görünen (yani lika nûru muhtevi) rahmet ile to-hum, kendindekine irfan olunma tatbikatında bu sefer rahmân ismi mazharı meyvasına vuslatı görünür. 

 

Çekirdeğin, (kendindeki kendine irfan olunması ile hüviyetinin tas-diği olan) meyvasına vuslatı, hamd seyrinde, onun Necat’ıdır.

 

O meyva ki, arz (toprak) misali Rahmân isminin mazharı olup,

bünyesinde (batınında) ki tohumların varlığı ile de

Rahîm isminin müjdesi ve mazharıdır.

 

O noktada vuslat o tohumların görünmesidir, ki bu da hamd seyrin-de, onun Necat bularak, Muhammed görünmesi olur.       

 

Nûh isminde, muazzam ve muhteşem dalgalardan zarar görmeye-cek vücud gemisinin inşası ile bariz olarak kıssa edildiği üzere (ki Allahın dediğinin şeksiz şüphesiz yerine getiren Allah abdiyeti (kulluğu) tatbikatı...)  her makamın (mertebe olarak) billahi (Allah ile) lillahi (Allah için) inşası o makamın Necatiyetidir 

 

Demekki, mahfi kenz (hafi yani gizli hazine) olarak,

İrfan olunma hubbiyetinde “vuslat ve necat” mahfuz olup,

İrfan olunma seyri (yani tohum), hamd etme sürecinde aslına vuslat edip, içinde tohumları havi Muhammed’e vasıl olduğunda Necat bulur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

S O N   S Ö Z

 

Çocukluk çağlarımın bittiği dönemlerden itibaren din okullarından eğitim alıp bunu kendime bir yaşam tarzı ve meslek edinmiştim.  Ancak akıl, şer-i hükümler, duygular dinin dış unsuru olarak kalıyor ve taklidi bir yaşam tarzının içerisinde dolaşıp duruyordum. Aradığım, istediğim “dinin özüne” doğru yolculuk yapabilmekti. Bu çabalarım ta ki  meş-hur yahudi alîmlerinden Abdullah bin Selâm’ın Medineye gelip Hz. Pey-gamberimizi görüp de “Bu yüz yalancı olamaz,” diyerek İslâm-ı seç-mesindeki yol gibi ben de Terzi Babam’ı bulup tanıdıktan sonra “dinin özüne” doğru yolculuk yapabilmenin, Allah’ın necat’ına vasıl olabilme-nin ilham ve aşk kaynağının menba-ı olan bu İnsân-ı Kâmile teslimiy-yetten geçtiğini idrak etmiştim.

 

Kıymetli Dostlarım:

Velâyet, “İnsân-ı Kâmil”in makamıdır.  İnsân-ı Kâmil ise, Yüce Allah’ın habibi, kâinat ağacının çekirdeği peygamber efendimiz (s.a.v.) bilvekâle de Peygamberler ve onların varisleridir.

Nübüvvet ve risâlet efendimizle kesilmiş ancak velâyet devam et-mektedir. Kişi imânın esaslarında “peygamberlere imân ettim,” sö-zünü söylerken bilsin ya da bilmesin Velâyet’e de imân etmiş olmak-tadır.

 

Maide sûresi 5/35. âyette şöyle buyruluyor. 

  é¨Ü¨£Ûaaì¢Ô  £ma aì¢ä ß¨a  åí©ˆ  £Ûa b è¢ £í a¬b í ›SU

©é¡Üî©j  ó©Ï a뢆¡çb u ë  ò Üî,© ì¤Ûa ¡é¤î Û¡a a¬ì¢Ì n¤2a ë

›  æì¢z¡Ü¤1¢m ¤á¢Ø  £Ü È Û  

ya eyyühelleziyne amenuttekullahe

vebtegu ileyhil vesiylete ve cahidu fiy sebiylihi

le’allekum tüflihune

 

“Ey İman edenler! Allah’tan korkunuz ve O’na vesile arayınız.  Onun yolunda mücahedede bulununuz ki felâh bulabilesiniz” 

 

Bu âyeti Keriymede belirtildiği gibi hidâyette olmanın felaha ermenin yolunun vesile’yi aramakla olduğu beyan ediliyor. 

 

“Vesile”yi genel anlamda “Emri teklifi”yi sunan Peygamber efen-dimiz (s.a.v.) dir. 

Özel anlamdaki kendi yolumuz için de “Emri teklifi”yi bizlere sunan “Terzi Babam”dır. 

Âyetin rakkamları ise, bu gerçeği şöyle doğruluyor. 

5. sûre Âyet 35 (5/35) ® (5 + 3 + 5) toplamları 13 ü verdiği gibi İnsân-ı Kâmilin şifresi sayılan (5/35 ® 53 5) ün de ilk iki rakkamı (53) işaret etmektedir.

 

İnsân vücûdu insânda bulunan ilâhi özellik ve kemâllerin sergilendiği yerdir.

Maide Sûresi 5/3. âyetinde,

ó©n à¤È¡ã ¤á¢Ø¤î Ü Ç ¢o¤à à¤m a ë ¤á¢Ø äí©… ¤á¢Ø Û ¢o¤Ü à¤× a  â¤ì î¤Û a

6b¦äí©…  â 5¤¡ü¤a ¢á¢Ø Û ¢oî©™ ‰  ë

 “el yevme ekmeltü leküm diyneküm

  ve etmemtü aleyküm nı’metiy

  ve radıytü lekümül ­islâme diynen”

 

Peygamber efendimizin veda haccında söylediği ve dinin kemâle er-diğini bildiren bu âyette meâlen şöyle buyuruluyor. 

“Bugün sizin üzerinize nimetimi tamamladım ve sizin için din olarak İslâmiyete razı oldum”. 

 

“İnsân-ı Kâmil’”de, bu âyetin oluşumunu görüp izlemek ise, çok muhteşem bir olaydır.

1999 yılındaki Umre haccımızdaki günlerimizde Terzi Babam’ı Ha-rem-i Şerif’te öyle gördüm ki, hayranlığımdan bu âyeti kendisine oku-muştum. 

İşte sergilenen bu kemâller dindeki kemâlâtı da aynı zamanda tak-dim ediyordu.  Bu da ancak Velâyet kemâlâtından yansıyabilirdi. 

 

Dindeki kemâlât sürecini anlatan bu sûre ve âyet numaraları ise,

5/3 ® 53  olarak kendi şifresini veriyordu.

“Ahad”a bir mim â mim (40) ilâvesi ile “taayyün mim”i ile

Ahad ® “Ahmed” ; 13 de 53 oluyor.

 

İşte âlemlerdeki bu mükevvenat “taayyün mim”inden sonra “Ahmed” adını almış oluyor.  13 evvel; 53 ahir oluyor. 

 

(13) ten ► (53) e nüzul (iniş);

 

(53) ten ► (13) e uruc  (yükseliş) vardır, diyebiliriz.

 

Hadid Sûresi 57/3 âyetinde,

 ¢å¡Ÿb j¤Ûa ë ¢Š¡çb  £ÄÛa ë ¢Š¡¨ü¤a ë ¢4 £ë ü¤a  ì¢ç ›S

“hüvel evvelü vel ahırü vez zahirü vel bâtınü”    

“O ilktir, sondur, zahirdir, bâtındır” âyeti celilesi burayı ne güzel açıklıyor

Mi’racımız ise, Ahmed’den (53’ten) ► Ahad’a (13) olmuş oluyor. 

Ahmet, taayyünün başlangıcında olduğundan varlıkların aslını oluş-turan “Atom”daki nötron, proton ve elektronların değeri 53 ediyordu.

 

Kıymetli gönül Dostlarım:

Düşünüyorum ki hayatımda en çok dikkat ettiğim korktuğum husus hataen bile olsa gönül sarayımın şeref konuğu olan “Terzi Babam”ı incitmekten daima Allah’a sığınıyorum.

 

Bu satırları yazdığım saatlerde ise, elime aldığım bir derginin rast-gele bir sayfasını açtığımda dikkat çekici olarak şu ifade yazıyordu;

“Ehlullah hakkında olumsuz söz söylemek insâna Allah’ın en büyük mekridir. Cenâb-ı Hak bir kimseyi yerin dibine batırmak isterse O’nu evliyaullaha düşman yapar.”

 

Buhari Teberani’den nakledilen hadis-i kûdside şöyle buyuruluyor;

“Kim benim bir veli kuluma düşmanlık ederse, benimle sa-vaşmak üzere meydana çıkmış olur veya ben ona karşı harb ilân ederim.”

 

Sizlere bu çalışmamızda Terzi Babamı tanıtmaya Allah’ın izniyle gay-ret ettim. Gönlümde kaynayan muhabbeti sunmaya çalıştım. Hemen aczimi itiraf etmeliyim, ki O’nu mutlak olarak tanıtmak mümkün değil-dir. Ben fakir sadece O’nda neyi gördüysem, neyi okuduysam, hangi kemâllere şehâdetlik ettiysem onları sizlere beyan ettim. Birisi O’nu bize tanıt dese herhâlde anlatamazdım. Çünkü kendim henüz tam ola-rak anlamaya güç yetiremedim, onu ufuklarıma sığdıramıyorum. 

 

Hemen belirtmeliyim ki, O’nunla ilgili çalışmamız sadece bu kitapla da sınırlı olmayacaktır. Öyle olacağını düşünüyorum ki, O’nun her bir eserinden çok sayıda eserler meydana gelecektir. 

Düşündüğüm bir başka husus da, O’nun bütün eserlerini tekrar der-leyip bir bütün olarak “İnsân-ı Kâmil” ismiyle ve de tarih boyunca insânlığın yolunu gönlünü aydınlatmasıdır.

 

O’nu tanımadan, hayatını bilmeden, gönüllerimizin O’nun sevgisiyle bezenmeden istenilen İslâmi hayatın bizlerde başlaması, oluşması mümkün değildir.

 

O’na karşı sevgide kemâle ermeden insânda kemâlâtın mümkün olamayacağını düşünüyorum.

O’nu sevmek demek, yolunu yol, sözünü söz edinip, yolunda “kurb’an” olmaktır diye düşünüyorum.

 

O’nun nefeslerinden pay almaya çalışmak bizler için en büyük lütûf olacaktır. O “kitab-ı ezeli”dir. 

O’nu öğrenip okumak; başkalarına da öğretmek asli görevimiz olmalıdır diye düşünüyorum. 

 

Bir hadiste peygamberimiz (s.a.v.)

“Sizin en hayırlınız Kûr’ân-ı öğrenen ve O’nu başkalarına öğreteninizdir,” buyuruyor.

 

Tavafa başlarken bitirirken “hacer’ül esved” istilâm (öpmek, el sürmek, selâm vermeyi isteme) ediliyor. Bu fakir de acizane olarak O’ nun sağ elinin içini öpüp de zâtını selâmlamış olarak, “bismillâhi Allahü ekber,” diyerek bu yolculuğu gönülden tamamlamak istiyorum. 

 

Terzi Babamdaki ilâhi ihtişam O’nu İnsân-ı Kâmil cihetiyle değer-lendirdiğimiz zaman beşer tasavvurunun çok üzerinde olduğunu görü-rüz.

O güzellikler hazinesinin sultanıdır. O’nu görebilmek ve tanıyabilmek bir bakıma arif ve bilge bir kişiliğe ve de O’na karşı muhabbet hisleriyle dolu olmaya bağlıdır.

 

O’nun esrarını anlatmanın sonu yoktur. Çünkü ne kadar söylense, ne kadar anlatılmak istense, O’nu bir tarif cümlesine sığdırmak müm-kün olamıyor.

O’nunla konuşan kişi anlar ki, evvelce söylediği sözlerin hiç biri O’nu tarif edememiştir. O zaman da evvelce söyleyip, yazdıklarının acizli-ğinden kifayetsizliğinden utanarak susmayı tercih eder.

 

O İnsân-ı Kâmil’de, O’nunla tefekkür ediyorum. İnsân-ı Kâmil kendi lisanıyla, “ben her şeyde varım, herşey de bende var; kâinattaki her zuhura gelen varlık, ben senin şanının yüceltmek için gel-dim,” diyor.

 

Bakara Sûresi (2)/156 ayetinde,

 æì¢È¡ua ‰ ¡é¤î Û¡a ¬ b£ã¡a ë ¡é¨Ü¡£Û b  £ã¡a  

inna lillahi ve inna ileyhi raci’une

ayeti celilesi koro halinde terennüm ediliyor.

“Biz senden geliyoruz, senin içiniz, sana dönücüleriz,”

diyorlar.

 

İnsân-ı Kâmil’i mutlak yönüyle bilip, tanımamız mümkün değildir. Sadece mukayyed olarak bilebiliriz. Çünkü bütün mertebeleri ve âlem-leri kuşatmıştır. Her sâlik de mutlaka Terzi Babamı bir başka cihetiyle ve vechiyle bilip tanıdığını söyleyecektir. 

 

Çünkü o, kişilerin nefis ve rûhani mertebelerine tenezzül ederek, perdelerini birer birer yırtıp, açarak sâliki nefsin ve vehmin tehlikeli geçitlerinden geçirir.  Bir sâlik için bazen zehir, bazen de panzehirdir.

Nefs-i emmareler için zehir; kendisine dönmeyi becermiş ve razı olduğu nefisler için de panzehirdir.

Böyle olunca da zehiri de, panzehiri de rahmet olmaktadır.

Şu beyanımı da çok samimi olarak itiraf etmem gerekirse, Terzi Ba-bamdaki kemali ve ihtişamı bizler çok yoğun olarak alabilseydik, em-inim ki, hiç birimiz dünyevi ve beşeri hayata tam anlamıyla dönemez, zamanımızın tümünü O’nunla ve O’nun yanında geçirmek isteyecektik.

 

O kendisini nasıl sevdirdiyse, nasıl tanıttıysa, neleri bildirdiyse ben de öyleyce bildim, tanıdım.  Eksiklik ve hatalar nefsime aittir. 

 

Bu çalışmayı tamamlamak için nefes bahşeden ve nefsim elinde olan Yüce Rabbime hamd ediyorum. O’nun habib-i edibine iki cihan serveri, insânlığın rehberi Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v.) efendimize nefesle-rimizin adetince selatü selâmlar olsun.  Hakkın rızasına muvaffık olması niyazımızdır.  Allahın (c.c.) selâm ismi hepimizle olsun.

 

Şu kısacık duamızda bizden size hediye olsun.

“Allah’ın Necat-ı hepimizin üzerine olsun. Amin...”

 

Buraya kadar olan beyanlarımızdan sonra yolumuza Necm Sûre-siyle devam edelim.

 

                                                                                    05.03.2003

                                                                                     Çarşamba

                                                                                         Ç. H. U                                                                                                 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bu kitapta emeği geçen evlâtlarımıza ve daha başka türlü emekleri geçenlere de teşekkürü borç biliriz.

 

Not: Tesadüfi oluşan yukarıdaki tarih dahi nasıl bir uyum içindedir, şükrederiz.

(05.03.2003)   ® (05 ► 03) = 5 ve 3 yani  53 tür

 

                           ®  (05 + 03 + 2003)    =    13 tür

 

 

                                                                        Terzi Baba

 

 

S İ L S İ L E – İ  Ş E R İ F E

 

Şecere-i Âliye-i Halvetiyeye-i Uşşâkiyye

 

 

Şecere-i Âliye-i Halvetiyeye-i Uşşâkiyye

 

                     Fahri Alem Muhammed Mustafa               (s.a.v.)

                     Hz. Ali       (keremallahu vechehu)

Şeyh            Hasan Basri                                                  (k.s.)

Şeyh            Habib-i Acemi                                               (k.s.)

Şeyh            Davud-u Tai                                                  (k.s.)

Şeyh            Maruf-u Kerhi                                                (k.s.)

Şeyh            Sırrı Sakati                                                     (k.s.)

Şeyh            Cüneydi Bağdadi                                          (k.s.)

Şeyh            Hamşad Dinnuri                                           (k.s.)

Şeyh            Mehmet Dinnuri                                            (k.s.)

Şeyh            Mehmet Bekri                                               (k.s.)

Şeyh            Mehmed Vahyettin                                      (k.s.)

Şeyh            Abdül Kahir Sühreverdi                               (k.s.)

Şeyh            Kudbeddin Behri                                           (k.s.)

Şeyh            Mehmet Rükneddin                                      (k.s.)

Şeyh            Sehabettin Mehmet Şirazi                          (k.s.)

Şeyh            Seyyid Mehmed Cemalettin Tebrizi         (k.s.)          

Şeyh            İbrahim Zahid Geylani                                (k.s.)

Şeyh   19.   Pir Ömer Halveti                                          (k.s.)

Şeyh            Mehmed Merami                                          (k.s.)

Şeyh            Hacı İzzedin                                                  (k.s.)

Şeyh            Sadreddin Sami                                            (k.s.)

Şeyh            Seyyid Yahya şirvani                                  (k.s.)

Şeyh            Mehmet Molla Pir Erzincani                        (k.s.)

Şeyh            İbrahim Taceddin                                         (k.s.)

Şeyh            Alâaddin Uşşâki                                            (k.s.)

Şeyh            Ahmed Yiğit Başı                                         (k.s.)

Şeyh            Hacı Hasan Karamani                                 (k.s.)

Şeyh            Ümmi Sinan                                                   (k.s.)

Şeyh            Emir Ahmed Semerkandi                            (k.s.)

Şeyh   31.   Pir Hasan Hüsameddin Uşşaki                  (k.s.)

Şeyh            Seyyid Mertcan Erzincani                           (k.s.)

Şeyh            Ömer Mermert                                              (k.s.)

Şeyh            Alim Sinan                                                     (k.s.)

Şeyh            Mehmet Keşani                                            (k.s.)

Şeyh            Halil Gümülcinevi                                         (k.s.)

Şeyh            Abdül Kerim                                                  (k.s.)

Şeyh            Osman Sıdkı                                                  (k.s.)

Şeyh            Hamdi Mehmed Bağdadi                            (k.s.)

Şeyh   40.   Seyyid Cemaleddin Edirnevi Uşşâki         (k.s.)

Şeyh   41.   Pir Abdullah Selâhaddin Kesiyri                (k.s.)          

Şeyh            Mehmed Zühtü                                             (k.s.)

Şeyh            Süleyman Rüştü                                           (k.s.)

Şeyh            Ali Vasfi El Galibi                                          (k.s.)

Şeyh            Mehmet Tevfik                                              (k.s.)

Şeyh            Ömer Hulusi                                                  (k.s.)

Şeyh            Hüseyin Hakkı                                              (k.s.)

Şeyh            Mehmed Emin Tevfiki                                  (k.s.)

Şeyh            Fahreddin Himmeti                                     (k.s.)

Şeyh            Mustafa Safi                                                  (k.s.)

Şeyh            Hacı Mehmed Hazmi Tûra Uşşâki             (k.s.)

Şeyh            Mehmet Nûsret Tûra Uşşâki                       (k.s.)

Şeyh   53.   Hacı Necdet Ardıç Uşşâki (Terzi Baba)    (k.s.)        

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                             06/05/2001

                                                                                             Pazar Günü

 

         N E C M   S Û R E S İ

 

 ¡áî©uª £ŠÛa ¡æb À¤îª £'Ûa  å¡ß ¡é¨Ü¨£Ûb¡2 ¢‡ì¢Ç a

¡áî©y  £ŠÛa ¡å¨à¤y  £ŠÛa ¡¡é¨Ü¨£Ûa ¡á¡2

euzü billâhimineş şeytanir raciym

bismillâhir rahmânir rahiymi

 

Bugünkü sohbetimizin konusu inşeallah Necm Sûresi Hakkında ola-caktır.

Mevlâm bakalım neler nasib etti, onları anlamaya çalışalım. Her za-man dediğimiz gibi bizim anladığımız şekliyle değil, onun bize verdiği yönüyle anlamamızı nasib etsin.

 

Beşeriyet, akl-ı cüz hukukları içerisinden değil, ulûhiyet’ten, akl-ı kül’den olan mânâlarını anlamaya çalışalım, İnşirah sûresindeki haki-katleri içerisinde olan Onun açılması ile anlayalım. Yoksa onu sadece hayâl ve vehmimizdeki şekliyle, bireysel ve cüzi yönüyle kullanmış olu-ruz, ki bu bizi mutlak hakka götürmez, rivâyet ehli kılar, ki bu kötü bir-şey değildir ama Kûr’ândan gaye, Kûr’ân zâttır ve zâtına götürmek üzere getirmiştir. Hz. Rasûlüllah da yani “insân” da onun için gön-derilmiştir.

 

 Kûr’ân-ı sadece güzel okunması ile dinlersek o duygusallık yönünde kalmış olur, irfaniyeti oluşmaz. Ama bize lâzım olan maddeyi geçmek, duyguları da geçmek, oradan akla ulaşmak. Tüm temiz, güzel, her-şeyden tecrit edilmiş, berrak akla geçmek gerekir. 

Bu temiz aklı üretemediğimiz, oluşturamadığımız takdirde bunları anlamamız mümkün olmaz.

 

Daha önce bahsettiğimiz gül nebulasında olduğu gibi gönlümüz içe-risinde nefsi emmare yağları ve renkleri, levvame yağları ve renkleri, mülhime yağları ve renkleri olduğu sürece, gönlümüze temiz giren bil-giler, o yağlarla yağlanmak sûretiyle vasfını kaybederek çıkar. Bu da onun hakikatine hiç de saygı göstermemiş olduğumuzun işareti olur.

 

Allah cümlemizi gerçekten rabbimizin kendi istediği şekilde idrak sa-hibi olan kullarından eylemesi olsun.

 

Bu düşünceler içerisinde yine Allahımızın bize göndermiş olduğu ve sûrelerin içierisinde 53. Sûre olan Necm sûresininin hakikatlerini anla-maya çalıştırsın.

 

Necm Sûresi 53. sûre 62 âyetten meydana gelmiş.

Elimizde bulunan okuduğumuz Kûr’ân, Diyanetin bir kuruldan geçe-rek tespit ettiği Kûr’ândır. 

 

Kûr’ân-ı Keriym’in hiçbir sûresi, âyeti, kelimesi, harfi, harekesi, rak-kamı mânâsız değildir. Hepsinin tüm bir mânâsı olduğu gibi kendi bün-yelerinde de özel mânâları da vardır. 

 

Kûr’ân-ı Keriym baştan sona bir mânâlar manzumesidir. Bu mânâlar olmazsa bizde birşey faaliyete geçirmez.

 

Bu mânâların zuhura çıkması için bir elbise gereklidir. Mevlâna Haz-retlerinin dediği gibi, “Mânâlar kelime libaslarına, harf elbiselerine bürünerek ortaya çıkarlar.”

 

Buradaki Kûr’ân-ı Keriymin şekli yazımları ve harfler ile meydana gelen yazılar esasında onun mânâlarının şekillendirilmiş hâlidir yoksa kendisi değildir. Biz burada Kûr’ân-ı okuyarak sadece şeklî hâlini telâf-fuz etmekteyiz, irfan ehli ise, o şeklin içindeki mânâları ile meşguldür. 

 

Bizim de bu mânâları çıkarıp, gerçek özüne ulaşmamız gerek-mektedir. Yani Akl-ı cüz kuralları içerisinde (mertebesinde) sadece şek-lini almış oluruz. Ezberlense de sadece şeklini ve savt (sesini) muhafaza etmiş oluruz.

 

53. Sûre; (53) kendi arasında toplandığında

(5 + 3) =  8 eder.

Yine (62) âyet sayısını da kendi arasında toplandığında

(6 + 2) =  8 eder.

 

8 ikiye bölündüğünde (8 / 2) = 4 eder, ki (2 adet 4) olur.

 

       Bir (4), ® İlâhi varlıktaki hakikatler,

       Diğer (4) de, ® onun yansıması olan “insân”daki İlâhi hakikatler.

 

“Kâ’be-i Şerif”în de 4 köşe olması bu hakikate dayanmaktadır.

 

İbrahim (a.s.) Kâ’be’si iki köşeli idi ve arkası yuvarlaktı.

Çünkü O’nun 2 mertebesi (şeriat ve tarîkat) vardı.

 

Ancak  Muhammed (a.s.) 4 mertebesi,

“şeriat, tarîkat, hakikat ve mârifet” vardır;

yani

“ef’âl âlemi”, “esmâ âlemi”, “sıfat âlemi” ve “Zât âlemi”dir.

 

Necm sûresi İslâmın gerçeğini o muazzam hadiseyi ifade ettiğinden yani Mi’rac hakikatini ortaya getirdiğinden Mi’rac da bir bakıma İslâm’ın kemâli olduğundan bu dört hakikati ile burada zuhura çıkmış olmakta-dır.

Ancak bunu bu kadarla da sınırlamak mümkün olmayıp; daha  nice hakikatlere de havidir.

 

Yine 8, İbrahimiyyet mertebesidir.

Kûr’ân-ı Keriym Fussilet 41/53 âyetinde,

¤á¡è¡¢1¤ã a ó¬©Ï ë ¡Öb Ï¨ü¤a ó¡Ï b ä¡mb í¨a ¤á¡èí©Š¢ä   

6 ¢ £Õ z¤Ûa ¢é  £ã a ¤á¢è Û  å  £î j n í ¨ó£n y

“senüriyhim ayatina fiyl afakı ve fiy en­füsihim

 hatta yetebeyyene lehüm enne­hül hakku”

 

 “ta ki kesin onun hakk olduğu onlar için tebeyyün edinceye kadar afakta ve kendi enfüslerindeki âyetlerimizi yakında göste-receğiz,” hükmüyle bu gösteriş 8. mertebede başlar.

 

Nefis mertebeleri 7 mertebedir.

8. Mertebe ise, “Hazarat-i Hamse” (beş hazret mertebe) sinin ba-şıdır.

 

Ayrıca yine 2 adet 4; biri zahir, biri de bâtını ifade eder.

 

Ulûhiyetteki zâtının, ef’âl mertesindeki 4 hakikat

ve bir de zâtının kendi içindeki 4 mertebesini işaret eder.

 

Burada olduğu gibi bizim kendimizde de zahirimizdeki 4 hakikat ve bâtınımızdaki 4 hakikat olarak işaret eder.

 

Sır olarak vereceğim bir şey de vardır, ki bu sûre (yani 53. Sûre) bizim Kûr’ân-ı Keriym’deki özel sûremizdir. Bunun açılımlarını inşeallah daha sonra vereceğiz. 

Bunun izahını şimdilik bu kadarla bırakalım. Bunlar “Sayıların Dilinden” bölümünde açıklanmıştı.

 

euzu billâhi mineş şeytanir raciym

bismillâhir rahmânir rahiym

elhamdülillâhi rabbil âlemiyn

vessalâtü vesselâmu ala rasûlüna muhammedin

ve alâ âlihi ve eshabihi ecmain

 

Birinci kısımda

Diğer bir sohbetimizde,

İsra süresi 1. Âyetinde bahsedilen

“Mescid’il Haram”dan ® “Mescid’il Aksa”ya kadar olan gidişi in-celemiştik.

 

Bu bölümde ise, “Mescid-i Aksa”dan ® “göklere” çıkışı ve orada oluşan ha­diseleri incelemeye inşallah çalışacağız.

 

Ey irfaniyet ilmine talip olan kişi; bu hadise aynı zamanda se­nin de Mi’racın’dır. Şu mevzu’u okurken bütün dünya muhabbetlerini bir tarafa bırakarak tefekkür edersen çok büyük fayda sağlıyacağın muhakkaktır.

Kûr’ân-ı Keriymin 53. üncü süresi olan Necm Sûresi’nin ilk 18 Âye-tinde göklere çıkış anlatılmaktadır.

7 =ô¨ì ç a ‡¡a ¡á¤v  £äÛa ë ›Q

ô¨ì Ë b ß ë ¤á¢Ø¢j¡yb •   £3 ™ b ß ›R

 6ô¨ì è¤Ûa ¡å Ç ¢Õ¡À¤ä í b ß ë ›S

=ó¨yì¢í ¥ó¤y ë  £ü¡a  ì¢ç ¤æ¡a ›T

= =ô¨ì¢Ô¤Ûa ¢†í©† ( ¢é à  £Ü Ç ›U

ô¨ì n¤b Ï 6§ñ  £Š¡ß 뢇 ›V

 6ó¨Ü¤Ç ü¤a ¡Õ¢Ï¢ü¤b¡2  ì¢ç ë ›W

= ¨ó£Û † n Ï b ã …   £á¢q ›X

6 7ó¨ã¤… a ¤ë a ¡å¤î, ¤ì Ó  lb Ó  æb Ø Ï ›Y

ó¨y¤ë a ¬b ß ©ê¡†¤j Ç ó¨Û¡a ó¬¨y¤ë b Ï ›QP

ô¨a ‰ b ß ¢…a  õì¢1¤Ûa  l ˆ × b ß ›QQ

ô¨Š í b ß ó¨Ü Ç ¢é ã뢉b à¢n Ï a ›QR

=ô¨Š¤¢a ¦ò Û¤Œ ã ¢ê¨a ‰ ¤† Ô Û ë ›QS

ó¨è n¤ä¢à¤Ûa ¡ñ ‰¤†¡  †¤ä¡Ç ›QT

= 6ô¨ë¤b à¤Ûa ¢ò  £ä u b ç †¤ä¡Ç ›QU

ó¨'¤Ì í b ß  ñ ‰¤†¡£Ûa ó '¤Ì í ¤‡¡a ›QV

ó¨Ì Ÿ b ß ë ¢Š – j¤Ûa  Îa ‹ b ß ›QW

ô¨Š¤j¢Ø¤Ûa ¡é¡£2 ‰ ¡pb í¨a ¤å¡ß ô¨a ‰ ¤† Ô Û ›QX

 

vennecmi iza heva (1)

ma dalle sa­hıbüküm ve ma ğava (2)

ve ma yentı­ku anil heva (3)

in hüve illâ vâhyün yuha  (4)

allemehü şediydül kuva (5) zü mirretin festeva (6)

ve hüve bil ü­fükıl alâ (7) sümme dena fetedella (8)

fekane kâ’be kavseyni ev edna (9)

fe­evha ilâ abdihî ma evha (10)

ma ke­zebel fuadü ma rea (11)

efetümarune­hü alâ ma yera (12)

ve lekad reahü nezleten uhra (13)

ınde sidretil mün­teha (14)

ındeha cennetül me’va (15)

iz yağşessidrete ma yağşa (16)

ma za­ğal basarü ve ma tağa (17)

lekad rea min ayati rabbihil kübra (18)

 

(Vennecmi iza he-va...........)

Elmalılı Hamdi Yazır’ın “Hak dini Kûr’ân dili” adlı tefsirinden cilt 7. s. 286

 

Meâlen :

01 - İnmekte olan yıldıza and olsun ki.

02 - Arkadaşınız sapmadı ve azmadı.

03 - O hevadan arzularına göre konuşmaz.

04 - O’nun konuşması kendisine vâhy edilenden başkası de-ğildir.

05 - O’nu müthiş kuvvetleri olan biri öğretti.

06 - Ki o akıl ve reyinde kuvvetli bir melektir hemen gerçek melek şeklinde doğruldu.

07 - O en yüksek ufukta idi.

08 - Sonra Cebrâil ona yaklaştı ve sarktı.

09 – Onunla arasındaki mesafe iki yay kadar yahud daha az kaldı.

10 - Kuluna verdiği vâhyi verdi.

11 - Onun gördüğünü kalbi yalanlamadı.

12 – O’nun gördükleri hakkında kendisiyle tartışacak mısı-nız?

13 - And olsun, o’nu bir kez daha görmüştü.

14 - Sidretül Münteha’nın yanında

15 - Ki Cennet’ül Me’va o’nun yanındadır.

16 – Sidre’yi kaplayan kaplıyordu.

17 - Peygamberin gözü şaşmadı ve sınırı aşmadı.

18 - And olsunki o Rabbinin âyetlerinden en hüyüğünü gör-dü.

Böylece Mi’rac hadisesiyle ilgili âyetler bitmiş oluyor.

 

Şimdi burada dikkat çeken bir konu vardır, mevzua girmeden evvel ona bir göz atalım.

 

İsra Sûresinde Mi’racın hakikatinin başlangıcı 1. âyetinde,

yine İsra Sûresinden 1. âyet ve Necm Sûresinden 18 âyet bu ha­diseden bahsetmektedir;

 

Bunların ikisini topladığımızda (1 + 18) = 19 oluyor. 

- Bakın acaba bu bir rastlantı mıdır?...

- Rastlantı değil tabii ki!

 

Şimdi 18 ne idi?.. 19 ne idi?...

evvela kısaca bunları bilmemizde yarar vardır.

 

(18) on sekiz bin âlemin ifadesidir.

 

İşte on dokuzuncusu (19) da “İnsân-ı Kâmil” dir,

 

- neden?

Çünkü bütün bu âlemleri kendi varlığında idrak ve ihata etmiştir. Kurân-ı Keriym’deki on dokuz (19) sayısının bir özellik arz etmesi bu yüzden olmaktadır.

 

Esasen on sekiz 18 bin âlemin zuhura getirilişi o bir Tek “Vâhid”, “Ahad”, olan “İnsân-ı Kâmil”in yüzü suyu hörmetinedir.

 

O’nun için Kûr’ân-ı Keriym’de 19 sayısı “İnsân-ı Kâmil”in rumûzu-dur. Fakat ne yazık ki bunun gerçeği genel olarak bilinmemekledir.

 

(Enbiya Sûresi 21/107)

›  åî©à Ûb È¤Ü¡Û ¦ò à¤y ‰   ü£¡a  Úb ä¤Ü ¤‰ a ¬b ß ë ›QPW

ve ma erselnake illâ rahmeten lil âlemiyne

 

“Seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik.” buyruldu.

 

On dokuz’un (19) harflerini ayırırsak yani 1 ve 9 meydana geliyor,

toplarsak  (1 + 9) =10 oluyor;

onunda arasını açarsak (1 - 0) bir ve sıfır meydana geliyor.

 

Burada ki

(1) bir,      Hakk’ın birliğini,    “Ahadiyet” mertebesini,

(0) sıfır da o’nun aynasını yani bu âlemleri ifade ediyor.

 

Ahadiyet mertebesi;

- kendinde mevcut hakikatleri zuhura çı­karmayı diledi;

- bu âlemleri, zuhur mahalleri olarak halk eyledi

- ve kendini onlarda seyr’e başladı.

Böylece âlemler, o’nun aynası, “aynısı” oldular.

 

Dolayısıyla âlemlerin kendilerine has özel birer var­lıkları olmadığın-dan (0) sıfır yani “yok” hükmünde oldular,

 

(1) in yuvarlanarak (0) sıfır’ı meydana getirişi gibi bu âlemleri de (1) olan Ahadiyet mertebesi meydana getirdiğinden hakikatte, (1) den başka hiçbir şey yoktur, ki o da ezelî ve ebedî olan ve her mertebe­de zuhur eden Hakk’ın ta kendisidir.

 

(1) bir, gerçek varlık, “Ahadiyet”, “İnsân-ı Kâmil”,

(0) sıfır ise, “hiçlik” ve “ayna”dır.

 

Eğer sıfırın ortasından bir çizgi geçirirsek ( 0 );

o zaman bunun bir tarafı kadim,

                       bir tarafı  hadis olur.

Yani kadim, varlığı kendinden ezeli olan,

diğeri ise hadis, sonradan meydana gelen kadimin gölgesi’dir.

 

Bu mevzuu daha sonra “Kaab-ı kavseyn” âyetinde tekrar ele ala-cağız.

 

Böylece 1 ve 18 sayılarının kısaca özetlerini gördükten sonra tekrar gelelim Necm Sûresi’nin baş tarafına,

 

(Necm Sûresi 53/1)

› ô¨ì ç a ‡¡a ¡á¤v  £äÛa ë ›Q

“vennecmi iza heva” 

 

 “İnmekte olan yıldıza and olsun ki”

 

Tefsirlerde bu konuda birçok değişik ifadeler vardır. 

 

Bazıları, “çıkmakta olan yıldıza andolsun,” demiş;

 

Bazıları ise, (meselâ Diyanetin Kûr’ân-ı Keriyminde)

“batmakta olan yıldıza andolsun,” denmiş. 

 

Burada Elmalı ise, “İnmekte olan yıldıza andolsun ki,”  demiş. 

 

Demek ki kişiler yıldızın hâline değişik mânâlar vermişlerdir.

 

Halbuki burada aslı itibariyle Cenâb-ı Hakk’ın muradı çok değişiktir.  Ancak bizler hep lâfız kısmına (kelimelerin dış ifadelerine) takıldığımız-dan, özüne ulaşmamız çok zorlaşmaktadır.

 

“İnmekte olan yıldıza and olsun ki”

 

“necm” yıldız demektir.

“iza heva” yukarıda belirtilen mânâ da “inmekte olan yıldıza and olsun,” şeklindedir.

 

Buradaki “heva” kelimesine alîmler bir çok değişik mânâlar ver­mişlerdir ve pek çok izahlarda bulunmuşlardır.

Biz bu “heva” kelimesini bir satır aşağıda geçen

 

(Necm Sûresi 53/3)

› 6ô¨ì è¤Ûa ¡å Ç ¢Õ¡À¤ä í b ß ë ›S

ve ma yentı­ku anil heva 

 

“O hevadan arzularına göre konuşmaz.”

 

yani “o kendi nefsi “heva”sından konuşmaz” şeklinde ifadesini bulduğu şekliyle düşünmek istiyoruz.

 

Heva’nın burada hayâl, hayâlate dönüşük bir ifadesi vardır. Hayâl ve hevadan konuşmaz. 

Burada heva, hakk’ın dışında olan şeyler demektir.

 

Bu âyette “heva” kelimesi Hz. Peygamberin kendi varlığından, nefs-i hevasından konuşmadığı şeklinde ifadesini bulduğundan, havai-yat olarak da düşünmeyi uygun görüyoruz.

 

Her merte­bede değişik mânâlar ifade eden Kûr’ân âyetlerini sadece bir mânâ ile ifadelendirirsek çok büyük haksızlık etmiş oluruz, hadis-i şe­riflerde Kûr’ân âyetlerinin bir çok mânâları olduğu açık olarak ifa­de edilmiştir.

 

Şimdi biz burada Hak yolunun yolcuları, salikler yönünden baktığı-mızda, verilmesi gereken mânâ şöyle oluşmaktadır.

 

(Necm Sûresi 53/1)

› =ô¨ì ç a ‡¡a ¡á¤v  £äÛa ë ›Q

 “vennecmi iza heva” 

 

 “yıldızın heva olduğu zamana and olsun ki”

 

yani “yıldızının havaiyattan başka birşey olmadığını anladığın zamana yemin olsun.”

İşte bu senin için, hakikate giriş veya çıkış kapısıdır.

 

Cenâb-ı Hakk “heva”ya yemin ediyor. 

Cenâb-ı Hak kolay kolay yemin etmez. Kendimizden düşünelim, biz-ler dahi öyle kolay kolay yemin etmeyiz, eğer yemin edeceksek en de-ğer verdiğimiz şeyler üzerine yemin ederiz.

 

Cenâb-ı Hakk, ettiği bu yemin ile birşeye dikkat çekilmesini istiyor.  Nitekim Cenâb-ı Hak tin (incire), zeytine, asr’a vs. yemin eder, ki tahkik yönünden bizim dikkatimizi çekmek ister.

 

“Yıldızın heva olduğu zamana andolsun ki,”

Kûr’ân âyetlerini mutlak sûrette iki yönlü, yani afa­ki ve enfüsî ola-rak biri, genel mânâda, diğeri de, kendi içimizdeki yaşam şekliyle anlamak zorundayız.

 

Mamafih bu düşünmede daima sadece Peygamber Efendimize ve umum olarak geldi diye düşünülür. Halbuki Efendimiz şahsında, “in-sân”a, insân’daki “akla” gelmiştir. 

 

Bu yüzden de dinimiz, akıl dinidir. 

Kâmil akıl ile yapılan fiiller hakikate ulaştırır, akılsızca yapılan işler ise, taklidi olmaktan ileriye gitmez.

 

Dinimizi taklidi olarak kullanırsak “ehl-i taklit” oluruz ve maalesef “ehl-i tahkik” olamayız.

 

Kişi beş vakit namaz kılması, hacca gidip, zekat vermekle dini işinin bittiği zannı içinde hareket ediyor. Bunlar beden ile ilgili olandır.

Tarîkat tarîkiyle hakikate ulaşma ise (ki onları kabul etmiyor veya şüphe ile bakıyor) aklının, rûhunun, lâtif tarafının işidir.

Kesif taraf ile lâtif tarafı ayırmak gerekir.

 

Ceddimiz bunları ayırmış. Bizden evvelkiler bunları ayırmışlar ve ki-taplar dolusu ilmi kendinden sonraki nesillere bırakmışlar, yani bize bı-rakmışlar. Çalışma sistemleri bırakmışlar. 

Bir sistem yetmemiş, birçok sistemler bırakmışlar. Bir çok yol tespit etmişler ve hangi meşrebde isen, meşrebine göre intisab ettiğin tarîkat ile Hak ve hakikate ulaş demişlerdir.

 

Muhyiddin-i Arabi Hazretleri “Kişi gerçek hayvanlık mertebesine (hayvanlık hakikatine, yani hayy anlamına) ulaşamadıkça, insânlık mertebesine geçemez,” buyuruyor.

 

Fusûs’de “İshak Fass”ında, “Allah’a en yakın madenlerdir; on-dan sonra nebatlar, bitkiler, sonra hayvanlar ve en sonra insân-lar gelir,” diyor.

 

Bu yön ile bakılırsa, “Allah’a en uzak olan varlık insândır,” deni-yor.

Allah önce madenleri, sonra bitkileri,

       sonra hayvanları en son insânı halketti.

 

Burada “hayvanlık”tan murad, avamın anladığı mânâda yani tahkir anlamında değildir. 

Hayvanlık mertebesi, hayy isminin tatbikatı olması ile, taltif bir ke-limedir.

 

Madenlik mertebesinde, durağanlık vardır, kendilerinden oluşum-ları yoktur.  Bu yönleri ile mutlak Hakk’a tabidirler.

 

Nebatlar mertebesinde, yavaş yavaş kimlik bulmaya başlarlar. 

Maden, yataydır; nebat, dikeydir.

 

Madenler de, nebatlar da aslı itibariyle hayvandır. Ama Hayvanlar müstakillik kazanmıştır. İşte onlarda bu müstakillik hâli onların hayvan ismini almasına sebep olmaktadır.

 

Cenâb-ı Hakk’ın sıfatı subutiyesinin (hayat, ilim, irade, kudret, kelâm) evveli olan hayy kelimesinin zuhuru geniş mânâda hayvanlarda görünmeye başlıyor; bu yüzden tahkir değil, taltif anlamındadır.

 

Hayvan kelimesi açıldığında, “hay - ve - an” yani “her an yaşa-yan” demektir.

İşte kişi kendisindeki hayvan “hayy” (hayat) mertebesine ulaşma-dıkça, insânlık mertebesine geçmesi mümkün olmaz. Yani biz ken-dimizdeki hayatı idrak edemezsek, bunun üzerine ilmi idrak edemez ve ne de onun üzerine inşa edebileceğimiz irademiz, kudretimiz nasıl olur ki, yani bu durumda insânlığımızı nasıl idrak ederiz?...

 

Hayy esmâsı ile vücûdun zuhurda olduğunu hayvanlık mertebesi-nin (yaşamın, bireysel faaliyetin ortaya çıkmasının) idrakı

ve böylece o yaşamın ilminin idrakı,

sonra onu tatbik etmenin iradesi olacak

ve irade için kudretin olması ile böyle “sıfat-ı subûtiye” devam etmiş olacaktır.

 

Bu yüzden önce kendimizi çok iyi tanımamız gerekiyor.  Bu tanıma da bu mertebe ile başlıyor.

 

Kûr’ân-ı Keriym’in bütün insânlara genel hitabı olduğu gibi;

bir de, tek tek, birey birey her birerlerimize “nüzulü” inişi vardır.

 

Önceden biz Hz. Muhammed’in Kûr’ânını okuyoruz, ne zaman ki, o Kûr’ânın mânâlarını biz bünyemize indiririz, mânâsını işleriz işte o za-man (dışarda yağan yağmura çıkıp da kişinin iliklerine kadar işlerse o zaman o kişi yağmurdan hissemend olduğu gibi) Kûr’ân bize de nâzil olmuş olur.

Yoksa lâfzi, duygusal, iyi niyetle dinlemede kalırız. Tabii ki onun da bir faydası vardır; ancak biz sadece duygu noktasında geçici olmasını değil de ebedi malımız olması yönünde arzulu olmalıyız.

 

“Kûr’ân, insânın bir bâtından doğan öz kardeşidir.”

İnsâna bir bâtından doğan öz kardeşinden (ana-baba hariç) daha yakın birşey var mıdır?...

 

Bir ana-babadan doğmuşuz, ahadiyyet mertebesinden ve hüvvi-yeti ile, inniyetinden zuhura gelmişiz.

 

Babamız, akl-ı kül, hatta akl-ı evvel;

Anamız,   nefs-i kül  diyelim, ama biz kardeşiz.

 

Bu Mi’rac hadisesi ne muazzam bir hadise; bundan sonra oluşan Kâdir gecesi, Mi’rac hadisesi ile kendi kadri kıymetini, hakikatini idrak eden İnsân-ı Kâmil yani Hakikat-i Muhammediye’ye diğer kardeşi olan Kûr’ân-ı Keriym, Kâdir gecesi lûtfedildi; vuslat ettirildi, birleştirildi. O gece çok muhteşem bir gece öyle kolay değildir.

 

Ufkunu geniş tut, ey zahit, biz öyle fakir insân değiliz. Yani üç beş kuruşa (sevaba) fit olacak insân değiliz, sonsuza açık olan gözümüzü, ufkumuzu perdelerle kapatmayalım, gereksiz heva perdeleri icat etme-yelim. Akıl, düşünce vs de olan prangaları yıkalım, onlardan kurtulula-lım ve yüz metre ilerisi ile yetinmeyelim, gerçek ufkumuzu görelim.

 

O iki kardeş “âlem-i ervah”da veya “âlem-i misâl”de değil, an-cak “âlem-i şehâdet”te (yani müşahâde âleminde, burada) buluşma-ları mümkündür. 

 

Bu âlemin ismine “esfel-i sâfilin” derler, esasında burası Hz. Şehâdet’tir, (yani Hazret âlemi’dir.)

Burayı biz esfel-i sâfilin yapıyoruz.

 

“Hazerat-ı Hamse” deniyor ya birincisi (Hz. Ef’âl) burasıdır.

İşte burada Hz. İnsân ile Hz. Kûr’ân ancak “Hz. Şehâdet”te bu-luşur. 

 

Kûr’ân ancak burada nâzil olmaktadır. Nâzil olmak demek, bir gökten diğerine cisim olarak gönderilmesi, indirilmesi demek değildir.

 

Nâzil (nüzûl) olması, mânâsının indirilmesi, anlaşılmasının ko-laylaştırılması demektir. 

Yani “kardeşimiz” aslı olarak gelmiş olsaydı onu beşer olarak an-lamamız mümkün değildi.

 

O’nun (Hz. Kûr’ânın)

ilk yazılışı “Ulûhiyyette - zât mertebesinde”         -    “Allahça”;

sonra       “Rahmâniyette - sıfat mertebesinde”    -    “Hakça”;

sonra       “Rububiyette - esmâ mertebesinde”     -    “Rabça”

sonra       “Şehâdette - ef’âl mertebesinde”         -    “Arapça”

Böylece kolaylaştırılarak, bizlerin anlayacağımız şekile nüzûl ettirildi.

 

Biz bunun sadece bir mertebesinde yani sadece Arapça mertebesi etrafında ve peşinde dolaşıyoruz.

Arapça beşer lisânı, Hz. Kûr’ân ise, Allah kelâmı ama kapısı, arapçadandır; işte biz arabçasıyla rabcasını, Hakkçasını, Allahçasını çözmeye çalışıyoruz.

 

Bunun doğrusu Arapça olan kapısından girip,

önce rabcasını,

sonra hakkçasını,

sonra da Allahçasını tahsil edebilmemizdir.

 

“Allah’ı Allah bilir,” denmiştir. Bu mertebelerle karşılaşmadan o mertebeyi anlamak mümkün değil demektir. Okullarımızda yapılan eğitim, Türkçe ve Arapça olduğundan sadece zahirini, o da ne kadar veriliyorsa!...o kadar ile anlayıp, orada kalınıyor. 

 

Sûret ve şekil idrakı olan bu anlayışda kalıp, hakikati kendimize nu-zül ettiremiyoruz, yani şeklini, kabuğunu başımızın üstüne koyuyoruz ama kardeşimizi kucaklayıp, bağrımıza basamıyoruz. O da bir hürmettir ama tam yeterli değildir.

 

Seneler önce “Kûr’ân hâlik midir, mahlûk mudur?” diye ihtilâfa düşülmüş.

 

Bazıları “hâlik”tir,” demişler;

Bazıları da “mahlûk”tur,” demişler.

 

Bilseler ki, ikisi de doğru fakat eksik söylüyorlar.

 

Kûr’ân Allah kelâmı olmakla (ki kelâm zât’a bağlı, zâtın aynıdır) “hâlik”tir.

Yani özü ve mânâsı itibariyle “hâlik”tir.

 

Sûreti itibariyle; görüntüsü, kağıdı, cildi, mürekkebi ile “mahlûk” tur.

Elimizdeki kitabı ateşe atarsak yanar.  Kâğıt (maddi) olarak Allah’ın maddi nizamına tabidir. Ancak Allah dilerse ve biiznillâh dediğimiz ni-zam-ı ilâhı gereği o şeyin taşıdığı mânâ-i hakikati ilâhisi gereği Allah yakmayabilir.

 

Hz. İbrahimin Nemrutun ateşinde yanmaması, cesedi olarak değil mânânın yanmamasıdır.

Yani İbrahim (a.s.) içinde taşıdığı mânâ-i İbrahimiyye (yani Allahın hullet/dostluk mânâsı) olmasaydı, diğer odunlar gibi o da yanardı. Bu istisnai bir haldir.

Çünkü âyet-i Keriymede, “Allah yolunda değişiklik bulamazsın,” buyuruluyor.  

 

Kûr’ân öz kardeşimiz olduğuna göre, ona çok dikkat edip, kıymet vermemiz gerekir. Dünyevi ailemiz ve kardeşimiz için (bazı nedenlerle sevgimizi kaybedenler istisna olarak) ne kadar fedakârlık ettiğimizi dü-şünürsek, o öz kardeş için, onun biraz başı ağrısa neyimiz varsa ver-memiz gerekiyor.

 

Kûr’ân ile insân birbirlerinin en yakın dostu, sevgilisi, yârıdır; ayrı ve uzak kalmaları mümkün değildir. Bu yüzden ona yakışır şekilde cansi-per olursak o da bize öyle şüphesiz cansiper olur.

 

O yüce kitaptan ne kadar âyet-i Keriymeyi idrak etmişsek, bizim özel Kûr’ân’ımız, o kadar oluş­muş olur.

Yani yaşadığımız dünya süresi içinde okuduğumuz âyetten ne ve ne kadar anlayıp, tatbik ettiğimiz bizim Kûr’ânımızdır.

 

Bize gelmiştir ama diyelim ki, bir sofra düşünün 114 çeşit yemek var, biz azar azar; ondan ve bundan alıp, “doyduk” diyerek kenara çe-kilmiş isek, o kadarlık istifade etmiş oluruz. Geri kalanlar ise diğer on-lardan yiyenlere istifadeli olur. 

Dengeli rûhi beslenme için hepsinden gerekli beslenmeyi yapmamız gerekir. Hem geçmişi hem de geleceğimizi bilelim.

 

İşte bu dünyadaki en büyük kazancımız kendi Kûr’ân’ımızı mümkün olduğu kadar geniş mânâlı oluşturmak olacaktır.

 

Ahirette “ikr’a kitabek” dediklerinde; kitabımızı açtığımızda sahi-feler boş olursa veya çok az olduğunu görürsek, hüsrana uğrayanlardan oluruz.  Allah onlardan bizleri eylemesin.

 

Kûr’ân Sûrelerindeki âyetlerin toplamının 6666 adet âyet olduğunu söylerler (ki 6666 adet olması özelliği “Sayıların Dilinden” bahsinde belirtilmişti)  ancak diyanet işlerinin tasdiği ile çıkmış Kûr’ân-ı Keriym’de bulunan sûrelerin âyetlerini topladığımızda 6237 âyet çıkmaktadır.

 

Bu sayının yarısı olarak,

3118 bir tarafta ve 3118 bir tarafta ve 1 olarak taksim oluyor.

Tam ortada olan bu 1 âyet Şu’ara Sûresinin 26/187. âyetidir.

 

1 - Kûr’ân okumaya başlarkan “eûzü besmele” çekerek, recm olmuş, taşlanmış, kovulmuş şeytandan ve cinden Allah’a istiaze ederiz.

 

2 - Kûr’ân’ın en son sûresi olan Nas Sûresi 114/6 sonunda da

› ¡b  £äÛa ë ¡ò  £ä¡v¤Ûa  å¡ß ›V

minel cinneti vennasi      

 

“O vesvese veren -gerek cinden ve gerek insândan- olsun, hepsinden de Allah'a sığınmalıdır-.”

En sonunda da cinden bahsediyor.

 

3 - Tam ortada olan Şu’ara Sûresinin 26/187. âyeti de şeytandan (cinden) bahis ediyor.

 ¡õ¬b à  £Ûa  å¡ß b¦1 ¡× b ä¤î Ü Ç ¤Á¡Ô¤ b Ï ›QXW

›6  åî©Ó¡…b  £–Ûa  å¡ß  o¤ä¢× ¤æ¡a

feeskıt aleyna ki­sefen minessemâ’i

in künte minessadi­kıyne

 

“Artık sen eğer doğru söyleyenlerden ise üzerimize gökten bir parça düşürüver”.

 

Ayrıca ortalarda da bahsettiği gibi başlı başına da “Cinn” sûresi de vardır. 

Cinn, hayâl ve vehim ile ilgili olmadır, ki bu “Necm” sûresi ile ilgilidir. Yıldız falına bakanlara da müneccim derler.

 

“Necm” yıldızına afakî mânâda,

 “batmakta veya doğmakta olan yıldıza” diye ifade edilmişse de;

biz burada enfüsî mânâsı itibariy­le, şahsımızda yaşanması gerektiği şekliyle baktığımızdan, bu yıl­dızın her birerlerimizde mevcud olan ve baş tacı etmeye çalıştığımız “nefs heva yıldızı” olduğunu idrak etme-miz zor olmayacaktır.

 

Gökyüzündeki yıldızı bir an bir kenara koyalım. Her varlığın kendi varlığında bir yıldızı var.

Yani yöneldiği şey ki, ilk yöneldiği kendi nefsidir;

“ben, ben, ben,” “ben böyle bilirim,” “ben yaparım,” “benden üstün yok,” gibi vs. benlik yıldızı ki, kendisini aydınlatan bireysel kaynağıdır.

 

Meseleye bu yönüyle baktığımızda meydana gelen ifade “batmakta olan nefsi heva yıldızına and olsun ki,” şeklinde oluşmakladır.

 

Yani beşeri mânâda aydınlandığımız (dikkat edin nûrlandığımız) değil...

Esasında bu nefsani mânâda olduğundan; nefsaniyet kesif oldu-ğundan, kesafet de, zulmet olduğundan karanlıktır.

 

“Aydınlandığımız,” yerine beşeri bakımdan “karardığımız,” de-mek daha doğru olacaktır.

 

Yani Hakikat-i Muhammed-i nûruna ulaştırmayıp, kendi karanlığında bırakır.

 

Kişi nefsaniyetine yöneldiğinden Hakikat-i Muhammed-i kamerine ayna, aydınlık ulaşamaz çünkü o yıldız kendisine mani olur ve o yıldı-zından aldığı benlik düşüncesi ile aydınlandığı zannı ile hareket eder.

En büyük yanılgı, bu beşeriyyet “nefsaniyet heva yıldızının” pe-şinde koşmaktır.

 

Bu yıldıza yönelmede ışık bu yıldızdan alınır, ki buna yoğunlaşıp in-sânlara yardım ediyorum diyerek cincilik, müneccimlik ortaya çıkar. Kendi beşeriyetini ön plâna çıkarıp, kendi yıldızından aldığı bilgilerle başkalarına “ziya” yerine “ziyan” verirler.

Eğer Hakikat-i Muhammed-i kamerinden (nûrundan) aydınlanmaya çalışsalar, bunlara itibar etmezler.

Müneccimlik, “beşeri NECM”de yoğunlaşmanın neticesidir.

 

Burada dışarıdaki yıldızları araştırmak yerine hemen yakınımızdaki kendi nefs yıldızımızı tanımaya çalışmak daha gerçekçi olacaktır.

 

Böyle değerlendirdiğimiz zaman, bizde varlığını var zannettiğimiz, aslında “heva” olan yani “bizim hevamızdan kaynaklanan o benlik yıldızının söndüğü zamana and olsun ki” diye bu­yuruyor, Cenâb-ı Hakk..

Yani kendimizde varlığını var zannetiğimiz ama aslında “heva” olan (hevamızdan kaynaklanan) benlik yıldızının söndüğü ana andolsun. 

 

Cenâb-ı Hak, ey kulum dikkat et sen de öyle bir heva yıldızı var ki onu söndürdüğün an, ancak beni bulur, bana ulaşırsın.

Aksi takdirde bu sende olduğu müddetçe, kitapları yutsan, arapça alîmi olsan, hâfız olsan, ne yaparsan, ne olursan ol, hevandan kurtula-mazsın denmektedir.

 

 Bizim beşeriyetimizden kaynaklanan “hevayı hevesimiz” nedeni ile kendimizi bir yıldız gibi gördüğümüzden, bunun sönüşüne de âyette “inmekte, sönmekte olan, yok olan yıldıza yemin olsun,” şeklinde ifade edilmiş bulunuyor.

 

Yani “bu yıldız yok, sen bu yıldızı üretiyorsun, bu sende olduğu müddetçe bana ulaşman mümkün değildir,” diyerek, Cenâb-ı Hak “andolsun” ahdi ile ikaz etmektedir.

 

Böylece Cenâb-ı Hak bizlere o kadar güzel bir misâl getiriyor, ki bahsedilen mânâ oluşmazsa, “Kûds-ü şerif”ten gök yüzüne uruc, “Ahadiyet” mertebesine yükselme mümkün olamıyor.

Senin, benlik “nefs heva yıldızın”, sende olduğu sürece gök yüzüne uruc etmen ne yazık ki mümkün olamayacaktır.

Bu hakikati iyi anlamaya çalışalım.

 

“Senin benliğin sende oldukça, ibadet bile etsen Gönül Kâ’ben meyhaneye döner,” diyen zât ne güzel söylemiştir.

 

Senin heva yıldızın sende yandığı, parladığı, seni o hayalen aydınlattığı sürece “Hakikat-i İlâhiyye”ye ve Hakkani nûrlanmaya yolun yoktur.

 

O hal­de seni aydınlattığını zannettiğin küçücük heva yıldızını söndürüp, terk edip, Hakikat-i Muhammed-i kameri ve ilâhiyat güneşi ile ay­dınlanmaya çalışmak lehine olacaktır.

Çünkü “heva” gerçekten en büyük “hayali ilâh”tır.

 

Böylece á¤v ã “Necm” yıldızının nefsi heva yönünü ifade etmeye çalıştıktan sonra, onun diğer yönünü de idrak etmeye çalışalım.

Eğer ona rahmani yönden bakmağa çalışırsak, içinde bulunan öz mânâsını şöyle anlayabiliriz.

                                                                     (ayrıca)

æ  (nun)    “nur’u ilâhi”                          ►  “ilâhiyat yıldızı”

x (cim)     “cemâl-i ilâhi”                      ►    “ilâhiyat güneşi”        

â  (mim)                                               “Hakikat-i Muhammed”  ►    “ilâhiyat kameri” ni

ifade eder diyebiliriz.

 

Eğer bilinçli ve gerçekçi bir seyr çalışması yapabilirsek, yıldızın “heva”lık özelliğini “ilâhiyat” özelliğine çevirebiliriz ancak ondan sonra bizim yolumuz “ilâhiyat kameri” ne, oradan da “ilâhiyat güneşi”  ne doğru yol almağa başlar.

 

Bir şeye daha dikkat çekelim.

“Necm” 53 üncü sûre olduğu gibi ilk 2 harfi de 53 lüğü ifade etmektedir.

æ  (nun)          50

x (cim)             3  = 53

â  (mim)     40 

                           93  (9 + 3) = 12 eder,

ki bu da “Hakikat-i Muhammediye”dir

 

Heva yıldızımızı bu yolla “ilâhiyat yıldız” lığımıza döndürmemiz gerekmektedir, aksi halde biz ona değil, o bize hükmedecektir.

 

(Necm Sûresi 53/2)

› 7ô¨ì Ë b ß ë ¤á¢Ø¢j¡yb •   £3 ™ b ß ›R

ma dalle sa­hıbüküm ve ma ğava 

 

“Arkadaşınız sapmadı ve azmadı.”

 

“ma dalle sa­hıbüküm”

“sizin sa­hibiniz delalette değildir,” yani onda “Mudil” isminin tesiri yoklur ancak onda “Mudil”in karşıtı olan “Hadi” isminin tesiri vardır.

 

“ve ma gava”

“onda azgınlık da, haddi aşma da yoktur.”

 

Bu azgınlığı meydana getiren şeyler;

“Aziz” “Cebbar”, “Mütekebbir” isimlerinin zu­hurlarıdır.

 

Aziziyyet, Cebbariyet, Mütekebbiriyyet onda meydana gelmez.

Ancak adaleti temin gayesiyle yeri geldiğinde bunları kar­şı tarafın menfeatı için kullanır, onlarla tasarruf eder, fakat onların tesiri altın-da kalmaz.

 

Yani Hz. Peygamberimizden “Aziz” “Cebbar”, “Mütekebbir” isim-leri ezmek maksadıyle çıkmaz ancak adaleti temin maksadıyle yeri gel-dikçe, karşı tarafın menfaati için, suçlulara karşı kullanır. 

 

 

(Necm Sûresi 53/3)

› 6ô¨ì è¤Ûa ¡å Ç ¢Õ¡À¤ä í b ß ë ›S

ve ma yentı­ku anil heva  

 

“O “heva”dan arzularına göre konuşmaz”

 

O bir şeyler anlatıyorken kendi hevasından nutk etmez, kendi nef-sinden kelâm söylemez.

Bura­da yine heva kelimesi geldi “hevayı heves” olarak değerlen-dirildi, yukarıda aynı kelimeyi biz de heva olarak kullandık.

 

Kendi he­va yıldızının sönmesi ile ancak Hz. Rasûlüllahın hakikatini anlayacak duruma gelmesi mümkün olabilebilmektedir.

 

Hz. Rasûlüllah’ın hakikatini kamer yani ay, ayın ondördü bedr ola-rak düşünürsek;

senin yıldızın sende olduğu sürece ona bakmazsın;

yıldızından aydınlandığını zannedersin, ama sana yıldız gibi görünen hevanı ortadan çıkarınca karşında kalacak olan “bedr-i münir” nûrlu kamer (ay) olur. O da Hz. Rasûlüllah’ın nûraniyyetidir.

 

O za­man oradan feyz almaya başlarsın ve anlarsın, ki

“ve ma yentı­ku anil heva”

“o hevasından konuşmuyor”

 

neden konuşmuyor?

Sen o hâlin ile “heva”nı attıktan, ondan kurtulduktan sonra,

o ki “levlâke levlâk lema halektül eflâk”

yani “eğer sen olmasaydın olmasaydın bu âlemleri halk etmezdim” Hadis-i Kûdsi’sinin muhatabı olan “ilâhi zuhur” mahalli Hz. Muhammed (s.a.v.) efendimiz kendi heva’sından konuşur mu?...

 

İstese de konuşamaz çünkü kendisinde “Mudil” ismi bulunmadı-ğından onun meydana getireceği heva’nın da olması mümkün değildir. Dolayısıyla o hevasından ko­nuşmaz.

 

Peki öyle ise nasıl konuşur?

 

(Necm  Sûresi 53/4)

› =ó¨yì¢í ¥ó¤y ë  £ü¡a  ì¢ç ¤æ¡a ›T

“in hüve illâ vâhyün yuha”   

“O’nun konuşması kendisine vâhy edilenden başkası değil-dir.”

 

Kendi heva yıldızının sönmesi ile ancak Hz. Rasûlüllah’ın hakikatini anlayacak duruma ermesi mümkündür.

 

Neden?...

Çünkü Hz. Rasûlüllah’ın hakikatini kamer olarak düşünürse; ayın on dördü bedir gibi düşünürsek;

senin yıldızın sende olduğu sürece ona bakmazsın;  yıldızından aydınlandığın sürece de ondan aydınlanmazsın.

 

Fakat yıldızın olan hevanı ortadan kaldırdıktan sonra, o zaman kar-şında kalacak olan bedir (ay) dır.

Dolayısıyla o da Hz. Rasûlüllah nûraniyetidir, o zaman oradan feyz almaya başlarsın ve anlarsın, ki

(Necm Sûresi 53/3)

› 6ô¨ì è¤Ûa ¡å Ç ¢Õ¡À¤ä í b ß ë ›S

ve ma yentı­ku anil heva

 

 “O “heva”sından arzularına göre konuşmuyor,”

 

neden konuşmuyor?...

Sen o hâlin ile heva­nı attıktan ve kurtulduktan sonra, o Hazret kur-tulmamış mıdır?....

Bundan sonra artık onun için nefsinden konuşuyor diye bir şey düşünmek mümkün müdür..?

 

Daha başlarda olan bir kimse belirli çalışmalarla heva yıldızını or-tadan kaldırdıktan sonra Hz. Rasûlüllah Aleyhissalâtü vesselâm efendi-miz, ki âlemlerin güneşi olduğu halde kendisinde heva yıldızının tesiri olması mümkün değildir.

 

Bunu anlayabilmek kendi yıldızının sönmesine bağlıdır. Senin yıldızın sende parladığı sürece dışarıya bakıp gerçekçi bir değer­lendirme yapa-mazsın.

 

Peki kendi hevasından konuşmadığına gö­re nasıl konuşuyormuş?..

 

O zaman işte

(Necm  Sûresi 53/4)

› =ó¨yì¢í ¥ó¤y ë  £ü¡a  ì¢ç ¤æ¡a ›T

in hüve illâ vâhyün yuha  

 

“ancak vâhy ile konuşuyor.”

 

Kendi hevasından, yıldızından konuş­muyor, “hakikat-i ilâhi”den, “ilâhi nûr”dan konuşuyor.

O’nun yıldızı, hevası yok olduğuna göre orada var olan güneş olmuş oluyor.

 

Görüntüde ay olmuş oluyor ama ay da ışığını güneşten aldığına gö-re orada var olan güneşin ta kendisi olmuş oluyor.

Nasıl ki ay’ın aydınlığı güneşten geliyorsa, o da hevasından konuş-maz.

 

(Necm  Sûresi 53/4)

› =ó¨yì¢í ¥ó¤y ë  £ü¡a  ì¢ç ¤æ¡a ›T

in hüve illâ vâhyün yuha  

 

“ancak vâhy ile konuşuyor.” demesi Allah’ın kelâmı kendisin-den aksedip zuhura çıkıyor, demektir.

 

Kelâm, Hakk’ın kelâmıdır. Nasıl ki kamerdeki ışık; güneşin aydın­lığı, ışığı ise, ondaki kelâm da Hakk’ın kelâmıdır.

 

(Necm Sûresi 53/5)

› =ô¨ì¢Ô¤Ûa ¢†í©† ( ¢é à  £Ü Ç ›U

allemehü şediydül kuva

 

“O’nu müt­hiş kuvvetleri olan biri öğretti”.

 

Mi’rac ile ilgili âyetlere ve bütün âyetlerin zahirine baktığımız zaman zahir ehline hitab edecek çok güzel bir tertip görüyoruz.

Âyetlerin bâtınına baktığımız zaman da bâtın ehli ârifler için en geniş ve en derin bir tertipte olduğunu müşahâde ediyoruz.

 

İşte Kûr’ân-ı Keriym’in zahirini olduğu gibi ayrıca bâtınını da anlaya-bilmek için, kişinin mânâ âlemindeki irfaniyeti ne kadarsa, bunun derin-liğine ve genişliğine o derece ulaşması ancak mümkündür.

 

Eğer şu meselelerin özüne nüfuz et­memişse bir kimse bunun derin-liğine inmesi mümkün değildir.

Sadece kendi hayâlinde, kendi yıldızının aydınlattığı ve kendi yıldı-zının anlayabildiği kadar Mi’rac hadisesini anlamış olabilir ama bu hâlin gerçeği ile yaşanması mümkün olamaz.

 

İşte bu oluşumları anlayıp da yaşamak için bu âyetlerin hakikatleri-ne nüfuz etmemiz gerekmektedir.

Mi’rac olayının tamamen yaşanması için, bizlerin bu âyetlerin haki-katlerine nüfuz etmemiz gerekmektedir.

 

Mi’rac olayının tamamen yaşanması bizler için mümkün olmayacağı tabi­idir. Çünkü o Hz. Rasûlallah’ın müstesna bir yaşantısıdır.

Ancak bizler de onun ümmeti olduğumuzdan ve onun arkasından, onun izlerini takip ederek onun açtığı yoldan gittiğimizden, herhâlde bizler de biraz bir şeyler anlamamız gerekmektedir.

 

Önümüzde balta girmemiş bir orman olsun. Eğer buradan da­ha evvel bir geçen olmamışsa, bir iz de bırakılmış olmadığından o ormanda kayboluruz, fakat daha evvel bir kimse o ormandan geçerken yollarda iz bırakmış ise, biz de o izleri takip ederek tehlikesizce o ormanı aşabiliriz.

 

İşte mânâ âleminin sonsuzluğuna gi­den Hz. Rasûlüllahın özelliklerinı Cenâb-ı Hak bizlere bu âyet-i Keriymelerle, bize açtığı yoldan anlatıyor ve bu yoldan siz de gelebildiğiniz kadar korkmadan Mi’racınıza gelin bu-yuruyor.

 

Daha yukarıda hakikati belirtilen

(Necm Sûresi 53/2)

› 7ô¨ì Ë b ß ë ¤á¢Ø¢j¡yb •   £3 ™ b ß ›R

ma dalle sa­hıbüküm ve ma ğava

 

“Sizin sahibiniz sapmadı, dalalette değildir ve azmadı,”

ifadesiyle onun arkasından tereddütsüzce gi­dilebileceği açık olarak ifade edilmektedir.

 

(Necm Sûresi 53/5)

› =ô¨ì¢Ô¤Ûa ¢†í©† ( ¢é à  £Ü Ç ›U

allemehü şediydül kuva

 

“O’nu müt­hiş kuvvetleri olan biri öğretti.”

 

Kûr’ân-ı Keriymde, Cebrâil (a.s.) şiddet­li kuvvetini gösterdiği bir çok hadiseler belirtilmiştir, yeri olmadı­ğı için ayrıntılarına girmiyoruz.

 

Ancak, sen de Mertebe-i Cibril-i id­rak edersen, sende de bir çok ma-nevî idrak güçlerinin ortaya çık­tığını anlarsın.

 

(Necm Sûresi 53/6)

› =ô¨ì n¤b Ï 6§ñ  £Š¡ß 뢇 ›V

zü mirretin festeva

 

“Ki o akıl ve reyinde kuvvetli bir melektir, hemen gerçek me-lek şeklinde doğ­ruldu.”

 

Müfessirler belirtilen âyetlere değişik mertebelerden az farklı ifade-lerle mânâ vermişlerdir.

 

Âyete lûgat mânâsı ile baktığımızda;

“zü” sahip

“mirre” kuvvet, Akıl, Sağlamlık

 

“zü mirre” “Halk, Hasen, Güzellik”

yahud; “Bedi-i eserler,” anlamında,

 

“istiva” Müsa­vi oluş, itidal, istikamet v.s. anlamında belirtilmiştir.

“istiva”nın ba­şındaki “fe” de, hemen bir oluşu ifade etmektedir.

 

Yukarıda âyete meâlen verilen mânâdan da yola çıkarak, meleğin sadece bir kuvvet olduğunu düşünürsek bu kuvvetin de yanlızca Hakk’ a ait olduğunu, onda var olan güçlerin aslında Hakk’ın güçleri oldu­ğunu; o mertebede esmâ zuhurunda bulunduğunu ve o geceye mahsus olarak “festeva” ifadesiyle “hemen doğruldu” yani zât tecellisine başla-dığını düşünebiliriz.

 

Başka bir ifade ile Cebrâil perdesi altında, zât tecellisine başlan-mıştır diyebiliriz.

 

Nasıl ki Mûsâ (a.s.) a ağaçtan ateş şeklinde zât tecellisinde bu­lun-muş idi.

 

(Ta-Ha Sûresi 20/11-12)

› ó¨ì¢ß b í  ô¡…ì¢ã b èî¨m a ¬b  £à Ü Ï ›QQ

7  Ù¤î Ü¤È ã ¤É Ü¤b Ï  Ù¢ £2 ‰ b ¯ã a ¬ó©£ã¡a ›QR

› 6ô¦ì¢Ÿ ¡  £† Ô¢à¤Ûa ¡…a ì¤Ûb¡2  Ù  £ã¡a

“felemma etaha nudiye ya Mûsâ” (11)

“inniy ene rabbüke fah­la’ na’leyke

inneke bil vadil mukaddesi tuven” (12)

 

(11) Vaktaki, ateşin yanına geldi. Ya Mûsâ!. Diye nida olundu

(12) Şüphe yok benim, ben senin Rabbinim. İmdi pabuçlarını çıkar. Muhakkak ki, sen mübarek bir vâdide, Tuvadasın

 

Allah (c.c.) zâtîyle her yerde mevcut­tur, fakat tecelli ve mertebelere riâyet şarttır.

 

(Necm  Sûresi 53/7)

› 6ó¨Ü¤Ç ü¤a ¡Õ¢Ï¢ü¤b¡2  ì¢ç ë ›W

ve hüve bil ü­fükıl ala

 

“O en yüce en yüksek ufukta idi”

 

yani “Mertebe-i Cibril”den en yüce ufukta zuhurda idi.

 

Ufuk, -  gözün görebildiği en geniş saha;

          -  mânâ âleminin sonsuzluğu,

         -  Rasûlüllah’ın ihata ufkunun genişliğidir.

 

 

(Necm  Sûresi 53/8)

›= ¨ó£Û † n Ï b ã …   £á¢q ›X

sümme dena fetedella

 

“Sonra (Cebrâil Hz.. Peygambere) yaklaştı ve sarktı”.

 

Yani Cebrâillik mertebesinden yaklaştı, yaklaştı ve sarktı (tenezül etti).

Zâtî yaşantı ilmini zuhura çıkardı,

 

İşte o zaman ulûhiyyet ile abdiyyet mertebesi bir birine o kadar yaklaştı ki:

 

(Necm  Sûresi 53/9)

›= 7ó¨ã¤… a ¤ë a ¡å¤î, ¤ì Ó  lb Ó  æb Ø Ï ›Y

fekane kâ’be kavseyni ev edna

 

“Onunki arasındaki mesafe iki yay kadar yahud daha az kaldı”.

 

Yani kavs’ın

     bir tarafı abdiyyet mertebesi

     bir tarafı ulûhiyyet mertebesidir.

 

İşte bu iki “kavs”i yani iki merte­beyi

“kaab”ın’dan, “tutma yerinden” tutup, kendi varlığında ilk de­fa cem eden yüce insân Hz Rasûlüllah tır.

 

Bu iki mertebe bir birine o kadar yakın oldu ki, nerde ise birleşecek-lerdi, fakat özellik­leri itibariyle iki mertebenin de hakkının korunması lâzım gel­mektedir.

 

İşte burada ifade edildiği gibi

bu âlemin  dışı (zahiri) ® halk,

                içi  (bâtını) ® Hakk’tır ve bir birine o kadar yakındır.

 

İkinci bölümün baş tarafında

(19) sayısını (1 + 9) toplarsak (10) on eder.

 

On sayısını (10) ( 1 ve 0 ) ayırırsak,

el­de bir tane (1) ve bir de (0) kalır demiştik.

 

İşte o sıfırın (0) ortasından bir hat çekersek (0),

iki kavs yani kavseyni olur.

 

Eskiden cengaverler oklarını iki kavs’lı yayları ile atarak daha fazla güç sarfeder fakat okun hedefe şiddetli ulaşmasını mümkün kılarlardı. Ortadan çekilen hat “ka’be”, tutulan yerdir.  

 

“Ka’be kavseyni”, İki kavs (yayı),

ortadan çekilen hattan İnsân-ı Kâmil ka’ab eder (tutar),

 

ki o iki kavs’ın (yayın)

       üstteki, “ulûhiyet”,

       aşağısı “abdiyet”tir,

 

ki böylece İnsân-ı Kâmil “ulûhiyet” ve “abdiyet” mertebelerini elinde tutar.

 

Biri “kadim”; biri ise, “hadis”tir.

Biri kıdem yani hakkın varlığı, diğeri ise gölge, bu âlemlerdir.

 

İşte Mi’rac gecesi Hz. Peygambere kendi zâtında bu hakikatler, yani hakkın varlığı bildirildi.

 

Bunlar zahir ehline göre birer kelâm; hakikat ve mârifet ehline göre ise, birer yaşamdır.

 

Beşer lisânı bunları anlatmaya yetmiyor. Ta ki yaşama sokarak kişi kendi bünyesinde idrakını oluşturması gerekiyor. Bunlar gerçekten hikâye, masal veya eskilerin “esatirül evveliyn” dedikleri değildir.  Buram, buram; kaynaya, kaynaya bizim, her birerlerimizin hayatımızı, şahsi yaşantımızı anlatıyorlar.

 

Bakın “Allah yaklaştı, yaklaştı ve sarktı,” diyor yani Allah kuluna ulaşıyor, diyor.

Biz de biraz elimizi açıp o yukardan geleni tutsak olmaz mı?... “Tu-tarsan tutulursun,” diye ifade etmiştik.

 

O bize sarkmış, adeta bize yardımcı olsun diye uzanabildiği nispette Kûr’ân-ı ve “el vesile”si ile, kopmayan urganı, ipi ile uzanıyor; yeter ki, biz tutunanlardan olalım. 

 

Bir (1), “ahadiyet mertebesi”dir.

Ahadiyet mertebesinin zuhuru İnsân-ı Kâmil’de  “ulûhiyyet” ve “ab­diyyet” ile kemâle ermiştir ve bu iki kavs bir birinden ayrı şeyler değildir.

 

İnsân-ı Kâmil’in içi hak; dışı halk’tır.

Bunu tutan da “ahadiyet mertebesi”dir. 

 

Mevzuları irfaniyet ile incelediğimiz zaman nasıl derinliği olan bilgiler ortaya çıkmaktadır. Bunun için de başta belirtilen “nefs heva yıldı-zı”nın sönmesi gerekmekledir.

 

İleride tekrar bu mevzulara dön­mek üzere bu kadarla bırakıp Mi’ra-cımıza devam edelim.

 

Herşeyin insânda zuhuru olduğu gibi “kaabı kavseyn”in de insânda zuhuru mevcuttur.

Tarîkat mertebesi itibari ile; “ne var âlemde, o var Âdem’de” ki söze bakarak, “kaab-ı kavseyn”i kendimizde arayalım.

 

İnsânın aynası olan yüzü ve orada bulunan alnında iki kaşı vardır, işte bunlar “kavseyn”dir.

 

İki kaşın arası ise, “kaab”tır ve orada bulunan iki ayrı göz; ayrı ay-rı gördükleri hâlde, tek görüşe sahiptirler.

 

Yeni gelen dervişlere rabıta olarak şeyhinin tam alnına baktırırlar, böylece “kaabı kavseyn” feyzinden istifade ettirilmek istenir.

 

(Necm Sûresi 53/10)

› 6ó¨y¤ë a ¬b ß ©ê¡†¤j Ç ó¨Û¡a ó¬¨y¤ë b Ï ›QP

“fe­evha ilâ abdihî ma evha”

 

“kuluna verdiği vâhy-i verdi”.

 

İşte böyle olduğu içindir ki, abdine vâhy etti, yani Hz. Rasûlüllaha vâhyetti.

 

O vâhy ettiği şeyler ne idi oraya tekrar döneceğiz.

 

O kaab-ı kavseyn’de ki olan hadise, Cebrâil (a.s.) ın yaklaşması, sarkması değil; Cebrâil (a.s.) görüntüsünde Hz. Allah (c.c) nün zâtî zu-hurunun meydana gelip “Hakikat-i Muhammed-i” ile ünsiyet kur-masıdır ve bu hadise Hz. Rasûllullah’da öyle bir olu­şum meydana getir-di, ki

 

(Necm Sûresi 53/11)

› ô¨a ‰ b ß ¢…a  õì¢1¤Ûa  l ˆ × b ß ›QQ

ma ke­zebel fuadü ma rea

 

“O’nun gördüğünü kalbi yalanlamadı.”

 

O akşam Hz. Rasûllullah öyle şeyler gördü ki, kalbi onları yalanla-madı.

 

Âyet-i Keriyme ne kadar açık ve ne kadar güzel bir müşahâde hâlini ifade etmekte, burada dikkat çeken bir özellikte görüşün sa­dece göz ile olmayıp değişik yollarla da olabildiğidir. Gözden de­ğil “görme”den bahs edilmektedir.

 

Bu mevzua da tekrar dönece­ğiz.

 

 

(Necm Sûresi 53/12)

› ô¨Š í b ß ó¨Ü Ç ¢é ã뢉b à¢n Ï a ›QR

“efetümarune­hü alâ ma yera”

 

“O’nun gördükleri hakkında kendisiyle tartışacak mısınız?

 

Bu âyeti Keriyme, daha sonra Mi’rac hadisesi hakkında inkarcılara bir cevap niteliği taşımaktadır.

Vuku’unda şahid olmadığı bir hadiseyi, kişi­nin inkar etmesi elbetteki mümkün değildir.

 

İki kişi düşünelim, denize gidiyorlar, biri sadece ayaklarını suya so-kuyor, diğeri ise, derinlere dalarak oranın güzelliklerini görüyor, inci mercan çıkartıyor, dönüşte de anlatıyor. Diğerinin bunları inkar edip onun ile çekişmesi herhâlde makul bir şey olmasa gerektir.

 

(Necm Sûresi 53/13)

› =ô¨Š¤¢a ¦ò Û¤Œ ã ¢ê¨a ‰ ¤† Ô Û ë ›QS

ve lekad reahü nezleten uhra

 

“And olsun o’nu bir inişte daha görmüştü”

 

nerede?....

 

(Necm Sûresi 53/14)

› ó¨è n¤ä¢à¤Ûa ¡ñ ‰¤†¡  †¤ä¡Ç ›QT

ınde sidretil mün­teha 

 

“Sidretül-münteha’nın yanında”. *(4)

 

(Necm Sûresi 53/15)

› 6ô¨ë¤b à¤Ûa ¢ò  £ä u b ç †¤ä¡Ç ›QU

ındeha cennetül me’va  

 

“Cennet’ül Me’va onun yanındadır”.

 

 

 

*(4) Sidre-ül münteha; Mahlûkat ilminin ve amelinin kendisinde nihâyet bulup, kevn âlemini hudutlandıran bir işaret. Yedinci kat gökte olduğu rivâyet edilen ve peygamberimiz (a.s.) ın Mi’rac gecesi gördüğü uğradığı bir ma­kam.

Sidre ağacı, Arabistan kirazı denen bir ağaç. (Yeni lûgat sayfa 631)

 

 

(Necm Sûresi 53/16)

› =ó¨'¤Ì í b ß  ñ ‰¤†¡£Ûa ó '¤Ì í ¤‡¡a ›QV

“iz yağşessidrete ma yağşa”

 

“Sidreyi kaplayan kaplıyordu”

(o sidreyi nasıl gaşy etmek (kaplamak) lâzımsa öyle gaşy edi-yordu)

 

Şim­di burada biraz düşünmemiz gerekiyor.

Biraz evvelki âyette, cebrâil’den bahsediyor, fakat sidreyi gaşyet-mesin de Cenâb-ı Hak’tan bahsediyor.

 

Bu mevzuların bir biriyle uyum sağlaması gerekmek­tedir. Demek ki orada gördüğü tekrar Cebrâil (a.s.) ın varlığında, Hakk’ın varlığından başka bir şeyin olmadığını idrak etmesidir ve Cebrâil (a.s.) ın varlığında o sidreyi Hakk’ın gaşyetmesi (kaplaması) dır.

 

 (Necm Sûresi 53/17)

› ó¨Ì Ÿ b ß ë ¢Š – j¤Ûa  Îa ‹ b ß ›QW

ma za­ğal basarü ve ma tağa

 

“Pey­gamberin gözü şaşmadı ve sınırı aşmadı”

 

Yani o gece gördüğü olağan üstü hadiseler karşısında şaşırmadı ve bunları anlatırken belirli bir sistem içersinde izah edip, sınırı aşmadı,

 

(Necm Sûresi 53/18)

› ô¨Š¤j¢Ø¤Ûa ¡é¡£2 ‰ ¡pb í¨a ¤å¡ß ô¨a ‰ ¤† Ô Û ›QX

lekad rea min ayati rabbihil kübra

 

“And olsun ki o Rabbinin âyetlerinden en büyüğünü gördü.”

 

Görüş! Mi’rac gecesinin en mühim oluşumlarından birincisi, Cenâb-ı Hakk’ı görüş ve müşahâde hususudur.

Bu babda, mevzu ile ilgili tefsir ve kitaplarda değişik yönleriyle çok geniş tafsilat vardır. Ancak izahı uzun sürer, araştırıcılar oralara da mü-raacat edebilir.

 

Yukarıda sıralanan âyetlerin beşinde görüşlerden bahsedilmektedir.

- Acaba, bu görüşlerle ne kasdedilmektedir?...

- O gece ger­çekten Hz. Rasûlüllah Rabbini mi, yoksa âyetlerini mi görmüştür?...

- Ve bu âyet (işaret) diye belirtilen şeyler nelerdi?...

 

Hz. Rasûlüllah Mi’rac gecesi açık olarak “ben Rabbi’mi gördüm,” demiyor ve bunu da aslında zahir olarak söylememesi gerekiyordu.

 

Açık olarak eğer “ben Rabbi’mi gördüm” demiş olsaydı o zaman ümmetleri ve bizler de “O’nun gördüğü gibi” zannederek, kendi ha-yâlimizde şekillendirdiğimiz bir Rabb düşünerek O’nu aramaya başla-yacaktık.

Bu da putperestlik ve hayâlperestlikten başka bir şey olmayacaktı.

Bu yolu kapatmak için kendisi açık olarak “Rabbi’mi gördüm” de-memiştir.

Nitekim “Mertebe-i İseviyet”in iyi bilinememesi neticesinde o zümre içinde çok büyük yanlışlıklar ortaya çıkmış,  Allah (c.c.) ve İsâ (a.s.)  “baba - oğul” teması içersinde aslından tamamen uzaklaştırılıp “madde baba-oğul” anlayışına indirilmiştir.

 

Hadiseyi daha geniş mânâda incelersek âyetlerin içersindeki ifade-lerde bildirildiği üzere, insânlığın genel seyri içersinde Hz. Rasûlüllah’ın Rabb’ını görmemiş olması mümkün değildir.

An­cak bu görüş, hangi biçimde olmuştur, bunu çok iyi anlamamız gerekmektedir.

 

Hz. Rasûlüllah’ın zuhurundan gaye, Rabb’ını görüp idrak et­mek ve ehli olanlara da idrak ettirmek içindir.

 

İnsân oğlunun bu dünya da ulaşabileceği en üst derece, en son menzil Mi’ractır. O da böylece yapılmış oldu.

 

(Necm Sûresi 53/18)

› ô¨Š¤j¢Ø¤Ûa ¡é¡£2 ‰ ¡pb í¨a ¤å¡ß ô¨a ‰ ¤† Ô Û ›QX

lekad rea min ayati rabbihil kübra

 

“And olsun ki o Rabbinin âyetlerinden en büyüğünü gördü.”

 

Bura­da büyük âyetten maksat, âyet (işaret) demek olduğuna göre, Cenâb-ı Hakk’ın varlığını gördüğünü âyet ile yani “işaret” ile bildir­mek demektir.

 

Büyük âyet nedir?

Kendi varlığının hakikatinin Hakk’ın hakikati olduğunu o akşam en geniş mânâda anlamasıdır, ki bundan büyük âyet yoktur.

 

Hz. Rasûlüllah Rabbini daha evvelce “ef’âl” ve “esmâ” mertebeleri itibariyle müşahâde etmişken Mi’rac gecesinden “sıfat” ve “zât” mer-teleleri itibariyle de müşahâde ve id­rak etmiştir.

 

İşte bu oluşum Cebrâil (a.s.) ın (Alâk Sûresi 96/1) ¤a Š¤Ó¡a ikr’a (oku) emri ile geldiği gün başlamış ve Mi’rac gecesinde de kemâlini bul-muş­tur.

Hz. Rasûlüllah’ın Hira dağında başlayan seyr-i sülûku, Mi’rac gece-sinde kemâlini buldu ve “İnsân-ı Kâmil” mertebesi ile tahak­kuk etti.

 

Ancak bundan sonraki yaşantısında; gerek ilâhî olgunun kadr ü kıy-metini bilmesi ve bildirmesi bakımından ve gerekse bu oluşumu idrak etmesi için bir Kâdir gecesi düzenlendi.

 

İnşeallah gelecek bölümde onu da ayrıca inceleyeceğiz. (“Mübarek Geceler” kitab-ı orada mevcuttur.)

 

Yani Mi’rac gecesi insânoğlunun ulaştığı en üst gece ve Kâdir gecesi de bunun tasdiklenmesi, bunun kadr-ü kıymetini bilmesi hakikatidir.

 

Bismillâhir rahmânir rahiym

 

O gece görülen “büyük âyet” yani “âyet’el kübra” başka bir yönden incelendiğinde; evvelce bahsini ettiğimiz nefs yıldızının sön-mesi neticesinde oluşan kemâlât ile meseleye bakıp çözmeye çalışmak gerektiğini anlarız.

 

O kadar kısa bir süre içersinde bu oluşumları yaşayabilmek son de-rece önemli bir olaydır.

 

Âdem (a.s.) dan başlayan insânlığın bütün ömrü bir birine eklen-se ve hepsi bir kişiye verilse bile yine de oralara gidilip, geri dönülmesi imkânsız­dır.

 

Yani bizim Allah’a ulaşmamız mümkün olmayacağına göre, o hâlde Allah’ın bize ulaşması gerekiyor, demektir.

Zaten kendisi de Hz. Kûr’ân-ı Keriymin’de, “ben size şah damarı-nızdan daha yakınım,” buyuruyor.

 

ve (Necm 53/8. âyette de)

›= ¨ó£Û † n Ï b ã …   £á¢q ›X

sümme dena fetedella

 

“Sonra Cebrâil ona yaklaştı ve sarktı.” buyuruyor.

 

Fakat Hz. Rasûlüllah geri döndüğünde henüz daha yatağının bile soğumamış olduğu belirtilmektedir.

 

Bu nasıl bir seyr’dir?...

Mevzu ile ilgili kitaplarda bu akıl dışı bir iştir, akıl ile izah edile­mez denmektedir.

 

Doğrudur, Akl-ı Cüz bu işi idrak edemez. (yani yıldızla bu işe bakı-lırsa yıldızın ışığı bu işi aydınlatamaz. An­cak Akl-ı Kül ile mesele izah edilebilir.

 

“âyet’el kübra - Büyük âyet”, Hz. Rasûlüllah kendisinde mev-cud olan “Hakikat-i Muhammediye”yi en geniş şekliyle o akşam idrak etmiş ol­masıdır.

 

Şimdi bunu şöyle düşünelim:

Bir tohum (bir çekirdek) var; o tohumun (çekirdeğin) içinde kökler, gövde, dallar, yapraklar, çi­çekler, meyveler, nihâyet aynı çekirdek de var.

 

Yani bir çekirdek ki, ağacın bütün safahatı mevcut ve ayrıca çekir-değin kendi de mevcut....

 

Bu nasıl bir hilkat şaheseridir?... iyi düşünelim!..

 

İşte Hz. Rasûlüllah’ın yer yüzündeki hâli, o çekirdek gibidir. Ayrıca her birerlerimizin de hâli budur, ancak Hz. Rasûlüllah’ın hâli en kemâlli olandır.

 

Şimdi, akl-ı selim ile şöyle bir düşünelim:

 

O gece içersinde çe­kirdek açıldı;

kök  ®  gövde  ®  dallar  ®  yapraklar  ®  çiçekler  ®  meyveler

ve içinde tekrar çekirdekler meydana geldi.

 

Yani, o çekirdek bütün safahatını çok kısa bir süre içerisinde hep birlikte zuhura getirdi ve bunu idrak etti.

 

Bu çekirdek, “Hakikat-i Muhammed-i” idi.

Zuhura gelip müşahâde eden yönü ise, dünyadaki ismi ile “Hz. Mu-hammed” idi

ve bu bize “Sidre-i Münteha”da intiha (son) olan “sidre” ağacı olarak bil­dirildi.

“Allahu âlem” (daha iyisini Allah bilir.)

 

Mi’rac’a çıktığında “Sidre-i Münteha” da, sidre ağacı için, “bu âlemlerin sınırı” deniyor.

 

Cenâb-ı Allah insânların sınır olarak tek bir ağacı kullanmadıklarını bilmiyor mu?... 

İnsânlar sınır olarak tek bir ağacı kullanmazlar. Ancak iki ağaç olur ise, onların arası hat olarak sınır olabilir.

 

Burada ağacın misâl verilmesi, “Hakikat-i Muhammed-i”nin çe-kirdek ifadesini anlatmak içindir.

Yani ağacın kendisi değil, ağacın çekirdek’ten itibaren ve yine için-de çekirdeği olarak oluşumunu anlatmak içindir.

 

Sedir (sidir) ağacına Arabistan kirazı derler.

 

Mi’racın diğer bir yönü olan “tenzih”in izahı; Hz. Rasûlüllah’ın gök-lere seyahat ettiği şeklindedir.

 

Bu hadisenin her mertebede; o mertebenin yaşamı içersinde izahı vardır. Mühim olanı zât mertebesi itibariyle idrak etmektir.

 

Mi’rac hadisesinin, “ef’âl mertebesinde”, “esmâ mertebesinde”, “sı-fat mertebesinde” ve “zât mertebesinde” yani her mertebede bir izahı vardır.  Oradaki yaşayanlara göre bir oluşumu vardır.  

Fakat mühim olanı kendi hakikati içerisinde zât mertebesi içindeki yaşantısını anlamaktır.

 

Şeriat mertebesi, bunu sadece dinler, o gecenin ibadetini, günün orucunu tutar.

Tarîkat mertebesi ibadet ve zikirlerini fazlalaştırır.

Hakikat mertebesinde ise, onun hakikatına gidiş vardır, yani baş göğe kalkmıştır.

Mârifet mertebesinde ise, yaşantısı vardır. 

 

Çoğunluğun görüşü fiziksel olarak

“Mescid-i Haram”dan ® “Mescid-i Aksa”ya gidildiği,

daha sonrasının da

mânâ âleminde (rûhen) cereyan ettiği şeklindedir.

 

Özetlersek, iki yönlü bir Mi’rac olgusu düşünebiliriz.

 

Birincisi zahir ehli için birinin bir yerlere gittiği şeklindedir.

 

İkinicisi bâtın ehli yani ârifler için, her hangi bir yere gidilmeyip bütün bu olgu­nun kendi varlığı içersinde oluşumu hadisesidir.

 

Ancak irfan ehli bu oluşumların iki yönünü de kabul etmektedir.

Hem gidilen bir mahal vardır ve hem de oluşan bir hâl vardır.

 

Gonca hâlinde bir ­gül düşünelim;

Mi’rac; bu goncanın çok kısa bir süre içersinde açılıp koku vermesi gibidir.

 

Bu oluşum iç bünyenin genişlemesi’dir ve ehli bilir.

 

Gül âlemlere benzetilirse; açılım daha iyi idrak edilir.

 

Bir hadis-i Küdsîde,

“ben yerlere göklere sığmam mü’min kulumun kalbine sığa-rım,” ifadesi, bu babta çok manidar izah taşı­maktadır.

 

Ana hatlarıyla bu mevzua baktıktan sonra, tekrar incelemeye çalı-şalım.

İnsânlığın ezeli arzusu olan Cenâb-ı Hakk-ı yer yüzünde iken gör-mek mümkün müdür?.... Yoksa değil midir?

 

Bunu daha iyi anlayabilmek için biraz geriye dönüp,

› 7ó¨ã¤… a ¤ë a ¡å¤î, ¤ì Ó  lb Ó  æb Ø Ï ›Y

fekane kâ’be kavseyni ev edna 

 

“0nunla arasındaki mesafe iki yay kadar yahut daha az kaldı” bölümüne tekrar kısaca bakalım.

 

Mi’rac hadisesinin başından sonuna kadar Cebrâil (a.s.) Hz. Rasûl-lullah’ın yanında yer almaktadır.

 

Cibril, insânda saf aklın (ilmin) tim­salidir.

Genelde ise, “akl-ı küll”ün timsali ve yoğunlaşmış ifadesidir.

 

“İslâm, İmân, İhsan İkan”, kitabımıza konu ettiğimiz Cibril hadisi-nin “İhsan” bahsinde; dünyada iken Hakk-ı görmenin kapısı aralan-maktadır. Tafsilat isteyenler orayada bakabilirler.

 

Cebrâil (a.s.) beyazlar giyinmiş, siyah sakallı insân sûretinde Hz. Rasûlüllah’a gelip,

“Ya resulullah İslâm nedir; İmân nedir; İhsan nedir; Kıyamet ne zaman kopacaktır,” diye sorduğunda;

Hz. Rasûlüllah’ın İhsan kelimesine verdiği cevabı manidardır, şöyle ki;

“Her ne kadar (şimdilik) ibadet ediyor, namaz kılıyorken sen Allah’ı görmüyorsan da onun seni gördüğünü bilmendir,” buyuru-yor. 

 

Demek ki ihsan’ın, yedirme, içirme, fakiri doyurma değil, görüş, rû’yet olduğunu ifade ve ikaz ediyor.

 

“Her ne kadar” ifadesinde “şimdilik” kaydı vardır, bu yolda israr, sebat ve sabırla devam edilirse mutlaka/kesin rû’yet edilecek demek-tir.

Burada görmenin kapısı açılmış oluyor.

 

İhsan zahir mânâda insânları faydalandırmak ama bâtınî anlamda Allahı müşahâde etmektir yani zâtî ihsandır.

Allahın zâtını ihsan etmesidir, ihsan...

 

Hz. Rasûlüllah kendi cephesinden Hz. Cebrâil’i iki (2) defa ger­çek hüviyeti ile gördüğünü bizlere ulaşan haberlerden bilmekte­yiz.

Bu tarz görüntü hiç bir insân ve peygamberlere nasib olma­mıştır.

 

Birinci aslî görüntü, “hira” dağında ilk âyet geldiğinde,

 

ikinci   aslî görüntü ise,

“sidre-i munteha”da Mi’rac gecesi vuku bulmuştur.

 

Daha evvelce de kısaca bahsettiğimiz ilgili âyetlerde Cebrâil (a.s.) ın şahsında ilâhi hakikatlerin zuhuru yani Cenâb-ı Hakk’ın zâtî zu-huru idi.

Bu oluşum Hak cephesinden bakılınca böyle idi.

Fa­kat Hz. Rasûllüllah’ın cephesinde ise, “Hakikat-i Muhammed-i” nin kemâli ortaya çıkmış idi, aynı zamanda...

İşle bu da “Kaab-ı Kavseyn”dir.

 

Hz. Rasûlüllah  o mertebeye, peygamber olarak kendine has varlı-ğı ile ulaştı, orada en geniş şekliyle kendindeki “Hakikat-i Muham-med-i” tarafını idrak etti.

 

Bir taraftan kendindeki “Hakikat-i Muhammed-i”,

 

diğer taraftan Cebrâil (a.s.) ın varlığında “Hakikat-i İlâhiyye”,

 

işte orada bir kavsin bir tarafı, diğeri öbür tarafı oldu.

Ve “kaab” tutan da Ahadiyet mertebesi oldu.

 

Mertebe-i Ahadiyet,

Ulûhiyet ve Abdiyet mertebelerini elinde tutmaktadır.

 

“ev edna” hatta daha da yakın olduğu belirtiliyor,

ama “birleşti” denmiyor.

 

Eğer “birleşti” derse iki mertebenin de özel­likleri birleşmiş olur ve o mertebelerin hakikatleri kayb olmuş olur.

 

Çünkü “Hakikat-i Muhammed-i” mertebesi ayrı bir mertebe,

“Hakikat-î İlâhiye” (Ulûhiyet) ayrı bir mertebenin ifadesidir.

 

Bunla­rın meydana getiricisi de “Ahadiyyet” mertebesidir.

Orası da kab­za “kaab” bütün bunları tutan mertebedir.

 

İşte o akşam Hz. Rasûlüllahın akl-ı şerifleri abd (kulluk) mertebesi-nin en üst derecesi olan “Hakikat-i Muhammed-i akl’ına” ulaş­tı.

 

İlk ve son defa bütün insânlarda mevcud, fakat çok düşük ka­pasite ile çalışan beyin tam kapasitesi ile çalıştı.

 

Bütün insânlara bu imkân verilmesi hem haksızlık olmaması hem de Hz. Rasûlüllah’ın hâlinin akıl edilebilinmesi içindir.

Yoksa insânlar kendilerini bu hadisenin dışında görmüş olurlardı.

 

O gecenin hatırına bizlere de son derece geniş kapasiteli beyinler verildi.

 

Bizler de ne kadar çok beyin kapasitesini genişletirsek, “Hakikat-i İlâhiyeyi” o derece genişlik ve kemâlât içersinde idrak eder ve yaşarız.

 

Aksi hâlde nefs, tabiat ve duyguların mahkumu olan akl-ı cüz’imiz ile bu ilâhi yaşam ve oluşumları idrak etmemiz ebediyen mümkün olma-yacaktır.

 

Tarîkat mertebesi itibari ile;

“ne var âlemde o var Âdemde,” ki söze bakarak “kaab-ı kav-seyn”i kendimizde arayalım.

 

İnsânın aynası olan yüzü ve orada bulunan alnında iki kaşı vardır.

İşte bunlar, “kavseyn”dir

 

iki kaşın arası ise “kaab”tır

ve orada bulunan iki ayrı göz; ayrı ayrı gördükleri hâlde, tek gö-rüşe sahiptirler.

 

Ra­bıtanın sırrı buradadır. Kendimizi tanımamız yolunda katedece-ğimiz küçük mesafeler bizlere çok şeyler kazandıracaktır.

Yani çalışmalarımızı dışarısını tanımak yönünde değil de kendimizi tanımak yönünde yaparsak o bize daha çok şey kazandıracaktır.

 

Mi’racta ilk defa tahakkuk eden “Rû’yetullah-ı” daha başka yön-leriyle de ele almaya çalışalım.

 

Hz. Rasûlüllah’tan gaye “rû’yetullah”tır. Allah’ı dışarda da müşa-hâde edebilmedir.

 

Allah’ın bâtın yani a’mâ’dan zuhura çıkması, kendini göstermesi içindi. 

 

O hâlde kendini göstermesi ağız, kulak, burun değildi; göz, görün-me idi.  O zaman gören, görünen, görmeyi mümkün kılan araç, vesile gerekiyordu. 

Hedef bu olduğuna göre hâlâ Hz. Rasûlüllah’ın Mi’rac gecesi rabbını görmesi konusunda neden ihtilâfa düşülüyor?...

 

Ehl-i hâl bir ârif zât’a sormuşlar; “Allah’ı görmek mümkün mü?...

O da “görmemek mümkün mü?...” demiştir.

 

“İmanın başhca şartı: her nerede olursan ol Cenâb-ı Hakk’ın seninle olduğunu bilmendir.” 

 

Kişi bu hakikati bilse de bilmese de, bu hakikat mutlak böyledir.

Rû’yetin başlangıç yaşantılarında son derece önemi olan hakikat-i biraz gayret sarfederek anlamağa çalışmamız bizlere çok şeyler kazan-dıracaktır.

 

(Hadid Sûresi 57/4 Âyette)

 ¤á¢n¤ä¢× b ß  å¤í a ¤á¢Ø È ß  ì¢ç ë

“ve hüve me’aküm eynema küntüm”

 

“O sizinle beraberdi siz nerede idiniz”? hitabına bu beraberliği bilenlerin vereceği “yarabbi seninle beraberdik,” cevabı ne mutlu bir son olacaktır.

 

O gün sorulacak sorulardan bir tanesi budur.

Onunla olduğunu bilen, “onu gördüm,” der.

Gözünün olduğunu bildiği hâlde bilmez ise, “görmedim, var mı ki?..” der.

 

“Tefekkür gibi ibadet yoktur” *(5)

 

Bu Hadis-i şerifin özünü çok iyi anlamamız gerekmekledir.

Ne yazık ki fiilî ibadetleri, ibadetin son menzili zannedip, sadece şekilleri ile iktifa etmeye çalışıyoruz, tefekkürün bizleri nerelere yüksel-teceği bu Hadis-i Şerif ile çok güzel ifade edilmekledir.

 

Hz. Mevlâna da Mesnevi-i Şerifin 1. inci cildinde

“Ârif bir kişi ile bir saat soh­bet, yüz senelik nafile ibadetten hayırlıdır” buyurdular.

 

Sakın ha: ibadeti küçük görüyoruz zannetmeyin, anlatmak islediğimiz, uyuşuk, gaflet içinde, muhabbetsiz, yapılan ibadeti, gerçek, canlı muhabbetli ve idrakli yapmaya yöneltmeğe yardımcı olmağa çalış­maktır.

 

“Allah nezdinde en mutlunuz onlardır ki sabah ve ak­şam Allah cemâlini görürler, bu öyle bir zevktir ki bütün be­denî zevklere nisbeti bahr-ı muhitin (büyük dış deniz) bir damlaya nispeti gibidir.” (Hadis i Şerif 54) *(6)

 

Müthiş bir ifade, yorumunu siz yapın.

 

“Rabbınızı gördüğünüz zaman onu ay’ı gördüğünüz gibi (aşi-kar tecelli ettiğini) görürsünüz.” (Hadis-i şerif 55) *(6)

 

“Günahkar olduğun hâlde Allah’ın cemâl tecellisini gö­re-mezsin” (Hadis-i şerif 56) *(6)

 

Günah yükün üstünde olduğu müddetçe Cenâb-ı Hakk’ı müşahâde etmen mümkün değildir. Al­lah (c.c.) cümlemizi kurtarsın. Amin.

 

(Başta belirtilen yıldızın sönmesidir.)

 

“Rabbimi en güzel sûrette gördüm” (Hadis-i şerif)  *(7)

 

“Bir nûr gördüm” (Hadis-i Şerif)

 

 

 

*(5) “Hadisi şerifler mevzulara göre” (Hadis-i şerif 15) (Hadis-i şerif 712)

*(6) “Hadis-i Şerifler mevzularına göre”  (Hadis-i Şerif 54-55-56)

*(7)  İslâm tarihi Şehbenderzade Filibeli Ahmet Hilmi S-145

 

İmam-ı Ali’nin

“lâ a’büdü rabben lem erahu”

yani “görme­diğim Rabbe ibadet etmem,” sözü,  irfan ve müşa-hâde ehlinin ger­çek hâlini çok veciz bir şekilde ifade etmektedir.

 

Ehlullah rû’yeti beş şekilde ifade etmişler  *(8)

 

1. “ma reeytü şeyen illâ rû’yetullahu ba’dehu!”

-    “Akabinde Allah-ı görmediğim hiç bir şey yok”

2. “ma reeytü şe’yen illâ rû’yetullahi fiyhi!”

-    “Bir şey görmem ki onda Allahı görmüş olmayayım”

3. “ma reeytü şe’yen illâ kablehu”

-    “Her şeyden evvel onu görürüm”

4. “illâ Allah” 

-   “Ancak Allah”

5. “lâ yerallahu illâ Allah”

-   “Allah-ı ancak Allah görür,” ifadesiyle târif etmişlerdir.

 

Yani beşerin Allah’ı görmesi mümkün değildir. “Çık aradan kalsın yaradan,” dedikleridir.

 

Bu târiflerin daha ilerileri de vardır, yeri olmadığından bu kadarla iktifa ediyoruz.

 

Hz. Rasûllüllah “Mescid-i Aksa”ya gelince orada bütün pey­gam-berlerin rûhlarına iki rek’at namaz kıldırdığını bildirmişlerdir. *(9)  

 

Bu oluşum, kendisinde bütün peygamberlerin makamının mevcud olduğu ve kendi mertebesinin de onların üstünde olduğunu göstermek-tedir, ayrıca onun ümmetinin de, diğer ümmetlerden üstün olduğu an-laşılmaktadır.

 

Mi’rac gecesi iki kase geldi;

                        birinde süt,

                        birinde şarap vardı.

Cebrâil (a.s.) “hangisini dilersen iç!” dedi.

 

“Ben sütü içtim”

 

Cebrâil (a.s.) “Hak Teâlâ Hazretleri ümmetine İslâmlığı hediye etti,” dedi. *(10)

 

 

*(8) Muhyiddin-i Arabi  “Lübbül Lüb”  Osmanlıcadan çeviri Necdet Ardıç. Shf  63

*(9) Peygamberler tarihi (Altı Parmak) (S-552)

*(10) Peygamberler tarihi (S-552)

 

Aynı gece “Sidret’ül Münteha”ya vardığım zaman bana üç şey verildi:

- Biri beş vakit namaz, *(11)

- ikincisi Bakara sûresinin sonu ve

- üçüncü olarak da ümmetimin büyük günahları affedildi.

 

Daha evvelki sayfalarda “Sidre’tül Münteha”dan bahsedilmiş, ora-dan “kuluna nasıl vâhyedilmesi lâzımsa öyle vâhyettiği,” bildiril-mişti, o şeylerden bir kısmı bunlardır.

 

Peygamberimiz (s.a.v.) Hazretleri göklere ve “Sidret’ül Münteha” ya ve cennete geçtiği zaman Cebrâil (a.s.) dedi ki!

“Ya Rasûllüllah : Ben bu mevkiden yukarı çıkamam. Eğer yu-karı çıkarsam ARŞ’ın nûrundan yanarım. Çünkü bundan ileri geç-meğe senden gayrisine yol yoktur.” *(12)

 

 Çünkü varoluş mertebesi orası olduğundan daha yukarı çıkmaya yolu yoktu. Eğer çıkmış olsaydı kendi ifade­siyle “yanarım” diyordu, ya-nacaktı, yok olacaktı, kimliği kaybolacaktı.

 

“Yanarım” demesi, kendisinden birşey kalmamasıydı, ama Hz. Ra-sûlüllah  “yanarsam ben yanarım,” dedi.

 

Neden geçebildi oraya?...

Çünkü o zât kaynaklı olduğundan onun mertebesi çok da­ha yukarı-lara, “zât”a kadar dayanıyordu.

 

İşte aşağıdaki nefs yıldızlığından, (beşeriyetinden) geçti ama ha-kikatine ulaşmış oldu.

 

Dolayısıyle Cebrâil (a.s.) yukarıya çıkmış olsaydı kimliğini kaybede-cekti, tabii ki bir varlık için kimlik kaybı zor bir şeydir.

 

Ama insân Hakk yolunda bu beşeri kimliği atıyor, kaybediyor, fakat bu sefer hakiki kimliği kendisinde olduğundan o kaybettiğini çok daha fazlasıyla zuhura çıkarmış oluyor.

 

Hz. Rasûlüllah’ın kaynağı “Ahadiyyet - Zât” mertebesinden oldu-ğundan Cebrâil (a.s.) kaynağı ise, “Vâhidiyet – Sıfat” mertebesinden olduğundan; Hz. Rasûlüllah o sıfat mertebesine geldiğinde, kendi mer-tebesi itibariyle daha yukarı çıkması icabediyordu.

 

 

 

*(11) “Salat, Namaz” isimli kitabımızın ilgili bölümünde izah vardır

*(12) Peygamberler tarihi (Altı Parmak) (S-554)

 

Cebrâil (a.s.) o mertebede, “ben buradan daha yukarı çıka-mam,” dedi. 

Çünkü onun daha yukarıda yeri, halkediliş kaynağı yoktu. Orada kaynak hâli olmadığı için, onun “yanarım,” demesinin anlamı, kimliği-nin kaybolmasına işarettir. Böylece Cebrâillik ortadan kalkmış olurdu.

 

Hz. Rasûlüllah, “yanarsam ben yanayım,” demekle, yıldızı, (be-şeriyeti) sönse de, yukarıda da hakikati ve kaynağı olduğundan o hâ-liyle yaşantısına devam ediyor.

Yani Ahadiyet mertebesinde Nûr-i İlâhi ile hayatiyeti devam edi-yor. 

 

Sidre-i Müntehaya gelindiği zaman Cebrâil (a.s.).

“Rabbine selâm ver,” diye işarette bulundu.

 

İşte burada Peygamber (s.a.v)

“ettehiyyatü lillâhi vessalavatü vettayyibat”

yani “oturuşum, salavatlarım, yaptığım iyi işlerim Allah için-dir,” diye söyledi.

 

Bunun üzerine Cenâb-ı Hakk!

“esselâmu aleyke ya eyyühennebiyyü ve rahmetullahi ve berakatühu” buyurdu.

Yani “Rahmet ve bere­ketim senin üzerine olsun ey peygam-berim,” dedi.

 

Bunun üzerine Hz. Peygamber,

“esselâmu aleynâ ve alâ ibadillâhissalihin”

yani “selâmet bizim ve salih kullarının üzerine olsun,” dedi.

 

Ve bu hadiseye şahid olan melekler de,

“eşhedü en lâ ilâhe illâllah

  ve eşhedü enne muhammeden abdühu ve rasûlühu”

diyerek, “kelime-i şehâdet”i getirdiler.

Böylece Hz. Rasûllüllah’ın risâleti Melekût âleminde de tasdik edilmiş oldu.

 

Biz şehâdeti getirmekle Hz. Peygamberin, peygamberliğini Ef’âl âle-minde, yani “âlem-i şehâdet”te tasdik ediyoruz. 

O gece ise, bu şehâdet ile “âlem-i melekût”ta (melekler âleminde başka ifade ile rûhlar âleminde) peygamberin, peygamberliğinin tasdik edilişidir.

 

Mi’rac hadisesine kadar kelime-i tevhid

“lâ ilâhe illâllah muhammedün rasûlüllah ” şeklinde iken,

meleklerin şehâdetiyle

“eşhedü en lâ ilâhe illâllah

 ve eşhedü enne muhammeden abdühu ve rasulühu”

şekline dönüşmüştür.

Çünkü gerçek tamamen ortaya çıkmış ve müşahâdeli yaşam baş-lamıştır. İslâmın gayesi de budur: hayâl ile değil müşahâde ile yaşa-maktır.

 

Çok az bir kısmını nakil etmeye çalıştığımız Hz. Rasûllüllah’ın Mi’rac hadisesini daha iyi anlayabilmemiz için,

1 - İdris (a.s.)      Mi’racını      “yükseltilişini”

2 - Mûsâ (a.s.)     Mi’racını      “mülâkatını” ve

3 - İsâ (a.s.)        Mi’racını      “göğe alınışı”nı da

kısaca anlamaya çalışmamız yerinde olacaktır.

 

 

1 - İdris (a.s.)

Kûr’ân’ı Keriymin bildirdiği şekliyle Mi’racı, “yükseltilişi” şöyledir.

(Meryem 19/56-57)

9  í©‰¤…¡a ¡lb n¡Ø¤Ûa ó¡Ï ¤Š¢×¤‡a ë ›UV

> ¦b£î¡j ã b¦Ôí©£†¡•  æb × ¢é  £ã¡a

› ¦b£î¡Ü Ç b¦ãb Ø ß ¢êb ä¤È Ï ‰ ë ›UW

“vezkur fiyl kitabi idriyse

  innehü kane sıddıykan nebiyyen” (56)

“ve refa’nahü me­kanen âliyyen” (57)

 

 “Ey Muhammed! kitap’da idris’e dair söylediklerimizi de an; çünkü o dosdoğru bir peygamberdi. Onu yüce bir yere yükselt-tik.”

 

İnsânlığın ilk  Mi’racı (göğe yükselişi) İdris (a.s.) ile başlıyor. 

Hz. Muhyiddin-i Arabi “me­kanen âliyyen”in (yüce mekanın) gü-neş olduğunu belirtiyor.

 

Yani Güneş sistemi içinde en âli mekan o olduğu için, anlaşılsın diye öyle ifade ediliyor.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2 - Mûsâ (a.s.) ın Mi’racı “Mülâkatı”

Kûran-ı Keriym’in bildirdiği şek­liyle şöyle olmuştur:

 

(A’raf  Sûresi 7/143 âyetinde)

b ä¡mb Ôî©à¡Û ó¨ì¢ß  õ¬b u b  £à Û ë ›QTS

= ¢é¢ £2 ‰ ¢é à  £Ü × ë

ó©äí¨Š m ¤å Û  4b Ó 6  Ù¤î Û¡a ¤Š¢Ä¤ã a ó¬©ã¡‰ a ¡£l ‰  4b Ó

¡3 j v¤Ûa ó Û¡a ¤Š¢Ä¤ãa ¡å¡Ø¨Û ë

7ó©äí¨Š m  Ò¤ì  Ï  ¢é ãb Ø ß   £Š Ô n¤a ¡æ¡b Ï

¦b£× … ¢é Ü È u ¡3 j v¤Ü¡Û ¢é¢ £2 ‰ ó¨ £Ü v m b  £à Ü Ï

7b¦Ô¡È • ó¨ì¢ß   £Š  ë

 Ù¤î Û¡a ¢o¤j¢m  Ù ãb z¤j¢  4b Ó  Öb Ï a ¬b  £à Ü Ï

›  åî©ä¡ß¤ õì¢à¤Ûa ¢4  £ë a b¯ ã a ë

 

“ve lemma cae Mûsâ limiykatina

  ve kellemehü rabbühü

  kale rabbi eri­niy enzur ileyke kale len terâniy

  ve la­kininzur ilel cebeli

  feinistekarre meka­nehü fesevfe teraniy

  felemma tecella rabbühü lil cebeli ce’alehü dekken

  ve harre Mûsâ sa’ıkan

  felemma efaka ka­le sübhaneke tübtü ileyke

  ve ene evvelül mu’mıniyne”

 

“Mûsâ tayin ettiğimiz vakitte gelip Rab­bi onunla konuşunca

 Mûsâ: Rabbim! Bana Kendini göster. Sana bakayım” dedi.

 Allah: “Sen Beni göremezsin ama dağa bak, eğer o yerinde kalırsa, Sen de Beni göreceksin” buyurdu.

 Rabbi dağa tecelli edince onu yerle bir etti ve Mûsâ da bay-gın düşdü; ayılınca

“Ya Rabbi, münezzehsin, sana tevbe ettim, ben inananların il­kiyim,” dedi.

 

Mûsâ (a.s.) buradaki “ben inananların il­kiyim,” ifadesine dikkat edelim. O güne kadar inananlar yok muydu ki  Mûsâ (a.s.) böyle bir ifa-de kullandı?... Tabii ki vardı, ancak o’nun ilkliği Mûseviyet makamının ilki olmasının ifadesiydi.

 

İbrahim (a.s.) de, “beni mü’minlerin ilki olarak yaz demişti.”  Peki O güne kadar mü’minler yok muydu?... Tabii ki vardı, ancak o’nun da ilkliği İbrahimiyet makamının ilki olmasının ifadesiydi.

 

3 - İsâ (a.s.) in Kûr’ân-ı Keriym’in bildirdiği şekliyle Mi’racı “göğe alınışı” şöyle olmuştur:

 

(Ali İmran Sûresinde 3/55)

 ÙϠì n¢ß ó©£ã¡a ó¬¨î©Ç b í ¢¢é¨Ü£Ûa  4b Ó ¤‡¡a ›UU

a뢊 1 ×  åí©ˆ  £Ûa  å¡ß  Ú¢Š£¡è À¢ß ë   £ó Û¡a  Ù¢È¡Ïa ‰ ë

“iz kalallahü ya ıysa inniy müteveffiyke

  ve rafi’uke ileyye

  ve mutahhirüke minelleziyne keferu”

 

“Allah demişti ki; “Ey İsâ! Ben seni eceline yetireceğim (dün-yada yaşam süreni tamamlayacağım), seni kendime yükselteceğim, in­kar edenlerden seni tertemiz ayıracağım.”

 

(Nisa Sûresi 4/157-158)

 ¤á¡è¡Û¤ì Ó ë ›QUW

7 ¡é¨Ü£Ûa  4좠‰  á í¤Š ß  å¤2aó î©Ç  |î,© à¤Ûa b ä¤Ü n Ó b  £ã¡a

¢êì¢j Ü • b ß ë ¢êì¢Ü n Ó b ß ë

¡éî©Ï aì¢1 Ü n¤a  åí©ˆ  £Ûa   £æ¡a ë 6 ¤á¢è Û  é¡£j¢( ¤å¡Ø¨Û ë    

6 ¢é¤ä¡ß §£Ù ( ó©1 Û

7 ¡£å  £ÄÛa  Êb j¡£ma  £ü¡a §á¤Ü¡Ç ¤å¡ß ©é¡2 ¤á¢è Ûb ß

› =b¦äî©Ô í ¢êì¢Ü n Ó b ß ë

6¡é¤î Û¡a ¢é¨Ü£Ûa ¢é È Ï ‰ ¤3 2 ›QUX

b¦àî©Ø y a¦Œí©Œ Ç ¢é¨Ü£Ûa  æb × ë

“ve kavlihim

 inna katelnel mesiyha ıysebne meryeme resulallahi

 ve ma kateluhü ve ma salebühü

 ve lakin şübbihe lehüm ve innelleziynahtelefü fiyhi

 lefiy şekkin minhü

 ma lehüm bihî min ılmin illâ ittiba ‘azzanni

 ve ma kateluhü yakıynen” (157)

“bel refe’ahullahü ileyhi

  ve kanal­lahü aziyzen hakiymen” (158)

 

“Allah’ın peygamberi “Meryem oğlu İsâ Mesih’i öldürdük” de-melerinden ötürüdür. Oysa onu öldürmediler ve asmadılar fakat onlara öyle göründü. Ayrılığa düşdükleri şeyde doğrusu şüphe-dedirler, bu husustaki bilgileri ancak sanıya uymaktan ibarettir kesin olarak onu öldürmediler, bilakis Allah onu kendi katına yükseltti. Allah güçlüdür, Hakim’dir.”

 

Görüldüğü gibi İdris (a.s.) in sadece göğe alındığı bildirilmekte­dir.

 

Mûsâ (a.s.) ın Tur dağında, yani dünya üzerinde olan bir mülâ-katı vardır.

 

Rû’yet “görüş” dileğinde bulunduğunda;

“len terâni”

“asla beni sen göremezsin” hitabına maruz kalmıştır.

 

Mûsânın içinde bulunduğu “Mûseviyet” mertebesindeki bu ricâsın-da Allah’ın cevabı böyle olmuştur.

Dağa edilen tecel­li neticesinde düşüp bayılmıştır.

 

Hz. Rasûllullah’ın ise, o gece

(Necm Sûresi 53/11)  

› ô¨a ‰ b ß ¢…a  õì¢1¤Ûa  l ˆ × b ß ›QQ

“ma ke­zebel fuadü ma rea”  

 

“fuad rû’yet ettiğini (gördüğünü) tekzib etmedi (yalanlamadı),”

 

(Necm Sûresi 53/17) 

› ó¨Ì Ÿ b ß ë ¢Š – j¤Ûa  Îa ‹ b ß ›QW

“ma za­ğal basarü ve ma tağa”

 

“gördüğünü kalbi yalanlamadı”. “gözü ne şaştı ne de aştı”.

 

O kadar harikalar içinde. Kendisinde hiç bir değişiklik olmadı, ve aynı gece bütün âlemleri seyrederek geri döndü.

Ne büyük olu­şumdur!..

 

İsâ (a.s.) göğe alındı, orada ikinci semâda kaldı.

Mertebesi “fe­na fillâh” “Hak’ta fani olmak” olduğundan Allah’ın ilminde belirlenen süre dolduktan sonra Mi’rac’tan (ikinci semâ’dan) geri dönüp “baka billâh” hâline “Hakta baki olmak” ulaşacaktır ve Şe-riat-ı Muhammed-i üzere hüküm edecektir.

 

Mehdi (a.s.) ile birlikte dünyaya belirli bir süre düzen verdikten sonra gerçek eceliyle ölüp Hz. Peygamberin yanına defnedilecektir.

 

O da böylece ger­çek seyr-i sulükunu tamamlamış olacaktır ve bir müddet sonra kıyamet kopacaktır.

 

Belirli bir süre sonra insânlığın kıyamet sonrası programı uygulama-ya konacaktır.

 

 

Ümmet-i Muhammed’in Allah’ı müşahâdesi mümkün müdür?

 

(En’am 6/31)

6¡é¨Ü£Ûa ¡õ¬b Ô¡Ü¡2 aì¢2  £ˆ ×  åí©ˆ  £Ûa  Š¡  ¤† Ó ›SQ

kad hasirelleziyne kezzebu bilikaillâhi

 

“Allah’a mülaki olmayı yalanlayanlar mutlak hüsrandadır.”

 

(En’am 6/52)

¤á¢è  £2 ‰  æì¢Ç¤† í  åí©ˆ  £Ûa ¡…¢Š¤À m  ü ë ›UR

6 ¢é è¤u ë  æë¢†í©Š¢í ¡£ó¡' È¤Ûa ë ¡ñ먆 Ì¤Ûb¡2

ve lâ tatrüdilleziyne yed’une rabbehüm

bil ­ğadati vel aşiyyi yüriydune vechehü

 

“Sabah ve akşam Rablarının vechini (yüzünü) görmek için dua edenleri huzurundan kovma”

 

(Bakara 2/115)

¢l¡Š¤Ì à¤Ûa ë ¢Ö¡Š¤' à¤Ûa ¡é¨Ü¡£Û ë ›QQU

6¡é¨Ü£Ûa ¢é¤u ë   £á r Ï aì¢ £Û ì¢m b à ä¤í b Ï

“ve lillâhil meşriku vel mağribü

 feeynema tüvellu fesemme vechullahi”

 

“Doğu ve batı Allah’ındır, nereye dönerseniz Allah’ın vechi (yüzü) oradadır.”

 

Mûsâ (a.s.) a  Mûseviyet Mertebesinde, 

“len terâni”

            “asla göremezsin” derken

 

Muhammed (a.s.) a Muhammediyet Mertebesinde,

“feeynema tüvellu fesemme vechullah”

“nereye dönerseniz Allah’ın vechi (yüzü) oradadır,”

 buyuruluyor.

 

(Rad 13/2)

 æì¢ä¡Óì¢m ¤á¢Ø¡£2 ‰ ¡õ¬b Ô¡Ü¡2  ¤á¢Ø  £Ü È Û ¡pb í¨ü¤a ¢3£¡– 1¢í

“yüfassılül ayati le’alleküm bilikai rabbiküm tükınune”

 

“Allah âyetlerini açıklar, umulur ki, siz Rabbinize yakıyn olarak mülaki olacağınızı bilesiniz.”

 

(Hadid 57/3)

7 ¢å¡Ÿb j¤Ûa ë ¢Š¡çb  £ÄÛa ë ¢Š¡¨ü¤a ë ¢4 £ë ü¤a  ì¢ç ›S

› ¥áî©Ü Ç §õ¤ó ( ¡£3¢Ø¡2  ì¢ç ë

“hüvel evvelü vel ahırü vez zahirü vel bâtınü  

 ve hüve bikülli şey’in aliymün”

 

“Evvel, ahır, zahir, bâtın odur; o her şeyi hakkıyla bilendir.”

 

 

Zikr

“lâ mevcude illâ Allah”

 

“Mevcud yoktur ancak Allah  vardır.”

 

 

(Enfal 8/17)

 7ó¨ß ‰  é¨Ü£Ûa   £å¡Ø¨Û ë  o¤î ß ‰ ¤‡¡a  o¤î ß ‰ b ß ë

“ve ma remeyte iz remeyte ve lakinnallahe rema”

 

“Attığın zaman sen atmadın ancak Allah attı”

 

(Kaf 50/16)

 ¡†í©‰ ì¤Ûa ¡3¤j y ¤å¡ß ¡é¤î Û¡a ¢l Š¤Ó a ¢å¤z ã ë

“ve nahnü akrebü ileyhi min hablil veriydi”

 

 “Biz ona şah damarından daha yakınız”.

 

(Ahzab33/56)

¡£ó¡j  £äÛa ó Ü Ç  æì¢ £Ü –¢í ¢é n Ø¡÷¬¨Ü ß ë  é¨Ü£Ûa   £æ¡a ›UV

aì¢ä ß¨a  åí©ˆ  £Ûa b è¢ £í a ¬b í

› b¦àî©Ü¤ m aì¢à¡£Ü  ë ¡é¤î Ü Ç aì¢ £Ü •

 “innallahe ve melâiketehü yusallune alennebiyyi

  ya eyyühelleziyne amenu

  sallu aleyhi ve sellimu tesliymen”

 

‘‘Gerçekten Allah ve melekleri Peygamber üzerine salât eder-ler, Ey imân edenler! Siz de ona salât edin ve gönül­den teslim olun”

 

(Enbiya 21/107)

›  åî©à Ûb È¤Ü¡Û ¦ò à¤y ‰  £ü¡a  Úb ä¤Ü ¤‰ a ¬b ß ë ›QPW

“ve ma erselnake illâ rahmeten lil âlemiyne”

 

 “Biz seni ancak âlemlere rahmet olarak gönder­dik”

 

(Hadis-i Küdsi)

“levlâke levlâk lema halaktul eflâk”

 

“Eğer sen olmasaydın, olmasaydın bu âlemleri halk etmez-dim.

 

(Hadis-i Şerif)

“men arefe nefsehu fekad arafe Rabbehu”

 

“kendi nefsini ârif olan/bilen, kendisinin Rabbını ârif olur (bilir)”

 

(Hadis-i Şerif)

“muti kable en temutu” 

 

“mevt olmadan (ölmeden) evvel mevt (ölü)  olunuz”

 

(Zümer 39/9)

 æì¢à Ü¤È í  åí©ˆ  £Ûa ô¡ì n¤ í ¤3 ç ¤3¢Ó

6  æì¢à Ü¤È í  ü  åí©ˆ  £Ûa ë

› ;¡lb j¤Û ü¤aaì¢Û¯ë¢a ¢Š  £× ˆ n í b à  £ã¡a

“kul hel yesteviylleziyne ya’lemune

  velleziyne lâ ya’lemune

  in­nema yetezekkerü ulul elbabi

 

 “De ki; Hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu? Ancak Kâmil akıl sahipleri anlar”

 

(En’am 6/50)

6 ¢Šî©– j¤Ûa ë ó¨à¤Ç ü¤ a ô¡ì n¤ í ¤3 ç ¤3¢Ó

kul hel yestevil a’mâ vel bæsıyrü

 

“De ki: görenle görmeyen bir olur mu”

 

(İsra 17/72)

ó¨à¤Ç a ¬©ê¡ˆ¨ç ó©Ï  æb × ¤å ß ë ›WR

ó¨à¤Ç a ¡ñ Š¡¨ü¤a ó¡Ï  ì¢è Ï

“ve men kane fiy hazihî a’mâ fehüve fiy’l ahıreti a’mâ

 

“Kim burada a’mâ olup Rabbini göremezse ahirette de a’mâ-dır!”

 

Ümmet- i Muhammed’in Allah’ı müşahâdesi mümkündür.

 

Yukarıda belirtilen ve benzeri bir çok âyet ve hadis bize bu­nun mümkün olduğunu göstermektedir, zaten gaye de budur.

 

Âdem ile başlayan Allah’ı bilme seyri

- yavaş yavaş yükselerek Mûsâ (a.s.) ® “Tenzih” mertebesinde,

görülmek istendi ise de,

“len terâni” “sen beni bu mertebede asla göremezsin,” hita-bı geldi.

 

- İsâ (a.s.) ® “Teş­bih” mertebesinde,

“rafe allahu ileyhi” “Allah onu kendi katına yükseltti,”

 buyurdu.

O’da orada kaldı geri dönemedi, daha sonra indirileceği, evvelce bahsedildi.

 

- Ve işte iki cihan serveri Allah’ın habibi son Peygamberi bir gece “sübhanellezi esra” ile başlayan muhteşem olguyu habibine hediye etti.

 

Allah’ın ezeldeki gayesi kendisinin bilinmesi idi, o gece bu bilinç Ab-diyyet mertebesinden kemâlini buldu. Bütün mertebeleri kendinde topladığından “Tevhid vahdet” meydana geldi ve bütün bu oluşumları ümmetine he­diye etti.

 

Ve ümmetinin belirli gayretleri sonunuda Allah’ı müşahâde edebile-ceklerini ifade etti.

 

İslâm,     ® “insânlığın” kemâli.

Mi’rac da  ® “İnsân”ın kemâlidir.

Bunun da kemâli ® “kadr” kadrini kıymetini bil­mektir.

 

GÖRÜŞ VE MÜŞAHÂDE;

 

Görüş; Çok yönlü ve idraklere göre değişen bir olaydır.

 

Allah-ı,

Zât-ı Mutlak itibariyle görmek, “muhaldir” imkânsızdır.

Zât-ı Mukayyed olarak ve Rububiyet mertebesi itibariyle görmek, müm­kündür.

 

Ve bunun her mertebede ayrı bir oluşumu vardır.

“ef’âl”, “esmâ”, “sıfat” ve “zât” mertebeleri itibariyle

bilinç ve değer yargıları değişik­lik arz etmektedir.

 

Gerçek İslâm’ın oldukça zor anlaşılan yönleri­dir.

Geniş İslâm kültürü, sadece sathi genişleme ile değil, onunla bir-likte şakulî yükselişle anlaşılabilir.

 

Ârifler, “vuslat mârifettir,” demişlerdir.

Yani bu oluşumların kemâli, mârifet mertebesidir.

 

Bu mertebeye ulaşmamış kimseler, bu hâlleri ezberleyerek öğren-seler dahi yaşamaları mümkün değildir,

“men lem yezuk lem yuğraf” yani “tadan bilir,” denmiştir.

 

Şeriat ve tarîkat mertebesinde, “tenzih” vardır.

ilâhi varlık öte­lerdedir, görülmez;  bilinir.

Onun için Mûsâ (a.s.) “len terâni” hitabına maruz kaldı.

 

Hakikat mertebesinde, “teşbih” (benzeşme) vardır.

Bu mertebede kulun varlığı yok olur, “fena fillâh”tır.

“Hak­ta fani oluş”  “tükeniş”tir, “İsevîyet mertebesi”dir.

 

Bu mertebede ku­lun varlığı olmadığından yine belirli birimsel bir gö-rüş söz konu­su değildir.

 

Mûseviyette, Allah ötelerdedir görülmez,

İseviyette,     kul yoktur yine görülmez

 

ancak “Mârifet” mertebesi itibariyle görüş ve müşahâde meydana gelebilmektedir.

 

Bu görüş ise, ümmet-i Muhammedi’ye has  bir görüştür.

Burada kuldan gören Hakk ve görü­len de Hakk’tır. Çünkü burası “tevhid” ve “vahdet” makamıdır.

 

Bu sır ancak efendimizin şahsında Mi’rac gecesi vuku bulup insânlığa hediye edildi. İnsânlığın ulaştığı en üst seviyedir.

 

İşte bu beraberliği, tekliği belirtmek için efendimiz Mi’rac’tan döndükten sonra,

“men reani fekad reel hak” şaheser izahını yaptı.

yani “beni gören Hakk-ı gördü,” buyurdu.

 

Gerçek medeniyyet bu istikamette ilerlemektedir. Mekanik gelişme ise, bu dünyada kalacak fiili olan nefsin medeniyetidir, ki insanlığa sa-dece ızdırap verir.

 

 

Bismillâhir rahmânir rahiym,

 

İşte bu makam “varis-i Muhammedi”lerin makamıdır ve Allah’ı her mertebesi itibari ile ancak onlar müşahâde ederler.

 

Bu makam “hakikat-i Muhammedi”nin “varis-i Muhamme-di”lerin makamıdır, ki bunlar Allah’ın her mertebesi (ef’âl, esmâ, sı-fat, zât ve insân-ı kâmil) itibariyle müşahâde ederler.

Bunların diğer ismi “irfan ehli”, “ârifler”dir.

 

Alîmler ise, birer mertebesi yönüyle veya ihtisası olduğu mertebesi ile Hakk’ı idrak, müşahâde ederler.

 

Bir kimse Hakk’ı belirli makamlardan müşahâde eder de diğerlerin-den müşahâde edemezse o fırka (fark ehli) olur.

Tevhid ehli ise, bütün mertebelerden şeksiz, şüphesiz müşahâde eder. 

 

Bu hâl (Ali İmran 3/18)

=  ì¢ç  ü£¡a  é¨Û¡a ¬ ü ¢é  £ã a ¢é¨Ü£Ûa  †¡è ( ›QX

“şehidallahü ennehü lâ ilâhe illâ hüve”

 

“Allah şahittir ki kendinden başka ilâh yoktur” ifade­siyle Allah’ ın kelâmında zuhur eder. Yani bu yaşantı bu kelâm ile meydana çıkar.

 

Allahın “lâ ilâhe illâ hüve” şahitliği kendinden kendinedir ve şahit olan ancak kendidir. Yani şahit olan da, olunan da kendidir.

 

Allah bunu zâtından Kûr’ân-ı Keriym’de ifade eder. Fakat Ârif kişi-nin de lisânından bu ifadeyi dile getirir.

Yani bu yaşantısını ârif kişinin lisânından ve hayatından ortaya ko-yar.

 

İrfan ehli en geniş şekliyle, bütün mertebelerinden; irfaniyet nokta-sına gelmekte olanlar da gelebildikleri mertebeden bunu zevk ederler.  

 

(Araf 7/172)

7 ¤á¡è¡¢1¤ã a ó¬¨Ü Ç ¤á¢ç † è¤( a ë

“ve eşhedehüm alâ enfüsihim”

 

“Onlar kendi nefisleri üzerine şahid oldular” ifadesiyle de “ab-diyyet-i hakiki” mertebesinden, bu yaşam hâli ifade edilir. 

 

Hakiki abdiyyet (kulluk) mertebesinden;

İşte kişi bu âyetin hükmüne girdiğinde, onun tahakkukunu sağla-dığında hakiki abd (kul) oluyor, demektir.

 

Şehâdet kelimesi de bununla bitiyor, “abdehu ve resûlehu”...

Bakın burada “abdiyyet”, ®  “risâlet”ten evvel geliyor.

Çünkü risâlet özel bir hâldir, Allah’ın belirli kimselere lûtfettiğidir ama abdiyyet bütün insânlara açıktır, genellemesi itibariyle o öne alın-mıştır.

 

İnsânların bireysel olarak kendi yaşamları vardır. Yani kendisindeki “hakikat-i ilâhi”den farkında olmadığı yani gaflet hâlinde yaşamları vardır.

Ne zaman ki “hakikat-i ilâhiye”yi hisseder ve bunu yaşamına tat-bik etmeye başlarlar o zaman kendi nefisleri üzerine şahit olurlar.

 

İslâmın, müslümanın en büyük vasfı şehâdet, müşahâde ehli ol-masıdır.

Biz bu kelimeyi (şehadet) lâfzi söylersek, kelâmi olarak söylemiş oluyoruz, ama kelâm ile birlikte yaşantımızda tatbikatta ise, o zaman müşahâde eder ve şehâdet eder, şahid oluruz. Yani “eşhede”nin sahibi oluruz. 

 

İnsân görmediği birşeyin şahidi olmaz ancak böyle bir şahitlik ya-parsa o da yalancı şahid olur, ki hukuku saptırmaktan, haksızlık yap-tığı için ceza alır.

Yani nefsani olarak işlediğimiz bu amelde, ettiğimiz yalancı şahitlik hâlinde, rûhumuz bâtıni kaldığından, onu zuhura çıkarmadığımızdan, rûhumuzu cezalandırmış oluruz.

 

Böylece rûhumuzun hakikatini ortaya çıkararak ondan aldığımız bir bilgi, bir oluşumla, Kûr’ân-ı Keriym’in tasdiği ile şehâdet edersek yani nefahtü olunan rûh şahid olursa bu âyet tatbik olmuş, meydana çıkmış olur. 

 

“Onlar kendilerinin nefisleri üzerine şahit oldular.” 

Nefisten kasıt, bir bakıma 7 nefis mertebesi ise de, tek ve toplu olarak söylendiğinde nefs o şey’in zâtı, özüdür.

Bizim herbirimizin nefis itibariyle tüm varlığımız (zahir, bâtın, rûh, madde v.s.) her yönümüz nefs ismini almaktadır.

Nitekim Cenâb-ı Hak Kûr’ân-ı Keriym’de insânı vasfederken 283 yerinde (ki en çok olarak) nefs kelimesi ile ifade etmekte, nefs keli-mesini kullanmaktadır.

Bunun yanında (ancak daha az olarak) Âdem, insân, ins, mahlûk, beşer kelimelerini de kullanmıştır.

 

Cenâb-ı Hak bütün bu âlemleri halk etmezden evvel, sistemi kurar-ken “Nefes-i Rahmâniye”sini genel olarak âleme (hu diyerek) nefh etti.

Böylece âlemler ve insânlar meydana geldi, bu nefes ismi ile isimlendi. Âlemler içindeki insânların herbiri de nefis ismi ile isimlen-diler.

Yani genel âlemde üflendiğinde ismi, “nefes”;

Özel olarak birey insânlar meydana geldiğinde ismi “nefis” oldu.

 

Evliyaullah bu yüzden, “nefs terbiye olursa; olur nefissss” bu-yurmuştur.

 

Nefse makamlar itibariyle bir takım vazifeler yüklenmiştir.  Bu Allah’ ın nizamı ilâhisidir. Ancak baştaki iki makama (emmare ve levvame) irfan olunduğunda ve mülhime’ye gelindiğinde işler daha da kolaylaşır.

Ondan sonraki üç makam nerdeyse bir bütün hâlinde arka arkaya tatbik olunuyor. 

Safiye idrakıyle de nefse tam ârif olur, ki o nefis sana müştak olur. Sen ve nefis bir olarak sukun bulursun.

 

Burada nefsi emmare boyun eğiyor ve rûhun tesiri altına giriyor. Yani esas iş emmare ve levvameyi atlatıncaya kadardır.

 

Buradaki nefis itibariyle her birerlerimizin zâtı ifade edilmektedir.  Emmarelik ve levvamelik değil, külli olarak tek bir varlık, kimlik ifade edilmektedir.  

 

(Araf 7/172)

 “ve eşhedehüm alâ enfüsihim”

 

“Onlar kendi nefisleri üzerine şahid oldular”

 

Evvela kendi varlığını tanıyacak, ki “ne var Âdemde o var âlem-de; ne var âlemde, o var Âdemde,” hakikatiyle, sonra da aşağıdaki âyete ârif olacaktır.

 

Yani önce bireysel olarak, kendinde Hakk’ı tanıyarak nefsine şahit olur. Ondan sonra da aşağıdaki âyetin hakikati ilei âlemde Hakk’a ârif olur.

 

(Ali İmran 3/18)

“şehidallahü ennehü lâ ilâhe illâ hüve”

 

“Allah şahittir ki kendinden başka ilâh yoktur”

 

Bunların birisine yani bireysel mânâda kendini tanıması ve faaliyet göstermesine (kendindeki teklik) vitriyet;

 

Birisine, yani bütün âlemi tanımasına (bütün âlemdeki teklik, kesret içindeki vahdet) ferdiyet denir.

 

Vitriyet, tek olan şeydir.

Vitr namazı bu sırra binaen kılınmaktadır.

 

Hz. Rasûlüllah efendimiz, hadiste,

“allahu vitran yuhubbül vitra”

“Allah  birdir, birleri sever,”  buyurmuştur.

 

Buradaki “bir” için “vitr” kelimesini kullanmıştır.

 

Düşünelim Hz. Rasûlüllah Efendimiz burada neden “ehaden”, “va-hiden” kullanmadı da “vitren” kelimesini kullandı?…

Demek ki vitriyetin, ferdiyete yol açması itibariyle böyle kullandı.

 

Gerçek yaşam her mertebede değişiktir ve o mertebenin idrakine göre müşahâde hâli vardır.

 

Yüksek bir binanın gerek kat irtifalarından, gerekse cephelerinden aşağıya ve etrafa bakıldığında farklı şeyler görülür. Görülenlerin hepsi doğrudur ama biri diğerinin gördüğünü göremez.  En yukarıda olan, kuş bakışı baktığı için ihatası, tabii ki daha geniş olur.

 

Bu kimsenin görüp de söylediğini aşağıdaki bir kimsenin o şeyi gö-remediğinden dolayı kabul etmemesi doğru değildir. Ancak kişiye inan-mıyorsa reddedemez ama kabul etmez. Eğer kişiye inanıyorsa, zaten o ne söylerse hepsine “amenna, saddakna” der, imân eder.

 

Bu yüzden Sevgili efendimizin Mi’rac hadisesini birçok kimse göre-mediğinden, anlayamadığından veya terslik olsun diye inanmaz iken Hz. Ebubekr “Rasûlüllah söyledi ise doğrudur,” diyerek derhâl tasdik etmiştir. 

 

Mertebelerde (ef’âl, esmâ, sıfat, zât gibi) o mertebenin hususiyeti gereği görüşler ve anlayışlar ve tatbikatlar o mertebenin hususiyetine göre olacaktır.

Mertebeyi ibadet ağırlıklıdır diye de küçük görmek doğru olmaz, evet müşahâde esastır ama ibadetsiz müşahâde de eksik olur. 

 

Nitekim Risâlet-i Gavsiyede, “mücahedesiz (irfani yönü itibariyle cehd etmeden, ibadet etmeden)  müşahâde olmaz,” buyuruluyor.

 

Bunun dışında görüş beyan edenler, vehmî ve hayâlî görüşlerini ortaya koymaktadırlar, ki burada başta belirtilen kendi yıldız görüşleri, müşahâdeleridir.

 

Burada tekrar kısaca açıklayalım:

 

Eğer biz kendi nefsani, bireysel, ilmimizden, bilgimizden yaşıyor da bu şekilde hayatımızı sürdürüyorsak,  bizi aydınlatan, bilgi kaynağımız olan yıldızımız, nefsimiz yani nefs-i emmare, nefs-i levvamemizdir.

 

Necm Sûresinin başına Cenâb-ı Hakkın and olsun dediği necm (yıl-dız) işte bu nefis, beşeriyet yıldızıdır.

Yani biz kendi nefsimizi beğenmekle, nefs-i emmaremize, nefs-i lev-vamize arka çıkmakla, kaynağımızı bu yıldızdan almaktayız, ki bu da hayâl ve vehm’e dayanmaktadır. Bu yüzden sağlam düşünceye ulaşa-mayıp, hayâli ve vehmi yaşantıda kalıyoruz.

 

İşte bu hayâl ve vehim yıldızı sende olduğu müddetçe, kendini be-ğenmişken, araştırma ve tetkik yapmaz isen, doğruyu bulamazsın de-niyor.

 

Bu yıldız heva’ya dönüştüğünde, yani onun hakikatini idrak ettiğin-de, “Nûr-u Muhammedi”den nûrunu almaya başladığında sana haki-kat yolları açılır, deniyor.

 

Yani kişi koordinatlarını nefsi emmaresine göre değil de Hakikat-i Muhammediye göre ayarlarsa, oraya kitleneceğinden, sonunda kitlendiği yere varır. Bu da ancak bilgi ve irfaniyetle olur.

 

Nefs, necm (yıldız) e saplanırsan ortada, boşlukta kalırsın bu siste-mini kaldırıp da Peygamberimizin, getirdiği kamer (ay) sistemi (ilâhi sistem) konursa, o seni kilitlendiği o yere götürür, seni boşlukta bırak-maz. 

 

Bunun neticesi, “abduhu ve resuluhu”   olur, ki

“abduhu”     ®  “hu”nun kulu      ®   hüviyetten kulluk (tatbikat)

  

“resûluhu”    ®   “hu”nun risâleti   ®   inniyetten risâlet 

 

Daha açık ifade ile;

(Araf 7/172)

7 ¤á¡è¡¢1¤ã a ó¬¨Ü Ç ¤á¢ç † è¤( a ë

 “ve eşhedehüm alâ enfüsihim”

 

 “Onlar kendi nefisleri üzerine şahid oldular” beyanı ilâhisi;

 “abduhu”    ®  “hu”nun kulu      ®   hüviyetten kulluk (tatbikat)

gelir.

 

(Ali İmran 3/18)

  ì¢ç  ü£¡a  é¨Û¡a ¬ ü ¢é  £ã a ¢é¨Ü£Ûa  †¡è ( ›QX

“şehidallahü ennehü lâ ilâhe illâ hüve”

“Allah şahittir ki kendinden başka ilâh yoktur” beyanı ilâhisi;

“rasûlühu”    ®   “hu”nun risâleti   ® inniyetten risâlet  gelir.  

Bunun dışında görüş beyan edenler, vehmî ve hayâlî görüşlerini ortaya koymaktadırlar, ki burada başta belirtilen kendi yıldız görüşleri, müşahâdeleridir.

 

Nitekim TV de görüyoruz ilâhiyat profesörü olarak selâhiyetli görü-nen bazı kişiler Kûr’ân âyetlerini açıklarken hepsi kendi ferdi görüşlerini yani hakikat noktasından olmayıp da, ef’âl, madde mertebesinden yani yıldızlarından aldıkları ışık ile kendi görüşlerini yıldız kabul edip, onu açıklamaktadırlar. Bu yüzden birbirlerini red edecek şekilde muhtelif anlamlar ortaya çıkarmaktadırlar. 

 

Bilinmeli ki, gökyüzünde yıldızdan başka ay da, güneş de vardır. Yani kamer (aya) (Nûr-u Muhammediye’ye) ve şems (güneş’e) (Nûr-u ilâhiye’ye) ulaşmak gerekir.

 

Güneş çıktığında ne ayın, ne de yıldızın ışığı görünmez.  Ama güneş çekildiğinde kamer (ay), güneşten aldığını aynen yansıtır.

 

Hz. Muhammedin görevi İlâhi hakikatleri yakmadan, terletmeden, acıtmadan insânlara ulaştırmasıdır.

 

Onların, “gördüm, duydum, konuştum,” dedikleri “Rabb-ı Has” larıdır, ki bu da hayâl mertebesinde oluşan hayâli bir görüştür. Ayırde-dilmesi oldukça zordur.

Kişiyi saran bu hayâlden kurtulmak ancak mârifet merte­besinde bulunan bir kişiye teslim olmak ve hakiki müşahâdeye geçmekle mümkün olur.

 

(En’am 6/103)

9 ¢‰b –¤2 ü¤a ¢é¢×¡‰¤†¢m  ü ›QPS

› ¢Šî©j ‚¤Ûa ¢Ñî©À  £ÜÛa  ì¢ç ë7  ‰b –¤2 ü¤a ¢Ú¡‰¤†¢í  ì¢ç ë

“lâ tüdrikühül ebsarü

  ve hüve yüdri­kül ebsare ve hüvel latıyfül habiyrü” 

 

“Gözler o’nu göremez, o bütün gözleri görür, o lâtiftir, haber-dardır.” buyuruldu.

 

Birimsel benlikle (yani yıldız bakışıyle, bireysel benlikle) ve “tenzih” bakışıyla bakan gözler onu göremez, ancak o, o gözlerden bakarsa herşeyi görür.

Bu şekilde yani madde düşüncesi içindeki bakmayla görmesi için ya gözünün büyümesi, ya da âlemin küçülmesi gerekir.

 

Kûr’ân-ı Keriymde geçen, “İğne deliğinden deve geçmesi,” bah-siyle ilgili olarak ehlullah’tan birine, “iğne deliğinden deve geçer mi? ...” diye soru tevdi edildiğinde, o da cevaben, “vızır vızır geçer,” buyurmuş.

 

Bizim yağ tabakasından meydana gelmiş gözlerimiz onu göremez, çünkü onun idrakı onu görmeye müsait değildir. 

O sadece taşı taş, insânı insân, ağacı ağaç olarak görmek üzere halk edilmiştir.

 

Bunun yanında bütün âlemde Hak’kı müşahâde eden kimse de Hakk’tan başka birşey göremez. Onun manzarı (nazar ettiği yer) sadece Hakk’ın varlığı olur.

 

Burada bir incelik vardır, kişi her gördüğüne “Allah” derse yanlışlık olur; Allah’ın her mertebede değişik tecellisi ve kendisine verdiği başka bir isim vardır.

 

Senin gözünden bakanın o olduğunun idrakında olan noktada Allah kendini görür. 

Yani bir mahal ki, kendi varlığını, necm yıldızını ortadan kaldırmış, kendi nefsaniyetini ortadan kaldırmış, orada Hakk’ın tecellisinden başka birşey kalmamış, işte o gözden bakan Hakk’ın ta kendisi olduğundan, kendisini de ancak kendisi görmüş olacağından; o gözlerden görür. 

Basarlardan görmez, basiret olarak görür. 

 

“Zuhurun şiddeti kendisine perde oldu.”

Cenâb-ı Hak o kadar şiddetli zuhurda ki beşeri anlamdaki o yıldızla değerlendirdiğimizde, o şiddeti (ilmi tecellinin devamiyeti) (yani bir şeyi anlamada, ben bu şeyi şiddetli anladım, bunu öğrenmek beni sarstı de-nir) algılayamaz.

 

Meselâ güneş hergün doğmaktadır. Bu hadise bizim için olağandır.  Ama hergün güneşin doğması çok büyük ve çok şiddetli bir olaydır. Bu fezanın, yıldız sisteminin hayatiyeti, etki, tepki, çekimi bütün bunlar güneşin hareketlerine tabidir.

 

Düşünelim, güneş kendi etrafında, ona bağlı olarak diğer seyyareler kendi etraflarında ve güneş etrafında dönüyorlar ve bu sistem bir başka sistem etrafında gurup olarak dönüyor.

Bütün bu işler olurken birbirleriyle de hiç çarpışmıyorlar. Bunlar çok büyük işler olduğu hâlde bizler hiç hissetmiyoruz. 

 

Bu ve buna benzer nice olaylar hiçbir aksaklık ve zarar vermeden devamlı olarak her an olmaktadırlar. 

“Cenâb-ı Hak bir an için nefhasını, zuhurunu bu âlemden çek-se, âlemler yok olur,” denir de; ne olacağını tahmin etmek mümkün değildir.

 

Tenzih görüşünde ise, Allahı yukarıya koyar, hiçbir fiil ve sıfatta görmez; haşa nerdeyse onu yok hâle getirir.

Ancak bu görüşde Allah’ın tertibindedir ve himayesindedir. Onu o mertebe ile kabul etmek gerekir. Çünkü bu mertebeden sonra terakkide devam edecek olan mertebeler vardır.

 

Bütün bunlardan sonra hâlâ Hakk’tan gayri birşey görüyorsan “şirk”tir, ki ona ayrı bir müstakillik (istiklal, varlık) vermek gerekir.  Bu da mümkün değildir, çünkü müstakil (istiklal) olan Allah’tır. 

Burada yani müstakillik bakımından istisna olarak sadece insân vardır, ki kendi iradesiyle hayatını idame ettirebilir, benliği, şuuru var-dır, sınırlar içinde dilediğini yapabilir.

 

Bu hâl bir Allah’ta ve sınırlı olarak bir de insânda mevcuttur. Diğer mahlûkat bir program içinde yürümektedirler. 

Meselâ ağaç, ağaçlığını zuhura getirir ve başka birşey yapamaz. Hayvaniyatta bile (ki hayy sıfatını taşıdıkları hâlde yani nebatlar ve madenlerle mukayese edildiklerinde onlar, yerlerinde sabit durdukları hâlde hayvanlar gezmede avlanmada serbesttirler) hangi ahlak üzere kurgulanmış ise, o hayvan onu tatbik eder. 

 

Bizde (yani insânda) bütün bunlar (nebat, maden, hayvan) vardır, ama ilâve olarak “ve nefahtü” sırrı vardır ve bunun vermiş olduğu için özellikle istiklalimiz vardır. Allah’ın verdiği değer ne kadar üstün, efdal-dir.

İnsânın istiklali olduğu için bütün mahlûkat üzerine “halife”dir.  Mahlûkatın bir kısmına hakim olamıyorsa, o kısma hilafeti olmaz. 

 

Efendimiz “Rasûlü sakaleyn” iki ağırlığın (insânların ve cinlerin) da resulüdür.  İki omuzunda bunları taşıyor. 

 

Ötelerdeki Allah’ı (Mûseviyetteki ® “Tenzih”i);

yere İseviyetteki ® “Teşbih” mertebesine indiridiğimiz zaman

 

ve bunu genelleştirip (Tenzih ve Teşbihi birleştirirerekl) “Tevhid” ettiğimiz zaman Cenâb-ı Hakkı her an, her yerde görülen mertebe iti-bariyle müşahâde etmiş oluruz.

 

“Bütün herşey Hakkın varlığıdır ama mertebelere riâyet şart-tır,” denmiştir.

 

Kâ’be’i Şerifteki bir bakıma “Hacer’ül Esved” Allah’ın gözü gibidir. Oraya gelenleri, ziyaret edenleri müşahâde eder.  Onun seviyesi insânın gözü seviyesindedir.

 

Mamafih bir başka hadisi şerifte de “Allah’ın yed (eli)” olarak da ifade edilmiştir. 

“Kim Hacerül Esvedi öpmüş ise, Allah’ın elini öpmüş, biat et-miş olur,” denir.

 

İşte Hakk-ı görüş ve müşahâdenin hâli Cibril hadisinde ki

- “ihsan” *(13) ifadesiyle perdesi aralandı,

- “ve nefahtü” “ben ona rûhumdan üfledim” iradesiyle başladı,

- ve Mi’rac hadisesi ile de kemâle erdi.

 

*(13) “İslâm, İman, İkan” kitabımızda kısaca bahsedildi.

 

Sohbetimizin daha önceki bölümlerinde geçmişti;

Birine sormuşlar, “Allahı görmek mümkün mü?”

O da cevaben, “görmemek mümkün mü? Çünkü bütün âlem “HU” (O) dur.

 

Allahın gayesi, kendisinin müşahâde edilmesidir.

 

Hadis-i Kûdside

“küntü kenzen mahfiyyen fe ahbibtü en u’rafe

 fe halaktül halka li u’rafe bihi”

 

 “ben gizli bir hazine idim irfan olunmamı muhabbet ettim ve halkı halkettim”

 

Bu âlemler kendinin zuhura çıkması için, bunun da idrak edilip müşahâde edilmesi o da İslâmiyet ile kemâlâtını bulmuştur.

 

Genel İslâmi bilgi içinde görüş arzusu Mûsâ (a.s.) ile başlıyor.

Meâlen Mûsâ (a.s.) “bana o kadar yakınsın ki seni göreyim,” di-yor. Bakın burada görüş, müşahâde tâlebi başlıyor.

 

Bu sûrenin başındaki 18 âyetin 5 tanesi de görüşten, rû’yetten bahsetmektedir.

 

Gaye bu âlemde Allahın bilinmesi, görünmesi, müşahâdesidir. Kûr’â-nın kemâl olması Rasûlüllah’ın son peygamber olması ve kendi ifade-siyle;

“men reani fekad reel hak” 

“beni gören Hakk-ı gördü” buyurdu.

 

Âleme bakan da Hakkı görür ama Hz. Peygambere baktığında zât mertebesinde görür. Burada mertebe farkı vardır. Allah’ın izahını an-cak o mertebe zuhuru yapar.

 

Bismillâhir rahmânir rahiym

 

Her mertebenin kendi hâline göre müşahâde durumu vardır. Bunun dışında görüş beyan edenler, vehmî ve hayâlî görüşlerini ortaya koy-maktadırlar, ki burada başta belirtilen kendi yıldız görüşleri, müşa-hâdeleridir.

 

Onların, “gördüm, duydum, konuştum” dedikleri “Rabb-ı Has” larıdır, (yani Rabb’ül Erbab değildir) ki bu da hayâl mertebesinde oluşan hayâli bir görüştür. Ayırdedilmesi oldukça zordur.

 

Kişiyi saran bu hayâlden kurtulmak ancak mârifet merte­besinde bulunan bir kişiye teslim olmak ve hakiki müşahâdeye geçmekle mümkün olur.

 

En’am 6/103)

9 ¢‰b –¤2 ü¤a ¢é¢×¡‰¤†¢m  ü ›QPS

› ¢Šî©j ‚¤Ûa ¢Ñî©À  £ÜÛa  ì¢ç ë7  ‰b –¤2 ü¤a ¢Ú¡‰¤†¢í  ì¢ç ë

“lâ tüdrikühül ebsarü

  ve hüve yüdri­kül ebsare ve hüvel latıyfül habiyrü”

 “Gözler o’nu göremez, o bütün gözleri görür, o lâtiftir, ha-berdardır.” buyuruldu.

 

Birimsel benlikle (yani yıldız bakışıyle, bireysel benlikle) ve “tenzih” bakışıyla bakan gözler onu göremez, ancak o, o gözlerden bakarsa herşeyi görür.

 

İşte Hakk-ı görüş ve müşahâdenin hâli Cibril hadisinde ki

- “ihsan” ifadesiyle perdesi aralandı,

- “ve nefahtü” “ben ona rûhumdan üfledim” iradesiyle başladı,

- ve Mi’rac hadisesi ile de kemâle erdi.

 

İslâm dininin, son din; Hz. Muhammedin, son pey­gamber, çok ham-dedici ve “Makam-ı Mahmud”un sahibi olması bu sebeptendir.

Bundan daha büyük bir hamd yaşanması mümkün değildir.

 

Hz. Allah’ın Hz. Rasûlüllah’a vermiş olduğu (Hamd olunan Makam-ı Mahmud’un kendisine verilmesi) o kadar yüce hâl ve oluşum var ki diğer peygamberlerin idrak edemediği bir hâldir.

 

Makam-ı Mahmud,

Mekke-i Mükerreme’de Kâ’be’i Muazzama’nın olduğu yer.

Ulûhiyed mertebesindeki Makam-ı  Mahmud

 

Diğer Makam-ı Mahmud,

Medine-i Münevvere’deki Kabri Şerifleridir, ki

Risâlet yönüyle olan  Makam-ı  Mahmud,

 

Bunların sahibi ve zuhur yeri de Hz. Muhammed’dir.

El Hamd sûresinde daima bunu okumaktayız. 

Ümmetinin veli ve ârifleri de bu sırrın zuhur yer­leridir.

 

“küntü kenzen mahfiyyen fe ahbibtü en u’rafe

 fe halaktül halka li u’rafe bihi”

 

“Ben gizli bir hazine idim bilinmekliğimi sevdim ve bu hal­kı halk ettim.” Hadis-i Kûdsisinde belirtilen, 

“gizli hazine” zuhura çıktı ve bilindi, müşahâde edildi gaye ta-mamlandı.

Her geçen gün kıyamet yaklaşmaktadır. Çünki herşey ortaya çıkmış-tır, başka çıkacak birşey yoktur.

 

Öz itibariyle veli ve âriflerde herşey ortaya çıkmıştır ama genel iti-bariyle zâtî yaşam kemâlâtını ikmal edecektir.

 

İnsânlık âlemi şu anda zât mertebesine ulaştı, onu yaşamaktadır.

Yani insânlık âleminin,

ef’âl âleminde bir yaşamı oldu,

esmâ âleminde bir yaşamı oldu,

sıfat âlemindeki yaşam tamamlanmak

ve zât âlemindeki yaşama geçilmek üzeredir.

 

Böylece Cenâb-ı Hakkın bütün âlemde zâtî tecellisi zuhura çıkacak, artık ortaya çıkacak birşey kalmayacak, bütün kemâlât ortaya çıkınca kıyamet kopacaktır.

 

“Kıyam et”, “ayağa kalk”, bu hakikati idrak eden kimse de kurtul-muştur. Buradaki kıyam, hem akli hem de fiziki bir bütünlük hâlinde olmasıdır.

Buna göre kişi otururken de, yatarken de idrak ve tefekkür ile nef-saniyettinden arı, duru hâle gelmiş durumda da kıyamda olabilir. Yani fiziken yatmış olsa da kendisi ayakta, kıyamdadır.

 

Hadis-i Küdsîde,

“İnsânın sırrı, sırrımdır ve sırrımın sırrıdır,” buyruldu.

Cenâb-ı Hakk insânın sırrının, kendi sırrı olduğunu ifade ediyor.

 

Devam ediyor,

“Sırrımın sırrı diyerek insânın hakikatinin o kadar özde, o ka-dar gizli ve o kadar değerlidir,” buyuruyor.

Bir şey ne kadar gizli ise, o kadar değerlidir. Gizlilik, avamdandır.

 

Muhyiddin-i Arabi mânâsında İdris (a.s.) dan kıyametin alâmetle-rinden sorduğunda,

“Âdemin halk edilmesi kıyamet alametidir.” demiştir,

 

Kıyamet insân nesli üzerine kopacaktır. İnsân nesli yeryüzünde ol-masa o zaman kıyamet da kopmaz, çünkü gereği yoktur.

 

 (Fûrkan Sûresi 25/59) (Secde sûresi 32/4 âyetinde)

ô©ˆ  £Ûa ¢é¨Ü£Û a ›T

b à¢è ä¤î 2 b ß ë  ¤‰ ü¤a ë ¡pa ì¨à  £Ûa  Õ Ü 

6¡*¤Š È¤Ûa ó Ü Ç ô¨ì n¤a   £á¢q §âb £í a ¡ò  £n¡ ó©Ï

“allahülleziy

halakas semâvati vel arda ve ma beynehüma

 fiy sitteti eyyamin sümmesteva alel arşı”

 

“ Allah, O zâttır ki, gökleri ve yeri ve bunların aralarında bu-lunanları altı günde yaratmıştır, sonra da arş üzerine istivâ bu-yurmuştur.”

 

6 gün (6 kün) veya altı oluşum, altı tecelli diyelim.

Tevrat-ı Şerifte de bu âyet geçmektedir, ancak Yahudiler 7. gün istirahat ettiler diye birşey ilâve etmişler.

 

Sayı doğru da onların Allah düşünceleri zanlarına göre kendi beşeri-yetleri gibi olduğundan, onun çok yorulmuş olduğunu düşünüyorlar.

 

(Kaf  Sûresi 50/38 âyetinde) ise

¤† Ô Û ë ›SX

b à¢è ä¤î 2 b ß ë >§  ¤‰ ü a ë ¡pa ì¨à £Ûa b ä¤Ô Ü 

 “ve lekad

  halaknessemâva­ti vel arda ve ma beynehüma

 

“And olsun ki, gökleri ve yeri ve bunların aralarındakilerini altı günde yarattık ve bize yorgunluktan birşey dokunmadı.

       

(Bakara  Sûresi 2/255 âyetinde) ise

7 ¢âì¢ £î Ô¤Ûa ¢ £ó z¤Û a 7  ì¢ç   £ü¡a  é¨Û¡a ¬¬ ü ¢é¨Ü£Û a ›RUU

6 ¥â¤ì ã  ü ë ¥ò ä¡ ¢ê¢ˆ¢¤b m  ü

6¡¤‰ ü¤a ó¡Ï b ß ë ¡pa ì¨à  £Ûa ó¡Ï b ß ¢é Û

6©é¡ã¤‡¡b¡2  £ü¡a ¬¢ê †¤ä¡Ç ¢É 1¤' í ô©ˆ  £Ûa a ‡ ¤å ß

allahü lâ ilâhe illâ hüvel hayyül kayyumü

lâ te’huzühü sinetün ve lâ nevmün

lehü ma fiyssemâvati ve ma fiyl ardı

men zelleziy yeşfe’u ındehu illâ biiznihî

 

“Allah Teâlâ ki, ondan başka bir mabut yoktur. Hayy ve kay-yum olan odur. Onu ne uyuklama ne de uyku tutmaz. Göklerde ne varsa yerde ne varsa hep onundur. Onun izni olmaksızın onun yanında şefaat edecek olan kimdir?”.  

 

Onlar (Mûseviler ve İseviler) kendi mertebeleri olarak o idrakta kal-mışlardır.  Eğer Hz. Muhammedi tasdik ederlerse o zaman bu âyet onla-ra da açılır.

 

Mûseviyet ve İseviyet mertebesinde âlemler 6 yevm/gün (kün) de meydana gelmiştir. Ama bunun 7. günü vardır; bu bozulma günüdür. İşte biz şu anda bunu yaşamaktayız.

 

Hz. Peygamberimizin kendisine risâlet, peygamberlik verilmesiyle 7. gün başlamıştır. Yani Kıyametin büyük alâmeti Hz. Peygamberimizin risâletidir. Nitekim bir hadiste, Peygamber Efendimiz (s.a.v.), “Herşey benden sonra bozulacaktır ,” buyurmuştur. 

 

Biz 7. gün çalışmalarını yapmaktayız ve bu çalışmaları yapmamız gerekiyor. Biz ahır (son) zamandayız, ahır zamanı yaşamaktayız. On-ların 7. günü olmadığı için onlar kendilerine istirahat icat etmişler.

 

Bizim 7. günümüz ise, onların 6 gününden daha fazla meşguliyeti ihtiva eden bir zamanı kapsamaktadır.

Buradan şu anlaşılıyor, ki Müslümanlara tatil yoktur. 

 

Nitekim (Cuma Sûresi 62/9 –10 âyetlerinde)

a¬ì¢ä ß¨a  åí©ˆ  £Ûa b è¢ £í a ¬b í ›Y

¡ò È¢à¢v¤Ûa ¡â¤ì í ¤å¡ß ¡ñì¨Ü  £–Ü¡Û  ô¡…ì¢ã a ‡¡a

6  É¤î j¤Ûa a뢉 ‡ ë ¡é¨Ü£Ûa  ¡Š¤×¡‡ ó¨Û¡a a¤ì È¤b Ï

ya eyyühelleziyne amenu

iza nudiye lissalâti min yevmil cümü’ati

fes’av ila zikrillâhi ve zerul bey’a 

 

“Ey îman etmiş olanlar!. Cuma günü namaz için çağrıldığı zaman hemen Allah'ın zikrine gidin ve alış verişi bırakın,

 

¢ñì¨Ü  £–Ûa ¡o î¡š¢Ó a ‡¡b Ï ›QP

¡¤‰ ü¤a ó¡Ï a뢊¡' n¤ãb Ï

¡é¨Ü£Ûa ¡3¤š Ï ¤å¡ß aì¢Ì n¤2a ë

 æì¢z¡Ü¤1¢m ¤á¢Ø  £Ü È Û a¦Šî©r ×   é¨Ü£Ûa a뢊¢×¤‡a ë

feiza kudıyetissalâtü fenteşiru fiyl ardı

vebteğu min fadlillâhi      

vezkurullahe kesiyren le’alleküm tüflihune

“Sonra namaz kılınmış olunca da artık yeryüzünde dağılın ve Allah'ın lûtfundan -nasîb- arayın ve Allah'ı çokça zikredin, tâ ki: Kurtuluşa erebilesiniz.”

 

Gidin de istirahat edin denmiyor, aksine Allah fazlından arayın, isteyin ve Allahı çokça zikredin deniyor.

Biz de istirahat, sabah namazına kalktığımızdan, öğle namazına kadar olan süredir, ki bu da temizlenme süresidir yani yıkanma vs. yoksa istirahat edin denmiyor.

İçinde bulunduğumuz ve yaşadığımız 7. gün kemâlât günüdür, istirahat günü değildir.

 

Cenâb-ı Hak bu âlemleri bilinmez bir hesapta 6 yevm (nûr-gün) de halketti. Âdemin yeryüzüne gelmesi ile “İnsân-ı Kâmil” çıkmaya baş-ladı.

Mûseviyet ve İseviyet’te 6. gün kemâlâtı ikmal oldu, tamamlandı.

7. si Hz. Rasûlüllah’ın yeryüzüne gelip de onun risâleti ile başladı. İsâ (a.s.) ın tekrar gelmesi ve Hz. Mehdi ile bu 7. gün bitecek.  İn-sânların yeryüzünde işleri bitmiş olacak.

Hem bu bakımdan ve hem de müşahâde yönüyle Hz. Rasûlüllah’ın ve onun ümmetinin diğer peygamberler ve onların kavimleri üzerinde efdaliyeti, fazlı vardır.

 

Beyazıt-ı Bistami, “Biz öyle bir deryanın  sahiline ulaştık ki, oraya Ben-i İsrail Peygamberleri ayak basamadılar,” buyuruyor.

Bu izahat haşa peygamberlik mertebesini küçük görmek için de-ğildir.

 

Şöyle bir izahat, kıstas yapalım, Hz. Mûsâ Rabbini görmek istedi-ğinde;

(A’raf  Sûresi 7/143 âyetinde)

ó©äí¨Š m ¤å Û  4b Ó 6  Ù¤î Û¡a ¤Š¢Ä¤ã a ó¬©ã¡‰ a ¡£l ‰  4b Ó

  kale rabbi eri­niy enzur ileyke kale len terâniy

 

 “Mûsâ: Rabbim! Bana Kendini göster. Sana bakayım” dedi.”

Allah dedi ki, “Sen Beni göremezsin....” buyurduğu hâlde

Hz. Rasûlüllah’ın ümmetine;

 (Bakara Sûresi 2/115 âyetinde)

¢l¡Š¤Ì à¤Ûa ë ¢Ö¡Š¤' à¤Ûa ¡é¨Ü¡£Û ë ›QQU

6 ¡é¨Ü£Ûa ¢é¤u ë   £á r Ï aì¢ £Û ì¢m b à ä¤í b Ï

› ¥áî©Ü Ç ¥É¡a ë  é¨Ü£Ûa   £æ¡a

ve lillâhil meşriku vel mağribü feeynema tüvellu

fesemme vechullahi innallahe vasi’un aliymün

“Doğu da, batı da Allah'ındır. Nereye dönerseniz Allah'ın vechi oradadır, şüphe yok ki Allah Teâlâ'nın ilmi ile varlığı ile bütün âlemi kaplar, ihata etmiştir.  Rahmeti geniştir, o herşeyi bilendi,” buyurmuştur.

 

Bize bu kadar geniş ufuk ve lütûf ve de değer vermiştir.

Hz. Mûsâ’ya “asla sen beni göremezsin” tatbikatına karşılık, Ümmet-i Muhammed’e Hz. Muhammed şahsında “nereye dönerseniz Allah'ın vechi oradadır” diyerek yani “nereye dönersiniz dönün beni bulursunuz,” buyurmaktadır.

 

Biz bunlara Necm Sûresinin başındaki bireysel ışığımız (necm/yıldız aydınlığı) ile baktığımız zaman o ışık bu hakikati tespit edemiyor, göre-miyor.

Yani  “feeynema tüvellu fesemme vechullah” nûru o kadar kuvvetli ki necm (yıldız) ışığı onu ihata edemiyor.

 

Mi’rac hadisesi ile de insânın dünya üstündeki yaşamı kemâle er­miştir.

Bu oluşumların kıymetini bilmek de Kâdir gecesi ile ifade edilen Kâdir ve kıymet bilmek ile mümkündür.

 

Diğer kavimlerin (ümmetlerin) Mi’racları da, Kâdir gecesi de bay-ramları da (bizim kutladığımız mânâda) yoktur.

 

Bizde Ramazan bayramı niçin 3 gün, Kurban bayramı neden 4 gün-dür?...

Ve neden Kurban Bayramının 3 gününde Kurban kesilir de 4. günü kesilmez?.. 

 

Bunlar İslâmi ilimler içerisinde yeri olan şeylerdir. 

Biz bunları şer-i hükümler olarak, eskiden beri dini örfî olarak yani böyle geliyor diye tatbik ediyoruz.

Bunların nedenini, ilmi olarak araştırmak gerekir, çünkü vaktinde yapanlar hem dinî ve hem de ilmî olarak yapmışlar.

 

“Kâdir gecesi ile ifade edilen Kâdir ve kıymet bilmek,”  

ne demek?

 

Bu kendi varlığımızın hakikatinin kadrini ve kıymetini bilmek; onu anladığımız zaman biz Kâdir gecesini yaşamış oluyoruz.

İşte o zaman insâna, Kûr’ân inmeye başlıyor. Bu inen Kûr’ân yeni Kûr’ân değil, mevcut olanın ilhami olarak âyetlerinin açığa çıkmasıdır.

 

Şu anda okuduğumuz Kûr’ân kendi yıldızımıza göre anladığımız mı, yoksa Allah’ın muradı ilâhisi olan mânâyı hakikatiyle anladığımız Kûr’ân mıdır?... 

Tabii ki örfünün yanında ilmî olarak yukarıya doğru dönerek merdi-veni çıkmak, yani Mi’rac yapmak gerekir.  Yoksa hep aynı yerde döner durulur.

Kâ’be etrafındaki dönmede de yukarıya doğru olan 7 nefis merte-besi için tavaf yapılır, ki kişi böylece Mi’rac hakikatini takliden remz etmiş olur.

 

Mûsâ (a.s.) Mi’racı, Tur Dağındadır.

İsâ (a.s.) Mi’racı ise, o hâlen Mi’racda olup, döndüğünde Mi’rac’tan dönmüş olacaktır.

 

Mi’rac mevzunu oluşturmaya çalışırken, Tevrat’tan Mûsâ (a.s.) ın, İncil’den İsâ (a.s.) ın mevzu ile ilgili hâllerini almayı da düşünmüştüm, fakat öyle bir hâl oldu ki onları yazma imkânı bulamadım.

 

 Bu bölümün sonuna geldiğimde de yaşadığım bir şeyi belirtmeden geçemiyeceğim.

 

Şöyleki: Mevzuu baştan beri yazdığım uçlu (basmalı) kurşun kalem, gü­zel güzel yazmaya devam etti, fakat, mevzu ile ilgili Tevrat ve İncil’ deki kısa, kısa bilgileri yazmaya başladığım ilk anda kalemin ucu “çıt” diye kırıldı, “tesadüftür,” dedim tekrar yazmaya başladım.

İki üç harf yazmadan yine kırıldı, tekrar denedim, yine, yine (çıt, çıt..) kırıl­dı.

 

Daha fazla yazmaya ısrar etmedim ve anladım, ki Mevlâm bu kitabın içine başka yerden aktarma ve tartışmaya açık bilgileri koymamı istemi-yordu.

 

     

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

08/01/1994

 

M İ’ R A C   G E C E S İ

 

                 Geldi yine Mi’rac gecesi,

                 Bilsin insânların cümlesi,

                 Bu gece gecelerin incisi,

                 Haydi yürü; sen de Mi’raca gel.

 

                                       Önce şarh eyle göğsün boydan,

                               Cemâlin aydın olsun aydan,

                               İlim al Muhammed’in (s.a.v.) soyundan,

                               Haydi yürü; sen de Mi’raca gel.

 

                     Temizlesin göğsünü Cibril,

                 Ses çıkarma önünde eğil,

                 Bu ameliyat boşuna değil,

                 Haydi yürü; sen de Mi’raca gel.

 

                                       Burak geldiğinde önüne,

                               Ateş verdiğinde gönlüne,

                               Binip gittiğinde seyrine,

                               Haydi yürü; sen de Mi’raca gel.

 

                     Mescid-i Aksa’ya vardığında,

                 Nebi ile namaz kıldığında,

                 Hayret içinde kaldığında,

                 Haydi yürü; sen de Mi’raca gel.

 

                                       Yüksel oradan göğe doğru,

                               Taş dahi gelir yanık bağrı,

                               Varsa gönlünde, İlâhi çağrı,

                               Haydi yürü; sen de Mi’raca gel.

 

                     İbrahim’in (a.s.) davetini duy.

                 O’na can’u gönülden uy,

                 Bulursun onda hep güzel huy,

                 Haydi yürü; sen de Mi’raca gel.

 

                                       Mûsâ ile Eymen’de buluş,

                               Zorluğa sabretmeye alış,

                               Yap kızıl denize bir dalış,

                               Haydi yürü; sen de Mi’raca gel.

                                                        

                     Len terâni’den al biraz ders,

                 Düşme Hak yolundakilere ters,

                 Gönülden gönüle ses ver ses,

                 Haydi yürü; sen de Mi’raca gel.

 

 

                                       İsâ (a.s.) gibi dünya’yı terk et,

                               Varlığında olanı derk et.

                               Hayâlde olanları yok et,

                               Haydi yürü; sen de Mi’raca gel.

                    

                     Muhammedin (s.a.v.) ayrılma izinden,

                 Bak neler dökülür sözünden,

                 Mânâlar alırsın özünden,

                 Haydi yürü; sen de Mi’raca gel.

 

                                       Ref Ref’e binip yüksel arşa,

                               Sen de katıl bu güzel yarışa,

                               Kimler ulaşır bu son varışa,

                               Haydi yürü; sen de Mi’raca gel.

 

                     Uzun uzun menziller aşmağa,

                 Kaab’ı Kavseyn’e ulaşmağa,

                 Derya olup dolup taşmağa,

                 Haydi yürü; sen de Mi’raca gel.

 

                                       Namazdır Mü’minin Mi’racı,

                               Tam olursa Hakk’a inancı,

                               Kerramnâ’dan olur baş tacı,

                               Haydi yürü; sen de Mi’raca gel.

 

                     Gayrete gel başla bu günden,

                 Kamus-u aşkı oku yüzünden,

                 Bak görürsün Necdet’in gözünden,

                 Haydi yürü; sen de Mi’raca gel.

 

 

euzü billâhimineş şeytanir raciym

Bismillâhir rahmânir rahiym

 

(Necm Sûresi 53/18)

› ô¨Š¤j¢Ø¤Ûa ¡é¡£2 ‰ ¡pb í¨a ¤å¡ß ô¨a ‰ ¤† Ô Û ›QX

“lekad rea min ayati rabbihil kübra” 

 

“And olsun ki o Rabbinin âyetlerinden en büyüğünü gördü.”

 

Bura­da büyük âyetten maksat, âyet (işaret) demek olduğuna gö-re, Cenâb-ı Hakk’ın varlığını gördüğünü âyetle yani “işaret” ile bildir-mek demektir.

 

Bunun açıklaması daha yukarlarda yapıldı. Şu anda tekrarlamaya-lım.  Bundan sonraki âyetlerle devam edelim.

 

(Necm Sûresi 53/19)

› =ô¨ £Œ¢È¤Ûa ë  p 5¤Ûa ¢á¢n¤í a Š Ï a ›QY

efereey­tümül lâte vel uzza

 

“Siz Lât'ı ve Uzza'yı gördünüz mü?”.

 

(Necm Sûresi 53/20)

› ô¨Š¤¢ü¤a  ò r¡Ûb  £rÛa  ñì¨ä ß ë ›RP

ve menatessa­lisetel uhra

 

“Diğer üçüncü olan Menat'ı da -gördünüz mü-?”.

 

Burada Mi’rac hadisesini noktalayarak, putperestliğin hâlinin izahına geliyor. Yani İnsân-ı Kâmil’in hakikatini ortaya koyduktan sonra putların ne olduğunu anlatmaya sıra geliyor.

 

efereey­tümül lâte vel uzza

 

“Siz Lât'ı ve Uzza'yı gördünüz mü?”.

 

Yani “daha onların ne olduğunu anlamadınız mı?”

Kâ’be-i Şerif Müslümanların eline geçmezden önce en büyük putlar bunlardı. Ve davam ederek

 

“ve menatessa­lisetel uhra”

 

“Diğer üçüncü olan Menat'ı da (görmez misiniz - anlamadınız mı?).

 

Bunları Cenâb-ı Allah yüce Kûr’ân içerisinde niye söylüyor. Yani put-ların burada ne işi var diye düşünüyoruz. Veya bazı kimseler tarafından düşünülüyor, çünkü Cenâb-ı Allah abes halk etmeyeceği için bunların bir hikmeti, şifreler var demektir.

 

Burada “lât” “uzza” ve “menat” putlarından bahsediliyor.  Bun-ların belirli özellikleri olmasa idi buraya geçmezdi.

 

Lât: Bir bakıma, Lâhud, zât ve sıfat âlemlerinin karşılığı olarak an-laşılmaktadır.

 

Uzza: Aziz, esmâ âleminin ifadesi olarak anlaşılmaktadır.

 

Menat: Minnet, ef’âl âleminin varlığı hakkında anlaşılmaktadır.

 

Lât putu, insân sûretinde imiş. Orada putperestlik döneminde ora-ya gelen o zamanın hacılarına çok hizmet eden birisi varmış.  Onun bu iyi hâlinden, ona benzer bir sûret yapmışlar.

 

Ondan sonra orada hizmet edenler ilhamlarını ondan alarak vazife-leri ifa etmişler.  Nesiller geçtikçe önce muhabbetle başlayan, sonrada örfe, ve maddi örfe dönüşerek; insân sûretinde heykel hâline getirilmiş.

 

Uzza putu, ağaçtan yapılmış.

 

Menat putu, taştan yapılmış.

 

Dikkat edilirse

         Lât         ®   insân  

                                   

         Uzza      ®   ağaç

                                   

         Menat    ®   taş

 

Burada mertebeler var. Aslında bize vermek istenen budur.

Biri  “insân”   -   biri  “ağaç”    -   biri ise, “taş” sûretindeler.

 

Lât         ®   insân   ®  sıfat âleminin hayâlini 

 

Uzza      ®   ağaç   ®  aziz, esmâ âleminin hayâllerini 

 

Menat    ®   taş     ®  minnet, ef’âl âlemindeki

hayâlleri ifade etmektedir.

 

İşte bunları “gördünüz mü?” deniyor. Yani oradaki bulunan putları bu hakikatleri ile bilebildiniz mi? Denmek isteniyor.

 

Risâlet-i Gavsiye’de bu hususta çok mühim bir ibare vardır.

Cenâb-ı Hakk, “Ya gavs haremime (mahremiyetime, gönül kâ’be-me) girmek istersen, ne mülke, ne melekûta, ne ceberuta iltifat et,” buyuruyor. Yani bunlara iltifat etme.

 

         Mülk âlemi          ®     Madde âlemi

         Melekût âlemi     ®     Esmâ âlemi

         Ceberut âlemi     ®     Sıfat âlemi

Burada belirtilen üç ilâh bâtınen bu mertebelere iltifat edenlerin ilâhlarıdır.

 

         Menat    ®      Mülk âlemini,

         Uzza      ®      Melekût âlemini,

         Lât         ®      Ceberut âlemini, simgelemektedir.

 

Risâlet-i Gavsiye’de devam ediyor;

“Şüphesiz ki

         mülk ® alîmin;

         melekût ® ârifin;

         ceberut da ® vakifiye’nin (vakıf olanın) şeytanıdır.

Kim bunlardan birine razı olursa o indimde tard olunmuşlar-dan olur,” 

ve buyurdu ki

“ey gavs-ı a’zam,

         zahidleri ® nefis yolunda;

         ârifleri ® kalb yolunda;

         vakıfları ® rûh yolunda ve

         nefsi de  ® hür olanlara mahal kıldım.

O yüzden hürlerin kalbleri esrar kabirleridir.”

 

Yani zahidleri nefis yolunda perdeledim.

Züht ü takva deriz, çok zikir, ibadet yapar. Çok ittika eder, ondan, bundan sakınırlar.

 

Ârifleri kalb yolunda perdeledim.

 

Vakıfları rûh yolunda perdeledim.

 

Nefsi de, hür olanlara mahal kıldım, deniyor.

Buradaki nefis, nefesin nefsidir, ki kişinin kendi hakikatidir. İlâhi varlığın zuhur yeridir.

 

Hz. Şems, “Hür ol, hürlerle ol, hürlükle yaşa,” buyuruyor.  Bu-rada bu hakikati ortaya koyuyor.

Hürlerin kalbi esrarların kabirleridir. Esrarları, yani sırrı ilâhiyeyi muhafaza eden yerlerdir. 

 

Bu mertebeler sahiplenmek üzere değil, terakki görünmeleridir. Eğer bu mertebeleri sahiplenir de, orasını mahal edersen Hakk’a ulaş-manda senin perden olur.

Nitekim Hz. Peygamberimize de Mi’raca çıkarken birçok talepler ol-du, hep onu davet ettiler. Ancak hiçbirine iltifat etmedi sadece Hakk’ı talep etti ve böylece kitlendiği murad hasıl oldu.

 

Biz de gerçek yolda isek, hakiki bir el tutmuş isek, yol üzerindeki güzergahlarda ihtiyac molası dışında eğlenmeden gerekli yeni teçhizat-ları alarak yolumuza devam etmeliyiz. Fakat o güzergahlardaki güzellik-lerle eğlenirsek orası perdemiz olur. Onlara iltifat edenleri iltifat ettiği ile onları perdeledim, buyuruyor.

 

Her bir aşamada kişinin idrakı değiştiğinden, aldığı isim de değiş-mektedir.  Böylece perde isimleri de o isimler ile olmaktadır.

 

Böylece Cenâb-ı Hakk,

“haremime (mahremiyetime, gönül kâ’beme) girmek istersen, ne mülke, ne melekûta, ne ceberuta iltifat et,” buyuruyor. Yani “bunlara iltifat etme,” diyor.

 

Eğer iltifat edersen o zaman

“Şüphesiz ki mülk ® alîmin şeytanıdır.”

Ne kadar ağır bir söz değil mi?...

 

Yani madde âleminin ilmi içerisinde kalmış olan alîm, aynen bu ilim ona vehim olmaktadır. Çünkü yukarıya geçemediğinden, yukarıdan ba-kamadığından ve içinde bulunduğunu gerçeği ile değerlendiremediği için o ona vehim ve hayâl yani hak, tevhid yolunda gitmekte şeytan olmak-tadır. Onu meşgul eden, oyalayandır.

 

Alîm ne kadar alîm olursa olsun, ilmi fazlalığı sathi genişlemedir, ya-ni mertebesi yükselmez sadece sathıyatı genişler.  Mertebesi yine ay-nen mülk âlemi içindedir. Ayağı toprağa basmakta, gök ehli olama-maktadır.

İrfan ehli’nin alîm kadar bilgisi olmayabilir, mücmel (icmal olmuş) bilgiye sahip olabilir fakat helezon sistemini bilir. Yani şeriat ilmine 100 desek ve alîm bunun hepsini bilse ve ârifin bundaki yeri yüzde on (10/100) olsa yani kendine yetecek kadar dahi olsa bile helezon sistemi ile tarîkattan alacağı çok az bir ilimle dahi o alîmden daha ileridir.

 

Kim ki bulunduğu yerde kalırsa, o bulunduğu yer o kimseyi oyalar. O mertebe ona ayak bağı olur, o mertebenin gafletinde kalır. Bu du-rumda “mülk, alîmin perdesi,” olur.

 

“melekût ® ârifin şeytanıdır.” Melekût da ârifin perdesi olur.  Buradaki ârif, ârif-i billâh olan değil de tarîkat ehlinin irfaniyetidir.  Şe-riat ehline göre bir üstte olan, ki biz ona muhabbet ehli diyelim.

 

“ceberut da ® vakifiye’nin (vakıf olanın) şeytanıdır.” Mertebeye vukuf olandır.

Meselâ Üsküdarı öğrenmiş ve Üsküdar da kalmış, Üsküdarlı olmuş. Bu durumda Üsküdar ona perde olmuş. İstanbul sadece Üsküdar olma-dığına göre, Üsküdara İstanbul demek, öyle görmek onun hayâl ve vehmi olur. Mamafih aşağıdakine göre tabii ki daha ileri bir durumdur.

 

Burada eskilerin kullandığı bir tabiri müsaadenizle, özür dileyerek kullanırsak “dolap beygiri gibi olma,” hâlinde olmayalım, ki dolap beygiri yine de su çekip tarlaya vs. su verir ve faydalı olur.  Biz ise bu durumda o suyu da çekmiş olmayız. Biz o suyu çeksek, beslenmiş ola-cağız. Yani Hay esmâsının hayat suyunun kendi tarlamıza döksek bes-lenmiş oluruz ve döne döne letâfete geçeriz ama onu da yapamıyoruz.

 

“Kim bunlardan birine razı olursa o indimde tard olunmuş-lardan olur,”  buyuruyor. 

Tard olunma, kendimden uzaklaştırılmış olan, ki bana muhabbeti olmama hâlidir.

Yani hangi mertebe olursa olsun, o mertebenin gereği benim, var ettiğim şeye olan muhabbetiniz olup da orada oyalanmanız, benim zâ-tımdan tard (benden mürted) olunmadır, deniyor. 

 

Halka olan muhabbet, ondaki Hakkın varlığı içindir, yoksa halkı ayrı varlık görerek, ona duyulan muhabbet o zaman “lât, uzza, menat” putlarına duyulan muhabbet olur, ki putperestlik  tatbikatında oluruz.

 

Mülk  âlemine muhabbet “menat” a

(madde, taş – minnet, ef’âl âlemi)

Melekût âlemine muhabbet “uzza” ya

(ağaç – aziz, esmâ âlemi)

Ceberut âlemine muhabbet “lât”a

(insân – sıfat âlemi) olmaktadır.

 

Esasında fiilen tapmasak dahi manen bu hâli yaşamış oluyoruz.

 

Efendimiz geldiğinde kâ’beyi bütün bu putlardan temizledi; yani Ha-kikat-i Muhammediye geldiğinde bütün bunlar silinip gidiyor. Böylece sadece Hakikat-i Muhammediye orada kalmıştır. Ne kadar açık değil mi?...

 

Bütün bu mertebeler zât mertebesi ile birlikte olursa hepsi yerli yerinde ve gerekli olur. Ama onların kulu olursan, o kulu olduğun şey senin şeytanın, perden olmaktadır.

 

(Necm Sûresi 53/21)

› ó¨r¤ã¢ü¤a ¢é Û ë ¢Š ×  £ˆÛa ¢á¢Ø Û a ›RQ

elekümuzzekerü ve lehü’l ünsa

 

“Sizin için erkek de O'nun için dişi mi?”

 

İslâmiyet gelmezden önce, cahiliyye döneminde müşrikler veya in-kâr ehilleri erkeklerin kendilerinin, kızların Allah’ın diye ifade ediyorlar-dı.

 

(Necm Sûresi 53/22)

› ô¨Œî©™ ¥ò à¤¡Ó a¦‡¡a  Ù¤Ü¡m ›RR

tilke izen kısmetün dıyza

 

“Bu paylaşma nasıl haksız, insafsız bir paylaşma oldu.”

 

Evvelce kız çocukları hakir görülüyordu. “Kızlar meleklerdir,” di-yerek, kızları Allah’a bırakıyorlar, erkeklere kendileri sahip çıkıyorlardı.

İşte bu paylaşmanın haksız olduğunu, böyle bir paylaşmaya kendi kendilerine nasıl yaptıklarını ifade ederek, âyet onlara, bu anlayışa ce-vap veriyor.

 

Her iki cinsiyet de ve her varlık Hakk’ın varlığıdır. Burada cinsiyet ayrımı olmaz.

Ancak akl-ı kül ve nefs-i kül hükmü ile faaliyet ve tafsilatta ayırım vardır.

 

Akl-ı kül, mutlak akıl...

Nefs-i kül  de, aklı küllün tesir sahasıdır.

 

Aklı küllün ve nefs-i küllün birliğinden, bu âlemler meydana gelmiştir.

 

Kadın doğurgan ve üretici olduklarından, nefs-i kül hükmündedir.

Erkekler de tesir edici olarak akl-ı kül hükmündedir.

Fail ve mef’ul (etken ve edilgen veya tesir eden ve tesir edilen) di-yorlar. Bütün âlem bunun üzerine çalışıyor.

 

Etken (erkek) yani akl-ı kül olmasa ve edilgen (kadın) yani nefs-i kül olmasa bu âlemde hiçbir şey zuhura gelmez.

Bu yüzden bu paylaşmanın haksız paylaşma olduğunu ifade ediyor.  Çünkü akl-ı kül de nefs-i kül de Hakk’ındır. Bunların kendilerine sahip olacak bir sahibiyeti de yoktur.

 

(Necm Sûresi 53/23)

¤á¢×¢ª¯ë¬b 2¨a ë ¤á¢n¤ã a ¬b çì¢à¢n¤î  £à  ¥õ¬b à¤ a  ¬£ü¡a  ó¡ç ¤æ¡a ›RS

6§æb À¤Ü¢ ¤å¡ß b è¡2 ¢é¨Ü£Ûa  4 Œ¤ã a ¬b ß

7 ¢¢1¤ã ü¤a ô ì¤è m b ß ë   £å  £ÄÛa  £ü¡a  æì¢È¡j  £n í ¤æ¡a

› 6ô¨†¢è¤Ûa ¢á¡è¡£2 ‰ ¤å¡ß ¤á¢ç õ¬b u ¤† Ô Û ë

in hiye illâ esmâün sem­meytümüha entüm ve abaüküm

ma en­zelellahü biha min sültanin

in yettebi­une illezzanne ve ma tehvel enfüsü

ve lekad caehüm min rabbihimül hüda

 

“Onlar hiçbir şey değildir, onları ancak siz ve babalarınız isimler olarak isimlerdirdiniz. Allah -Teâlâ- ona dâir bir sultan (delil) indirmemiştir. Zandan ve nefislerinin arzu ettiğinden baş-ka birşeye tâbi olmuyorlar. Halbuki, onlara Rab'lerinden bir hü-dâ -bir hidâyet rehberi- gelmiştir.”

 

 Onlar hiçbir şey değildir, onlar ancak siz ve babalarınız tarafından yani insânlar tarafından isimlendirildiği için, isim kazanmışlar.

İşte Esas varlık Allahındır, isimler sonradan var edilmiştir. Bu isim verilmesi insânların yaşamlarının kolaylaştırması, karışıklık olmasın di-yedir. 

 

Eğer Allah bir sultan (delil) indirirse o zaman iş başkadır.

Meselâ nizam-ı ilâhiyeye göre ateş herşeyi yakar, hiçbir şey ona karşı koyamaz ama Allah İbrahim (a.s.) üzerine sultan indirdiğinden ateş onu yakmadı.  Çünkü onda ilâhi saltanat vardır. Aksi takdirde hiç-bir mesnedi olmaz.

 

Hayâl ve zandan meydana getirilen şeylerin hiçbir ilâhi mesnedi yoktur. Öyle ki biraz daha ileriye gidelim kendi rabbımızı dahi biz zannı-mızdan meydana getirdik.

Esasında bütün âlemler, Cenâb-ı Hakkın rû’yasıdır, yani hayâldir. Ama şu anda kesafet kazanmıştır ve müşahâde edilebiliniyor. 

 

Peki biz Cenâb-ı Hakk’ın varlığını bu yakınlıkta, bu müşahâde de idrak edip, anlayabiliyor muyuz?... 

Yani “gerçek eşhedü” diyebiliyor muyuz?... 

- Diyemiyoruz.

O zaman hangi rabbe ibadet ediyoruz?... Hayâlimizde kendi resmet-tiğimiz rabbe ibadet ediyoruz demektir.

Ancak Cenâb-ı Hakk onu da hoş görüyor. “ene abdî zannibi” “ben kulumun zannı üzeriyim,” hükmü ile onu da kabul ediyorum. Bu kabul başka ilâhi hakikate, ilâhi rabb’a ulaşmak çok başka şeydir. 

 

İslâmın asaletine uygun olan şey asalettir, vekâlet değildir. Bizim Hz. Rasûlüllah’ın asaleti ile asaletlenmemiz gerekir. Tabii ki bu asalet onun asaletine göre vekâlet sayılır ama “vekâlet-i asliyye”dir.

  

 “in yettebi­une illezzanne ve ma tehvel enfüsü”

 

“Zandan ve nefislerinin arzu ettiğinden başka birşeye tâbi ol-muyorlar.”

 

Onlar ancak zan ve hayâllerine tabi oldular.  İlâhi hakikate tabi ol-madılar Bu âyetler her ne kadar Hz. Rasûlüllah’ın risâletinden önceki in-sânlara hitap ediyorsa da Kûr’ân-ı Keriym her zaman taptaze olduğun-dan her an, her âyeti bize ve bütün insânlara taze ve mutlak olarak hi-tap etmektedir. Bizler bunu okuduğumuzda aynı hüküm altına biz de giriyoruz. Zanların %99 u mutlak yanlış çıkar, nadiren bazen tutar.

 

Onlar ancak zanlarına tabi oldular. Gerçek bir Allah bilgisi oluş-turamadıklarından dini Mübin-i İslâmı sadece yap - yapma yahut uygula - uygulama çetveli hâline getirdiklerinden, sadece %20 sini teşkil eden fizik bedenini ilgilendiren sahası ile ilgilenildiğinden, mârifetullah bil-gisi hiç ortaya çıkarılmadığından, İslâm bilgisi olarak fıkıh (yani sosyal yaşantımızda lâzım olan ve sadece bu dünyada geçerli olan beşer arası ilişkileri ve fiillerin tatbikat) bilgileriye uğraşıldığından Allahlık, ulûhi-yet, mârifetullah bilgisi göz ardı edilmiştir.

 

“lâ tetefekkeru bizâtîllâh”

“Allahı hiç tefekkür etmeyin” hadis-i kûdsisini yanlış anlayarak “Allahı hiç düşünmeyin,” hükmü kullanıldı, böylece insân kendine yazık etmiş oldu.

 

Bu durumda ne vicdanen tatmin olmuş (mutmain nefsi olan) in-sânlar olabildik, ne de bunun tatbikatını yapamadığımız için dışarıdan bizi örnek alacak olanlara örnek olabildik. Eğer biz İslâmın bize sunduğu kurallar içinde hakikatiyle bilmiş olsaydık, bugün bütün dünya müslü-man olurdu. 

 

“ve ma tehvel enfüsü”

“Zan üzeri hareket etmeyi ve nefislerinin arzu ettiğidir.”

Bu hayâli kurgu, zannetme onların nefislerine hoş geliyor, deniyor.

 

ve lekad caehüm min rabbihimül hüda

“ve halbuki, gerçekten onlara Rab'lerinden bir hüdâ (bir hi-dâyet rehberi) gelmiştir.”

Yani bütün bu hayâl ve zanları içlerinde rablerinden bir hüda/hidâyet geldi, diyor.

Bu hüküm içinde Hz. Rasûlüllahın ve ondan sonra devam eden eh-lullahın, insân-ı kâmillerin, âriflerin gelişini kabul etmeliyiz.

Hüda “Hadi” isminin zuhur edicisi, hidâyet üzere onları götürücüler geldi, deniyor. Buna rağmen onlar yine de zanlarına ve kendi isimlen-dirdikleri putlarına yöneldiler.

 

(Necm Sûresi 53/24)

› 9ó¨ £ä à mb ß ¡æb ¤ã¡5¤Û¡ ¤â a ›RT

em lil insâni ma temenna

 

“ Yoksa insân için temenni edilen midir?”

 

(Necm Sûresi 53/25)

› ;ó¨Û@ë¢ü¤a ë ¢ñ Š¡¨ü¤a ¡é¨Ü£Ü¡ Ï ›RU

felillâhil ahıretü vel ula

 

“Fakat ahiret de, başlangıç da Allah içindir.”

Sizler hayâl içinde yaşayın.

 

(Necm Sûresi 53/26)

¡pa ì¨à  £Ûa ó¡Ï §Ù Ü ß ¤å¡ß ¤á × ë ›RV

b¦÷¤î ( ¤á¢è¢n Çb 1 ( ó©ä¤Ì¢m  ü

› 󨙤Š í ë ¢õ¬b ' í ¤å à¡Û ¢é¨Ü£Ûa  æ ‡¤b í ¤æ a ¡†¤È 2 ¤å¡ß  £ü¡a

ve kem min melekin fîssemâvati

lâ tuğniy şefaatühüm şey’en

illâ min ba’di en yeze­nallahü limen yeşa’ü ve yerda

 

“Ve göklerde nice melekler vardır ki, onların şefaatleri hiçbir fâide vermez, meğer ki, Allahın dilediği ve râzı olduğu kimse için müsaade verdiğinden sonra olsun.

 

(Necm Sûresi 53/27)

¡ñ Š¡¨ü¤b¡2  æì¢ä¡ß ¤ õì¢í ü   åí©ˆ  £Ûa    £æ¡a  ›RW

› ó¨r¤ã¢ü¤a  ò î¡à¤ m   ò Ø¡÷¬¨Ü à¤Ûa  æì¢ £à ¢î Û

innelleziyne lâ yu’minune bil ahı­reti

leyüsemmunel melâikete tesmiyetel ünsa

 

“Muhakkak ahirete imân etmeyenler, elbette melekleri dişi-lerin adıyla isimlendirdiler”

(Necm Sûresi 53/28)

  £å  £ÄÛa  £ü¡a  æì¢È¡j  £n í ¤æ¡a 6§á¤Ü¡Ç ¤å¡ß ©é¡2 ¤á¢è Û b ß ë ›RX

› 7b¦÷¤î ( ¡£Õ z¤Ûa  å¡ß ó©ä¤Ì¢í  ü   £å  £ÄÛa   £æ¡a ë 7

ve ma lehüm bihî min ilmin in yettebi’une illezzanne

ve in­nezzanne lâ yuğniy minel hakkı şey’­en

 

“Onların ona dair bir bilgileri yoktur. Zândan başka birşeye tâbi olmazlar. Halbuki, şüphe yok, ki zan, haktan hiçbir şey ifade etmez.”

 

(Necm Sûresi 53/29)

b ã¡Š¤×¡‡ ¤å Ç ó¨ £Û ì m ¤å ß ¤å Ç ¤¡Š¤Ç b Ï ›RY

› 6b î¤ã¢ £†Ûa  ñì¨î z¤Ûa  £ü¡a ¤…¡Š¢í ¤á Û ë

fea’rıd an men tevella an zik­rina

ve lem yürid illel hayateddünya

 

“Artık sen, zikirimizden, bizi anmaktan yüz çevirenden ve dünya hayatından başkasını dilemeyen kimselerden yüz çevir.”

 

Zan ve hayâlle uğraşanlardan, zikrimizden yüz çevirenden kaç, uzaklaş. Çünkü onlar seni kendi zanlarına çekerler. 

 

(Ta-Ha Sûresi 20/124 âyette)

b¦Ø¤ä ™ ¦ò 'î©È ß ¢é Û   £æ¡b Ï ô©Š¤×¡‡ ¤å Ç   Š¤Ç a ¤å ß ë ›QRT

›ó¨à¤Ç a ¡ò à¨î¡Ô¤Ûa  â¤ì í ¢ê¢Š¢'¤z ã ë

ve men a’reda an zikriy feinne lehü me’ıyşeten danken

ve nahşürühü yevmel kıyameti a’mâ

 

“Ve her kim benim zikrimden kaçınırsa artık kesin onun için pek dar maişet vardır ve onu kıyamet gününde ama (kör) olarak haşrederiz.”

 

Maişet dendiğinde ilk akla gelen madde mertebesindeki dünyalık ge-çimdir, tabii ki o da vardır ama esas tefekkür, maişeti darlığıdır.

 

“İdrak, anlayış kısırlığı veririz,” diyor.

Kevser ummanının kesilmesi, yani zâtına olan yolun inkıtaa edil-mesi. İnsân için bundan büyük ceza olmaz. 

 

 

(Ta-Ha Sûresi 20/125 âyette)

ó¨à¤Ç a ¬ó©ä m¤Š ' y  á¡Û ¡£l ‰  4b Ó ›QRU

›a¦Šî©– 2 ¢o¤ä¢× ¤† Ó ë

kale rabbi lime haşerteniy a’mâ ve kad küntü basıyren

 

“Der ki: Yarabbi!. Ne için beni kör olarak haşrettin ve hal-buki, ben görücü idim.”

 

(Ta-Ha Sûresi 20/126  âyette)

7b  è nî,© ä Ï b ä¢mb í¨a  Ù¤n m a  Ù¡Û¨ˆ ×  4b Ó ›QRV

›ó¨¤ä¢m  â¤ì î¤Ûa  Ù¡Û¨ˆ × ë

kale kezalike eteske ayatüna fe­nesiyteha

ve kezalikel yevme tünsa

 

“Allah Teâlâ da buyuruyor ki: Öyledir. Sana âyetlerimiz geldi, sen hemen onları unutuverdin. Bugün de sen öylece unutulur-sun.”

 

(Necm Sûresi 53/30 âyette)

6¡á¤Ü¡È¤Ûa  å¡ß ¤á¢è¢Ì Ü¤j ß  Ù¡Û¨‡ ›SP

©é¡Üî©j  ¤å Ç   £3 ™ ¤å à¡2 ¢á Ü¤Ç a  ì¢ç  Ù  £2 ‰   £æ¡a

› ô¨† n¤ça ¡å à¡2 ¢á Ü¤Ç a  ì¢ç ë

zalike mebleğuhüm minel ‘ılmi

in­ne rabbeke hüve âlemü bimen dalle an sebiylihî

ve hüve âlemü bimenih­teda

 

“İşte onların ilimden erebildikleri budur. Şüphe yok ki, Rab'bin O yolundan sapıtan, dalalette olan kimseyi en iyi bilendir ve O, hidâyete eren kimseyi de en iyi bilendir.”

 

(Necm Sûresi 53/31 âyette)

=¡¤‰ ü¤a ó¡Ï b ß ë ¡pa ì¨à  £Ûa ó¡Ï b ß ¡é¨Ü£Û¡   ë ›SQ

aì¢Ü¡à Ç b à¡2 a@¢ªë¬b  a  åí©ˆ  £Ûa  ô¡Œ¤v î¡Û

› 7ó¨ä¤¢z¤Ûb¡2 aì¢ä ¤y a  åí©ˆ  £Ûa  ô¡Œ¤v í ë

ve lillâhî ma fiys semâvati ve ma flyl ardı

liyecziyellezıyne esau bima amilu

ve yecziyellezıyne ahsenu bil husna

 

“Göklerde olanlar  ve  yerde olanlar Allah içindir. Fenâlıkta bulunanları yaptıkları ile cezalandıracaktır ve güzellikte bulun-muş olanları da daha güzeli ile mükâfatlandıracaktır.”

 

“Allah içindir.” Burada Allahın birşeye ihtiyacı olması demek de-ğildir.

Allahın, lâtif olan varlığın, kesif olarak görünmesi için bir mahale, kesif bir Vücûda ihtiyacı var. Allah zâtî itibariyle Vücûddan münezzehtir.  Teşbih itibariyle, bu âlemler Allahın zuhuruna bir mahaldir.

 

Bu İseviyet mertebesinin ilmidir. Hakkın varlığını insân varlığı üzerinde müşahâde etmektir. İsâ (a.s.) kadar bu sırrı bilen yoktu.

 

Mûseviyet mertebesinde Tenzih vardı. İsâ (a.s.) ilk defa ancak mi-sâllendirmek, benzerlik vermek sûretiyle anlattı.  Çünkü anlatmak için elimizde olan bu âlemdir. 

 

Nitekim,

 (Bakara Sûresi 2/255 âyette)

  ¤‰ ü¤a ë ¡pa ì¨à  £Ûa ¢é¢ £î,¡¤Š¢×  É¡ ë  

vesi’a kürsiyyühüssemâvati vel ­arda

 

“Onu kürsisi bütün âlemleri vasidir, kaplamıştır,” 

 

Kürsi, oturma yeridir. Bütün âlemler lâtif olarak Allahın rûhani var-lığı üzerindedir.  Başka türlü olmaz. Kesif olarak Allahın görünmesi yine o varlıklardan olmaktadır. Burada iskemle, masa olmasa bunların varlığı nasıl bilinecek?...

 

İşte bu hakikati yani bütün âlemlerin Allahın zuhuru için idrak eden,

 (Bakara Sûresi 2/156 âyette)

 æì¢È¡ua ‰ ¡é¤î Û¡a ¬ b£ã¡a ë ¡é¨Ü¡£Û b  £ã¡a a¬ì¢Ûb Ó

kalu inna lillâhi ve inna ileyhi raci’une

 

“Biz Allah içiniz ve biz sonunda ona döneceğiz” derler.

 

Bu şekilde “inna (kesin biz)” zât mertebesi için olduğunun idrakını ortaya koyuyor.

Ve “inna (kesin) ileyhi (ona değin) rucu eden (dönenleriz)” yani ona dönüşeceğiz, ona kalbolacağız idrakını ortaya koyuyor. 

Ancak özde olmasa da, sûrette fiziki bir perde vardır. 

 

(Necm Sûresi 53/31 âyetteki)

“ve lillâhî ma fiyssemâvati ve ma flyl ardı” 

“Göklerde olanlar ve yerde olanlar Allah içindir.”

Bu hakikati tasdik eder. Hangi mertebede neyi görsek, neye baksak Cenâb-ı Hakk’ın o mertebe ile orada zuhurunu müşahâde etmeyi gerek-tirmektedir.

 

Daha önce sohbeti olmuştur. Tekrar hatırlayalım;

Ehlullah rû’yeti beş şekilde ifade etmişler      

1. “ma reeytü şeyen illâ rû’yetullahu ba’dehu!”

-    “Akabinde Allah-ı görmediğim hiç bir şey yok”

 

2. “ma reeytü şe’yen illâ rû’yetullahi fiyhi!”

-    “Bir şey görmem ki onda Allahı görmüş olmayayım”

 

3. “ma reeytü şe’yen illâ kablehu”

-    “Her şeyden evvel onu görürüm”

 

4. “illâ Allah” 

-   “Ancak Allah”

 

5. “lâ yerallahu illâ Allah”

-   “Allah-ı ancak Allah görür,” ifadesiyle târif etmişlerdir.

Yani beşerin Allah’ı görmesi mümkün değildir. “Çık aradan kalsın yaradan,” dedikleridir.

 

(Necm Sûresi 53/32 âyet)

¡á¤q¡ü¤a  Š¡ö¬b j ×  æì¢j¡ä n¤v í  åí©ˆ  £Û a ›SR

6  á à  £ÜÛa  £ü¡a  )¡ya ì 1¤Ûa ë

¤á¢Ø¡2 ¢á Ü¤Ç a  ì¢ç 6¡ñ Š¡1¤Ì à¤Ûa ¢É¡a ë  Ù  £2 ‰   £æ¡a

¡¤‰ ü¤a  å¡ß ¤á¢× b '¤ã a ¤‡¡a

7¤á¢Ø¡mb è  £ß¢a ¡æì¢À¢2 ó©Ï ¥ò  £ä¡u a ¤á¢n¤ã a ¤‡¡a ë

› ;ó¨Ô  £ma ¡å à¡2 ¢á Ü¤Ç a  ì¢ç 6¤á¢Ø ¢1¤ã a a¬ì¢ £× Œ¢m   5 Ï

elleziyne yectenibune kebairel ismi

vel fevahişe illellememe

inne rabbeke vasiul mağfireti hüve âlemü biküm

iz enşeeküm minel ardı

ve iz entüm ecinnetün fiy bütuni ümme­hatiküm

felâ tüzekku enfüseküm hüve a’lemü bimenitteka

“Güzellikte bulunanlar O kimselerdir ki: Günâhın büyükle-rinden ve edepsizliklerden kaçınırlar, küçük günâh müstesnâ. Şüphe yok ki, Rab'bin affı geniş olandır ve O sizi en iyi bilendir.

 

O vakit ki, sizi yerden yarattı ve o vakit ki, siz analarınızın karınlarında ceninler hâlinde idiniz. Artık kendinizi temize çıkar-mayın. O, ittika sahiplerini, sakınanları en iyi bilendir.”

 

Varlığın yoktu, sizi arzdan inşa etmede, anne karnında cenin idin; bu durumda neye böbürleneceksin?...

Bu durumda “lât, uzza, menat” gibi isimlendirilmişiz, ancak bura-da onlara olan bir farkımız var.

 

Bizi isimlendiren Allah; bizi “insân, nefs, kulum, halifem” ismi ile isimlendirmiş. Bunlar Kûr’ân ile sabit olan Allah’ın verdiği isimler. 

Onlar ise, insânlar tarafından isimlendirilmiş ve hayâli olan isim-lerdir.

 

Diğer taraftan Allah tarafından bize verilen hakiki isimleri ise, biz hayâle döndürmüşüz, işte Esas suçlanmamız gereken yer burasıdır.

Yani bu isimlerin hakikatini yaşamadan lisânımızda, sadece lâfzi olarak tuttuk, özümüze indiremedik.

 

İnsân dendiyse, insân olmalıyız, hayatımıza tatbik etmeliyiz, onu yaşamalıyız.

Halife dendiyse halife mânâsını müdrik olup, hayatımıza tatbik etmeliyiz, onu yaşamalıyız.  

Dolayısıyle ilâhi isimleri biz, vasfi ve hayâli isimlere döndürdük.

 

“hüve a’lemü bimenitteka” (hüve ittika edenleri bilir)

 

İttika,    takva edendir.

Müttaki, ittikayı tatbik eden. 

Her mertebenin ittikası vardır.

 

- Ef’âl mertebesinde, (madde âlemi, bedensel ittika) şüpheli olan şeylerden sakınmak, kendini korumak. Kadınlar için İslâmın gerektiği şekilde kapanmak.

 

- Tarîkat mertebesinde, muhabbetullahın azalmasından sakın-mak. Burada maddeden, mânâya geçti.

 

- Hakikat mertebesinde, Allahın kendinde olan varlığını unutmak-tan sakınmak. Yani ilâhi varlıkla yaşadığından gaflet etmemek.  Beşeri-yetine dalmamak.

 

- Mârifet mertebesinde, Daha sürekli olarak, günün 24 saatinde Allah ile birlikte yaşamak.

 

Bir hadiste, (Madde yönünden imanın 6 şartı vardır ama mânâ yö-nünden imânın ilk şartı olarak) “Allahın seninle olduğuna imân et-mektir,” deniyor.

 

Burada ikan, müşahâde yollu idrak etmek, ki gerçek takva (sa-kınma) odur.  Kısaca beşeriyetine düşmekten sakınmaktır.

“inna lillâhi ve inna ileyhi raci’une” hâlinde devamlı yaşa-yabilmek.

 

(Necm Sûresi 53/33)

› =ó¨ £Û ì m ô©ˆ  £Ûa  o¤í a Š Ï a ›SS

“efe reaytelle­ziy tevella”

 

“Şimdi gördün mü o zâtı ki (hakikatleri Hz. Muhammed’e, Kûr’ân ’a) arka döndü,”

 

(Necm Sûresi 53/34)

› ô¨†¤× a ë ¦5î©Ü Ó ó¨À¤Ç a ë ›ST

ve a’ta kaliylen ve ekda

 

“ Ve bir az şey bahşetti, verdi ve gerisini getirmedi, men etti.

 

İnanmak üzere iken bir putperestin kışkırtmasıyle yüz çeviren ve ahirette ödemek üzere o putpereste biraz mal verip ve sonra vermekten vazgeçen Veledi İbni Mugiyre işaret olunmaktadır.

 

(Necm Sûresi 53/35)

› ô¨Š í  ì¢è Ï ¡k¤î Ì¤Ûa ¢á¤Ü¡Ç ¢ê †¤ä¡Ç a ›SU

e’ındehü ılmül ğaybî fehüve yera

 

“gaybî bilgi onun yanında mıdır ki: Artık o görüyor”

 

Ahiret ile ilgili böyle bir anlaşma için yapılan bir ikaz.

 

(Necm Sûresi 53/36)

› =ó¨ì¢ß ¡Ñ¢z¢• ó©Ï b à¡2 ¤b  £j ä¢í ¤á Û ¤â a ›SV

em lem yünebbe’ bima fiy suhufi Mûsâ

 

“Yoksa Mûsâ'nın sahifelerinde olan şeyden haber verilmedi mi?”

 

(Necm Sûresi 53/37)

› =ó¨ £Ï ë ô©ˆ  £Ûa  áî©ç¨Š¤2¡a ë ›SW

ve ibrahiymelleziy veffa

 

 “Ve vefa sahibi İbrâhim (den haber verilmedi mi?)”

 

Burada Mûsâ ve İbrahim’den bahsetmesi ile İbrahimiyyet ve Mû-seviyyet mertebe hakikatlerini biliyor mu diye ikaz ediliyor.

 

euzü billâhi mineş şeytanir raciym

bismillâhir rahmânir rahiymi

 

(Necm Sûresi 53/38)

› =ô¨Š¤¢a  ‰¤‹¡ë ¥ñ ‰¡‹a ë ¢‰¡Œ m  £ü a ›SX

ellâ teziru vaziretün vizre uh­ra

 

“iyi bilin hiçbir günâhkâr, başkasının günâhını yüklenmez.”

 

Kimsenin günahı kimseye yüklenmez.

Burada İsevilere çok büyük bir ikaz vardır.  Onlar kim ki İsâ (a.s.) a imân ederse o imân eden kişinin günahlarının hepsini İsâ (a.s.) ın te-keffül edeceğini, yükleneceğini ve o kişiden günahların silineceğini söylüyorlar.

 

Onlara göre “insânların günahları için Allah, oğlu olan İsâ’yı feda etti,” diyorlar.

Zan ve iddialarına göre de, “bu yüzden Allah onun çarmıha gerilmesine izin verdi,” diyorlar.

 

Hıristiyan bilginlerinin ittifakla söyledikleri, “bütün insânlar, pey-gamberler dahil günahlıdır, ancak Allahın biricik oğlu İsâ gü-nahsızdır,” diyorlar.

 

Onlar her ne kadar Hz. Peygamberimizi ve İslâmiyeti kabul etme-seler de yine de İslâmiyet için yaptıkları araştırmada, dinimizin sûre-tinde kaldıklarından bir hadisteki, Efendimizin “Ben günde 70 veya 100 defa istiğfar ederim,” sözünü, “demek ki onun da günahı varmış ki istiğfar ediyor,” diyorlar.  Bunu mesnet alıyorlar.

 

Maalesef Tevrat-ı Şerif’te Peygamberlere hiç isnat edilmeyecek suçlar isnat ediyorlar.

O kadar ağır suçlar ediyorlar ki, böylece bu tezleri haklı çıkarmak istiyorlar.  Böylece yanlış tezi yanlış mesnet üzerine oturtarak tamamen hayâli ve vehme dayalı kalıyorlar.

 

Onlara göre kim İsâ (a.s.) a, “istavroz putuna” imân ederse, is-tavrozun bir ucu yeryüzünde, diğer tarafı cennette olmak üzere köprü yapılıyor, (adeta sırat köprüsü gibi) üzerinde de İsâ (a.s.) onların cen-nete gitmesine yardımcı olacakmış.

 

Ancak bu âyet bunların hepsini çürütüyor.

Bir şemamız vardır. Bir çok din yoktur, Allahın tek dini vardır. İbra-himiyyet, Mûseviyet, İseviyet bunun bir mertebesidir. Semboller itibariyle de bütün semboller Kâ’be-i Şerif’ten çıkmadır. O şemada bun-lar gâyet açık gösterilmiştir.

 

Gerek Yahudi “6 köşeli yıldız”ın; gerek Hıristiyanların “put” denilen “İstavroz”un kaynağı Kâ’be-i Şerif’ten çıkmaktadır.

Sembolleri böyle olduğu gibi zaten mânâları da hakikat-i Muhamme-di’den çıkmaktadır.

 

Her insân, her nefs Cenâb-ı Hak tarafından halkedilmede ayrı olması ve diğeri ile birey olarak kendi kendimize çekildiğimizde bir bağlantısı olmadığından, iyi ve kötüyü ayırt edebilecek akla sahib olup, elinde tat-bik edecek programı olup, bu yolda bütün mertebeler yaşanır ise, ke-mâlât ikmal olup, kâmil olunuyor. 

Eğer bu program eksik kalırsa, eksik kalan kısım kadar kemâl bula-madığından günahlı olunuyor.

 

Bu yüzden bu suçu başkasının yüklenmesi veya menfaatlenmesi mümkün değildir. Burada verme olayı vardır ama bu zorla değil de, gö-nül rızasına binaen olmaktadır.

 

 (Necm Sûresi 53/39)

› =ó¨È b ß   £ü¡a ¡æb ¤ã¡5¤Û¡   ¤î Û ¤æ a ë ›SY

ve en leyse lil insâni illâ ma se’a

 

 

“ve insân için kendi say’inden (çalıştığından) başkası yoktur.”

 

Kişi kimseden birşey beklemeden kendi fiilini, kendi say’inin kendi yapmalıdır. Diğer taraftan bir kimse, diğer kimse için kendi rızası ile Allah rızası için dua eder, ona tavsiyede bulunabilir. Ancak kişinin bu duayı hak etmesi gerekir, bu durumda o dua, o kişiye Allah izni ile nakledilebilinir. Yani netice yine kişinin kendisine kalmaktadır.

 

(Necm Sûresi 53/40)

› :ô¨Š¢í  Ò¤ì  ¢é î¤È    £æ a ë ›TP

ve enne sa’yehü sevfe yüra

 

“ve kesin say’ini (çalışmasını) yakında görecektir.”

 

Bu say’inin (çalışmasının) neticesini yakında görecektir. Boşa konu-şulmadığını, vaad edilenin kendisinin rû’yet edeceği ifade ediyor.

 

(Necm Sûresi 53/41)

› =ó¨Ï¤ë ü¤a  õ¬a Œ v¤Ûa ¢éí¨Œ¤v¢í   £á¢q ›TQ

sümme yüczahül cezael evfa

 

“Sonra onun yapmış olduğun şeyin cezası (karşılığı) tastamam ifa olarak ceza (mükâfat) olarak karşılıklandırılacaktır.”

 

Burada ceza, (karşılık) anlamında olduğundan; yapılanın tastamam karşılığının ifası olarak kişiye göre mükafat ise, mükafat; hata, yanlışlık ise, ceza olacaktır.

 

(Necm Sûresi 53/42)

› =ó¨è n¤ä¢à¤Ûa  Ù¡£2 ‰ ó¨Û¡a   £æ a ë ›TR

ve enne ila rabbike’l münteha

“ve şüphe yok ki, kesin en son gidiş (yani sonu) Rabbinedir.”

 

Yani yeryüzünde rabbani işler yapmış ise, onun dönüşü “rabbül erbab’a”dır. 

Kişi abd olarak fiillerini yapmış ise, abd olarak nihâyet bulacak, o’na dönecektir. Rabbının huzuruna gidecektir.

 

Ancak kişi gerçekten ubudet hükmünde bir hayat yaşmış ise, beşe-riyetinden rabbaniyete dönüşmüş (rabbaniyetin içine girmiş) olacaktır. Bu durumda abdiyetin içinde (mânâsında) değil, ubudiyet içinde (mâ-nâsında) olacaktır.

 

Dışardan bakanlar nerede olursa olsunlar cennet ehli de olsa, başka yerde de olsa onu  birey olarak göreceklerdir.  Çünkü elbisesi o’dur ama elbise içindeki varlık, kendisini asli hüviyetiyle idrakta olduğundan Hakk’ ın varlığı olarak yaşayacaktır.

 

Rabbe nihâyet bulmak (ulaşmak) iki türlü oluyor;

 

Biri abd (kul) olarak oluyor

Biri de gerçek kimliği olarak rabbına ulaşmış olacak. Bunlar ancak gerçek tevhid ehli olanlar olacaktır.

Tenzih ve Teşbih ehli olanlar buraya ulaşamazlar. Ancak onlarında ulaştıkları yer de kayda değerdir.

 

(Necm Sûresi 53/43)

› =ó¨Ø¤2 a ë  Ù z¤™ a  ì¢ç ¢é  £ã a ë ›TS

ve ennehü hüve adhake ve ebka

 

“ Ve muhakkak O'dur ki, hem güldürdü ve hem ağlattı.

 

Yani hakikat-i ilâhiye üzere hayatını sürdürmüş olan kimselerin ağlamak ve gülmek iki özelliğidir.

 

Burada beşeriyet yönüyle bakıldığında ağlattı demesi, cehenneme attı demektir; birini de güldürdü demesi de cennetlik etti demektir.

 

Yani kendi çalışması ile birinin yüzünü güldürdü, birinin de yüzünü ağlattı demektir. Bu ilk şeriat anlamındadır.

 

Biraz daha mânâyı yükselttiğimizde, “ağlamak, gülmek” ayni le-tâfette, leziz hükmündedir. 

Gülmesi huzur bulmasıdır; ağlaması ise, sevinç ağlamasıdır. 

 

Esasında bunların ikisi de içiçe olan tek bir mânâdır. İnsân her iki hâlde de ağlar. Kişi sevinçten güler, sevinçten ağlar.

 

Şeriat bakımından sevap, günah mertebesinden bakılırsa, ikisi bir-birinden ayrı ve zıtmış gibi görülür.

 

Hakikat bakımından bakılırsa ikisi de tek bir lezzetin iki tezahür hâ-lidir. Güldürdü ve ağlattı yani ikisini de hoş olarak ortaya getirdi.

 

(Necm Sûresi 53/44)

› =b î¤y a ë  pb ß a  ì¢ç ¢é  £ã a ë ›TT

ve ennehü hüve emate ve ahya

 

“Ve şüphe yok, O'dur, O'dur ki, hem öldürdü ve hem hayata erdirdi.

 

Burada da ayni şeyi müşahâde etmek mümkündür.

Kendi nefsi varlığından öldürdü (mevt etti), rububiyeti, rah-mâniyeti, hakkaniyeti ile diriltti (ihya/hayy etti). Hem de baki olarak diri kıldı.

 

Beşer yönünden de ceset olarak öldürdü, ahirette tekrar diriltti an-lamındadır.  Yani “öldüren de dirilten de o’dur.”

 

Burada Cenâb-ı Hakk’ın kulu üzerindeki hükümranlığını mertebeleri itibariyle anlatmaktadır. 

 

(Necm Sûresi 53/45)

› =ó¨r¤ã¢ü¤a ë  Š ×  £ˆÛa ¡å¤î u¤ë   £ŒÛa  Õ Ü  ¢¢é  £ã a ë ›TU

ve ennehü halekazzevceynizzeke­re vel ünsa

 

“ Ve muhakkak ki, iki çifti, erkek ve dişiyi O halketti.

 

Varlıkları (iki zevci) erkek ve dişi olarak halketti

Nasıl halketti?...

 

(Necm Sûresi 53/46)

› :ó¨ä¤à¢m a ‡¡a §ò 1¤À¢ã ¤å¡ß ›TV

min nutfetin iza tümna

 

“Bir nutfeden meni edildiğinde, rahimlere döküldüğü za-man.”

 

İnsânların beşeriyet yönüyle nasıl meydana geldiğini anlatıyor.

 

Diğer yönüyle meseleye baktığımızda;

Burada sadece bireysel varlık değil, bütün varoluşda bahsedil-mektedir.

 

Bütün bu âlemler yok iken, evvela akl-ı kül amil olarak sonra da nefs-i kül halkedildi. İşte bu zevceyn’dir.

Bütün bu âlemler de, Akl-ı kül ve nefs-i kül’ün izdivacından mey-dana geldi. Bireysel varlıklar da daha sonra meydana geldi.

 

Akl-ı kül ve nefs-i kül’ün izdivacından da meydana gelen “teklik” tir.

 

Ana rahmine düşen bir nutfeden bir çocuk meydana nasıl geliyorsa Regaib gecesi hükmüyle de gönül rahimlerine nutfe atıldığı zaman yani Hakikat-i İlâhiye nutfesi, nûru atıldığı zaman kişinin gönlünde bu yeşermeye ve olgunlaşmaya başlıyor.

 

Kişinin gönlüne bu nûr-u Muhammedi atılmadıkça kişinin bu ha-kikatleri idrak etmesi mümkün değildir.

 

İşte anne ve baba özü olmadan bir çocuğun meydana gelmesi mümkün değildir. Bugün değişik şekillerde çocuk yapılıyor deniyorsa da bu ancak mekan değişikliğidir yoksa öz yine anne ve babadır.

 

Bu nutfenin meni edilmesi, gönüllere, beyinlere nefh edilmesi; o orjinal, bozulmamış nefhanın ulaştırılması gerekiyor. 

 

“Nefes-i Rahmân-i” denen hakikat budur.

Eğer yapılan sohbetlerde, okunan kitaplarda böyle bir hakikat neş-vesi çıkmıyorsa orada “Nûr-u Muhammediye”nin zuhura gelmesi, do-layısıyle “hakikat-i muhammediye”nin dolaşması, gelişmesi, oluş-ması mümkün değildir.

 

Bunlar ancak nakli ve akli bilgiler hâlinde geçmekte ve o düzeyde kalmaktadır.

 

Alîmler genellikle akli ve nakli bilgiyi sahih kabul ediyorlar, gö-nülden, rûhani, ilhami gelen bilgiye pek itibar etmiyorlar. 

 

Bunda haklı da olabilirler çünkü bu hâller biraz eğitim isteyen tehli-keli hallerdir. Çünkü ilhami diye zannettiği kimse o frekansa bağlan-madı ise, kendisine gelen hayâli bilgileri esas kabul edip de o bilgilerle hareket etmek üzücü olur.

Bu tehlike yönünden  ve kendilerinin de bunların doğruluğunu tespit edecek irfan çalışmasından yoksun olduklarından ehli zahir bunlara ilti-fat etmezler.

 

Burada yapılacak olan bunlara şüphe ile bakabilirler ama ihtiyaten inkar etmemeleri gerekir, çünkü inkar edebilecek bilgiye de sahip de-ğiller.

 

Bizim konumuz bu değildir, tenkit etmek değil, tespit yönünden kendimize faydalı kısmını almak üzere üzerinde kısaca durmuş bulunu-yoruz. Onların vazifelerini de inkar edemeyiz o şeriat içinde hepimiz va-rız ve tatbikattayız. Allah onlardan da razı olsun, deriz.

 

Ancak yine bilelim ki, fıkıh İslâmiyetin yüzde yirmi (%20) sini kap-sıyor, yüzde seksen (%80) âtıl kalıyor.

Bu arada o yüzde yirmiyi de iyice şekli hükümler içinde çok az ola-rak çalıştırıyoruz, böylece o kısmını da perdelemiş oluyoruz.

 

Hıristiyan mertebesi rûh mertebesi olduğundan, bedenden kurtul-muşlar, fıkıh ilminin üstüne çıkmışlar, düşünceleri daha yüksek bilgi içinde ama bilgileri hayâli olmaktadır. 

Hayâli de, yanlış da olsa, yine de yukarı düzeyden bir ilim sahasında çalışıyorlar ve bizden üstünmüş gibi gözüküyorlar.

 

Bizim suçumuz onların üstünde olan Hakikat-i Muhammediye ilmini, yani “ve nefahtü” sırrını ortaya çıkaramamak.

Bu çıkmış olsa yani İslâmın eğitimi, tasavvuf eğitimi üzerine odak-lanmış olsa ne dünyada ne diğer âlemlerde Müslümanları ve Türkleri tutacak hiçbir millet olmaz.

 

Tabir-i caizse elimizde 99 düğmeli kumandanın sadece bir, iki düğ-mesi ile cihazı çalıştırmaya çalışıyoruz. Diğer düğmelerini olmadık ne-denlerle kendimize yasaklamışız, bu yüzden bize verilen cihazdan tam kapasite verimi alamayıp cihaza karşı haksızlık ediyor ve cihazı da üzü-yoruz.

 

“min nutfetin iza tümna”

 

“Bir nutfeden meni edildiğinde, rahimlere döküldüğü za-man.”

 

O nutfeden bir bölüm atıldığında, diyor, o nutfenin tamamını id-rak etmek ne kafa yapısı olarak, ne de fiziken mümkün değildir. Dendi-ğine göre, o nutfede bir seferde 3.5 milyon tohum ekilmesi lâzımki bir çocuk oluşumu olsun. 

 

“min nutfetin” diyerek nutfenin bazı kısımlarını işaret ediyor.

Hakikat-i İlâhiye’de böyle yavaş yavaş bazıları ve sonra yine bazıları olarak ilâ nihâye oluşmaktadır. Kişi kendini geliştirtikçe o “nefes-i rahmâniye nefhaları” kişide gelişmektedir.

 

(Necm Sûresi 53/47)

› =ô¨Š¤¢ü¤a  ñ b¤'  £äÛa ¡é¤î Ü Ç   £æ a ë ›TW

ve enne aleyhinneş’etel uhra

 

“Ve muhakkak ki, ölenlerin daha sonra neş’et bulmaları, diriltilmeleri O'na âittir,

 

(Necm Sûresi 53/48)

› =ó¨ä¤Ó a ë ó¨ä¤Ë a  ì¢ç ¢¢¢é  £ã a ë ›TX

ve ennehü hüve ağna ve akna

 “ve şüphe yok ki, O'dur, gani (zengin) eden ve fakir düşü-ren.”

 

En büyük zenginlik, “fakr”dır.

Efendimizin buyurduğu, “fakrim fahrimdir,” dediği gibidir.

 

Yani şeriat mertebesinde, nefsaniyetini alırım, karşılığında cenneti veririm.

 

Hakikat mertebesinde ise, nefsaniyetini alırım karşılığında kendi-mizi veya daha uygunu kendimizden hakikat veririm, buyurduğudur.

Zengin yani varlık verdik, deniyor.

 

(Necm Sûresi 53/49)

› =ô¨Š¤È£¡'Ûa ¢ £l ‰  ì¢ç ¢¢é  £ã a ë ›TY

ve ennehü hüve rabbüşşıra

“Ve muhakkak ki, O'dur Şı'ra (işaret) -yıldızı-nın Rab'bi O'dur.

 

Necm Sûresinin başında belirtilen Necm ile Şıra birbirini tamamla-maktadır. 

49. âyet, kendi içinde toplandığında (4 + 9) =13 tür.

 

Necm yıldızı için bazı müfessirler,

“batmakta olan yıldıza andolsun”,

bazıları ise,

“doğmakta olan yıldıza andolsun”, şeklinde mânâlandırdılar.

 

Hepsi de kendi mantıklarına göre bu hâli uzun uzun anlattılar. 

Bunlar hep kişisel, indi olan şeylerdi. 

 

Esas olan Akl-ı küll idi; sahibi, Allah ne demek istiyordu?... 

Bize neyi vermek istiyor?...

 

Burada yıldız olarak neden “şıra” kullanılmış?...

Şıra yıldızı, işaret yıldızı demektir.

“Hakikat-i Muhammediye”ye işarettir.

 

Baştaki yıldız Necm, sıradan yani her birerlerimizin kafalarından icat ettikleri, bireysel heva, heves yıldızına işarettir.

 

Kim o benlik yıldızı ile hayatını sürdürüyor ise, ne aya, ne güneş’e, ne başka yıldıza, ne de fezaya yolu kapalıdır. 

 

Bireysel yıldızından aydınlandığı sürece Hakikat-i Muhammed-i bedrine, kamerine ulaşma yolu yoktur.

 

Hakikat-i Muhammed-i bedrine, kamerine ulaşma için necm yıldı-zını, şıra yıldızına döndürmesi gerekmektedir.

Nitekim Kûr’ân-ı Keriym (En’am Sûresi 76-79 âyetlerinde)

7b¦j ×¤ì × ¨a ‰ ¢3¤î  £Ûa ¡é¤î Ü Ç   £å u b  £à Ü Ï ›WV

7ó©£2 ‰ a ˆ¨ç  4b Ó

›  åî©Ü¡Ï¨ü¤ a ¢ £k¡y¢a ¬¬ ü  4b Ó  3 Ï a ¬ b£à Ü Ï

felemma cenne aleyhil leylü rea kevkeben

kale haza rabbiy

felemma efele kale la ühıbbül ­afiliyne

 

“Ne zaman ki, üzerine yine gece bastı, bir yıldızı gördü, "bu benim Rabbim" dedi batınca da "ben öyle batanları sevmem" deyiverdi.”

 

7©ó£2 ‰ a ˆ¨ç  4b Ó  b¦Ë¡‹b 2  Š à Ô¤Ûa a ‰ b  £à Ü Ï ›WW

ó©£2 ‰ ó©ã¡†¤è í ¤á Û ¤å¡÷ Û  4b Ó  3 Ï a ¬ b£à Ü Ï

›  åî©£Û¬b  £šÛa ¡â¤ì Ô¤Ûa  å¡ß   £å ãì¢×  ü 

felemma reel kamere ba­ziğan kale haza rabbiy            

felemma efele kale lein lem yehdiniy rabbiy

leekunen­ne minel kavmiddalliyne

 

“Ne zaman ki, ayı doğar bir hâlde gördü. “Rabbim bu'dur” dedi. Sonra ay batınca da “and olsun ki, eğer bana Rab'bim hi-dâyet etmemiş olsaydı, elbette ben sapıklığa düşenler toplulu-ğundan olacaktım” dedi.”

 

7 ¦ò Ë¡‹b 2  ¤à  £'Ûa a ‰ b  £à Ü Ï ›WX

¢Š j¤× a a¬ ˆ¨ç ó©£2 ‰ a ˆ¨ç  4b Ó

¡â¤ì Ó b í  4b Ó  ¤o Ü Ï a ¬b  £à Ü Ï

›  æì¢×¡Š¤'¢m b  £à¡  ¥õô¬©Š 2 ó©£ã¡a

felemma ree’şşemse baziğaten

kale haza rabbiy haza ekberü

felemma efele kale ya kavmi

inniy beriyün mimma tüşriku­ne

“Ne zaman ki" güneşi doğmaya başlar gördü. Dedi ki: "Bu- dur Rab'bim bu daha büyük" nihâyet o da batınca dedi ki: Ey kavmim!. Ben muhakkak sizin Allah Teâlâ'ya ortak koştuğunuz şeylerden uzağım.”

 

 ó¡è¤u ë ¢o¤è  £u ë ó©£ã¡a ›WY

 ¤‰ ü¤a ë ¡pa ì¨à  £Ûa  Š À Ï ô©ˆ  £Ü¡Û

 åî©×¡Š¤'¢à¤Ûa  å¡ß b¯ ã a ¬b ß ë b¦1î©ä y

inniy veccehtü vechiye lilleziy fetaressemâvati vel arda

haniyfen ve ma ene minel müşrikiyne

“Ben muhakkak bir hânif olarak yüzümü gökleri ve yeri yara-dana çevirdim ve ben müşriklerden değilim”

 

İbrahim (a.s.) sırasıyle önce yıldıza, sonra kamere, sonra güneşe baktı ve herbirinin sonunda;

 

* kefkef (yıldızda),

- “uful edenleri (batanları) hubb etmem (sevmem) dedi”.

 

* kamer (ayda)

- “elbette eğer Rabbim bana hidâyet etmezse elbette kesin dalâlete düşmüş kavimden olurum dedi”.

 

* şems (güneşte)

- “ya kavmim şirk koştuğunuzdan kesin ben beriyim dedi.”

 

bunlardan sonra da

- “hanif olarak semâvatı ve arzı fatr eden (yaratan) zât (şey) için vechimi kesin ben teveccüh ettim ve ben müşriklerden de-ğilim,” buyurdu.

 

İbrahim (a.s.) bu müşahâdesini daha çocukluğunda idi İbrahimiyyet, Tevhid-i Ef’âl makamıdır.

 

(Bakara Sûresi 2/158 âyetinde)

7¡é¨Ü£Ûa ¡Š¡ö¬b È ( ¤å¡ß  ñ ë¤Š à¤Ûa ë b 1  £–Ûa   £æ¡a ›QUX

“innessafa vel mervete min şe’airillâhi”

 

“kesin Sefa ile Merve Allah Teâlâ'nın şaairinden (işaretlerin-den) dir.”

 

Görüldüğü gibi şiar, “safa” ve “merve” bahsinde de geçmektedir.

 

Safa ve Merve Allahlık işaretleridir, yani ulûhiyet mertebesinin mühim noktalarıdır.

 

Burada da o işaret edilen yıldızın “Hakikat-i İlâhiye” yıldızına dö-nüşmesi gerekiyor. Kafandaki yıldız, nefsinden kaynaklanan yıldız değil Hakikat-i ilâhiye’yi, Tevhidi işaret eden olması gerekir.

 

“ve ennehu” “hüve”,

buradaki “hu” ların hepsi Amaiyetten ® Ahadiyete tenezzül ettiğinde, ahadiyetin özelliği olarak zuhura çıkan inniyet ve hüviyetin, hüviyyeti olanıdır.

Yani bütün bu “hu” lar kaynağını Ehadiyetin hüviyetininin é sin-den almaktadır.

éÜÜa “Allah”  lâfzının, yazılışının ilk harfi é “hu” dur. 

“Allah” diye okurken biz onu sonda okuruz, ama o baştır. 

Çünkü bütün bu âlemler yok iken “Allah” lâfzı da yoktu.

 

Bütün bu âlemler nasıl var edilmiş ise, “Allah” lâfzı da o şekilde var edilmeye başladı ve mertebe, mertebe oluştu.

İlk var edilen de  é  “hu” dur.

Başta da é “hu” ve en kemâl olarak varılacak olan da é “hu”dur.  Bu yüzden bir bakıma é  “hu” ®  “ism-i azam”dır.

Kelimeyi Tevhid sonundaki é “hu”,  ulûhiyetteki  “ism-i azam”dır.

Kelimeyi Risâlet sonundaki é “hu”, Hz. Muhammedin ismi ile birlikte

risâlet mertebesindeki “ism-i azam”dır

 

(Necm Sûresi 53/50)

› =ó¨Û@ë¢ü¤a? a¦…b Ç  Ù Ü¤ç a ¬¢¢¢é  £ã a ë ›UP

ve ennehu ehleke adenil ula

 

“Ve şüphe yok ki, O helâk etti evvelki Âd'ı.”

 

Burada eskileri misâl vererek yani Lût kavmi mertebesinde, Salih kavmi mertebesinde, İbrahim kavmi mertebesinde ve İbrahimiyyet-ten evvel ki mertebelerde olan kimselerin helak oldukları gibi onların helak olmamaları için ikazda bulunuyor.

 

(Necm Sûresi 53/51)

› =ó¨Ô¤2 a ¬b à Ï a …¯ì¢à q ë ›UQ

ve semude fema ebka

“Ve Semud'u -da O helâk etti- artık -onlardan hiçbirini- bı-rakmadı.

 

Âd kavmini de, Semud kavmini de yeryüzünden helâk ederek kaldırdı. Bunlar bir bakıma tebşirdir. 

Çünkü gerçekten hakikati Muhammediyeyi bünyesinde yaşamış olan için tabii geriye dönmemek şartıyle bu kavimlerin etkisinin olmayacağı bildiriliyor.

 

(Necm Sûresi 53/52)

6 ¢3¤j Ó ¤å¡ß §€ì¢ã  â¤ì Ó ë ›UR

› 6ó¨Ì¤Ÿ a ë  á Ü¤Ã a ¤á¢ç aì¢ãb × ¤á¢è  £ã¡a

ve kavme nuhın min kablü

innehüm kanu hüm az­leme ve etğa

 

“ Ve evvelce de Nûh kavmini de -helâk etmişti-

  şüphe yok ki, onlar olmuşlardı onlar, en zâlim ve en azgındı-lar.

 

Derviş olunduğunda önce, Âdem kavminden olmak ve Âdem haki-katlerini idrak etmesi gerekir.

Sonra yavaş yavaş diğer peygamberlerin yaşantıları kendi bünye-sinde neyi gerektiriyorsa (yani hangi terkleri ve hangi alışları, özellikleri gerektiriyorsa), müspet olanları alıp, menfileri terkedip, Beş Hazret (tevhid) mertebelerinden evvel gelen nefis mertebelerinde yapılması gereken şeyleri hakkıyle yapılmış ise, o zaman bunlardan kurtulunduğu burada tebşir ediliyor.

Bir insân geçme karnesini alır, bu karne onun bu statüyü sürdür-mesi üzerine verilir.  Ancak o statüyü tatbik etmez ise o zaman onlar onda kayba uğrar. Hakketti ise verilir ve yerini koruduğu müddetçe de devam ettirilir. 

 

(Necm Sûresi 53/53)

› =ô¨ì¤ç a  ò Ø¡1 m¤ õì¢à¤Ûa ë ›US

vel mu’tefikete ehva

“Alt üst olan şehirleri de böyle yaptı.”

 

(Necm Sûresi 53/54)

› 7ó¨ £' Ëb ß b èî,¨ £' Ì Ï ›UT

feğaşşaha ma ğaşşa

 “Artık onları gaşyeden (kaplayan) kapladı.

 

Onları öyle kapladı ki onlardan bir iz kalmadı

 

Baş taraflarda,

(Necm Sûresi 53/16 âyetinde)

=ó¨'¤Ì í b ß  ñ ‰¤†¡£Ûa ó '¤Ì í ¤‡¡a ›QV

“iz yağşessidrete ma yağşa”

 

 “Sidreyi kaplayan kaplıyordu”

(o sidreyi nasıl gaşyetmek (kaplamak) lâzımsa öyle gaşy ediyordu)

 

Yani “hakikat-i ilâhiye” beşeri insâniyeyi gaşyettiğinde (kapladı-ğında) öyle bir kaplama ile kaplıyor ki, beşeriyetten hiç bir iz kalmaz.

 

Gaşyettiğinde kişinin, kişiliğini kaldırır. Toprak içine sokmak sûre-tiyle fiziki olarak da hiçbir şey ortada bırakamaz.

Ama yaşadığı sürece rahmâniyet ile gaşyettiği zaman yine kişinin kişiliğinden hiçbirşey kalmaz.

 

Ancak burada hâlâ görünen biri vardır, o ne oluyor dendiğinde?... O artık ubudiyyet sahibi olmuş olur; yani abdiyeti değil, ubudiyeti kalır, ki hakkın fiili kendi fiili olur.

 

(Necm Sûresi 53/55)

› ô¨‰b à n m  Ù¡£2 ‰ ¡õ¬ ü¨a ¡£ô b¡j Ï ›UU

febiey­yi alâi rabbike tetemara

 

“Artık Rab'bının hangi nimetlerinden şüphe edersin?.”

 

(Necm Sûresi 53/56)

› ó¨Ûë@¢ü¤a ¡‰¢ˆ¢ £äÛa  å¡ß ¥Ší©ˆ ã a ˆ¨ç ›UV

haza ne­ziyrün minen nüzuril ula

 

“İşte bu da evvelki uyarıcı (ikaz edicilerden) bir uyarı, ikazdır.”

 

Nezir, Hz. Peygamberimize hitaptır. Allahın kelâmı olan Kûr’ân vası-tasıyle Risâlet-i Muhammediye’nin lisânından (“Mertebe-i Risâlet”ten) dökülüyor.

Onu Cenâb-ı Hak bize tanıtırken, “haza ne­ziyrün” ifadesi kulla-nılıyor. Evvelkiler gibi onun da nezir olduğu işaret ediliyor.

 

Ancak bu kıstas Hz. Peygamberimizin nübüvveti yönüyledir, yoksa mertebesi yönünden değildir.

Çünkü daha önce gelen nezirler sadece kendi mertebelerinin uyarılarını yapmışlardır.

 

Hz. Rasûlüllah (s.a.v.) evvelkileri de, anı da, sonrakileri de uyardı. Yani yeni uyarılarda bulundu. Bu yüzden ümmeti Muhammed diğer ümmetlerden daha efdal oldu.

(Necm Sûresi 53/57)

› 7 ¢ò Ï¡‹¨ü¤a ¡o Ï¡‹ a ›UW

ezifetil azifetü

 

“Saat (kıyamet) yaklaştıkça yaklaştı”

 

Merhale merhale geliyor. İnsânlara verdiği özellikleri, kendi hakikat-lerini, Allahın verdiklerine şüphe edilmemesini ve onların hakikatlerinin belirtilmesi ve insânın ve âlemlerin yok olacağını ifade ve ikaz ediyor

 

Zahiri yönünden, kıyamet saatini kimse bilemez sadece Allah bilir ve “o saat yaklaştıkça, yaklaşıyor,” diyor.

Bildiğimiz kesin olan ise, bizlerin kıyametinin seri bir şekilde, hemen olabileceğidir.

Fiziken yaşlanma hâlimize de bakarsak süratle sona doğru gittiği-mizi müşahâde edebiliriz.

 

Diğer yönüyle de derviş çektiği her zikir ile, aldığı her mertebe ile kıyametini yaklaştırmaktadır.

Hak yolunda attığımız adım bizi kıyametimize götürmektedir. Yani beşeriyetimizin, nefsimizin kıyametine götürmektedir.

 

İşte bunu anladığımız taktirde “kıyam  et” idrakına varırız. 

“Kıyam  et”  ayağa kalk demektir. Ne zaman ki, rahmâniyetimiz ile dikilip ayağa kalktığımızda yani hakikatimizi idrak ettiğimizde, nefsi-mizden kurtulup da, ayağa kalktığımızda nefsimizin hükmü üzerimizden geçmiş, hürriyeti bulmuşuz demektir.

 

Kıyameti kopmuş olanın da hergün Mi’racı yükselir.

Kıyamet kopmadıkça Mi’racını yükseltemiyor demektir.

 

(Necm Sûresi 53/58)

› ¥ò 1¡(b × ¡é¨Ü£Ûa ¡æ뢅 ¤å¡ß b è Û  ¤î Û ›UX

leyse leha min dunillâhi kaşifetün

 

“Onun için Allah Teâlâ'dan başka bir açıcı yoktur”

 

Kıyamet hakikatini ancak Allah açar. Diğer bir ifadeyle Kıyamet ha-kikatini Allah’tan başkasıyle anlamak mümkün değildir.

Yine Allah vesilesi ve Allah izni ile gelen bir bilgi ve bir yardım ile ancak bu hakikat keşf olur, açılır.

 

Ancak bunu bilenin de bilmeyenin de netice itibariyle dünya sona ermesiyle umumi kıyamet kopacaktır.

Ancak bize lâzım olan şuurla yaşamaktır, ki bunların kıyametini aça-cak olan sadece Allahtır. Yani o kanaldır.

 

(Necm Sûresi 53/59)

›=  æì¢j v¤È m ¡sí©† z¤Ûa a ˆ¨ç ¤å¡à Ï a ›UY

efe min hazel hadiysi ta’­cebune

 

“Şimdi siz bu hadise (söze) mi şaşıyorsunuz?, sizin acaibinize mi geliyor?”.

 

Bu oluşuma şaşıyor musunuz, yukarıda dendiği gibi şüpheniz mi var, deniyor.

 

(Necm Sûresi 53/60)

›=  æì¢Ø¤j m  ü ë  æì¢Ø z¤š m ë ›VP

ve tadhakune ve lâ tebku­ne

 

“Ve gülüyorsunuz da ağlamıyorsunuz?”.

 

Bunlara gülüp geçiyorsunuz ve oysa ağlamıyorsunuz.

 

Yukarıdaki yani

(Necm Sûresi 53/43 âyetinde)

› =ó¨Ø¤2 a ë  Ù z¤™ a  ì¢ç ¢é  £ã a ë ›TS

ve ennehü hüve adhake ve ebka

 

 “Ve muhakkak O'dur ki, hem güldürdü ve hem ağlattı,”

 buyurdu.

 

İnsânın “gülme ve ağlama” olarak iki vasfı vardır.

Halbuki burada sadece gülüyorsunuz oysa ağlamıyorsunuz, deniyor. Bu durumda gaflette kalıyorsunuz. Dikkat etmiyor, israf ediyorsunuz, vaktinizi boşa harcıyorsunuz. 

 

Bu gaflet hâlinin sonu hüsrandır. Çünkü bunun neticesi sevinç ağla-ması değil, üzüntü figanı olacaktır ikazı yapılıyor.

 

Bir anlamda da tek yönde kaldığınızdan her iki hâli meczedip tekbir yani tevhide getirmiyorsunuz. 

 

(Necm Sûresi 53/61)

›  æ뢆¡ßb  ¤á¢n¤ã a ë ›VQ

ve entüm samidune

 

“Ve halbuki siz samidlersiniz (habersiz oyalanan, gâfillersiniz)”

Allah vermesin yani perdeli insânlar olarak oyalanıp duruyorsunuz.

 

(Necm Sûresi 53/62)

› a뢆¢j¤Ça ë ¡é¨Ü£Û¡ a뢆¢v¤b Ï ›VR

fescüdu lillâhi vabüdu

 

“Artık, hemen Allah için secde ediniz ve ibadette bulununuz.”

 

Secde ediniz ama Allah için secde ediniz yani secde ediliyorsa Allah için (Allah secdesi) olsun.

 

Dikkat edilirse burada Rahmân için, Rabb için denmiyor Allah için denerek, Allahlık işaret ediliyor.

Yani secdeyi öyle edin ki, Allaha yakışır, ulûhiyet mertebesi içerisin-de olsun.

 

“vabüdu” ve ibadetinizin de bu şekilde olmasını ikaz ediyor.

Burada kişi abid ise, ibadet için yapılan bireysel secdedir.

 

Ama kendi nefsani varlığını aşmış, kendinde birşey kalmadı ise, ora-da yapılan secde ubudet secdesi olmaktadır.

Yani burada Hakk, kendinden kendine secde etmektedir.

 

Böyle şey olur mu?...

yani insân kendinden kendine secde eder mi?.. diye sorulursa,

 

- Tabii ki olur. 

Çünkü insân kendisinde bulunan bütün mertebelerin hakikatine var-mış ise, o zaman kendindeki abdiyeti yine kendindeki ubudiyetine secde eder.

 

“abdehu ve rasûlühu”

yani abdiyeti de risâleti de “hu”ya tabidir; kendi hakikatine, kendi özünedir.

 

Bu âyet secde âyeti olduğundan ve bunu okuduğumuza göre mü-sait olduğumuz vakitte secde etmemiz gerekir. 

Secde duası “Tuhfetü’l Uşşaki”de geçiyor.

 

Secde hem fiili yapılım olmakla beraber aslında ilmidir. Hakiki secde birşeyi tasdik hükmündedir.

Mamafih göstermelik, taklidi, korkudan yapılan secdeler de vardır. Ancak secdenin hakikati ilmi olmasıdır, yanı secde etmenin ne olduğunu bilerek, irfani olması gerekir.

 

Burada Necm Sûresini şimdilik sonlandırıyoruz.

 

 

 

bismillâhir rahmânir rahiym,

 

Bu anlatacak olduğum şeyler benlik olarak kabul edilmemeli, “işa-ret-i ilâhi olarak, belirli bir sistemin içinde ortaya çıkan özellik-lerdir,” diyelim.

 

Kûr’ân âlemlere rahmettir, âlemler Kûr’ânda kendisinin kemâlini, hakikatini bulur. 

 

Hiç kimse de ne onu, ne de herhangi bir sûresini ve âyetini sahiple-nemez.  Ama insân hem âlemler câmisi ve hem de kendi bir âlemdir.

Âlemler gibi o da kendisininin hakikatini, Kûr’ânda bulur.

 

Birgün Nûsret Babamla beraberken bendeki zuhuratları kendisinin izni ile kendisine okurken, zuhurat içinde Kûr’ândan okuduğum bir sûre-de “Necdet’in...” diye bir isim geçiyordu.

 

Nûsret Babam, “Oğlum şimdiye kadar getirdiğin zuhuratların en iyisi budur,” buyurdu. Yani bu ismin Kûr’ân-ı Keriym içinde geçme-sini işaret etti.

 

Sonra biz bunu araştırdık. Hem kendimizden ve hem de kardeşler-den gelen manevi beyanlarla, bunun Kûr’ândaki “Necat” olduğunu tes-pit ettik.

Daha da ileri araştırmamızı devam ettiğimizde karşımıza 53. sûre  “Necm Sûresi” çıktı. 

 

Böylece Kûr’ânı Keriym’deki izafi işaretlerimiz:

Harfimiz:  x (cim) ;  (cim) in yazılışı  áîu  ® okunuşu (cim)    

Harf değerleri :

    u (cim)       3    

    î   (ye)       10

    á   (mim)    40  =  53

Kelimemiz :    ñavã  (Necat) 

Harf değerleri :

      æ    (nun)  50

      x    (cim)     3 = 53

      a   (elif)       1

      p/ñ  (te)     400 = (50 +3 +1 + 400)= 454 (4+ 5+ 4) = 13

Ayetimiz :   Mümin Sûresi 40/41. ayet

¡ñì¨v  £äÛa ó Û¡a ¤á¢×ì¢Ç¤… a ó¬©Û b ß ¡â¤ì Ó b í ë    

6¡‰b  £äÛa ó Û¡a ó¬©ä ãì¢Ç¤† m ë

“ve ya kavmi maleyi ed’uküm ilennecati

ve ted‘uneniy ilennar”

 

“Ey kavmim! Başıma gelen nedir? Ben sizi Necat (13) (kurtu-luş) a (cennete, zat cennetine, Hakikat-i Muhammediyye’ye) davet ediyorum, siz ise beni ateşe çağırıyorsunuz.”

 

Mü’min Sûresi 40/41. âyet’te

 

(40 + 41) = 81 (8 +1) = 9

 

Yani “Hakikat-i Museviye”den ® “Hakikat-i Muhammediyye”ye daveti vardır.

Bu mertebede 13 ün, bu mertebesi itibariyle 9 da

yani “Mertebe-i Museviyyet”teki zuhurudur.

 

Suremiz de, Necm “53” olduğu böylece belirlenmiş oldu.     

 

İsm-i “Necdet” arapça harfleri olarak aşağıda görüldüğü üzere olup, ebced sistemine göre şöyledir:  

ñ†vã    “Necdet”

          æ      (nun)      50

      x     (cim)        3    =   53

      …     (dal)         4

      p/ñ    (te)        400    = 457  olarak yazılır.

İçindeki 53 hemen başta görülüyor. 

Tamamı toplandığında, 457  olarak çıkıyor.

 

Bu bir neş’edir, kimsenin kabul etmesi de gerekmiyor.

Bu sûre-i Şerif ile ilgili olduğundan bahsetmeyi uygun gördük.

 

53 ü kendi içinde toplarsak (5 + 3) = 8 sayısını verir.

Bu cennetleri ifade eder.

 

(8)  2 ye bölersek, (8/2) = 4  sayısını verir. 

Yani 2 adet 4 olur.

2 adet 4 olması zahir ve bâtın’dan oluşunu ifade ediyor.

 

4 bilindiği gibi İslâmın rumûz sayısıdır, yani

   -  “Şeriat, Tarîkat, Hakikat, Mârifet” makamları

   -  “Ef’âl, Esmâ, Sıfat, Zât” âlemleri

   -  Kâ’be-i Şerifin 4 Köşesi 4 Rüknü

         “İbrahimiyyet, Mûseviyyet, İseviyyet, Muhammediyyet”

 

     - Yukardan aşağıya  “Tevhid ® Teşbih ® Tenzih ® Vahdet”

     - Aşağıdan yukarıya  “Vahdet ® Tenzih ® Teşbih ® Tevhid”

 

- ve yine Kâ’be-i Şerifin 4 duvarı

“Hannan, Mennan, Deyyan, Sübhan”

 

4 den 1 çıkartıp geriye kalan 3’ün başına konursa;

yani (4 – 1) = 3 ve çıkartılan 1, kalan 3’ün başına konursa 13 eder,

 

ki 4’ün içinde 13 var olduğu gibi; 13 içinde de 4 vardır.

 

457         İslâmın bütün hakikatleri bu sayının içinde toplanmıştır.

  -  4          İslâmın Hakikat-i

  -  5        “Hazeret-i Hamse” (5 Hazret Makamı)

  -  7        “etturu seb’a”        (7 nefis mertebeleri)

 

“Hakikat-i Muhammediye” üzerine şifre sayımız 53 dür.

 

Daha sonra gördüğümüz bir zuhuratta Cenâb-ı Hakk Kâ’be’nin içeri-sinde bize kapımızı gösterdi, ki bu kapı da 53 üncü kapı olup ismi, “el bab-ı kehribariyyeyi şamî”dir.

Şam köşesinde elektrikli kapı, dışarıdan merdivenlerle yukarıya çı-kan kapıdır.

 

Son gittiğimizde de Mescid-i Nebevi’de yani Hz. Rasûlüllah (a.s.) Efendimizin kabr-i şeriflerinde muhtemel yeri aradım ve buldum, kalbim de mutmain oldu. Orada da 53. direk.

 

Efendimizin kendi iştirakiyle yapılan ilk Mescid-i Nebevi’de 33 direk varmış.

Bu direklerin 13 tanesi ön bölümde, 20 tanesi de arka bölümde imiş. Biliyorsunuz 13 Efendimiz (s.a.v.) in şifre sayısıdır.

 

İkinci yapılışında yani Efendimizin sağlığında Mescid-i Nebevi’nin ge-nişletilmesi vardır.

İki sıralı direklerle ( L ) şeklinde genişletiliyor.

Onların renkleri de kırmızı, sarı renkleri arasında bir renkte yapıl-mışlar.

Onlar da 21 adet olarak ilâve ediliyor. 

 

20. direk minber ile mihrab arasındaki öncekiler ile toplarsak;

(20 + 13 + 20) = 53. direğimiz...

 

Bu direk tabii ki bizim şahsımızın malı değildir, mânâsı ve mertebesi olarak oradaki yerimizi işaret etmektedir. 

 

1 - Mescid-i Nebevi’deki minber ile mihrab arasındaki direk;

53. direk

 

2 - Silsile-i şerifedeki sıramız; 53

 

3 - Kûr’ânı Keriym’deki sûre sırası; Necm Sûresi 53. sûre

 

4 - Kâ’be’deki kapımız; “el bab-ı kehribariyyeyi şamî”

53. kapıdır.

 

5 – Kâ’benin içindeki yerimiz : Tavafın başladığı siyah çizgi ve yeşil ışığı başlangıç noktası olarak ele aldığımızda, oradaki direkten (1) diye başlayarak, tavaf istikametinde sola doğru saydığımızda tam “Rükn-ü Şami” köşesi karşısında duran 53. direktir.

 

6 – Esmâ’ül Hüsnadaki 53. sıradaki isim “Veli” dir veya sıradan okunduğunda 53. sıradaki isim, “Vekiyl” dir. 

 

Esmâ’ül Hüsnada “Allah” ve “Rahmân” isimleri sıraya girmez çünkü onlar kaynak isimlerdir. 

Nasıl ki “Hz. Allah”ı,  “Hz. Cebrâil”i  ve  “Hz. Muhammed”i (1) diye işaretlemeyiz, ondan sonraki diğerlerinden meselâ Hz. Ali veya  Hz. Ebubekr’i (1) diye işaretleriz.  Çünkü onlar kaynaktır.

 

Bu duruma göre “Allah” ve “Rahmân”dan sonra “Rahiym”den (1) diye başlayarak devam edersek 53. isim, “Veli” ismidir.

 

Diğer taraftan, Allah isminden (1) diye başlayarak devam edersek 53. isim “Vekil” ismidir.

 

Bu durumda “Veli” ve “Vekil” isimlerinin ikisi de 53 ü göstermekte ve aynı mânayı ifade etmektedirler. 

 

 †za (Ahad) ise

      a   (elif)     1

      €   (ha)       8   

      …   (dal)     4  = 13  eder.

†za (Ahad) a bir â (mim) ilâvesi ile †àza (Ahmed) oluştuğunu görüyoruz.  Yani  Ahad  ®  Ahmed de zuhur etti.

†za (Ahad) a (13) e  bir  â (mim) ilâvesi (40)  ile  †àza  (Ahmed)  53 ortaya çıkmaktadır.

Kelime-i Risâlette, 

(Muhammeden resulullah)

 

­é¨Ü£Ü a ­İì­ ‰ ¦a†£à zì­ß

                 67   +   297   +    139     =  503 

 

¦a†  £à zì­ß  “Muhammeden” kelimesi, ebced hesabıyle...   

â          (mim)                               40     4

ë (vav)          6                                      6

€ (ha)            8                                      8

â          (mim)                               40     4

â          (mim)                               40     4

  …                   (dal)                                   4      4

  a           (elif)                                  1     1

                     139  (1 + 3 + 9) =13     31 (Tersi 13) (3 + 1) = 4

 

 

 

¤İì­ ‰  “Resûl” kelimesi, ebced hesabıyle...   

    ‰   (rı)         200       

    (sin)           60

    ì   (vav)         6

    İ (lam)       30

                         296  (2 + 9 + 6) = 17

 

 

­é¨Ü£Ü a   “Allah” kelimesi, ebced hesabıyle...   

   a    (elif)          1  

   İ    (lam)        30

   İ    “lam”       30

   ç     “he”            5 

                                   67   (6 + 7) = 13

Hepsinin toplamı:

“Muhammeden   Resul    Allah”      

              139    +   297   +   67      =     503   olur.

503 ün ortasındaki sıfırı (0)  kaldırırsak (503) (53) kalır.

 

Ahad’a (13) e  bir (mim) ilâvesi (40)  ile 

Ahmed 53 ortaya çıkıyor.

 

Ahadiyet içinde katışıksız ve karışıksız olarak mevcuttur

“Kelime-i risâlet”in toplam netice sayısı da 53  tür.

Sistemin fevkaladeliğine hayret etmemek mümkün değildir.

Şükründen ve zikrinden aciziz.

 

Bu hususta daha fazla malumat, “Sayıların Dilinden” bölümünde verilmişti.

 

Kitabımızı okuma sabrı gösteren sayın kardeşlerimiz!...

Bu kitap içerisinde belki fazla iddialı gibi gördüğünüz konular ve sahiplenmeler olabilir. Bunları pek de ciddiye almayınız. Muhabbet ehli kimselerin abartılarıdır da diyebilirsiniz...  haklı da olabilirsiniz. Çünkü umumi olan birşey, hususiye dönüştürülemez,  hele hele madde ale-minde...

Ancak bu bahsettiğimiz mevzular “zevkî”dir. Bu hususta bir iddia-mız da, sahiplenmemiz de yoktur.

Tesadüfler ve araştırmalar bizi böyle bir hayal yolculuğuna iletti, siz de bu yolda küçük bir hayal yolculuğuna çıktı iseniz, sonra tekrar “sizce gerçek” hayatınıza dönmüşsünüzdür. Bu arada birkaç manalı zaman geçirtebilmiş isek, ne mutlu bizlere...

Zaten kitabımızın başlığı da görüldüğü gibi “Gönülden Esintiler” dir. Sizlerin de esintileriniz bol olsun.

 

Cenab-ı Hakk, hak edenlere “Alîm” ve “Hubb” ismi ile tecelli etsin. Amin.   

 

Hayatımın bir özeti olan bu kitabı “ARASI” dizeleriyle şimdilik son-landırmış olalım. İnşeallah okuyan canlar, canlarını biraz daha canlan-dırmış olurlar.

Eğer ömrümüz imkân verirse bundan sonraki hayatımızı da “Terzi Baba 2” olarak kaleme almayı düşünüyoruz.

 

                                                     1/11/1999 – 7/11/1999

                                                                  Mekke Kâ’be-i Şerif’te

 

A  R  A  S  I

 

               Var etti mevlâ ezelde,

               Diledi zuhurun görsün.

               İlk tecellisini eyledi,

                           Zât ile sıfat arası,

 

                      Evvela etti de lâtif,

                      Meydana çıkarsın diye.

                      A’yan-ı sabite kıldı,

                           Rûh ile nûr arası.

 

               Maksadından bütün bunlar

               Olsun anda esmâ, ef’âl.

               Tüm zuhurda bulunsunlar,

                           Halife ile beşer arası.

 

                      Görüntüye gelmek için,

                      Benliğimi bilmek için.

                      Sûret şekil verdi bana,

                           Toprak ile balçık arası.

 

               Zuhur ettik bir anadan,

              Kimseler bana sormadan.

               Gelmişim güya dünyaya,

                           Mânâ ile madde arası.

 

                      Her türlü mânâ bünyeme,

                      Neler iliştirdi künyeme.

                      Zıt isimler de birleşti,

                           Hâdi ile Mudil arası.

 

               Başlamışım koşturmağa,

               Öğrenmişim yürümeyi.

               Seneleri aştırmağa,

                           Çocukluk ile gençlik arası.

 

                      Demişler adıma necdet,

                      Necat olmuş Kûr’ân ile.

                      Bulduk kendimize medet,

                           Varlık ile yokluk arası.

 

               Mânâdan açıldı kapı,

               Başladım ben yürümeğe.

               Muhabbet doldu gönlüme,

                           Pîrim ile şeyhim arası.

 

                      Çok çalıştım o günlerde,

                      Bu günlere ermek için.

                      Şûle oldu gönüllerde,

                           Yaş otuz ile otuz beş arası.

 

               Nice devranlar gördüm,

               Ne kâmillerle görüştüm.

               Bunları birlikte yaşadım,

                           Şeyh ile derviş arası.

 

                      Mahbub-u ezeli buldum,

                      Hem peygamber muhabbeti.

                      Hazzımdan şâduman oldum,

                           Can ile canan arası.

 

               Boşaldı bir gün tenden ev,

               Dolmuş şeyhimin müddeti.

               Lûtfettiler o gün görev,

                           Hak ile kullar arası.

 

                      İnce yoldur Hakk’ın yolu,

                      İdrak gerektir girmeğe.

                      Rabb’ın rahmeti hep dolu,

                           Zahir ile bâtın arası.

 

               Başladık hep çalışmağa,

               Bıkmadan hem yorulmadan.

               İşi sağlam tutmağa,

                           Şeriat ile tarîkat arası.

 

                      Muhabbet verdik her zaman,

                      Gönülden dostlar bulmağa.

                      Tatbikatlar oldu yaman,

                           Tarîkat ile hakikat arası.

 

               İlimler koyduk ortaya,

               Gerçeklere varmak için.

               Maide dedik sofraya,

                           Hakikat ile mârifet arası.

 

                      Başladık seyr-ü sefere,

                      Uzunca yollar kat edip.

                      Ulaştırırız hedefe,

                           Uruc ile nüzûl arası.

 

               Mabeyinci olduk bu gün,

               Kimlere ne var zararı.

               Gelip gitmekteyiz her gün,

                           Hak ile halk arası.

 

                      Hak verdi bana bir kapı,

                      Aşıklar hep girsin diye.

                      Bu özel bir gizli yapı,

                           Bab’ül Feth ile umre arası.

 

               Kûr’ânda da ismimiz var,

                  Fe necceynâke dedi Hak.

                  Tâhâ’da da hissemiz var,

                           Necdet ile necat arası.

 

                      Kûr’ân’da hem sûremiz var,

                      Mi’rac’tan bahseder evvel.

                      Habibime de oldu yar,

                           Tûr ile Kamer arası.

 

               Âyetinden hissemiz var,

                  Kaab-ı kavseyni ev ednâ.

               Gönlümüze hepsi uyar,

                           Sıfır ile on dokuz arası.

 

                      Kâ’be’de yolumuz var,

                      Zât’a ulaştırmak için.

                      Üstünde hep geçenler var,

                           İbrahim ile kapı arası.

 

               Makam tuttuk Harem’de bu dem,

               Görüşmek için dostlarla.

               Nicelerle görüştük,

                           Safa ile Merve arası.

 

                      Geçiyor Harem’de günler,

                      Bazen ibadet, yazıylan.

                      Dönüyoruz zaman zaman,

                           Yatsı ile sabah arası.

 

               Lütfetti Hak bunda bize,

               Umreden nasibimiz var.

               Aktaralım biz de size

                                 Se ile Ha arası.

 

                           Cim, cemâl-i İlâhidir,

                           İ ise, insân-ı kâmil

                           M, hakikat-i Muhammedî,

                           Zahir ile bâtın arası.

 

               Arkadan geldi bir lütûf,

               Nasıl şükrün edeyim.

               Yakıyn’den bildirdi Rabb’im,

                                 Şın ile Dad arası.

 

                           Sad, sıfat-ı ilâhidir,

                           Elif de uzar göklere.

                           Dal, delil-i ilâhidir,

                           Âdem ile Muhammed arası.

 

               Daha sonra oldu Elif,

               Hakk’tan bize armağan.

               Makamattan meydana gelmiş,

                           Sıfır ile on üç arası.

 

                           E, ermektir evvel kendine,

                           Lâm varlık oldu âleme.

                           Elif uzar yine göklere,

                                 Kün ile Fe yekünü arası.

 

               Bu elifte neler var,

               Şerhin etmek kolay değil.

               Anladınsa eğer canım,

                           Ahad ile Ahmed arası.

 

                      Oldu Rasûlün hareminde,

                      Yine bizlere büyük lütûf.

                      İndirdiler gönlümüze,

                                 Be ile Se arası.

 

                  Te oldu müşahâde baştan,

                  Ente diyordu sanki Hak.

                  Ene dedim bir hoşluktan,

                           Sen ile ben arası. 

 

                           Be geldi sonra sıraya,

                      Giremez kimse araya.

                      Birlikteliktir mânâsı,

                           Ben ile sen arası.

 

                  Elif, Be, Te, Cim, Sad geldi,

               Sırları yüreğimi deldi.

               Gelmişim bunları almağa,

                           İlim ile muhabbet arası.

 

                      Uzun sürer şerh edersem,

                      Kısa Kısa geçtik yukarıda.

                      Açarsam perdeyi bir dem,

                           Kalırsın inkâr ile tasdik arası.

 

               Bir şeylerle meşgul herkes,

               Ben ise seninle meşgul.

               Hareminde hiç gayrı yok,

                           Zahir ile bâtın arası.

 

                      Eğer yazmasaydım bunları,

                      Uçar giderdi benimle.

                      Rabb’ım lûtfetti gayreti,

                           Kalem ile kâğıt arası.

 

               Bir gece mânâ âleminde,

               Gördüm kendimi Harem’de.

               Hiç kimseler yok içerde,

                           Tavaf, duvar ile çarşı arası.

 

                      Hayret ettim ben bu işe,

                      Ne denir ki bu gidişe.

                      Soldan sağa dönüyordu tavaf,

                           Zahir ile benlik arası.

 

               Gördüm ilerde bir gizli kapı,

               Hayret ettim nasıl bir yapı.

               Geçme motif arkası cam,

                           Sıra sıra kapılar arası.

 

                      Gezip dolaşarak gördüm,

                      Tespit ettim yerini.

                      Bab-ı Şâmî imiş meğer,

                           Elli iki ile elli dört arası.

 

               Genelde kapalıdır,

               Açılmaz gafillere.

               Her kata çıkışı var,

                           Ef’âl ile Zât’ı arası.

 

                           Şın, müşahâde genelde,

                           Mim, Makam-ı Muhammedî

                           Tesadüf yok ezelde,

                           Hayâl ile gerçek arası.

 

               Dilediğimizi alırız,

               Bu kapıdan Harem’e.

               Gafilânı komayız,

                      Kalır nefs ile benlik arası.

 

                      Hanedan-ı güzidede

                      Yazılıdır ismimiz.

                      Yaparız can sohbeti,

                          Elli iki ile elli dört arası.

 

               Dizildi elli üçler sıraya,

               Nasıl geldiler bir araya?

               Girdik hep gönlü saraya,

                      Altmış bir ile altmış üç arası.

 

                      Hakk’a ulaşmak istersen,

                      Necdet’e ulaşman yeter.

                      Kalmaz gönlünde hiç keder,

                           Göz ile yaş arası.

 

               Biraz fazla söyledikse,

               Hoş gör biz ey zahit.

               Ne sultanlar vardır zeminde,

                           Abd ile kul arası.

 

                      Mescid-i Nebevide o gün,

                      Aradım yerini elli üçün.

                      Buldum sonra sarı direkleri,

                           Minber ile mihrab arası.

 

               Meğer orada da varmış yerimiz,

               Bir hoşça oldu hâlimiz.

               Muhabbet ile doldu gönlümüz,

                           Necdet ile Necat arası;

                                 Habib ile Mahbub arası.

 

                      Hem kelime-i Risâlette,

                      Sayı çıktı beşyüz üçte,

                      Kaldık yine hayrette

                           Oldu sıfır, beş ile üç arası.

 

               Hesab ettim Ahmed’i,

               Güzelim Muhammed-i,

               Nasıl etmem hayret-i

                          Bak elli iki ile elli dört arası.

 

TERZİ BABA

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

K A Y N A K L A R

 

1. Kur’an ve Hadis

2. VEHB    : Hakk’ın hibe yoluyla verdiği ilim

3. KESB    : Çalışılarak kazanılan ilim

4. NAKİL   : Muhtelif eserlerden ve sohbetlerden

müşahade ile toplanan ilim

 

 

DAHA EVVELCE ÇIKAN KİTAPLARIMIZ

 

(Gönülden    Esintiler)

 

 1. Necdet Divanı

 2. Hacc Divanı

 3. İrfan Mektebi Hak Yolu'nun Seyr Defteri

 4. Lübb'ül Lüb, Özün Özü (Osmanlıcadan Çeviri)

 5. Salât - Namaz Ve Ezan-I Muhammedi'de Bazı Hakikatler

 6. İslâm'da Mübarek Geceler Bayramlar Ve Hakikatleri

 7. İslâm, İman, İhsan, İkan, Cibril Hadisi

 8. Tuhfetul Uşşakiye (Osmanlıcadan çeviri)

 9. Sûre-İ Rahman Ve Rahmaniyyet           

10. Kelime-İ Tevhid Değişik Yönleriyle  

11. Vâhy Ve Cebrâil

12. Terzi Baba (1) Ve Necm Sûresi

 

 

ÜZERİNDE  ÇALIŞTIĞIMIZ KİTAPLARIMIZ

 

13.  “13” ve İlâhi Seyr

 * .   Sûre-İ Feth Ve Fethin Hakikati  

 * .  Sûre-İ Yusuf Ve Dervişlik

 * .  Mektuplar Ve Zuhuratlar

       ve diğerleri..............

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ADRES

 

 

NECDET ARDIÇ

Büro : Ertuğrul Mah.

Hüseyin Pehlivan Cad. No.35/4

Servet Apt.

59100 TEKİRDAĞ

 

 

Ev : 100 Yıl Mah. Uğur Mumcu Cad.

Ata Kent Sitesi A Blok  Kat 3  D.13

59100 TEKİRDAĞ       Baskı : Flâş Ofset

 

 

Tel (Büro)   :  (0282) 263 78 73

Fax               :  (0282) 263 78 73

Tel (Ev)       :  (0282) 261 43 18    

Cep              :  (0533) 774 39 37

 

 

Dikkat

(arka cilt kapağına konacak)                                           

 

 

 

 

 

 

Mü’min Sûresi 40/13.ayet           (40 + 13) = 53

©é¡mb í¨a ¤á¢Øí©Š¢í ô©ˆ  £Ûa  ì¢ç ›QS

6b¦Ó¤‹¡‰ ¡õ¬b à  £Ûa  å¡ß ¤á¢Ø Û ¢4¡£Œ ä¢í ë

› ¢kî©ä¢í ¤å ß  £ü¡a ¢Š  £× ˆ n í b ß ë

 

hü­velleziy yüriyküm ayatihî  

ve yünezzilü leküm minessemai rizkan

ve ma yete­zekkerü illa men yüniybü

ve “hüve” o zat ki, kendi âyetlerini size rû’yet ettiriyor

ve sema’dan rızkı sizin için inzal ediyor (indiriyor).

illa inabe edenler (Hak'ka  dönenler) müstesna, tezekkür etmezler.